ဘယ်သူကအနိုင်ကတ်ကို ကိုင်ထားတဲ့သူလဲ (၂)

ထိုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းသာအားရသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ ဆရာတော် ယွမ်ကုန်း၏ မျက်နှာသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ မှောင်မိုက်နေသနည်းဟု သူခန့်မှန်းမိသည်။

ဒါလော်ဂိုဏ်းတွင် မူလက ဂိုဏ်းသား ငါးထောင်ကျော်ရှိသော်လည်း မြို့ထဲသို့ ဦးစွာဝင်ရောက်ပြီး သွေးနတ်ဆိုးနွယ်နှစ်ကြိမ်နှင့် ကြီးမားသော နတ်ဆိုးတပ်မတော်၏ ရက်စက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး ဟိုယုရှောင်ရောက်ရှိချိန်တွင် နှစ်ထောင်ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဒန်ပေါင်းစည်းအဆင့်ရှိ စစ်သည်တော် တင်ဖန်းနှင့် ဂန်ချီအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်း၏ စစ်သည်တော် တစ်ဒါဇင်ခန့်ကို ထည့်ပေါင်းလိုက်လျှင် ဟိုမိသားစု စစ်သည်တော်များ၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့် တင်ဖန်းကိုလည်း ဖမ်းဆီးခံရခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။

ဟိုယုရှောင်သည် တင်ပုဟိုင်ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် တင်ဖန်းနှင့် ထောင်သားတစ်ထောင်ကျော်ကို တိတိကျကျ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဆရာတော် ဖန်းယင်သည် ဒါလော်ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော တပ်မှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အသက်မရှင်ဘဲ သတ်ဖြတ်ရန် တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

တင်တျန်၏ သူပုန်တစ်ထောင်ကျော်ကိုလည်း သတ်ပစ်လိုက်ခြင်း အပါအဝင် ယခုအချိန်အထိ လေယင်ကျောင်းတော်၏ စိုက်ထူထားသော သူလျှို တင်ပုဟိုင်သည် သူ၏အသုံးဝင်မှုကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အဆင့် ဂရန်းမာစတာသည် အမှန်တကယ် အင်အားကြီးမားသော်လည်း ပြဿနာမှာ လေယင်ကျောင်းတော်သည် တုံလင်မြို့ကို လိုချင်ပြီး လုံလောက်သော တပ်များမရှိဘဲ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ယခု မန်ရှင်းတပ်မတော်နှင့် ဟိုမျိုးနွယ်လူများ အပါအဝင် ရက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းတွင် တပ်သား တစ်သောင်းသုံးထောင်၊ ရှုကျိုးတွင် လေးသောင်းနှင့် လေယင်ကျောင်းတော်တွင် ယွမ်ကုန်းနှင့် နောက်လိုက် တစ်ဒါဇင်ကျော်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းသည် အမှန်တကယ် မဆိုးသော်လည်း မေးခွန်းမှာ တစ်ဖက်လူတွင် သူတို့ မရှိဘူးလား။

ရှုကျိုးကို မပြောနှင့်တော့၊ အချိန်အတော်ကြာ အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သောကြောင့် လုံးဝ ကောင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ရှုကျိုးကို မပြောနှင့်တော့၊ ရက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းဘက်မှ ကျွမ်းကျင်သူများသည်ပင် များစွာ အားမနည်းပေ...

ထိုအခါ တုံလင်ကို မည်သို့ အပြိုင်အဆိုင် လုပ်နိုင်မည်နည်း။

ဆိုလိုသည်မှာ လေယင်ကျောင်းတော်၏ တုံလင်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်သည် လုံးဝ ကျရှုံးသွားပြီ...

ဟိုယုရှောင်သည်လည်း ယခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး ဆရာတော် ဖန်းယင်သည် ဤသူပုန်သုံးထောင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် သတိပေးချက်အဖြစ်သာမက လေယင်ကျောင်းတော်အား တုံလင်ကို သိမ်းပိုက်ရန် စဉ်းစားခြင်းမှပင် တိုက်ရိုက် ဟန့်တားရန်ဖြစ်ကြောင်း၊ ကျီးနှစ်ကောင်ကို ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ပစ်သတ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းလည်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤကျန်ထိုင်ချင်းသည် စီကုန်းယွဲ့နှင့် ဆင်တူသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူ နောက်တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်...

ဟိုယုရှောင်သည် မိမိကိုယ်ကို တွေးတောပြီး ဆရာတော် ဖန်းယင်အပေါ် သူ၏သတိထားမှု အနည်းငယ် တိုးလာသည်။

သူတို့၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျခြင်း၌ သူ၏ဝမ်းမြောက်မှုသည် မကြာမီ အဆင်မပြေမှု၏ ပြင်းထန်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခြင်းကြောင့် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ အဆင်မပြေမှု၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တင်ပုဟိုင်၏ ညွှန်ပြမှုအောက်တွင် ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းသည် သူ့ကို သတ်လိုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို သူတွေ့မြင်ခဲ့သည်။

လေယင်ကျောင်းတော်ကို စော်ကားမိသောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယွမ်ကုန်း၏ အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်သောအခါ သူသည် ရှောင်ဖယ်ခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ဖက်လူကို စကားလုံးများဖြင့် ရန်စခြင်း မပြုဘဲ ဆရာတော် ဖန်းယင်၏ နောက်တွင် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏အာရုံစူးစိုက်မှုကို ခံထိုက်လောက်အောင် အားနည်းနေခြင်းကြောင့် သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းအရာတစ်ခုခုကြောင့် မသိရသော်လည်း ယွမ်ကုန်း၏ အကြည့်သည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ သူသည် မကြာမီ ဆရာတော် ဖန်းယင်ကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုကာ အနည်းငယ် မှောင်မိုက်သောအသွင်ဖြင့် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟား ငါ့ လေယင်ကျောင်းတော်က တုံလင်ကို မရဘူးဆိုရင်တောင် မင်းတို့ရဲ့ ရက္ခိုသဘီလူးဂိုဏ်းက ဒီနေ့ သေချာပေါက် ရှုံးပြီပဲ။ ရှုကျိုးက စစ်သားလေးသောင်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်။ မင်းတို့ ကျန်တဲ့ စစ်သား ဆယ်ထောင်လောက်နဲ့ တုံလင်ကို ကာကွယ်မယ်လို့ အိပ်မက်မက်နေတာ တော်တော် မိုက်မဲရာကျတယ်”

ဆရာတော် ယွမ်ကုန်း၏ အသံတွင်လည်း အနည်းငယ် မလိုလားမှု ပါဝင်နေသည်။ သူသည် ကျိကျိုးမှ တောင်ဘက်သို့ လမ်းတစ်လျှောက် ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် တုံလင်ကို သိမ်းပိုက်ရန်၊ ယုံကျိုးရှိ လေယင်ကျောင်းတော်၏ နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ထားရှိရန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤမျှလောက် ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော်လည်း အားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်ခဲ့ပြီး သူသည် သဘာဝကျကျ မကျေနပ်နိုင်ဘဲ စကားနှစ်ခွန်းမျှသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော် သူ၏ ရယ်မောသံသည် မျှော်လင့်ထားသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မရရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမူအရာသည် လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာကို ပြသကာ သူ၏မျက်လုံးများမှ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။

“စစ်သားလေးသောင်းနဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ငါရှိနေသမျှ ဒီနေ့ တုံလင်ဆိုတာ လုံးဝ မဆုံးရှုံးဘူး။ ဟို ရှုကျိုးက မိုက်မဲတဲ့ကောင်တွေကတော့ အောင်ပွဲသေချာနေပြီလို့ ထင်နေကြတာပေါ့လေ။ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီ အသက်ရှင်ခဲ့တဲ့ မင်းလိုကောင်ကတောင် အဲ့လောက် မိုက်မိုက်ကန်းကန်း တွေးနေတာတော့ တော်တော် အံ့ဩစရာပဲ”

ဆရာတော် ဖန်းယင်၏ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အသံသည် ရုတ်တရက် ရောက်ရှိနေသူအားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ လေထဲတွင် အနီးအနား၌ ရပ်နေသူအားလုံး၊ မြေပြင်ရှိ ဟိုမျိုးနွယ်လူများအပြင် ဖန်းလောင်ဟဲ၊ ဂွေယွီထန်၊ ဖန်းကျန်းတုံနှင့် မန်ရှင်းတပ်မတော်သား ခုနစ်ထောင်တို့သည် အားလုံး အံ့သြတုန်လှုပ်သော အမူအရာကို ပြသနေကြသည်။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းသာအားရသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားမိသူမှာ ဟိုယုရှောင် တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်...

ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းသည်လည်း ဆရာတော် ဖန်းယင်၏ ယုံကြည်မှုကို သတိပြုမိပြီး သူ၏မျက်ခုံးများ တွန့်သွားကာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ဘာပဲ လုပ်နိုင်ပါစေ ပိုင်လူအကယ်ဒမီနဲ့ ဝမ်ကျန်းသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းတို့ ပူးပေါင်းပြီးပြီဆိုတော့ ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သေချာပေါက် စေလွှတ်လိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ရောက်ရင် သူတို့က ခင်ဗျားကိုပဲ ထိန်းထားဖို့ လိုတော့တာ။ ပြီးတော့ မြို့ရိုးလည်း ပျက်စီးနေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီ အင်အားလေးသောင်းရှိတဲ့ စစ်တပ်ကို ခုခံဖို့ ခင်ဗျားမှာ ဘာအင်အားတွေ ကျန်သေးလို့လဲ”

ဆရာတော် ဖန်းယင်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိပြုမိပုံရသည်။ သူ၏သန့်ရှင်းသော မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက ကျွန်မကို ထိန်းထားနိုင်မယ်လား၊ သူတို့ မြို့ကို ဝင်တိုက်နိုင်မယ်လားဆိုတာကတော့ မေးခွန်းထုတ်စရာပဲ။ သူတို့ တုံလင်ကို သိမ်းနိုင်ရင်တောင် ဝမ်ကျန်းသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက အဲ့ဒီအချိန်မှာ သက်သာရာရနိုင်မယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား...”

“တုံလင်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ အဓိကရုဏ်းက ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကုန်ပိုင်းကတည်းက စတာလေ။ အခုချိန်ထိ တုံလင်ရဲ့ စစ်သား သုံးသောင်းပဲ ပါဝင်ခဲ့တာ။ ငါ့ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်မှာ စစ်သားတွေ မရှိဘူးလို့ ခင်ဗျား ထင်နေတာလား”

လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာများတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုများ ပေါ်လာပြီး ဆရာတော် ဖန်းယင်၏ စကားများနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ကြပေ။ သို့သော် သူမ၏ နောက်ထပ် စကားသည် ညင်သာစွာ ပြောကြားခဲ့သော်လည်း ဟိုယုရှောင်အပါအဝင် လူတိုင်း၏ အမူအရာကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူသည် အဆုံးသတ်မဟုတ်...

“အခု ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းက လူတွေက ငါ့ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်ဟာ တကယ်ပဲ ဆုတ်ယုတ်နေပြီလို့ ထင်နေကြတယ်။ ဝမ်ကျန်းသန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းက မိုက်မဲတဲ့ကောင်တွေက စစ်သားလေးသောင်းကို ဦးဆောင်ပြီး ပြည်နယ်နယ်နိမိတ်ကို ကျော်ပြီး ငါတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ရဲတင်းနေကြတာကိုး! သူတို့ တကယ် ထင်နေတာက ငါ့ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်မှာ စစ်သားရော အရင်းအမြစ်ရော ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ပဲ။ သူတို့ နယ်နိမိတ်မှတ်တိုင်ကို ကျော်လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဝမ်ယန်ခရိုင်ရော ဂွမ်လင်ဒေသပါ အန္တရာယ်ကြီးကြီးမားမားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတော့မယ်ဆိုတာ သူတို့ မသိရှာဘူး...”

ဟိုယုရှောင်နှင့် အခြားသူအားလုံး၏ ဦးခေါင်းများသည် အံ့အားသင့်မှုဖြင့် လူးလွန့်နေကြသည်...

ဆရာတော် ဖန်းယင်သည် အသေးစိတ် မပြောသော်လည်း သူမ၏ စကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းနေသည်။ ဝမ်ယန်ခရိုင်မှ စစ်တပ်သည် နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လာသောအခါ ရှင့်နန်ဒေသမှ စစ်တပ်အချို့သည်လည်း လမ်းလွှဲ၍ ရှုကျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် သွားခဲ့ကြသလော။

ဟိုယုရှောင်သည် သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အသိအမှတ်ပြုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆရာတော် ဖန်းယင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ရက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ ထင်ရှားသော ဆုတ်ယုတ်မှုသည် ဝမ်ကျန်းသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းသည် ပိုင်လူအကယ်ဒမီသို့ သုံးလေးကြိမ်တိုင်တိုင် လူများစေလွှတ်ကာ စုံစမ်းရန် ရဲဝံ့ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏အာရုံသည် ယခင်က ကျောက်ယန်တွင်ရှိခဲ့ရာမှ ယခု တုံလင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခရိုင်တစ်ခု သို့မဟုတ် ဒေသတစ်ခု၏ မြေယာကိုသာ လိုချင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တပ်ဖွဲ့များ၏ နေရာချထားမှုသည် မူလက တောင်ဓားဂိုဏ်း၏ အင်အားစုများမှ ယခု ဝမ်ယန်ခရိုင်၏ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးအထိ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

တုံလင်ရှိ နတ်ဆိုးတို့၏ အဓိကရုဏ်းသည် ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး ရှင့်နန်ဒေသမှ စစ်တပ်သည် မလှုပ်ရှားခဲ့သောကြောင့် မန်ရှင်းတပ်မတော်သည် ဝင်ရောက်ရန် မဝံ့ရဲခြင်း သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းတွင် နေရာချထားရန် လူမကျန်တော့ခြင်းဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။ အားနည်းသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည် ရှင့်နန်ဒေသမှ စစ်တပ်ကို နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်စေပြီး သူတို့ကဲ့သို့ပင် ရှုကျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် ရဲဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမျှ ထင်မြင်ခဲ့ကြမည် မဟုတ်ပေ။

အားနည်းမှုကို ပြသပြီး ကြိုတင်တိုက်ခိုက်ရန် ဗျူဟာတစ်ခုလား။

ဟိုယုရှောင်သည် ဤအရာကို နားလည်နိုင်လျှင် ဈာန်ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းနှင့် အခြားသူများသည်လည်း သဘာဝကျကျ နားလည်နိုင်ကြသည်။ သူတို့၏စိတ်များသည် အတွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏အမူအရာများသည် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။

ဈာန်ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ အလင်းနှစ်ခုကို ခံစားမိသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး ဆရာတော် ဖန်းယင်ကို “ဟားဟား မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျိယန်ကျီ ရောက်နေပြီ။ ငါတို့ သွေးနတ်ဆိုးကို သတ်ပစ်နိုင်တာနဲ့ တုံလင်ရဲ့ အာဏာပြောင်းလဲမှုက သူ့အလိုလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ရှုနယ်မြေထဲကို ဝင်လာတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ တပ်တွေလည်း ပျက်စီးဖို့ သေချာနေပြီ”ဟု ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများသည် ကောင်းကင်သို့ ကြည့်ကာ သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ လက်ရှိတွင် ကျိယန်ကျီသည် တုံလင်နှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအတွက်ပင် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှုဖြစ်ပြီး သူတို့အပေါ် မိုးမိုးညို့ညို့ ရှိနေသည်။ သွေးနတ်ဆိုးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူသည် လှုပ်ရှားရန်ပင် မလိုအပ်ပေ။ တုံလင်သည် သဘာဝကျကျ ကျရောက်လိမ့်မည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဆရာတော် ဖန်းယင်သည်လည်း ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာတွင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းခါယမ်းကာ ညင်သာစွာပင် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဟားဟား ခင်ဗျား တကယ် ထင်နေတာလား ကျိယန်ကျီဆိုတဲ့ကောင်က နတ်ဆိုးတွေကို သတ်ဖို့နဲ့ ဝမ်ကျန်းသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းကို တုံလင်သိမ်းဖို့ ကူညီဖို့ ဒီကို ရောက်လာတယ်လို့။

ခင်ဗျား ဒီသွေးနတ်ဆိုးရဲ့ အစစ်အမှန်ကို သိရဲ့လား။ ကျိယန်ကျီဆိုတာ ကျင့်ကြံမှု အတားအဆီးတစ်ခုမှာ ရောက်နေတာ။ သူ စိတ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းထားပြီး တာအိုကို နားလည်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာ”

ယခင်နှစ် ကျောက်ယန်အနှောက်အယှက် စတင်ကတည်းက သူသည် ဤသွေးနတ်ဆိုးကို ပြန်လည်ရှင်သန်ရန် လှည့်စားနေခဲ့ပြီး ဝမ်ကျန်းသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းအား တုံလင်ကို အဓိကရုဏ်းထဲသို့ ပစ်ချရန်၊ ယုံကျိုးသို့ တပ်ဖွဲ့များ နေရာချထားမှုကို တရားဝင်ဖြစ်စေရန် အခွင့်အရေးရှာဖွေရန် ဟန်ဆောင်ကာ လှည့်စားခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်ဖြစ်သည်။

“ဟားဟားဟား သူ သွေးနတ်ဆိုးကို သတ်လိုက်တာနဲ့ တိုးတက်မှုတစ်ခု ရသွားပြီး ရန်ကျိုးကို ပြန်သွားပြီး ကျောင်းအုပ်ရာထူးကို ယူလိုက်မှာ။ သာမန် တုံလင်ခရိုင်တစ်ခုကို လာပြီး ဂရုစိုက်ဖို့ သူ့မှာ အချိန်ပို ရှိမယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ် ထင်နေတာလား။

သူ ထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အရှေ့ဘက်က ဝမ်ယန်ခရိုင်ကိုလည်း ကျွန်မရဲ့ ရှင့်နန်ဒေသက စစ်တပ်က သိမ်းပြီးသား ဖြစ်နေမှာ။ တုံလင်ရဲ့ စစ်သားလေးသောင်းကတော့ အထီးကျန်ပြီး ပျက်စီးဖို့ သေချာနေပြီ”

ဤစကားများတွင် အလွန်အမင်း များပြားသော သတင်းအချက်အလက်များ ပါဝင်သောကြောင့် လူတိုင်းသည် အချိန်အတော်ကြာ တည်ငြိမ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူတို့ မတည်ငြိမ်မီ ဆရာတော် ဖန်းယင်သည် ကောင်းကင်သို့ ကြည့်ကာ အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိသော နောက်ထပ် မှတ်ချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်...

“ပြီးတော့ ဒါက ကျိယန်ကျီ အောင်မြင်စွာ တိုးတက်မှု ရရှိမလားဆိုတာပေါ်မှာ မူတည်သေးတယ်နော်။ သူရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင်..."