မဟာလော်ဂိုဏ်၏ ဗုဒ္ဓလက်ဝါး (၄)

ခရိုင်မြို့တော်အထက် မိုင်တစ်ရာအထိ ကျယ်ပြန့်သော သွေးပင်လယ်သည် လှိုင်းထန်ကာ လူးလွန့်နေပြီး လှိုင်းများသည် နက်နဲသောအဓိပ္ပာယ်ရှိသော တိမ်တိုက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြောင်းပြန်လှန်သွားသကဲ့သို့ ကောင်းကင်သည် နီရဲသော လှိုင်းထန်သော အကျယ်အဝန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုအထဲတွင် ပြင်းထန်သော လေဆင်နှာမောင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝါးမြိုကာ ရှည်လျားသော အာကာသအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖန်တီးနေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တည်ငြိမ်သော မြေသည် ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်သော ကောင်းကင်နှင့် ဆင်တူနေသည်။

သွေးပင်လယ် လေဆင်နှာမောင်း လည်ပတ်လာသည်နှင့်အမျှ အလွန်အားကောင်းသော စုပ်ယူအားတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်ကာ မြို့လယ်ရှိ ကြီးမားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆွဲတင်ကာ အသက်ရှူဆယ်ကြိမ်အတွင်း စုပ်ယူသွားသည်။

မာစတာ ခြောက်ဦးသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး သူတို့၏ အကြည့်များသည် သူတို့အထက်ရှိ သွေးရောင်သမုဒ္ဒရာတွင် စိုက်နေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် လေးနက်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုများပင် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကဲကဲကဲကဲ...”

သွေးပင်လယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံသည် အောက်ရှိ မိုင်တစ်ရာအထိ ကျယ်ပြန့်သော မြေပြင်တွင် ပဲ့တင်ထပ်ကာ အလွန်ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ရယ်သံသည် ပို၍ ထိန်းချုပ်မှုမဲ့လာသည်နှင့်အမျှ သွေးပင်လယ်၏ ဗဟိုရှိ လေဆင်နှာမောင်းသည် ပုံသဏ္ဍာန်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲကာ တစ်ခါတရံ ဦးချိုပါသော လက်ရှစ်ချောင်း မိစ္ဆာ၊ တစ်ခါတရံ အတောင်ပါသော ဦးခေါင်းကိုးလုံး မြွေနဂါး၊ တစ်ခါတရံ ခြေထောင်များစွာပါသော ပိုးကောင်... ပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခုစီသည် အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်သည်။

“ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ သွေးမိစ္ဆာရဲ့ အစစ်အမှန်ပုံစံက နှစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ သွေးသစ်ပင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီလောက် ပုံသဏ္ဍာန်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ”

မာစတာ ခြောက်ဦးအနက် အသက်အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ကြီးမားသော နှင်းတောင်ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းမှ ရဟန်းတော် ယွမ်ဖာသည် သွေးပင်လယ်၏ အပြောင်းအလဲများကို စောင့်ကြည့်ရင်း မယုံကြည်နိုင်သော အံ့သြမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုတို့ ရောယှက်နေသော အမူအရာကို ပြသသည်။

“မိစ္ဆာတွေဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ မကျေနပ်မှုတွေကနေ မွေးဖွားလာတာ၊ တောင်တွေနဲ့ တောရိုင်းတွေရဲ့ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူပြီး သူတို့ရဲ့ သွေးစဉ်ဆက်ဟာ ရောထွေးရှုပ်ထွေးပြီး မူလကတည်းက ပုံသဏ္ဍာန် အတိအကျ မရှိဘူး။ လူတွေရှေ့မှာ ပုံသဏ္ဍာန် အတိအကျနဲ့ ပေါ်လာတာက အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာတွေပဲ”

“မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဟာ အဆင့်လေးကို တက်ရောက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ သွေးစဉ်ဆက်တွေကို လိုသလို ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ပုံသဏ္ဍာန်အမျိုးမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ကာ ဆင်လော်ရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်တွေကို ပုံဖော်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အဆင့်လေးကို ဆင်လော်ကမ္ဘာလို့လည်း ခေါ်တာ”

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ယွမ်ဖာ၏ မျက်နှာသည် ခဏမျှ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အဓိပ္ပာယ်ကို လျင်မြန်စွာ သဘောပေါက်ကာ သူ၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် “အဆင့်လေး မိစ္ဆာ” ဟု အာမေဋိတ်သံပြုလိုက်သည်။

“အဆင့်လေး ဆင်လော်ကမ္ဘာ၊ ကွဲကြေသော နယ်မြေစွမ်းရည်ရှိသူတွေကလွဲရင်... ဘယ်သူမှ မခံနိုင်ဘူး”

ဤစကားကို ပြောသူမှာ ကြီးမားသော ယုမှ ကျန်းယွီနင်ဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော ကောင်းကင်ဓားကို ကိုင်ထားကာ သူ၏ အကြည့်သည် ကောင်းကင်ရှိ သွေးပင်လယ် လေဆင်နှာမောင်းတွင် စိုက်နေပြီး သူ၏ အသံသည် အနည်းငယ် တုန်ရီနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခြောက်ဦးအနက် ကျန်ထိုင်ချင်းနှင့် ဈာန်မာစတာယွမ်ကတုံးတို့သာ တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း နားလည်မှုရှိပုံရပြီး အဝေးမှ ရုတ်တရက် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် တစ်ချိန်တည်း၌ အေးစက်သော ပြုံးယောင်သန်းလာသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ကျန်လေးဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအမူအရာများကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောင်လှောင်လိုက်သည် “မင်းတို့အားလုံး အခုလေးတင် ချုပ်တည်းနေခဲ့ကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခု အဆင့်လေး ဆင်လော်ကမ္ဘာက မိစ္ဆာကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရတော့ ကြောက်ရွံ့နေကြပြီလား”

လေးဦးသည် ဤမှတ်ချက်ကို ကြားသောအခါ သဘာဝမကျသော အမူအရာများ ပြသကြသည်။

ဤအရာကို ကြားသောအခါ ဈာန်မာစတာယွမ်ကတုံးတစ်ဦးသာ အမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ လျင်မြန်စွာ ရန်လိုစွာ ပြန်ပြောလိုက်သည် “မင်းတို့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းက မတရားသဖြင့် ပြုမူပြီး ယုံကျိုးကို ထိရောက်စွာ မအုပ်ချုပ်လို့ လူတွေရဲ့ မကျေနပ်မှုတွေ ဆူပွက်လာတာ မဟုတ်ရင် အဆင့်လေး မိစ္ဆာကောင်တွေလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သတ္တဝါတွေကို လိုသလို မွေးမြူနိုင်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်မလဲ။ ငါတို့က မိစ္ဆာတွေကို သတ်ဖို့နဲ့ နတ်ဆိုးတွေကို နှင်ထုတ်ဖို့ လာတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ဒီအဆင့်လေး မိစ္ဆာရဲ့ နောက်ကွယ်က တရားခံတွေအဖြစ် စွပ်စွဲခံထားရတယ်။ အမှန်တရားနဲ့ တရားမျှတမှုကို ဒီလို ပုံဖျက်တာဟာ တကယ်ကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းရဲ့ ပုံစံပဲ”

“ကတုံးဘုန်းကြီး၊ မင်းနဲ့ မင်းဘေးက ဒီလေးယောက်စလုံး သွေးမိစ္ဆာ ဘယ်လို ပြန်ရှင်လာလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ပြီးတော့ မှန်တာကို မှားတယ်၊ မှားတာကို မှန်တယ်လို့ ပြောင်းပြန်လှန်ပြောတဲ့နေရာမှာ မင်းတို့ရဲ့ ဈာန်ဂိုဏ်းထက် တော်တဲ့လူ ဒီကမ္ဘာမှာ ရှိနိုင်ဦးမလား”

ဈာန်ဂိုဏ်း ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ ယွမ်ကတုံး၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်မှုတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ယွမ်ကတုံးကို မည်သို့ လှုံ့ဆော်ရမည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသများ တက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် မီးကို ဆီလောင်းသကဲ့သို့ ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည် “ငါ့ရဲ့ ရက္ခိတသန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ထိရောက်မှုမရှိဘူးလို့ ဆိုနိုင်ပေမယ့် ဒီနေ့ ငါတို့ဟာ ဒေသတစ်ခုရဲ့ မြေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကမ္ဘာ့သန့်ရှင်းသော မြေများထဲမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ခံထားရတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ဈာန်ဂိုဏ်းက ကောင်းကောင်း အုပ်ချုပ်ပေမယ့် ကတုံးဘုန်းကြီးတွေ အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့ပြီး ရှီလင်လမ်းကြောင်းကို ခါးသီးစွာ ကာကွယ်နေကာ ချင်ကျန့်ဗီလာရဲ့ ဝါးမျိုခံရဖို့ ဖြည်းဖြည်းစောင့်နေရတယ်”

ယွမ်ကတုံး၏ နဖူးမှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် မရပ်မနား ဆက်ပြောသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လူတွေကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ ကျောက်ယွီလုံကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်တာ မင်းတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က ပြန်လည်ဆိုးကျိုးပေးပြီး အခု မင်းတို့ ကြဲထားတဲ့အတိုင်း ရိတ်သိမ်းနေရပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကို ခံနေရပြီ။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းရဲ့ သုံးထောင်နှစ်သက်တမ်းရှိတဲ့ အမွေအနှစ်က ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ တာအိုဝါဒကိုတောင် လွှမ်းမိုးခဲ့ဖူးပေမယ့် မင်းတို့ရဲ့ ဈာန်ဂိုဏ်းက လူမိုက်အနည်းငယ်ကြောင့် နှစ်တစ်ထောင်တည်းနဲ့ သန့်ရှင်းသော မြေအဖြစ် နာမည်ကို မနည်းထိန်းထားပြီး မင်းတို့ရဲ့ တာအိုမျိုးဆက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ရုန်းကန်နေရပြီ။ ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ တာအိုဝါဒကတောင် မင်းတို့ကို နင်းခြေနိုင်လောက်ပြီ။ အခုထိတောင် မင်းတို့ တိုးတက်ဖို့ မရှာဘဲ တုံလင်ကိုပဲ နေ့တိုင်း စွဲလမ်းနေတယ်။ တုံလင်ကို မင်းတို့ တပ်မက်နိုင်တဲ့ အရာလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား။ ငါ့ရဲ့ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းတော်က တုံလင်ကို အခမဲ့ ပေးလိုက်ရင်တောင် မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ လူတွေကို မပေးဘူး”

...

နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော မျက်နှာနှင့် နတ်သမီးတစ်ပါး၏ တည်ကြည်သော အရှိန်အဝါရှိသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ထားသည့် မာစတာဖန်ယင်သည် ထိုမျှ ပြတ်သားစွာ ပြောဆိုမည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားပေ။ သူမ၏ စကားများသည် အဆက်မပြတ် အချိန်မဆိုင်းဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့ထက် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဝေဖန်မှုများရှိနေသော်လည်း သူမပတ်လည်ရှိ သန့်ရှင်းသော အရှိန်အဝါသည် လျော့နည်းသွားခြင်းမရှိဘဲ လမ်းဘေးရန်ဖြစ်နေသော သာမန်မိန်းမရိုင်းတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ တည်ငြိမ်စွာ လှောင်ပြောင်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုကာ ဈာန်မာစတာယွမ်ကတုံးကို ဒေါသတကြီး မျက်နှာနီရဲစေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ဗုဒ္ဓကျမ်းဂန်များကို မသိစိတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုကာ တည်ငြိမ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ကျန်းယွီနင်နှင့် သူ့ဘေးမှ ကျန်လေးဦးသည် အံ့အားသင့်ကာ ကြာမြင့်စွာ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ယခုအခါ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူတို့ မူလက ထင်ထားသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်သော ပုံရိပ်နှင့် အလွန်ကွာခြားကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။

“ပါးနပ်တဲ့ မိစ္ဆာမ၊ ငါ မင်းကို သတ်မယ်”

နောက်ဆုံးတွင် ယွမ်ကတုံးသည် သူ၏ ဉာဏ်အလင်းရရှိသော ရဟန်း၏ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဈာန်တုတ်သည် တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ ခုန်တက်ပြီး ကျန်ထိုင်ချင်းဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်သည်။

စိတ်ခံစားချက် မထိန်းနိုင်သော ယွမ်ကတုံးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ သန့်ရှင်းသော အလင်းသည် ရုတ်တရက် တောက်ပြောင်လာသည်။ လရောင်ဗောဓိသတ္တဝါ မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုကာ သူမ၏ လက်ဝါးများသည် လေထဲတွင် ပုတ်ခတ်ကာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ၌ သူ့ကို ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်သည်။

“ဘယ်အချိန်ရောက်နေပြီလဲ၊ မင်းတို့ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေတုန်းပဲလား”