သွေးနွယ်ပင်များ (၃)

ဗြဟ္မာ့နက်နဲသောအသံသည် ဘယ်သောအခါမျှ မတိတ်ဆိတ်ခဲ့ပေ။ ကြီးမားသော နေမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်၌ မြင့်မားစွာ တောက်ပလျက်ရှိသည်။ ငြိမ်းချမ်းသော ကောင်းကင်ဓား၏ မာန်မာနကြီးသော ဓားချီသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ မြကျောက်စိမ်း ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်သည် ခိုင်ခံ့သော ခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ မည်သူမျှ မဖျက်ဆီးနိုင်ပေ။ မိုဇူ၏ တံမြက်သည် လေထဲတွင် ကခုန်လျက်ရှိပြီး အာကာသကို ထိုင်ရှန်းခရမ်းရောင်စွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်စေကာ စဉ်ဆက်မပြတ်သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စမ်းချောင်းတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ မာစတာယွမ်ခေါင်း၏ မျက်လုံးများသည် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လှည့်ပတ်နေသော ဗုဒ္ဓအလင်းဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလျက်ရှိပြီး သူ၏ အသက်ရှူမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဗဟိုရှိ မယ်တော်ဟုန်ကို တိုက်ရိုက် ဦးတည်ထားသော မာစတာ ခြောက်ဦး၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများသည် သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် အလွန်အစွမ်းထက်နေသေးသော်လည်း သူတို့၏ အသက်ရှူမှုသည် ရှုပ်ထွေးလာနေပြီဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ကြီးမားသော နှင်းတောင်ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ ရဟန်းတော် ယွမ်ဖာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ မြကျောက်စိမ်း ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်သည် မယ်တော်ဟုန်၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင် တိုက်စားမှုကြောင့် အက်ကွဲကြောင်းများ ပြသနေပြီဖြစ်သည်။

“တစ်ခုခု မှားနေပြီ”

“ဒီသွေးမိစ္ဆာက ဘာလို့ ငါတို့ တိုက်ခိုက်လေ ပိုသန်မာလာလေ ဖြစ်နေတာလဲ”

“သူမရဲ့ ကံအဆင့်က အဆင့်ငါးပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါတို့ ခြောက်ယောက်လုံးက ယွမ်ဒန်အဆင့် ပြည့်စုံတဲ့ နယ်ပယ်မှာ ရှိပေမယ့် စွမ်းအားလက်နက်တွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ရင် သူမကို ကိုင်တွယ်ရတာ မခက်ခဲသင့်ဘူး။ နာရီဝက်ကြာသွားပြီ၊ သူမ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မပြသေးဘူး။ တစ်ခုခု မှားနေပြီ”

...

ကျန်သူများသည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးနေကြပြီး ကျန်ထိုင်ချင်းမှလွဲ၍ အားလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် သူတစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား သွေးမိစ္ဆာ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြီးမားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ပင်ထိပ်မှ အောက်သို့ မျက်လုံးဖြင့် လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။

“အောက်မှာ ဘာရှိလဲ ကြည့်စမ်း”

ငါးယောက်စလုံး အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ အံ့အားသင့်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်...

“မြို့ထဲက မိစ္ဆာဓာတ်တွေ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျော့သွားတာလဲ”

“မိစ္ဆာတပ်မတော် ပျက်စီးသွားပြီလား”

“ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ သွေးရောင်နွယ်ပင်တွေ၊ အဲဒီနွယ်ပင်တွေက မိစ္ဆာတွေကို ကိုင်တွယ်နေတာလား”

“ဒီနွယ်ပင်တွေက သွေးမိစ္ဆာရဲ့ နည်းလမ်းတွေလား၊ သူက ဒီမိစ္ဆာတွေကို စားသုံးနေတာလား”

...

အံ့အားသင့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မာစတာခြောက်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေနဲ့ မတူဘဲ မယ်တော်ဟုန်လည်း အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေမယ့် သူမရဲ့ အကြည့်က မြို့ရဲ့ အနောက်ဘက်ပိုင်းမှာ ဟိုယုဒွမ် အခုလေးတင် ရှိခဲ့တဲ့ နေရာမှာပဲ စိုက်နေတယ်။ သူမ ကြာကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ နူးညံ့မှုတွေ ပေါ်လာပြီး တီးတိုးပြောလိုက်တယ်။

“ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းလေး မင်း ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို မခံစားဖူးဘူး၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်မရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖြေလျှော့ဖို့ ပြောနိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ မကျေနပ်မှုကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငြိမ်းအေးစေနိုင်မှာလဲ။ အချိန်တန်ပြီ... မင်း ပေါ်လာသင့်ပြီ”

နောက်ဆုံးစကားလုံး ကျသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် မယ်တော်ဟုန်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နူးညံ့မှုသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ မိစ္ဆာဓာတ်သည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုအားကောင်းလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်မှ ဆင်းသက်လာသော သွေးရောင်နွယ်ပင်များသည် စုပ်ယူနှုန်းကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေပုံရသည်။ အောက်ရှိ မိစ္ဆာတပ်မတော်၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲသို့ ထိုးသွင်းထားသော မရေမတွက်နိုင်သော သွေးနွယ်ပင်များသည် ယခုအခါ ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး တောက်ပလာသည်။

ရုတ်တရက် မာစတာယွမ်ခေါင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး သူ၏ ကျည်ဆံများသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအမူအရာ ပေါ်လာပြီး ကျန်သူများကို အော်ဟစ်လိုက်သည် “မိစ္ဆာအမြောက်အများကို ပူဇော်သက္ကာပြုခြင်း၊ ဒီမိစ္ဆာအားလုံးဟာ ပျက်စီးခြင်းတွေ ဖန်တီးပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တာ၊ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ သွေးဟာ အလွန်ကြွယ်ဝတယ်။ သူမက သူတို့ကို စုပ်ယူပြီး သူမရဲ့ အစစ်အမှန်ကိုယ်ခန္ဓာကို နိုးထလာရင် ဘယ်သူမှ သူမကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ သူမကို တားဆီးရမယ်...”

မိစ္ဆာအမြောက်အများကို ပူဇော်သက္ကာပြုခြင်း…

ဤစကားလေးလုံးကို ကြားသောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းနှင့် ကျန်လေးဦး၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားကြသည်။ ခြောက်ယောက်စလုံးသည် သွားများကို ပြန်၍ ကြိတ်ကာ သူတို့၏ လေ့ကျင့်နည်းစနစ်များကို လုပ်ဆောင်ပြီး ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်သော သွေးမိစ္ဆာဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်နှေးကွေးခဲ့သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် သူမ၏ ပူဇော်ပွဲ၏ နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ခြောက်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ပြောင်းလဲမှုမရှိဘဲ သူတို့နှင့် တိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံး တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သကဲ့သို့ ယခုအချိန်တွင်လည်း သူမသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လာပြီး သူမ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြီးမားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးသည်လည်း ထိုခဏ၌ အသက်ဝင်လာပုံရကာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်...

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး နိုးထလာခြင်းကြောင့် တုံလင်ခရိုင်မြို့တော်တစ်ခုလုံး၏ မြေပြင်သည် ကမ္ဘာပျက်သည့်နေ့ရောက်လာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးမှ မြို့တံခါးများဆီသို့ ဦးတည်သော မြေပြင်သည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ အက်ကွဲလာပြီး ခံတပ်ကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့သော သံမဏိတံခါးများ မရှိပါက မြို့တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း ပြိုကျသွားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ အလင်းရောင်ကြောင့် နီညိုရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ညကောင်းကင်သည်လည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

ကောင်းကင်ရှိ တိမ်များသည် တုန်ခါနေသော မြေပြင်နှင့်အညီ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်လာပြီး မြို့တွင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ လူအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို သွင်းပေးသည်။

ကောင်းကင်၌ အဆုံးမရှိသော နီရဲသောအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရေကြီးရေလျှံကဲ့သို့ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီး၏ ထိပ်သို့ စုစည်းသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် မိုင်ရာနှင့်ချီမြင့်သော သွေးရောင်လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တုံလင်ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ မြေကို လွှမ်းခြုံလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်...

ခဏတာအတွင်း ကောင်းကင်၌ သွေးလှိုင်းလုံးကြီးများ ရမ်းကားလာသည်။

အားနည်းသော သာမန်လူများမှ မဟာမာစတာ ခြောက်ဦးအထိ မည်မျှပင် အစွမ်းထက်သည်ဖြစ်စေ မည်သည့်နည်းလမ်းကိုပင် သုံးသည်ဖြစ်စေ ဤလွှမ်းမိုးသော သွေးလှိုင်းလုံးကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားသည် အောက်ဆုံးသို့ ကျဆင်းသွားပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးနှစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

“ပြီးပြီ...”