သခင်ဟိုက မင်းကိုကူညီပေးမယ်

မာစတာဖန်ယင်သည် မြို့ရိုးအထက်တွင် တောက်ပသော မီးအိမ်ကြီးကဲ့သို့ ဝဲပျံနေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ရွတ်ဆိုသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဆုံးမရှိသော အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူမ၏ အောက်တွင် ဖန်လုံဟယ်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေသော လူကွမ်းချင်အပါအဝင် မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေသော စစ်သားအားလုံးသည် သူတို့၏ ခြေရာများတွင် ရပ်တန့်ကာ သူတို့၏ အကြည့်သည် သူမဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

မူလက ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာများဖြင့် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်နေသူများသည် အလင်းရောင်အတွင်းရှိ ရွတ်ဆိုသံကို ကြားပြီးနောက် ငြိမ်းချမ်းခြင်း၊ တိတ်ဆိတ်ခြင်းနှင့် သာယာခြင်းတို့ဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

သူတို့သည် မာစတာဖန်ယင်၏ ကျိန်စာအသံတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားခဲ့ရသည့်အလား ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ဦးစွာ တမ်းတခြင်းကို ပြသပြီး ထို့နောက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာကာ နောက်ဆုံးတွင် စွဲလမ်းခြင်းနှင့် ရူးသွပ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်...

သူတို့၏ လက်များသည် အလင်းရောင်အတွင်း၌ သူတို့ ဆုပ်ကိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ရှားပါးရတနာတစ်ခုရှိသည့်အလား ဆန့်တန်းထွက်လာသည်။ တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးသာဆိုလျှင် အရေးမပါသော်လည်း ပြဿနာမှာ မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေသော စစ်သားထောင်သောင်းချီသည် အများအားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခြင်းသည် အေးစိမ့်ဖွယ်ရာ ထူးဆန်းမှုဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်ပင် အအေးဆုံးအပိုင်း မဟုတ်သေးပေ...

မာစတာဖန်ယင်နှင့် အနီးဆုံးရှိ ရှုကျိုးစစ်သားများသည် စွဲလမ်းမှုနှင့် ရူးသွပ်သော အမူအရာများကို အသက်ရှူဆယ်ကျော်ကြာအောင် ထိန်းထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များသည် ရုတ်တရက် ကျယ်လာကာ လုံးဝမည်းသွားသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းလာကာ ပိုမိုကြီးမားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုနေရာ၌ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ဘန်း... ဘန်း... ဘန်း...

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မြို့ရိုးထိပ်ရှိ ရှုကျိုးစစ်သားများသည် ပွင့်ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ပွင့်လန်းလာသော အနီရောင်ပန်းများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပြီး လှပပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အသက်ရှူဆယ်ကျော်အတွင်း ရာနှင့်ချီ သေဆုံးကာ ကောင်းကင်ယံတွင် သွေးမှုန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့ထက် ထူးဆန်းသည်မှာ မပေါက်ကွဲသေးသော ကျန်စစ်သားများသည် ဤမြင်ကွင်းကို မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုအရိပ်အယောင်မျှ မပြဘဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ယင်းအစား သူတို့သည် ပို၍ပင် အစွန်းရောက်လာပြီး ပေါက်ကွဲသော ခန္ဓာကိုယ်များမှ သေဆုံးသူဦးရေ တိုးလာသည်။

အရှေ့တံခါးအတွင်း ကျွမ်းကျင်သူငါးဦး၏ နေရာတွင် မိုဇူဇီနောက်မှ ဇီချင်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာများဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“ဒါ ဘယ်လို ကျိန်စာအသံမျိုးလဲ”

“လက်တစ်ချောင်း မမြှောက်ရဘဲ လူတွေ သေသွားတာလား”

“ကမ္ဘာကို သန့်စင်စေတဲ့ မကောင်းတဲ့အသံ မန္တန်၊ ဒါက လူတွေရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပုန်းအောင်းနေတဲ့ မကောင်းတဲ့ အတွေးတွေကို လှုံ့ဆော်နိုင်တယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သွေးနဲ့ ဒျန်တျန်ထဲက စွမ်းအင်ကို နှောင့်ယှက်ပြီး လူတွေကို မသိလိုက်ဘဲ ရူးသွပ်သွားစေပြီး ပေါက်ကွဲသေစေနိုင်တယ်!"

မာစတာယွမ်ကုန်းက ပြန်ဖြေသောအခါ မာစတာဖန်ယင်ကို သူ၏ အကြည့်သည်လည်း ပိုမိုအေးစက်သွားသည်။ ဗြဟ္မဏဇင်ဂိုဏ်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းကဲ့သို့ တူညီသော ကိုယ်ခံပညာများကို အမွေခံခဲ့သည်။ ဗြဟ္မဏဂိုဏ်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာနယ်မြေမှ ခွဲထွက်ကာ ကိုယ်ခံပညာများစွာကို ယူဆောင်သွားသောအခါ သူသည် ဇင်ဂိုဏ်း၏ ကျဆင်းမှုအတွက် အဓိကအကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီး သဘာဝအားဖြင့် သူသည် မာစတာဖန်ယင်ကို နှစ်သက်မှု မရှိပေ။

သူက လှောင်ပြောင်စွာ “နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ စုန်းမက ခဏတာ သူ့ရဲ့ တန်ခိုးကို ပြသနေရုံပဲ။ ရှုကျိုးက စစ်သည်လေးသောင်းကို စေလွှတ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်လို ပြင်ဆင်မှုမှ မရှိနိုင်ဘူး”

မာစတာယွမ်ကုန်း၏ စကားကို သက်သေပြရန်အလား၊ ရှုကျိုးစစ်သား ရာဂဏန်းနီးပါး သေဆုံးသောအခါ အရှေ့မှ ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“စုန်းမ၊ မင်းရဲ့ လျှာကို ထိန်းစမ်း”

အားကောင်းသော ငွေရောင်ဓားချီသည် ညကောင်းကင်ကို မိုင်ဆယ်နီးပါး ဖြတ်တောက်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ မာစတာဖန်ယင်ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်။

မိုင်ဆယ်နီးပါး အကွာအဝေးမှ ငွေရောင်ဓားချီသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကာ အရှေ့မြို့၏ အတွင်းနှင့် အပြင်ကို တောက်ပစေသော ဖြောင့်တန်းပြီး တောက်ပသော ဓားချီအစင်းကြောင်းကို သယ်ဆောင်လာကာ မာစတာဖန်ယင်၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ပစ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

အသံပေါ်လာသည့်အခိုက်တွင် မာစတာဖန်ယင်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဓားချီ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အကြည့်သည် ပို၍ပင် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဓားချီ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားမိသောကြောင့် သူမသည် ရွတ်ဆိုခြင်းကို ရပ်တန့်ကာ ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် ထိုဓားချီသည် အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။ မာစတာဖန်ယင်သည် ရှောင်တိမ်းရန် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ဓားချီသည် ရုတ်တရက် လေထဲတွင် ရပ်တန့်ကာ ဦးတည်ရာကို အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲပြီး သူမ၏ နောက်ကျောကို ပစ်မှတ်ထားကာ ရက်စက်စွာ ဦးတည်ပျံသန်းသွားသည်။

အရင်ကပင် တောက်ပနေသော ဓားချီသည် ဦးတည်ရာ ပြောင်းလဲပြီးနောက် ပို၍ပင် တောက်ပလာကာ နေရောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထွန်းလင်းလာပြီး အာကာသပင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုဖြင့် ပွင့်သွားသည်။ အက်ကွဲကြောင်း၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဓားချီနှင့် လေထုကြား ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် မဂ္ဂမာကဲ့သို့သော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ဓားချီမှ ထွက်ပေါ်လာသော မဂ္ဂမာကဲ့သို့သော အရာကို မြင်သောအခါ ကျွမ်းကျင်သူငါးဦးအပြင် ဇီချင်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းနှင့် လေယင်ကျောင်းမှ တပည့်များ၏ အမူအရာများသည် မာစတာယွမ်ကုန်းမှလွဲ၍ ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ချီကနေ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ”

“ယင်ယန်သန့်ရှင်းသော နယ်မြေက ဓားသမားတစ်ဦး... ဝမ်ကျန်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းက ဖြစ်ရမယ်”

“ကျန်းထိုင်ချင်တော့ ကံမကောင်းရှာဘူး။ ယွမ်ဒန်ကျင့်ကြံမှု အပြည့်အဝပဲ ရှိတာဆိုတော့ ဒီဓားကို တားဆီးဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”

မိုဇူဇီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ အမူအရာများသည် ရောထွေးနေသည်။ မာစတာယွမ်ကုန်းသည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားနေပြီး ကျန်းယွီနင်နှင့် လျန်နင်ရှုတို့သည် သိသိသာသာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေပုံရသည်။ မာစတာယွမ်ဖာသည် ဘေးတွင် တိတ်တဆိတ် ရပ်နေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် မပြောင်းလဲပေ။

မာစတာဖန်ယင်သည် ဝမ်ကျန်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းဝင်၏ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို မခံနိုင်ပါက အရှေ့တံခါးသည် သေချာပေါက် ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ အရှေ့တံခါး ပြိုကျပါက ထုံလင်သည် တကယ်ပင် လက်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်...

သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့ငါးဦး၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် မကိုက်ညီပေ။

သူတို့လေးဦးသည် ထုံလင်သို့ အဝေးမှ လာရောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှုကျိုးသည် ယုံကျိုးသို့ ချဲ့ထွင်ခြင်းကို တားဆီးရန်ဖြစ်ပြီး မာစတာယွမ်ကုန်းတစ်ဦးတည်းသာ လေယင်ကျောင်းက ထုံလင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားနှင့် မည်မျှ ကွဲလွဲနေစေကာမူ မာစတာဖန်ယင်ကို ကူညီရန် လှုပ်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ၊ အကြောင်းမှာ မှန်ကန်မှုနှင့် မှားယွင်းမှုသည် ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ လူအများရှေ့တွင် မာစတာဖန်ယင်ကို ဝမ်ကျန်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်ကာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ကူညီဝံ့ပါက သူသည် ကြီးမားသော တားမြစ်ချက်ကို ကျူးလွန်ခြင်းနှင့် သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို ညှိုးနွမ်းစေခြင်းနှင့် တူညီလိမ့်မည်။

ဓားချီသည် မာစတာဖန်ယင်၏ နောက်ကျောကို ဖောက်ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ အခြားသူများ၏ နောင်တရသော အမူအရာများနှင့် မတူဘဲ မာစတာယွမ်ကုန်းသည် နောင်တမရသည့်အပြင် လှောင်ပြောင်ပင် ပြုံးပြခဲ့သည်။

ဓားချီသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားသောအခါ လူတိုင်းက သူမသည် ဤဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည်ဟု ထင်နေစဉ် သူမသည် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါ ပြောခဲ့သားပဲ။ ဒီလူတွေ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရဲရင့်နိုင်မှာလဲ။ ဘိုင်လူအကယ်ဒမီက ကျိယန်ကျီမှာ ရှုကျိုးတပ်မတော်ကို အမိန့်ပေးပြီး ပြည်နယ်အနှံ့အပြားမှာ ကြီးမားတဲ့ စစ်ပွဲကို စတင်ဖို့ စွမ်းရည် မရှိဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒါဆို မင်းပဲ”