ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသောစွမ်းအား

“ကျေးဇူးပြုပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ရပ်လိုက်ကြပါ။ ဒီသွေးမိစ္ဆာကို ကိုင်တွယ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု မရှာနိုင်ရင် ဒီနေ့ ဘယ်သူမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ဆုတ်လိုက်ကြ၊ ရပ်လိုက်ကြ”

...

မိုဇူနှင့် ကျန်သုံးဦး၏ တောင်းပန်မှုများသည် အကျိုးမရှိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ကောင်းကင်၌ တဖြည်းဖြည်း အားကောင်းလာသော သွေးမိစ္ဆာကို မော့ကြည့်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အကူအညီမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အားလုံးပဲ၊ သွေးမိစ္ဆာ အပြည့်အဝ နိုးထမလာခင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြရအောင်။ နောက်ကျသွားရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်။ ငါတို့ မလွတ်မြောက်ရင် အောက်က မြို့ထဲက သန်းချီတဲ့ လူသားတွေအားလုံး သွေးမိစ္ဆာရဲ့ အစာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”

မိုဇူသည် အောက်ရှိ တုံလင်မြို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မလိုလားမှုအနည်းငယ် လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်ဓာတ်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး ကျန်သုံးဦးကို ပြောလိုက်သည်။

တုံလင်သည် သွေးမိစ္ဆာရုပ်ခန္ဓာ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံစားခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ မိစ္ဆာတပ်မတော်၏ နှစ်ခြင်း ကို တစ်ကြိမ် ထပ်မံခံယူခဲ့ရသည်။ သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုများအရ ယခုမြို့၌ လူငါးသိန်းအောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ဆိုလိုသည်မှာ ဤသုံးနာရီအတွင်း လူတစ်သန်းခွဲကျော် သေဆုံးခဲ့သည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ စကားများသည် အမှန်တကယ် ပြဿနာများစွာ မရှိခဲ့ပေ။ သူတို့အားလုံးသည် ယနေ့ ချုပ်တည်းခဲ့ကြသည်။ သွေးမိစ္ဆာ၏ အောင်မြင်စွာ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်း မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံး သက်ရောက်မှုအချို့တော့ ရှိခဲ့သည်။

အဖြူရောင် ရဟန်းဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မာစတာယွမ်ဖာသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပထမဆုံး စကားစပြောသူဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် သနားကရုဏာအနည်းငယ် ပေါ်လာကာ တိုက်ရိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်သုံးဦးလည်း ယခုအချိန်တွင် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။

လေးဦးစလုံး သဘောတူညီမှုရရှိပြီး ကောင်းကင်၌ တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲဖြစ်သော မာစတာဖန်ယင်နှင့် ရဟန်းတော် ယွမ်ကတုံးတို့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် ဆက်လက်ပြောင်းလဲနေသော ကောင်းကင်၌ရှိသော သွေးပင်လယ် လေဆင်နှာမောင်းကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ထက်မြက်သော အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည်။ တစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကိုင်ထားပြီး သူတို့၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် အနှစ်သာရ၊ ချီနှင့် ဝိညာဉ်၏ အလင်းသုံးခုသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုအားကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ကာ တစ်ဖန် ပွင့်လန်းလာသည်။

ယွမ်ကတုံးနှင့် ရစ်ပတ်နေသော မာစတာဖန်ယင်သည် လေးဦး၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဘေးတိုက်ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာကို ပြသသည်။

“အခုမှ အားထုတ်ဖို့ သိလာပြီလား၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်းနည်းစရာပဲ... နောက်ကျသွားပြီ...”

သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ စကားများကို အတည်ပြုရန်အလား လေးဦး၏ အရှိန်အဝါ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သွေးပင်လယ်၏ ဗဟို လေဆင်နှာမောင်းသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး လည်ပတ်မှုလည်း ရပ်တန့်သွားကာ မိုင်ရာနှင့်ချီ၍ ကျယ်ပြန့်သော သွေးရောင်အကျယ်အဝန်းတစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားစေသည်...

ဤထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းသည် အောက်တွင် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေသော လေးဦးကို နှလုံးသား တင်းကျပ်သွားစေသည်။

ကျန်ထိုင်ချင်းနှင့် မာစတာယွမ်ကတုံးတို့သည် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။

ခြောက်ဦးစလုံးသည် မော့ကြည့်ကာ တုန်ရီနေပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မေ့သွားသည့်အလား ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး အသံပင် မထွက်ရဲကြပေ။

ကောင်းကင်၌ ငြိမ်သက်နေသော သွေးပင်လယ်သည် ယခုအခါ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောများကဲ့သို့ အမြစ်ကဲ့သို့သော ပုံသဏ္ဍာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တုံလင်ခရိုင်အထက် ကောင်းကင်၌ မိုင်ရာနှင့်ချီ၍ ကျယ်ပြန့်သော အကိုင်းအခက်များစွာကို ဆန့်တန်းထားသည်။

သွေးပင်လယ် လေဆင်နှာမောင်း တည်ရှိရာ အမြစ်၏ ဗဟို၌ ယခုအခါ ကိုယ်လုံးတီးဖြင့် ခွေခေါက်ကာ ကိုင်းညွှတ်နေသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အဝတ်မပါသော အသားအရေသည် နှင်းထက်ပင် တောက်ပနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း သူမ၏ အလှကို တစ်ချက်ကြည့်ချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦး၏ မလှုပ်မရှားဖြစ်နေခြင်းသည် ကောင်းကင်၌ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖန်တီးထားပြီးဖြစ်သည်။ အောက်ရှိ ခရိုင်မြို့တော်မှ သောင်းနှင့်ချီသော ဝိညာဉ်များသည်လည်း ထိုမိန်းကလေး၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကြောင့် ညှို့ယူခံထားရသကဲ့သို့ အသံမထွက်ကြပေ။ မြေတစ်ပြင်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သန်းနှင့်ချီသော မျက်လုံးများအားလုံးသည် ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ လက်ချောင်းများသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်...

ဤလှုပ်ရှားမှုသည် ကောင်းကင်ရှိ သွေးရောင်အမြစ်များ၏ နှလုံးသားကို လှုပ်ခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...

တဖြည်းဖြည်း မြန်ဆန်လာသော နှလုံးခုန်သံများ ဆက်တိုက် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူတို့သည် သွေးရောင်အမြစ်များအောက်ရှိ မိန်းကလေးကို ကြောက်ရွံ့မှု အပြည့်ရှိသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ အကြည့်များသည် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ကိုလည်း ဖော်ပြနေပြီး သူတို့ မလွတ်မြောက်နိုင်သော ရှုပ်ထွေးသော စိတ်ခံစားမှုများ၏ ရုန်းကန်မှုတွင် သောင်တင်နေကြသည်။

ကောင်းကင်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦးအပါအဝင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တူညီနေသည်...

နှလုံးခုန်သံသည် ပို၍ မြန်ဆန်လာပြီး ဆယ်ကြိမ်ခန့် အသက်ရှူပြီးနောက် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သုံးကြိမ် အသက်ရှူပြီးနောက် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကဲ့သို့ ပုံမှန်စည်းချက်ဖြင့် တစ်ဖန် စတင်ခုန်လာသည်။

သွေးရောင်အမြစ်များအောက်ရှိ မိန်းကလေးသည် ထိုအချိန်၌ ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်...

သွေးရောင်၊ ဆိုးယုတ်သော စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးကြီးသည် သွေးရောင်အမြစ်များမှ ထိုးတက်လာပြီး မုန်တိုင်း သို့မဟုတ် ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျလာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်း သွေးနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဆိုးယုတ်သော အတွေးများသည် ချက်ချင်း ချိတ်မိသွားကာ သွေးဆာသော ဆန္ဒသည် သူတို့အတွင်း၌ ရမ်းကားစွာ ပေါက်ဖွားလာတော့သည်။ မိခင်၏ ရင်ခွင်၌ ပွေ့ချီထားသော ကလေးငယ်များပင် တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် နီညိုရောင်ဖြစ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆန့်တန်းရန် စတင်လာသည်...

“မင်းတို့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက အခြေခံအကျဆုံး ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းချင်တယ် မဟုတ်လား”

“ငွေကြေး၊ ကျော်ကြားမှု၊ ရာထူး၊ တန်ခိုး၊ မင်း သတ်ရင် အားလုံး ရနိုင်တယ်...”

“လုယက်ကြ၊ တိုက်ခိုက်ကြ၊ သတ်ဖြတ်ကြ၊ ဒါဟာ မင်းတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့ အမြန်ဆုံးနည်းလမ်းပဲ”

“သွား... သွား... သွားပြီး သတ်...”

...

တုံလင်မြို့သားများအပြင် ကောင်းကင်ရှိ မဟာကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦးအပါအဝင် လူတိုင်းသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူတို့၏ နားထဲတွင် တီးတိုးပြောနေသကဲ့သို့ အသံနူးညံ့ညင်သာပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသံများကို ကြားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဆန္ဒများဖြင့် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဆွဲဆောင်နေကြသည်...

“နက်ရှိုင်းသော အောက်ပိုင်းဧကရာဇ် ဒီတူဇု မန္တန်”

“အာရိုမိဒီဧကရာဇ် ဝူဒူဇာ မန္တန်”

“နက်ရှိုင်းသော ချီမန္တန်”

“ဘိုလိုင် ဧကရာဇ် မန္တန်”

ယေမိ ရူဇာ ဝူဒူဇာ

ဂူရိုဒီတီဇာ ချီမောဇာ

ရှာ ပို ဟဲ...

ဟာလာဟင်းလင်းတွင် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ မျက်လုံးများသည် ကြည်လင်စွာ တောက်ပလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ သန့်ရှင်းသော အလင်းသည် လရောင်ဗောဓိသတ္တဝါ မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုသောအခါ ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။

သူမ သတိပြန်ရသောအခါ ကျိန်စာတိုက်ထားသော အသံသည် ကျန်ငါးဦး၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူတို့ကိုလည်း ထုံထိုင်းမှုမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ နဖူးများတွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာပြီး သူတို့အတွင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုအသံများ၏ အစွမ်းအစကို သဘောပေါက်သောအခါ အောက်ရှိ တုံလင်မြို့၏ သာမန်လူများအတွက် သူတို့ စိုးရိမ်လာသည်—သူတို့ ခြောက်ဦးပင်လျှင် ညှို့ယူခံရနိုင်လျှင်...

“သတ်”

“ဒီငွေတွေ အားလုံး ငါ့ဥစ္စာ၊ ငါ့ဥစ္စာတွေပဲ၊ မင်းတို့အားလုံး သေကြစမ်း”

“ဘန်း...”

“ဟာဟားဟား၊ အခု အားလုံး ငါ့ဥစ္စာ၊ ဒါတွေ အားလုံး ငါ့ဥစ္စာ”

“သူ့ကို ဒီနေရာကို ယူခွင့် မပေးနိုင်ဘူး”

“သူက တစ်ယောက်တည်းပဲ၊ ငါတို့ အုပ်စုဖွဲ့ပြီး သူ့ကို သတ်ပြီး ဒီနေရာကို ဝေမျှကြရအောင်...”

...

မြို့သည် ထူထဲသော မီးခိုးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နာကျင်မှုအော်ဟစ်သံများနှင့် သွေးသံတဟီးဟီး မြည်ဟည်းသံများ တိုးပွားလာကာ သွေးနံ့သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာပြီး ယခင်က အသက်ရှူချောင်ရုံမျှသာ ရှိခဲ့သော တုံလင်မြို့သည် တစ်ဖန် အသက်ရှင်လျက် ငရဲသို့ သက်ဆင်းသွားကြောင်း မလွဲမသွေ ညွှန်ပြနေသည်။

သွေးရောင်နွယ်ပင်များနှင့် မိစ္ဆာတပ်မတော်ကြီးသည် တုံလင်၏ ရှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး ယခု သတ်ဖြတ်မှု ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေပါက နံနက်ရောက်သော် တုံလင်ခရိုင်တွင် မည်သူမျှ အသက်ရှင်ကျန်မည်မဟုတ်ဟု စိုးရိမ်ရသည်။

ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မရှိခြင်းတွင် သူတို့ ခြောက်ဦးလည်း ပါဝင်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်...

မာစတာဖန်ယင်၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ရှားနေကာ သူ၏ စိတ်သည် မသိရသော အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဈာန်မာစတာယွမ်ကတုံးသည် သစ်သားပုပ်ကဲ့သို့ မျက်နှာဖြင့် နှာခေါင်းကို မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ နှာခေါင်းဖြင့် နှလုံးကို စောင့်ကြည့်နေပြီး ဘာမှ မပြောပေ။ ကျန်လေးဦး၏ မျက်နှာများတွင် မခံမရပ်နိုင်သော စိတ်ခံစားမှုများ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။

“မာစတာဖန်ယင်၊ မြန်မြန် လရောင်ဗောဓိသတ္တဝါ မန္တန်ကို သုံးပြီး ဒီလူတွေရဲ့ အာရုံတွေကို ပြန်လည်ရရှိအောင် လုပ်ပါ”

မိုဇူ၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ရှိ သွေးသစ်ပင်အမြစ်များအောက်ရှိ မိန်းကလေးကို မော့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည် “လရောင်ဗောဓိသတ္တဝါ မန္တန်က မင်းကို နိုးထစေနိုင်တာက အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါး အသက်ရှူတွေက မင်းတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို တကယ် မဝင်ရောက်သေးလို့ပါ”

သူမ၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ မိုဇူသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်လာသည်။

“ငါတို့ ခြောက်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တန်ခိုးရှိတယ်၊ မိစ္ဆာအသက်ရှူရဲ့ ကျူးကျော်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အောက်က သာမန်လူတွေရော အားနည်းတဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တချို့ရော မခံနိုင်ဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါးလေတွေ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဝင်သွားတာနဲ့ ငါ့ရဲ့ လရောင်ဗောဓိသတ္တဝါ မန္တန်တောင် သူတို့ကို မကယ်တင်နိုင်တော့ဘူး...”

“ဒါဆို မင်း ပြောနေတာက အောက်ကလူတွေဟာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်တဲ့အထိ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြဦးမှာလား၊ အဲဒီအခါမှ လုံးဝ ရပ်သွားမှာလား”

“ဒါ...”

“အမိတာဘ”

...

“ကမ္ဘာမှာ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီရှိတယ်၊ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ မမှန်မကန် ပေးအပ်ထားတယ်၊

အောက်မှာ မြစ်တွေနဲ့ တောင်တွေအဖြစ် ထင်ရှားတယ်၊ အထက်မှာ နေတွေနဲ့ ကြယ်တွေအဖြစ် ထင်ရှားတယ်၊

လူသားတွေမှာ အကျယ်အဝန်းရှိတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီလို့ ခေါ်တယ်၊ ခိုင်မာစွာ ကောင်းကင်နဲ့ အပြင်ဘက်ကို ဖြည့်ဆည်းတယ်၊

ဧကရာဇ်လမ်းစဉ်ဟာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ တည်ငြိမ်နေသင့်တယ်၊ သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းပြီး တောက်ပမှုကို ထုတ်လွှတ်သင့်တယ်”

လေးဦးသည် သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းနည်းနေစဉ် ရုတ်တရက် အထက်မှ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော်လည်း ရိုးသားဖြောင့်မတ်သော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဤအသံသည် ကောင်းကင်နယ်စပ်မှ လာသကဲ့သို့ ဝေးလံသော်လည်း မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ နီးကပ်ကာ မသဲကွဲ မရေရာသော်လည်း လူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို တဖြည်းဖြည်း မြှင့်တင်ပေးပြီး စိတ်ကို လန်းဆန်းစေသည်။

“ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီသီချင်း”

“ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း ရောက်လာပြီ...”

ကျန်းယွီနင်နှင့် လျန်နင်ရှုတို့၏ အာမေဋိတ်သံများကို ကြားသောအခါ ကျန်လေးဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဈာန်မာစတာယွမ်ကတုံးနှင့် မိုဇူတို့သည် စိုးရိမ်မှုအနည်းငယ်ပါသော သိမ်မွေ့သော အကြည့်များရှိပြီး မာစတာဖန်ယင်နှင့် ရဟန်းတော် ယွမ်ဖာတို့သည် အမူအရာမပြောင်းလဲဘဲ သူတို့၏ အတွေးများသည် မသိနိုင်ပေ။

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်၌ တောက်ပသော အကျယ်အဝန်းရှိသော ဖြောင့်မတ်သော ချီသည် အရှေ့မှ အနောက်သို့ မိုင်ထောင်ချီ၍ ကျယ်ပြန့်ကာ မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ကို နေ့ကဲ့သို့ တောက်ပစေပြီး မတူနိုင်သော တောက်ပမှုဖြင့် မျက်လုံးအားလုံးသည် အဖြူရောင်အလင်း၏ အဆုံးသို့ ဆွဲဆောင်ခံရကာ အဝေးသို့ မကြည့်နိုင်တော့ပေ။

အဖြူရောင်အလင်း၏ အဆုံးမှ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်စုံနှင့် အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စာလိပ်တစ်ခုကို ကိုင်ကာ ချော်လဲနေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။ သူသည် လေထဲတွင် လှမ်းလိုက်သော ခြေလှမ်းတိုင်းသည် ဖြူစင်သော ကြာပန်းတစ်ပွင့် ပွင့်လန်းလာသည်။ သူသည် ခရိုင်မြို့တော်သို့ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မိုင်ထောင်ချီ၍ ကျယ်ပြန့်သော အကျယ်အဝန်းရှိသော ဖြောင့်မတ်သော ချီသည် နေထွက်ချိန်ကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ထုတ်လွှတ်ကာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

“ခြေလှမ်းတိုင်း ကြာပန်းပွင့် စကားတိုင်း ပန်းတစ်ပွင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းရဲ့ အားကြီးသူ”

“ယန်ကျိုးက တစ်ယောက်ယောက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ယန်ကျိုးကလား”

“ဒါက... ကျီယန်ကျီနဲ့ တူတယ်”