ငါအရမ်းတုံးတာပဲ (၃)

လူအုပ်ကြီးသည် ဟိုယုဒွမ်နောက်မှ စစချင်းတွင် စိုးရိမ်သောကများဖြင့် လိုက်ပါလာကြပြီး တဖြည်းဖြည်း ထုံထိုင်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟိုယုဒွမ်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများ၌ ရူးသွပ်မှုအငွေ့အသက်များပင် ပါဝင်လာတော့သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်ခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ဒီညတော့ သေပြီလို့ ထင်ထားတာ။ ငါးဦးမြောက် သခင်လေး ဟိုနဲ့ တိုးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားဘူး။ ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေက သူ့ကို ဘယ်လိုမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ငါးဦးမြောက် သခင်လေး ဟိုက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်ရတာလဲ”

“ငါးဦးမြောက် သခင်လေး ဟိုတောင် ဒီလောက် အစွမ်းထက်ရင် ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲ ဟိုယုရှောင်က...”

“မသေချာဘူး ဟိုမျိုးနွယ်စုမှာ အစွမ်းအထက်ဆုံးက ငါးဦးမြောက် သခင်လေး ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်”

...

နာရီ၏ လေးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်မီသော အချိန်အတွင်း၌ ဟိုယုဒွမ်သည် မိစ္ဆာကောင် အကောင်တစ်ရာကျော်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး သူတို့အထဲတွင် အဆင့်ရှစ်တန်းအချို့လည်း ပါဝင်ကာ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကြီးမှာ ခုနစ်သောင်းမှ ရှစ်သောင်းခန့်ရှိပြီး ကိုယ်ခံပညာရှင် နှစ်ရာမှ သုံးရာခန့် ပါဝင်သည်။

လူအုပ်ကြားတွင် စကားပြောဆိုမှုများ ဆူညံလျက်ရှိပြီး ဟိုယုဒွမ်ကို အများအားဖြင့် ကျေးဇူးတင်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြကာ သူသည် မိစ္ဆာများစွာကို သတ်ဖြတ်လေလေ ကျေးဇူးတင်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း လေးစားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်ပင် သန်းလာတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူအများသည် မြို့လယ်သို့ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပိုမိုများပြားလာသည်ကို သတိပြုမိကြသော်လည်း ယင်းနှင့်အညီ မိစ္ဆာများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာသည်ကို တွေ့မြင်ကြရသည်။ ထိုအလောင်းအများစုမှာ ညှိုးနွမ်းနေသော အခြေအနေတွင်ရှိပြီး မိစ္ဆာများ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူခံထားရသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အရှေ့တွင် ဟိုယုဒွမ်သည် အလောင်းများကို ပိုမိုမြင်တွေ့ရလေလေ အထူးသဖြင့် ထိုအလောင်းများထဲမှ အားနည်းသူများ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးသူငယ်များကို မြင်တွေ့ရလေလေ သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရှိန် ပိုမိုပြင်းထန်လာလေလေဖြစ်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေသော သွေးရောင်ထွန်းတောက်သည့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လမ်းလျှောက်နှုန်းသည် မြန်ဆန်လာသည်။ သူ့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကြီးကို ထည့်မစဉ်းစားပါက သူသည် ထိုနေရာသို့ တန်း၍ ပျံသန်းသွားဖွယ်ရှိသည်...

သူသည် သွေးရောင်ထွန်းတောက်သည့် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးအနီးသို့ ချဉ်းကပ်ခါနီးတွင် ရုတ်တရက် လေထဲမှ တဝီဝီမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဟိုယုဒွမ်မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့မှုအရိပ်အယောင်များဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“သွေးရောင်နွယ်ပင်တွေ ဟိုတစ်ခါကဟာတွေပဲ ပြေးကြ၊ ပြေးကြ...”

“တတိယလှိုင်း ရောက်လာပြီ၊ ထပ်ရောက်လာပြီ။ ဒါ နောက်ဆုံးပဲ”

“ဒီသွေးရောင်နွယ်ပင်တွေရဲ့ ရိုက်နှက်ခံရရင် ချက်ချင်း အရိုးပြိုင်းပြိုင်း ကျန်တဲ့အထိ စုပ်ယူခံရလိမ့်မယ်၊ ပြေး...”

ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ တသီတတန်းကြီး ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဟိုယုဒွမ်သည် သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မှတ်မိဟန် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသော်လည်း သူသည် ဒေါသကို မပြသခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် နောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ အပ်စိုက်မှတ်များကို စီးဆင်းစေပြီး လည်ချောင်းတွင် ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းလိုက်သည်။

“အားလုံး တည်ငြိမ်ကြပါ တိတ်တိတ်နေကြပါ၊ နေရာမှာပဲနေကြပါ၊ မဆင်မခြင် မလုပ်ကြနဲ့”

နှလုံးသားကို ငြိမ်းအေးစေနိုင်သော စွမ်းအားပါရှိသည့်အလား ထိုအသံသည် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ထဲမှ ဆူညံသံများကို ချက်ချင်း လျော့ပါးသွားစေခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာကာ ဟိုယုဒွမ်ကို မော့ကြည့်နေကြသည်။

လူတိုင်း တည်ငြိမ်သွားပြီးမှသာ ဟိုယုဒွမ်သည် ရုတ်တရက် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် မီတာရာနှင့်ချီ၍ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်ကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ရှိ သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို မော့ကြည့်ကာ အသက်ကို ဝအောင်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

သွေးရောင်နွယ်ပင်များ၏ ဆင်းသက်လာမှုသည် ဟိုယုဒွမ်၏ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်ကြောင့် နှေးကွေးမသွားဘဲ အောက်ရှိ ခုနစ်သောင်းမှ ရှစ်သောင်းသော လူများဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ဆက်လက်၍ ဆင်းသက်လာသည်။ လူတိုင်း တည်ငြိမ်သွားကြသော်လည်း ထိုနွယ်ပင်များ၏ အစွမ်းထက်မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောကြောင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ထင်ဟပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဟိုယုဒွမ်သည် ယခင်က မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ပြခဲ့ခြင်းဖြင့် သူတို့အား ယုံကြည်မှု အားကောင်းစေခဲ့ခြင်း မရှိပါက လူအုပ်သည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက တော်လှန်ပုန်ကန်ကာ ပြိုကွဲသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အထက်တွင် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေသော ဟိုယုဒွမ်ကို မြင်သောကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ့ကို ယုံကြည်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။

ကောင်းကင်ရှိ သွေးရောင်နွယ်ပင်များသည် ဟိုယုဒွမ်ရှိသော လေထဲရှိ အမြင့်တစ်ဝက်သို့ ရောက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့အပြင် လူများသည် မြို့၏ အခြားနေရာများတွင် သွေးရောင်နွယ်ပင်များ ဆက်လက်၍ အောက်သို့ ရွေ့လျားနေသည်ကို သတိပြုမိကြပြီး ဟိုယုဒွမ်၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ နွယ်ပင်များသာ ရပ်တန့်သွားသည်...

ဤမြင်ကွင်းသည် အောက်ရှိလူတိုင်းကို ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် လေထဲ၌ ဟိုယုဒွမ်သည် သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ရှိနေပြီး အသက်ရှိသည့်အလား ဖြည်းညှင်းစွာ လိမ်ခေါက်ရွေ့လျားနေသော သွေးရောင်နွယ်ပင်များကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဒေါသသည် တဖြည်းဖြည်း နာကျင်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်...

“ငါ အရင်ကတည်းက သိသင့်တာ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း လှည့်စားနေခဲ့တာပဲ၊ ငါက... ငါ အရမ်း တုံးအတဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့တာ”