သစ္စာဖောက်တွေကိုသတ်

ဖန်လုံဟဲ၏အကြည့်သည် နိမ့်ကျသွားကာ သူသေဆုံးရန် သေချာသည်ဟု ယုံကြည်လျက် ဆက်လက်၍ မထီမဲ့မြင်ပြုနေမိသည်။

“ဟမ့် အင်အားကြီးတဲ့လူတွေ ဘာတွေ လုပ်နေလဲဆိုတာ ငါလည်း သိပ်မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ လေယင်ကျောင်းတော်က တုံလင်ကို သိမ်းဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုရင် ငါတို့က ဘာလို့ အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်မထားဘဲ နေရမှာလဲ။ ရှုကျိုးက အများဆုံး ဝမ်ယန်ခရိုင်က စစ်သားတွေလောက်ပဲ လွှတ်နိုင်မှာ။ ဒါလော်ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်အင်အားကြီးမားမှုနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ထပ်တိုး လူတစ်သောင်းကျော်ပါတဲ့ မန်ရှင်းတပ်မတော်၊ ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းနဲ့ ဒီမှာရှိတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေနဲ့ဆို ငါတို့ တုံလင်ကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ လိုတာ။ ရှုကျိုးရဲ့ စစ်တပ်က ဘာများ လုပ်နိုင်မှာလဲ”

“အဖေ”

တင်ပုဟိုင်၏ စကားကို အတည်ပြုသည့်အလား သူစကားဆုံးသည်နှင့် အရှေ့ဘက်မြို့မှ အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာရာ သူခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရသည့်အသွင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အရှေ့ဘက်မြို့မှ လူငယ်တစ်ဦး လျင်မြန်စွာ ပြေးလာသည်မှာ ယခင်က ဒါလော်ဂိုဏ်းသား ငါးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ခဲ့သူ တင်ဖန်းပင် ဖြစ်သည်။

တင်ဖန်း၏နောက်တွင် ဒါလော်ဂိုဏ်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော သိုင်းသမား သုံးထောင်ကျော် လိုက်ပါလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကြီးမားသော အမှောင်ထုသည် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်။ တင်ပုဟိုင်၊ တင်တျန်၊ ဖန်းလင်နှင့် ဖန်းလင်၏ လက်အောက်ခံ သူပုန်စစ်သားများပင် သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် အပြုံးရိပ်များ သန်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူတို့အားလုံးသည် တင်ပုဟိုင်နှင့်အတူ ဘဝတူဖြစ်သွားကြကြောင်း သိကြပြီး၊ တင်ပုဟိုင်သည် လေယင်ကျောင်းတော်မှဖြစ်သောကြောင့် တင်ဖန်း၏လက်အောက်ရှိ လူသုံးထောင်ကျော်သည် ယခု သူတို့၏လူများဖြစ်လာသည်။ ဤလူများ ပူးပေါင်းပါဝင်လာသည်နှင့် ထိုခုနစ်ထောင်သော မန်ရှင်းတပ်မတော်သားများသည် စိုးရိမ်စရာမရှိတော့ပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ဖန်လုံဟဲ၊ ဂွေယွီထန်၊ ဖန်းကျန်းတုံနှင့် အောက်ခြေရှိ မန်ရှင်းတပ်မတော်သား ခုနစ်ထောင်ကျော်တို့၏ မျက်နှာများတွင် သေမင်း၏အရောင်အဆင်းများ ထင်ဟပ်နေသည်။

ဒါလော်ဂိုဏ်းသား သုံးထောင်ကျော်ကို ကြည့်ရှုရင်း တင်ပုဟိုင်၏မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားဟန်အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။ ချဉ်းကပ်လာသော သားဖြစ်သူ တင်ဖန်းကိုကြည့်ကာ သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် “အရင်က နတ်ဆိုးတပ်မတော်နဲ့ သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ နွယ်ပင်တွေကြောင့် ငါတို့ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေ အတော်လေး ဆုံးရှုံးခဲ့ပုံပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချဉ်းကပ်လာသော တင်ဖန်းသည် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ သူ့မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုအသွင်အပြင်ဖြင့် “အဖေရဲ့ ဉာဏ်ပညာဟာ အလွန်နက်နဲပါတယ်။ ဂိုဏ်းသားတွေနဲ့ ကျွန်တော် အပြင်းအထန် ခုခံခဲ့လို့ ဒီအင်အားတွေကို အနည်းငယ်သာ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အရှေ့ဘက်တံခါးမှာ အရေးကြီးတဲ့တိုက်ပွဲ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာခဲ့တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

တင်ပုဟိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာသည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များအတွင်း၌ တကယ်ပင် ရှိနေသော်လည်း သူသည် မိမိ၏စိတ်ထားကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲကာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အခြေအနေများသည် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ အရာအားလုံးသည် အတော်လေး ရှင်းလင်းသွားပုံရသည်...

တင်ဖန်းသည် ဒါလော်ဂိုဏ်းသား သုံးထောင်ကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ ဖန်းလင်၏လက်အောက်ခံ သူပုန်သုံးထောင်ကျော်နှင့် မန်ရှင်းတပ်မတော်သား ခုနစ်ထောင်တို့ ပေါင်းလိုက်သောအခါ အရေအတွက်သည် ယခု တူညီသွားပြီဖြစ်သည်။ ဖန်လုံဟဲ၊ ဖန်းကျန်းတုံနှင့် ဂွေယွီထန်တို့သည် သေလမ်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီး မန်ရှင်းတပ်မတော်တွင် ခေါင်းဆောင်မရှိသောကြောင့် အချို့သည် အလွန်သစ္စာရှိကြသော်လည်း အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကောင်းကင်ရှိ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒနှင့် တာအိုဝါဒ ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ထိုဆရာတော် ခြောက်ပါးမှလွဲ၍ တုံလင်မြို့တွင်းရှိ အကြီးဆုံးအင်အားသည် ယခု တင်ပုဟိုင်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အင်အားကြီးမားသူများကို စိုးရိမ်ရန် မလိုပေ။ ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းသည် ဓမ္မဆရာတော် ဖန်းယင်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်သမျှကာလပတ်လုံး တုံလင်၏ သစ္စာခံမှုသည် ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်သည်။

ရှုကျိုး၏ စစ်တပ် ရောက်လာလျှင်ပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တင်ပုဟိုင်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာမှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ မူလက သူ့ထံ ချဉ်းကပ်လာသော သားဖြစ်သူ တင်ဖန်းသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရုတ်တရက် ဦးတည်ရာပြောင်းကာ တင်တျန်၏နေရာသို့ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားသွားသည်ကို သူသတိမထားမိခဲ့ပေ။

ဤအပြောင်းအလဲအနည်းငယ်ကို တင်ပုဟိုင် မခံစားမိသော်လည်း တင်တျန်သည် သေချာပေါက် ခံစားမိခဲ့သည်။ သူသည် တင်ဖန်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ညှပ်နေသောကြောင့် သူ့ကို လာနှုတ်ဆက်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ တင်ပုဟိုင်ထံ ရောက်ရန် တင်ဖန်းသည် သူ့ကို ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သည်။

သူသည် ယခု တင်ပုဟိုင်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ဟု တွေးကာ တင်တျန်သည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့ကာ တင်ဖန်းကို မခက်မခဲ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် စတုတ္ထအဆင့်၏ ဂရန်းမာစတာဖြစ်ပြီး တင်ဖန်းသည် ဒန်ပေါင်းစည်းအဆင့်သာ ရှိသေးသောကြောင့် သူကိုယ်တိုင် ဦးစွာ နှုတ်ဆက်ခြင်းသည် တင်ပုဟိုင်ကို အတော်လေး မျက်နှာသာပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သို့သော် တင်ဖန်းသည် မီတာဆယ်ဂဏန်းအကွာအဝေးသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏အကြည့်သည် ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး သူ၏အရောင်အဝါသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ကြမ်းတမ်းသောမျောက်တစ်ကောင်သည် သူ၏နောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် တင်ဖန်းသည် ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ပင်လယ်မှ မီတာတစ်ဝက်ခန့်ရှည်သော ရွှေရောင်တုတ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်ပြီး တင်ဖန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သည်။

“သစ္စာဖောက်တွေနဲ့ သူပုန်တွေ တစ်ယောက်တောင် အရှင်မထားနဲ့ အကုန်သတ်”