သွေးနွယ်ပင်များ

မူလက လေထဲတွင် လိမ်ခေါက်ရွေ့လျားနေသော သောင်းနှင့်ချီသည့် သွေးနီရောင်နွယ်ပင်များသည် ဟိုယုဒွမ်၏ နာကျင်မှုကို ခံစားမိသည့်အလား သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများ တဖြည်းဖြည်း ညင်သာလာပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ စုစည်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝဲပျံနေသည်။

“မင်းက ငါ့ရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုကို ချင်းလုံတံဆိပ်ကိုသုံးပြီး ခရိုင်လေးခုရဲ့ ကိုယ်ခံပညာလောကမှာ အဓိကရုဏ်းတွေ ဖန်တီးခိုင်းခဲ့တာဟာ မင်းရဲ့ ပစ်မှတ်က တုံလင်ခရိုင်မဟုတ်ဘဲ ခရိုင်လေးခုရဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေလို့ လူတိုင်းထင်အောင် လုပ်ချင်လို့ မဟုတ်လား”

ဟိုယုဒွမ်က မေးလိုက်သည်နှင့်အမျှ အနီရောင်ဝတ်ရုံရှိ ပုံရိပ်၏ အစစ်အမှန် မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် မဟာမာစတာ ခြောက်ဦးနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသင့်သော မယ်တော်ဟုန်ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုဒွမ်၏ နဖူးပေါ်ရှိ နာကျင်မှုကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားကို မသိနိုင်သော်လည်း သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မင်းက ယန်ရှင်းနဲ့ ကျန်နှစ်ယောက်ကို ရှန့်ရှင်းအိမ်တော်မှာ မဟာမာစတာ ခြောက်ယောက်ရှေ့မှာ ယန်စန်းနုကို သတ်ခိုင်းပြီး ချင်းလုံအသင်းရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မိစ္ဆာတွေရှိတယ်ဆိုတာကို တမင်သက်သက် ဖော်ထုတ်လိုက်တာဟာ မဟာမာစတာ ခြောက်ယောက်နဲ့ မြို့တော်စစ်တပ်ကို မြို့ပြင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို ဝိုင်းဝန်းနှိမ်နင်းဖို့အတွက် ပြီးတော့ မင်းက အခွင့်ကောင်းယူပြီး ခရိုင်မြို့တော်ထဲကို ဝင်ကာ အကာအကွယ်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး မင်းရဲ့ အမိန့်အောက်က မိစ္ဆာတပ်တွေကို မြို့ထဲကို အလွယ်တကူ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခွင့်ရအောင် လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား”

“ဟုတ်တယ်”

မယ်တော်ဟုန်၏ အဖြေကို ကြားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟိုယုဒွမ်သည် ရုတ်တရက် သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး သူ၏ နာကျင်မှုသည် ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ “ဘာလို့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟိုယုဒွမ်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားပြီး သူ၏ လေသံတွင် မကျေနပ်မှုကို ခံစားမိသော မယ်တော်ဟုန်သည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးလာပြီး သူနှင့် သုံးလက်မအောက်သာ ကွာတော့သည့်နေရာတွင် ရပ်လိုက်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုအငွေ့အသက်များ ပါဝင်သော အားပျော့သောအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး “ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းလေးက ကျွန်မကို အော်ဟစ်တာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ...” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် အတည်ငြိမ်ဆုံးသော စိတ်ခံစားချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး ယခုကဲ့သို့ စိတ်ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲသော ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာကာ ခရိုင်မြို့တော်၏ ကပ်ဘေးကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက်တွင် သူသည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ မယ်တော်ဟုန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟိုယုဒွမ် နောက်ဆုတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ မယ်တော်ဟုန်၏ မျက်လုံးအိမ်နက်ရှိုင်းရာ၌ ခဏတာ ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူမသည် ညင်သာစွာ စကားစပြောတော့သည်။

“ငါ့ရဲ့ တန်ခိုးကို ပြန်လည်ရရှိဖို့ သွေးကို သောက်သုံးဖို့ လိုတယ်။ မင်း ဒါကို တော်တော်ကြာကတည်းက သိပြီးသား မဟုတ်လား”

“သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ တခြားလူတွေလိုပဲ မင်းရဲ့ ပစ်မှတ်တွေက ချင်းလုံတံဆိပ်ကို တပ်မက်တဲ့ ခရိုင်လေးခုက ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းက တုံလင်က သာမန်လူတွေကို သတ်ဖြတ်မယ်ဆိုတာ သိခဲ့ရင် ငါ့အစ်ကိုကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို တားဆီးမှာ ငါ့ရဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုကို ရက်စက်မှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ခွင့် မပေးမှာ”

“နှစ်ခုကြားမှာ ဘာကွာခြားလဲ”

“ကွာခြားမှုက အလွန်ကြီးမားတယ်။ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းတဲ့သူတွေကို ဖိနှိပ်ပြီး အာဏာရှင်ဆန်ဆန် လှည့်လည်သွားလာနေသူတွေအားလုံးဟာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေပဲ။ သူတို့က ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့၊ တခြားသူတွေကို ဖိနှိပ်ဖို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့အတွက် နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ်ခံပညာတွေကို လေ့ကျင့်ကြတယ်။

ဒီလို ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေဟာ အမြဲတမ်း ရန်လိုတိုက်ခိုက်နေကြလို့ စစ်ပွဲတွေဟာ လူတွေအတွက် အဆုံးမရှိတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို သယ်ဆောင်လာပြီး နေရာတိုင်းမှာ မကျေနပ်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ အဆုံးမရှိတဲ့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ စက်ဝန်းကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ဒီကိုယ်ခံပညာရှင်တွေ မရှိရင် တုံလင်ဟာ ပိုပြီး ငြိမ်းချမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်သွားလိမ့်မယ်”

ဟိုယုဒွမ်၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ အဋ္ဌမမြောက် အပေါက်အတွင်းရှိ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီစွမ်းအင်သည် သူ၏ စကားများနှင့်အတူ တဖြည်းဖြည်း သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်သို့ တက်သွားကာ အသိစိတ်ပင်လယ်မှ မှင်ရနံ့သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်၌ လေ့ကျင့်မှုသည် နောက်ထပ် တိုးတက်မှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

သူပြောသော ဤစကားများသည် မယ်တော်ဟုန်ကိုသာမက သူ့ကိုယ်သူလည်း ပြောသော စကားများဖြစ်သည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒကို ကျင့်ကြံခြင်းသည် ကိုယ်ခံပညာလမ်းစဉ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသည်။ သူသည် မိမိ၏ နယ်ပယ်ကို တိုးတက်စေရန် ဦးဆောင်သော ဉာဏ်အလင်းဖြစ်သည်။ ဤစကားများသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်များနှင့် ထင်ဟပ်မှုများဖြစ်ပြီး ကျင့်ဝတ်နှင့်ညီညွတ်ကာ အမှန်တရားနှင့် နီးစပ်သောကြောင့် သူသည် နှလုံးသားကို ဖြောင့်မတ်စေသော နယ်ပယ်ငါးရပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး ပညာရှင်ငယ်တစ်ဦးအဖြစ် တိုးမြှင့်ခြင်းခံခဲ့ရသည်။

ကျောက်စိမ်းရောင် အနှောင့်အယှက်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လူများ သေဆုံးခြင်း သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့ပြီး တစ်ညတည်းတွင် မြို့၌ တစ်သောင်းကျော်သော မိဘမဲ့ကလေးများ ရှိခဲ့သည်။ ဟိုယုဒွမ်သည် ဤအဖြစ်အပျက်များ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေခဲ့ပြီး အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရင်း ဤအဖြေများသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သဘာဝအားဖြင့် သဘောထားကောင်းပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို မနှစ်သက်သော သူသည် သူ၏ အစ်ကိုအား မယ်တော်ဟုန်ကို ကူညီခြင်းမှ မတားမြစ်ခဲ့သည့်အပြင် ဘေးမှပင် ကူညီခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မငြိမ်သက်မှု၏ အရင်းခံမှာ ဤကိုယ်ခံပညာရှင်များဖြစ်သည်ဟု သူယုံကြည်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် မယ်တော်ဟုန်၏ မကျေနပ်မှုကို သိပြီး သူမ၏ တန်ခိုးပြန်လည်ရရှိမှုသည် လက်စားချေလိုသော ဆန္ဒကြောင့် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိသည်။ သူသည် မငြိမ်သက်မှု၏ အရင်းခံအဖြစ် မြင်သော ဤကိုယ်ခံပညာရှင်များကို အသုံးပြု၍ မယ်တော်ဟုန်၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်အောင် ကူညီခြင်းသည် သူ့အတွက် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိပုံရသည်။

ထို့အပြင် သူသည် ဤအမြင်များကို မယ်တော်ဟုန်နှင့် ကြာမြင့်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က မယ်တော်ဟုန်သည် တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် ဟိုယုဒွမ်သည် သူမက သူ့ကို သဘောတူသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ယခုမူ မယ်တော်ဟုန်သည် သူ့ကို အစကတည်းက လှည့်စားခဲ့ပုံပင်။

ဟိုယုဒွမ်၏ စွပ်စွဲချက်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော မယ်တော်ဟုန်သည် ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ညင်သာစွာ စကားစပြောသည် “ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ကိုယ်ခံပညာရှင်ပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်လူပဲဖြစ်ဖြစ် အတူတူပါပဲ”

သူမသည် ညင်သာစွာ ပြောသော်လည်း သူမ၏ လေသံတွင် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပျက်မှုသည် ထင်ရှားသည်။

ဤအဖြေကို ကြားပြီးနောက် သူမကို ကြာမြင့်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ဟိုယုဒွမ်က “မင်းဘဝမှာ မတရားမှုတွေ အများကြီး ခံစားခဲ့ရပြီး လူ့သဘာဝကို စိတ်ပျက်နေကာ အမုန်းတရားတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ ဒါကို ငါသိတယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ တန်ခိုးကို ပြန်ရအောင်ယူပြီး ထျန်လီနောင်နဲ့ သူ့သားကို လက်စားချေတာကို ငါ မတားခဲ့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ မင်းဟာ ဆိုးယုတ်သူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိတယ်။ မင်းရဲ့ စွဲလမ်းမှုကို တဖြည်းဖြည်း ဖျောက်ဖျက်ဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ နှလုံးသားထဲက မကျေနပ်မှုကို ငြိမ်းအေးစေဖို့၊ မင်းက သတ်ဖြတ်မှုတွေ အများကြီး မလုပ်ဘဲ တုံလင်က သာမန်လူတွေအတွက် ဘေးဒုက္ခတွေ မဆောင်ကြဉ်းလာစေဖို့အတွက် ငါ မင်းကို အချိန်တိုင်း လွှမ်းမိုးဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တယ်။

မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာက ငါ့ထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ငါတို့ စတွေ့တဲ့အချိန်ကတည်းက မင်း ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို မြင်ပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။ ဒီအလုပ်တွေကို လုပ်ရင် ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း ကောင်းကောင်းသိပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တုန်းပဲ။

မင်းဟာ တကယ်ပဲ... ပြန်လည်ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူး”

ဟိုယုဒွမ်၏ စကားများသည် တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ပိုမိုပြတ်သားလာပြီး သူ၏ လေသံသည် တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာကာ နောက်ဆုံး စကားစုဖြစ်သော “ပြန်လည်ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူး” ဟူသော စကားသည် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ဟာ ဟား ဟား ဟား...”

မယ်တော်ဟုန်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဟိုယုဒွမ်၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာကို အသက်ရှူပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ သူမ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် အားပါးတရ ရယ်မောတော့သည်။ သူမ၏ ရယ်မောသံသည် ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်မှုများစွာ ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

“ထျန်လီနောင်နဲ့ သူ့သား”

“စွဲလမ်းမှုကို ဖျောက်ဖျက်ခြင်းနဲ့ မကျေနပ်မှုကို ငြိမ်းအေးစေခြင်း”