ငါအရမ်းတုံးတာပဲ (၂)

ထုန်လင်၏ လန်ရွိအကာအကွယ်သည် ချောမွေ့စွာ မဖွင့်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် မယ်တော်ဟုန်၏ သွေးနတ်ဘီလူးအစစ်အမှန်သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သလို၊ နတ်ဆိုးတစ်သောင်းကျော်၏ တပ်မတော်လည်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။

ယနေ့မြို့တော်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်၏ တိုက်ရိုက်တရားခံမှာ မယ်တော်ဟုန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ အခန်းကဏ္ဍသည် အလွန်အရေးကြီးပြီး၊ သူ... ဟိုယုဒွမ်ကိုယ်တိုင်သည် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသူဖြစ်သည်။

အတွင်းအကြောင်းကို မသိသော သူ့ရှေ့မှ လူအုပ်သည် သူ့ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်နေကြသောကြောင့်၊ ဟိုယုဒွမ်၏ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်ကို ပိုမိုပြင်းထန်စေခဲ့သည်။ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်က သူ့နှလုံးသားကို လေးလံစေသောကြောင့်၊ သူသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ မြို့တော်၏ အလယ်တွင်ရှိသော သွေးရောင်အနီရောင် ကြီးမားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏မျက်နှာသည် တစ်ခဏချင်း ပို၍ ဒေါသထွက်လာသည်...

ဟိုယုဒွမ်သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီး မျက်လုံးများကို မှေးမှိန်သွားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏အတွေးများကို တည်ငြိမ်စေကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူများကို ငုံ့ကြည့်ရင်း “ငါ အနောက်တံခါးက လာတာ၊ အဲဒီမှာ နတ်ဆိုးတွေ အများကြီး မကျန်တော့ဘူး၊ မင်းတို့အားလုံး...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လူများကို အနောက်တံခါးမှ ထွက်ခွာရန် အကြံပြုတော့မည့်အချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ တွန့်ဆုတ်နေသော အမူအရာကို ဟိုယုဒွမ် မြင်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သိရှိနားလည်သော အကြည့်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဆက်မပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် အနောက်တံခါးတွင် နတ်ဆိုးများ အများကြီး မရှိသော်လည်း၊ ယခုရောက်ရှိနေသော လူတစ်ထောင်ခန့်တွင် ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော် နှစ်ဦးနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း စစ်သည်တော် ဒါဇင်များစွာသာ ရှိပြီး၊ ကျန်သူအားလုံး သာမန်လူများဖြစ်သည်။ သာမန်နတ်ဆိုးများကိုပင် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရပါက သေခြင်းတရားနှင့် မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လွတ်မြောက်ရန် အခွင့်အရေးသည် လက်တွေ့အားဖြင့် သုညဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ယခု တစ်ယောက်တည်းဖြစ်ပြီး မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို၊ အလွန်အန္တရာယ်များသော နေရာသို့ သွားရန် လိုအပ်သည်။ ဤလူများကို လုံခြုံရေးကို အာမခံရန် သူ၌ အချိန်မရှိသော်လည်း၊ မြို့တော်၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ထောက်ရှု၍ ဤလူတစ်ထောင်ကျော်ကို စွန့်ပစ်ခြင်းသည် သူ၏ ယခင်ကယ်ဆယ်ရေး ကြိုးပမ်းမှုများကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စေလိမ့်မည်။

ဟိုယုဒွမ်သည် ကျောက်တုံးနှင့် ခဲတံကြားတွင် ပိတ်မိနေပြီး၊ သူ၏ မျက်ခုံးများသည် ချက်ချင်း ရှုံ့သွားသည်။

“သခင်၊ ခင်ဗျားမရှိရင် ကျွန်တော်တို့ မြို့ကနေ လုံးဝ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ရုတ်တရက်၊ လူအုပ်ထဲမှ အလယ်အလတ်အရွယ် ယောက်ျားတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး၊ သူ၏အသံတွင် တောင်းပန်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်ကာ၊ ဟိုယုဒွမ်သည် သူတို့အား မြို့မှ ထွက်ခွာရန် လမ်းပြပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ရှားစွာ မျှော်လင့်နေသည်။

ဟိုယုဒွမ်သည် ခေါင်းခါယမ်းကာ “မြို့ထဲမှာ နတ်ဆိုးတွေ သတ်ဖြတ်နေတဲ့ လူတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်။ ငါက တခြားသူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ လိုအပ်ပြီး မင်းတို့ကို လမ်းပြဖို့ အချိန်မရှိဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏စကားများကို ကြားသောအခါ၊ ထိုသူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ်လူတစ်ဦး ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး၊ ခဏတာ စဉ်းစားကာ လက်အုပ်ချီလျက် တောင်းပန်သည်။

“သခင် ဟို၊ ကျွန်တော်တို့ ခင်ဗျားနောက်ကို လိုက်သွားရင် ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီသာမန်လူတွေကို ဂရုစိုက်ပြီး ခင်ဗျားကို ဘာမှ ဒုက္ခမပေးပါဘူး”

ဤအကြံပြုချက်ကို ကြားသောအခါ၊ ဟိုယုဒွမ်သည် စဉ်းစားသည်။ စကားပြောသူနှစ်ဦးသည် လူအုပ်ထဲတွင် အမြင့်ဆုံး လေ့ကျင့်ထားသူများဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ဦးစလုံး ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော်များဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ရှိနေခြင်းသည် လုံးဝလုံခြုံမှုကို အာမမခံနိုင်သော်လည်း၊ အနည်းဆုံး အာမခံချက်အချို့ကို ပေးစွမ်းသည်။

ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ချန်ယွင်တီးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချမှတ်လိုက်သည့်အလား အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာခဲ့သည်။ နူးညံ့သော အသံဖြင့် သူမက “သခင်လေးဟိုက တခြားလူတွေကို ကယ်တင်တဲ့နေရာမှာ သတ္တိရှိပြီး ဖြောင့်မတ်လိုက်တာ။ ကျွန်မတို့ ကျင့်ကြံခြင်း အားနည်းနိုင်ပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ တတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ နည်းနည်းပါးပါး အကူအညီတော့ ပေးနိုင်တာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသော သူ၏ညီမကို ကြည့်နေသော ချန်ယွင်ယဲ့၏ မျက်နှာသည် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် စကားပြောရန် ထိုမျှ ရဲရင့်စွာ ပြုမူသည်ကို သူ ပထမဆုံး မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

စကားပြောပြီးနောက်၊ ဟိုယုဒွမ်သည် သူမကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကို ချန်ယွင်တီး သတိပြုမိသည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များသည် ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး၊ သူမသည် သတ္တိကို စုစည်းကာ ခေါင်းကိုမော့ပြီး ဟိုယုဒွမ်ကို တိုက်ရိုက်ကြည့်ကာ “သခင်လေးဟို နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ပြီး ဆိုးယုတ်မှုတွေကို ဖယ်ရှားတဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ အကူအညီ မပေးနိုင်ရင်တောင် အနည်းဆုံး ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူတွေကို ကယ်တင်တဲ့နေရာမှာတော့ ကူညီနိုင်သေးတယ်...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ဟိုယုဒွမ်၏ အကြည့်အောက်တွင် သူမသည် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့သွားပြီး၊ သူမ၏ အသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိုးလျော့သွားကာ၊ ခြင်္သေ့အသံကဲ့သို့ ပါးလွှာသွားသည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။

ဟိုယုဒွမ်သည် ချန်ယွင်တီး၏ ထူးခြားသော အပြုအမူကို သတိပြုမိသော်လည်း၊ လူအများအပြား ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသောကြောင့် သူမ၏ ရှက်ရွံ့မှုသက်သက်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့နေခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ နာမည်တွေ ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

ဦးစွာ စကားပြောခဲ့သော ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တော် နှစ်ဦးသည် ဟိုယုဒွမ်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့သည် သူ့ကို တစ်လှည့်စီ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော့်နာမည် လုဝမ်ကျောက်ပါ ပဉ္စမသခင်ရဲ့ အစေခံပါ”

“ကျွန်တော့်နာမည် ယန်ကျီရှန်ပါ၊ ပဉ္စမသခင်ရဲ့ အစေခံပါ”

ဟိုယုဒွမ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ချန်ယွင်တီးကို လှည့်ကြည့်ကာ “မင်းကရော” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရှက်ရွံ့စွာ ငုံ့ကြည့်နေသော ချန်ယွင်တီးသည် ဟိုယုဒွမ်က သူမအကြောင်း မေးနေသည်ကို သိရှိသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းသာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမသည် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး “ဒါက ချန်ယွင်တီးပါ၊ ဒါက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကို ချန်ယွင်ယဲ့ပါ။ သခင်လေး ဟိုနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ ဒီသာမန်လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ၊ ဒါပေမယ့် ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါရစေ။ နတ်ဆိုးတွေ တိုက်ခိုက်လာရင်၊ မင်းတို့ ဒီလူတွေကို အရင်ဆုံး ကာကွယ်ရမယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လုံးဝ မထွက်ပြေးရဘူး၊ နားလည်လား”

သူတို့လေးဦးစလုံးသည် ဟိုယုဒွမ်၏ အခြေအနေကို ကြားခဲ့ကြသည်။ ချန်ယွင်တီးတစ်ဦးတည်းသာ ခဏတာမျှ မဆိုင်းမတွဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ “စိတ်ချပါ သခင်လေး ဟို၊ ကျွန်တော်တို့ သာမန်လူတွေကို ကာကွယ်တာကို ဦးစားပေးပါ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချန်ယွင်ယဲ့အပါအဝင် ကျန်နှစ်ဦးသည် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ၊ ခေါင်းညိတ်ရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“ကျွန်တော်တို့ နာခံပါ့မယ်”

ဟိုယုဒွမ်တွင် နောက်ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။ သူသည် လူများကို ကယ်တင်ရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ဤလူများသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါသော်လည်း လုံခြုံမှုမရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့၏ အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးသည် များစွာ မြင့်မားသည်။

သူသည် ရှီလီတောင်စောင်းမှလည်း လာခဲ့ပြီး၊ နတ်ဆိုးထောင်သောင်းချီ၏ တပ်မတော်တွင် သတ္တမအဆင့်နှင့်အထက် မဟာမာစတာအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ ရှစ်ဦးသာရှိကြောင်း၊ ယန်ရှင်းအပါအဝင် သိရှိခဲ့သည်။ သူတို့သည် အရှေ့တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်တွင် မြို့ထဲတွင် မရှိနိုင်ပေ။

ထိုနတ်ဆိုးရှစ်ဦးအပြင်၊ အများစုမှာ အဋ္ဌမနှင့် နဝမအဆင့် နတ်ဆိုးများဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်မသတ်မှတ်ရသေးသော အချို့လည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့ကို အများအပြားနှင့် မတွေ့ဆုံသရွေ့၊ သူသည် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရင်ဆိုင်ရမည်မဟုတ်ပေ၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျင့်ကြံခြင်းသည် ယခုအခါ မဟာမာစတာတစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်၊ သူသည် လူများကို မြေအောက်ခန်းမှ ဦးဆောင်ကာ မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် နတ်ဆိုးဒါဇင်များစွာနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း၊ ဟိုယုဒွမ်၏ လက်ထဲတွင် ဆယ်ကြိမ်ထက် ပိုကြာကြာခံနိုင်သူ အလွန်နည်းပါးသည်။ နတ်ဆိုးအများစုသည် သူ၏ ချင်ယွီထိပ်သီးသို့ မကျရောက်မီ ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေးပင် မရခဲ့ကြပေ။ မကြာမီ၊ မူလက လူတစ်ထောင်ကျော်ပါဝင်သော အုပ်စုသည် တစ်သောင်းကျော်အထိ တိုးလာခဲ့သည်။ သူတို့အထဲမှ ကိုယ်ခံပညာရှင်အရေအတွက်သည် ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်အထိ တိုးလာပြီး ထိုအုပ်စုသည် ဆက်လက်၍ ချဲ့ထွင်နေခဲ့သည်။