သူတော်စင်၏ ပြိုကွဲသွားသော အိမ်မက် (၂)

“မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နယ်မြေရဲ့ တတိယအဆင့်မှာ ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ တာအိုဝါဒရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ချီကို တကယ်ပဲ ဖိနှိပ်နိုင်တယ်။ ဒါဟာ ပညာရှိတွေက 'လမ်းတစ်ပေမှာ နတ်ဆိုးတစ်ပေရှိတယ်' လို့ ဆိုလိုခဲ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်လား။ တကယ်ပဲ အင်အားကြီးတယ်၊ ဟုန်အာ၊ မင်း ပိုလိမ္မာလာပြီး မင်း ပိုသန်မာလာတယ်..."

ကျိယန်ကျီသည် ဦးခေါင်းကို ထိုးဖောက်ခံထားရလျက် သူ့နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားကာ အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးခဲ့သည်။ သူ၏ လေသံသည် ရှုပ်ထွေးသော်လည်း အလွန်တည်ကြည်နေဆဲဖြစ်သည်။

သူ၏ အသံ တိမ်မြုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း အိပ်မက်ဆန်လာသည်။ သူ၏ နဖူးရှိ ဒဏ်ရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲတွင် မီတာတစ်ဝက်ခန့် နောက်သို့ ရွေ့လျားသွားကာ မယ်တော်ဟုန်၏ ထက်မြက်သော အညွန့်များမှ လွတ်မြောက်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် ဒဏ်ရာမရဘဲ ရပ်နေသည်။

“ကြီးမြတ်သော ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ တာအိုဝါဒ ကျွမ်းကျင်သူဟာ ကမ္ဘာပေါ်က အရာအားလုံးကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက မြင်ခဲ့ပြီး အသက်နဲ့ သေခြင်းကို ရှောင်ရှားတာဟာ သဘာဝတရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုနဲ့ ဗီဇတစ်ခုပဲ။ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်တာလား။ အဲဒါ မလွယ်ဘူး”

ကျိယန်ကျီသည် အခြေအနေကို လက်ခံပုံရသည်။ သူသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တည်ကြည်မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၏ အရိပ်အယောင်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း မြင့်တက်လာကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လီတစ်ရာအကျယ်ရှိသော ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီလှိုင်းတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဖန်တီးခဲ့သည်။

“အဲဒါလည်း မှန်တယ် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒရဲ့ နည်းလမ်းတွေမှာ ထူးခြားတဲ့ ရှုထောင့်တွေ ရှိတယ်။ မင်းကို အသုံးချပြီး မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နယ်မြေရဲ့ တိုးတက်မှုကို ငါ မထိတွေ့ခဲ့ရင် ဒီမှာ မင်းနဲ့ ဘယ်လို ယှဉ်ပြိုင်ရဲမှာလဲ”

ယခုအချိန်တွင် မယ်တော်ဟုန်သည် အတော်အတန် ထိန်းချုပ်မှုမဲ့လာခဲ့သည်။ သူမ၏ အသံ တိမ်မြုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ တိမ်များ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး လီဒါဇင်နှင့်ချီ ကျယ်ဝန်းသော ကြီးမားသော နတ်ဆိုးချီလှိုင်းသည် ကောင်းကင်ယံကို လှိမ့်ဆင်းလာကာ သူအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးများနှင့် သရဲများ ပေါ်လာပြီး ငရဲပြည် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နတ်ဆိုးများ၏ အော်ဟစ်သံများနှင့် ငိုကြွေးသံများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ နေရာကို ပြည့်နှက်ကာ ကျိယန်ကျီ၏ လီတစ်ရာအကျယ်ရှိသော ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီလှိုင်းကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုနေသည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ရာ နတ်ဆိုးချီလှိုင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျိယန်ကျီသည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားမရှိပေ။ သူ၏ လီတစ်ရာအကျယ်ရှိသော ကွန်ဖြူးရှပ်ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီလှိုင်းသည် ချက်ချင်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီး သူသည် လေထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို နတ်ဆိုးချီဖြင့် ဖုံးလွှမ်းခံရတော့မည့် အခြေအနေဖြစ်သည်။

“ဒါ... မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ နယ်မြေရဲ့ နတ်ဆိုးလား”

“တတိယအဆင့် ကံကြမ္မာ၊ ဒါ တတိယအဆင့်ပဲ၊ တစ်သိန်း... မဟုတ်ဘူး၊ တပ်နှစ်သောင်းလောက် လာရင်တောင် ဒီသွေးနတ်ဆိုးကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို ငါတို့ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ။ အခု ပြေးသင့်ပြီလား...”

“ပြေး မင်း မိုင်နှစ်ရာကျော် ပြေးနိုင်မလား။ သွေးနတ်ဆိုးက ငါတို့ကို သတ်ချင်ရင် လှည့်ကြည့်ဖို့တောင် မလိုဘူး၊ ပြေးတာက မင်းကို ပိုမြန်မြန် သေစေလိမ့်မယ်”

“မပြေးတာက ဒီမှာ သေဖို့ စောင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ တာအိုဝါဒ ကျွမ်းကျင်သူတောင် မတားနိုင်ဘူး၊ ဒီသွေးနတ်ဆိုးကို သန့်ရှင်းတဲ့ နယ်မြေရဲ့ သခင်ပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”

...

သွေးပင်လယ်ဆူပွက်နေသည်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်ပြီး သူမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖိနှိပ်သော အရိပ်အယောင်ကို မပြောနှင့်တော့၊ နှိုင်းယှဉ်မရသော ဖိနှိပ်မှုမျိုးကို ဖန်တီးနေသည်။ အောက်ရှိ လူများစွာသည် စကားပြောသောအခါ သူတို့၏ အသံများ တုန်ယင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများသည်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ သူသည် အခါအားလျော်စွာ မျက်လုံးကို ရွှေ့ကာ အဆင့်မြင့် မာစတာ ခြောက်ဦးနှင့် အခြားသူအချို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရှုနေသည်၊ အကြောင်းမှာ ဤသန့်ရှင်းသော နယ်မြေ၏ မာစတာများသည် ပိုမိုသိရှိထားသည်မှာ သေချာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျွမ်းကျင်သူ ခြောက်ဦးအနက် မာစတာဖန်ယင်နှင့် ယွမ်ဖာအကြီးအကဲတို့သည် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ကျန်လေးဦးမှာ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေပုံရသော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ ရုတ်တရက် ထျန်ဖာကျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်...

သူသည် ထျန်ဖာကျန်း၏ အမူအရာသည် အတည်ငြိမ်ဆုံးဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျိယန်ကျီသည် သူ၏ ဆရာဖြစ်ပြီး ဆရာသည် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် ကျောင်းသားတစ်ဦးထံမှ ထိုကဲ့သို့သော အမူအရာကို မျှော်လင့်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ၊ သူ၌ လုံလောက်သော ယုံကြည်မှုရှိမှသာလျှင်...

ဤအတွေးသည် ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တပြက် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် အထက်မှ ရွတ်ဆိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူသည် ကောင်းကင်ကို လျင်မြန်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသည်။

“ငါ ငါးကိုလည်း လိုချင်တယ်၊ ဝက်ဝံလက်သည်းကိုလည်း လိုချင်တယ်။ နှစ်ခုလုံး မရနိုင်သောကြောင့် ငါးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဝက်ဝံလက်သည်းကို ယူမယ်။ ငါ အသက်ကိုလည်း လိုချင်တယ်၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကိုလည်း လိုချင်တယ်။ နှစ်ခုလုံး မရနိုင်သောကြောင့် အသက်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ယူမယ်။

ငါ အသက်ကို လိုချင်တယ်၊ အသက်ထက် ပိုလိုချင်တဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါကို ရဖို့ ဘယ်နည်းလမ်းကိုမှ မသုံးဘူး။ ငါ သေခြင်းကို မုန်းတယ်၊ သေခြင်းထက် ပိုမုန်းတဲ့ အရာတွေလည်း ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် ရှောင်ရှားလို့ မရတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တွေလည်း ရှိတယ်”

လူတွေဟာ အသက်ထက် ပိုလိုချင်တာ မရှိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ အဲဒါကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဘယ်နည်းလမ်းကိုမဆို မသုံးကြတာလဲ။ လူတွေဟာ သေခြင်းထက် ပိုမုန်းစရာ မရှိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားဖို့ ဘာမဆို မလုပ်ကြတာလဲ။

ဒါကြောင့် အသက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ နည်းလမ်းမသုံးတဲ့ အခါတွေရှိတယ်၊ ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားဖို့ ဘာမှ မလုပ်တဲ့ အခါတွေရှိတယ်။

ဒါကြောင့် အသက်ထက် ပိုလိုချင်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေရှိတယ်၊ သေခြင်းထက် ပိုမုန်းစရာကောင်းတဲ့ မကောင်းမှုတွေရှိတယ်။ ပညာရှိတွေမှာ ဒီစိတ်ကူးရှိတာတင် မဟုတ်ဘူး၊ လူတိုင်းမှာ ရှိတယ်၊ ပညာရှိတွေက အဲဒါကို မဆုံးရှုံးအောင် လုပ်နိုင်ရုံပဲ”

ကျိယန်ကျီ၏ ကြာရှည်စွာ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် နတ်ဆိုးချီဖြင့် ဝါးမျိုခံထားရသော ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မီးပွားများကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ထို့နောက် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံ့နှံ့သွားကာ ယခင်ကထက် ပိုမိုတောက်ပပြီး အံ့သြဖွယ်ရာ ဖြစ်လာသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ့နောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော စာလိပ်များနှင့် စာအုပ်များ ပေါ်လာပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်စုံများဖြင့် နတ်ဆိုးပုံရိပ် ကိုးခုလည်း ပေါ်လာသည်။ ဤပုံရိပ်များသည် အလယ်ဗဟိုရှိ အဖြူရောင်အဝတ်အစားဖြင့် အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်ကို လခြမ်းပတ်လည်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့ ဝိုင်းရံထားသည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၏ ကြီးမားသော အရိပ်အယောင်သည် ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ပျံ့နှံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပြီး လူတိုင်း၏ နှလုံးသားတွင် ကိုးကွယ်ချင်သော စိတ်ဆန္ဒကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်၊ အထူးသဖြင့် အလယ်ရှိ အရပ်ရှည်သော ပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ ရှုကျိုးတပ်မတော်စစ်သား အများအပြားသည် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ကာ “ဆရာကို ဦးညွှတ်ပါတယ်”ဟု အော်ဟစ်ကြွေးကြော်ကြသည်။

ဆရာ…

ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိယန်ကျီနောက်မှ ဆရာ၏ ပုံရိပ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ စံကျောင်းသား၏ အရိုအသေပြုခြင်းကို ပြုလုပ်နေသော ထျန်ဖာကျန်းကို ခဏမျှ မြင်လိုက်ရသည်။

သူ့တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘဲ ထိုအချိန်က ပဉ္စမအစ်ကို ဟိုယုတွမ်လည်း ထိုအသွင်အပြင်ကို ဦးညွှတ်ခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်နှင့် တာအိုဝါဒ၏ ဖခင်။

တစ်ခုတည်းသော ကွန်ဖြူးရှပ် သူတော်စင်။

သူတော်စင်ကျမ်းစာများကို စုစည်းသူ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ပညာရှင်အားလုံးကို အသိဉာဏ်ပေးသော ဆရာ။

ကမ္ဘာ့အထင်ရှားဆုံး ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်

......

ဤဆရာနှင့်ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ အလွန်များပြားလှသောကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် သူတို့ကို အားလုံး ရေတွက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ ထိုသူသည် ရာထူးကြီးကြီးမားမားရှိကြောင်း သူသိသော်လည်း ဘိုင်လူအကယ်ဒမီသို့ မရောက်ဖူးသော ဟိုယုတွမ်ပင် သူ့ကို ထိုမျှ မြင့်မားစွာ လေးစားမည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှု ပေါ်လာသည်။

ဟိုယုတွမ်သည် သူ၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို သတိပြုမိပြီး ချက်ချင်း ထရပ်ကာ စကားပြောခဲ့သည်။

“ကျွန်တော်ဟာ ဆရာ့ရဲ့ ကျမ်းဂန်တွေကို ဖတ်ရှုခြင်းဖြင့် အပေါက်ရှစ်ခုကို စတင်ဖွင့်ခဲ့တာပါ၊ ဆရာမရှိရင် ကျွန်တော် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ လမ်းကို လျှောက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု ဆရာနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတဲ့အတွက် သဘာဝအားဖြင့် ကျောင်းသားတစ်ဦးရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ထိန်းသိမ်းရပါမယ်”

ဟိုယုတွမ်သည် ဟိုယုရှောင်၏ ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြေရှင်းပေးရုံသာမက သူ့ဘေးရှိ ထျန်ဖာကျန်းကိုလည်း အနည်းငယ် လေးစားမှု ပြသစေခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှု၏ မီးပွားတစ်ခု တောက်ပလာပြီး စိတ်အားထက်သန်စွာ “ဆရာ့ရဲ့ စာစီစာကုံးတွေဟာ သူတော်စင်ကိုးဦးနဲ့ ဆရာ့ရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒု-သန့်ရှင်းသူရဲ့ နယ်မြေဟာ အခု လက်တစ်ကမ်းအလိုမှာပဲ”

“ကြီးမြတ်တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ဦးဟာ ပိုမိုတိုးတက်ဖို့အတွက် ဆရာနဲ့ သူတော်စင်တွေရဲ့ အတည်ပြုချက်ကို ရယူရမယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ သူ့ရဲ့ စာစီစာကုံးတွေနဲ့ ကဗျာတွေကနေ သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်တွေကို ပြသရမယ်... ဆရာနဲ့ သူတော်စင်တွေရဲ့ မျက်စိကို ဖမ်းစားနိုင်သမျှ ကျိယန်ကျီက ထိုးဖောက်ဖို့ ကြံစည်နေပုံရတယ်...”

“တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး။ မထိုးဖောက်ရင် ဒီသွေးနတ်ဆိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“သူ အောင်မြင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရုံပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး သေသွားနိုင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါ့အပြင် ကွန်ဖြူးရှပ်နဲ့ တာအိုဝါဒရဲ့ ဒု-သန့်ရှင်းသူတစ်ဦး မွေးဖွားလာတာကိုလည်း ငါတို့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့နိုင်တယ်...”

......

မြေပြင်ပေါ်ရှိ တီးတိုးပြောဆိုသံများသည် ကောင်းကင်ယံရှိ အပြောင်းအလဲများကို မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ မထိခိုက်စေဘဲ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီသည် ဆက်လက်မြင့်တက်နေသည်။ ဆရာ၏ အရိပ်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင် ကိုးဦးသည် စာလိပ်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေပုံရပြီး ကျိယန်ကျီကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ မျက်နှာအမူအရာမဲ့စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

“အသက်ထက် ပိုလိုချင်တာ၊ သေခြင်းထက် ပိုမုန်းတာ ရှိသလား”

“ဟုတ်တယ်”

“ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုသလား”

“ဟုတ်တယ်”

“အသက်ထက် ပိုလိုချင်ဆုံးဆန္ဒက ဘာလဲ”

“ကမ္ဘာ့အကြီးအကဲ၊ ပြည်သူတွေရဲ့ ကောင်းကျိုးချမ်းသာ၊ ပြည်နယ်ကိုးခုရဲ့ ပေါင်းစည်းမှု၊ မျိုးဆက်တိုင်းအတွက် ထာဝရငြိမ်းချမ်းရေး...”

သူတော်စင်သုံးဦးသည် ရှေ့သို့တက်လာပြီး ဆရာက ကျောင်းသားကို စမ်းသပ်သကဲ့သို့ စူးစမ်းသောမေးခွန်းသုံးခုကို မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဤမေးခွန်းများသည် ကျိယန်ကျီ ယခုရေးသားခဲ့သော စာစီစာကုံးများမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ၏ နှလုံးသားကို တိုက်ရိုက်ထောက်ပြသည်။

ဤမေးခွန်းသုံးခုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ကျိယန်ကျီသည် လုံးဝ မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာသည် အမြဲတည်ငြိမ်နေပြီး သူ နောက်ဆုံးပြောခဲ့သော စကား ၁၆ လုံးကို တစ်စက္ကန့်မျှ မစဉ်းစားဘဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ကာ လေးစားမှုအပြည့်ဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ သူတော်စင်ကိုးဦးနှင့် ဆရာ၏ မျက်နှာများ မရှင်းလင်းသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် ကျိယန်ကျီကို နှစ်သက်ကြောင်း လူတိုင်း ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။

ဒု-သန့်ရှင်းသူဖြစ်လာရန် ကျိယန်ကျီ၏ လမ်းကြောင်းသည် လက်တစ်ကမ်းအလိုတွင် ရှိနေပုံရသည်။

ထိုအချိန်တွင် လခြမ်းပတ်လည်ရှိ ကြယ်များကဲ့သို့ ဝိုင်းရံထားသော ဆရာသည်လည်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ညာဘက်လက်ကို ကျိယန်ကျီ၏ ဦးခေါင်းထိပ်သို့ ဆန့်တန်းကာ အဆုံးအဖြတ်စကား ပြောတော့မည့်ပုံပေါ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျိယန်ကျီနောက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။””အစ်ကို နောင်တရခဲ့လား”

ကျိယန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်မှု ပေါ်လာပြီး သူသည် မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်ဖြေရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ အမူအရာသည် ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။

မယ်တော်ဟုန်၏ ဝတ်ရုံသည် အချိန်မသိသော အချိန်တွင် အနီရောင်မှ အဖြူရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ယခင်က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်ပြီး ရူးသွပ်သော အမူအရာသည်လည်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသွားခဲ့သည်။

ကျိယန်ကျီသည် သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသည့်အလား ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုများ ရောပြွမ်းနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝေနေကာ အလွန်သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ပြသနေသည်။

ကျိယန်ကျီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူ့လည်ချောင်းထဲသို့ ဖိနှိပ်ထားသော သွေးများ တက်လာကာ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း ဖြူဖျော့သွားပြီး သူ၏ အဖြူရောင်ဆံပင်သည် ချက်ချင်း ခြောက်သွေ့သွားသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ ကျရှုံးသွားပြီ”

အသက်ရှူသံတိုးတိုးဖြင့် ကျိယန်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ အသက်စွမ်းအင်သည် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာသည်။

သူ၏ အမူအရာ ရပ်တန့်သွားသောအခိုက်တွင် သူ့နောက်မှ ဆရာနှင့် သူတော်စင်ကိုးဦးသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ အသက်စွမ်းအင် လျော့ပါးသွားသည်နှင့်အမျှ သူ့နောက်မှ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီသည်လည်း သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ပုံရပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးထဲသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။