ဝူဇုန်၏အရင်နှစ်ကပွဲများ

မဟာယုပြက္ခဒိန်နှစ် ၂၉၈၅၊ ဝူဇုန်ခေတ် ၁၅၃ နှစ်

ကျောက်ယန်းခရိုင်

သနားစရာကောင်းသော လရောင်သည် မှောင်မိုက်သော မြို့ရိုးများပေါ်တွင် ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးကဲ့သို့ လွှမ်းခြုံထားသည်။

မီတာဆယ်ဂဏန်း မြင့်သော သံတံခါးများသည် ပြိုကျနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပြင်များကို ခြစ်ရာများဖြစ်စေသော ပုဆိန်နှင့် ဓားရာများမှ ရက်စက်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ရှင်းနေသည်။

မြို့တွင်းနှင့် မြို့ပြင်ကို ထပ်မံကြည့်ရှုခြင်းက ဤသေချာမှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မီးခိုးများ ထူထပ်စွာ ပြည့်နှက်နေပြီး အိမ်များ ပြိုပျက်နေသည်။

မြို့တွင်း၌ အစာငတ်မွတ်သော အလောင်းများသည် မြေပြင်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး မြို့ပြင်၌ အလောင်းများသည် လယ်ကွင်းတစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသည်။

သူတို့အကြားတွင် ကိုယ်ခံပညာရှင်များသည် လှုပ်ရှားနေပြီး သူတို့၏ အမူအရာများ ထုံထိုင်းကာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုများ အမျိုးမျိုးရှိပြီး အလောင်းများမှ အဝတ်အစားများနှင့် ပစ္စည်းများကို လုယက်ယူနေကြသည်။

မှောင်မိုက်သော ထောင့်များမှ ရယ်မောသံများ၊ ရက်စက်သော ရယ်မောသံများနှင့် အမျိုးသမီးများ၏ ငိုကြွေးသံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်...

သေချာပေါက်၊ သူသည် ပရမ်းပတာနှင့် စစ်ပွဲ၏ ကြေကွဲဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း၊ မင်းတို့အားလုံး”

ခေါင်မိုးအောက်တွင် ဓားပြသုံးဦးသည် သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကို အနိုင်ကျင့်နေသည်။ ကြမ်းတမ်းသောအော်ဟစ်သံကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကာ နောက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ချောမောသော လူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူသည် အဖြူရောင် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အရပ်ရှည်ကာ ကိုယ်ဟန်အလွန်ကောင်းသည်။ သူ၏ အနက်ရောင်ဆံပင်ကို ကျောက်စိမ်းကြိုးဖြင့် ဦးခေါင်းနောက်ဘက်တွင် ချည်နှောင်ထားသည်။ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူ၏ အမူအရာသည် ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ပညာရှိဆန်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

“ဘာကိစ္စရှိလို့တုန်း သခင်ဟုန် အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့လား”

ဓားပြသုံးဦးသည် ထိုလူငယ်ကို ထင်ရှားစွာ သိကြသည်။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများသည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာများသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှု၏ အရိပ်အယောင်ပင် မရှိဘဲ သူတို့၏ လေသံသည် လှောင်ပြောင်မှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။

သူတို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို လူငယ် မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် “မြို့ထဲဝင်ပြီးရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သတ်ခွင့်မရှိဘူးလို့ ဗိုလ်ချုပ်က မပြောခဲ့ဘူးလား။ မင်းတို့ အခု စစ်ဥပဒေကို ချိုးဖောက်နေတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား”

“စစ်ဥပဒေ”

“ဟားဟားဟားဟား...”

ဓားပြသုံးဦးသည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောကြသည်။ သခင်ဟုန်၏ တဖြည်းဖြည်း မှောင်မိုက်လာသော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်သော ခေါင်းဆောင်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုသော လေသံဖြင့် “ဟုန်ရှီဖူ ငါတို့ရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ မင်းကို 'ဆရာ' လို့ ခေါ်တာ။ မင်း တကယ်ပဲ မင်းက အရေးကြီးတဲ့ လူလို့ ထင်နေတာလား၊ ငါတို့ကို စစ်ဥပဒေအကြောင်း ပြောနေတာ။ ဒီခေတ်မှာ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေဟာ နောက်ဆုံးနေ့လိုပဲ နေ့တိုင်း ရှင်သန်နေကြပြီး ခါးပတ်နဲ့ ဆွဲထားတဲ့ ခေါင်းနဲ့ပေါ့။ စစ်ဥပဒေက ငါတို့အတွက် ဘာလဲ။ အဲဒါဟာ အမှိုက်ပဲ။ အခု သွားတော့၊ သွားတော့...”

ဟုန်ရှီဖူ၏ မျက်နှာသည် သူ၏ တောက်လောင်နေသော ဒေါသကို အနည်းငယ်မျှသာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပြီး သူသည် ထိုနေရာတွင် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဒေါသကို မြိုချကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် မာရှယ်လမ်း၏ ဂန်ချီအဆင့်နှင့် ညီမျှသော သုံးဘုံအသိဉာဏ်အဆင့်ရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့်မှ ဤဓားပြများ၏ စော်ကားမှုကို ခံနေရသည်။ သူတို့သည် အားကောင်းသော အထောက်အပံ့ရှိသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေကြသည်။

ကျောက်ယန်းကို သူပုန်တပ်က သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် သူပုန်ခေါင်းဆောင်ကို မျက်နှာသာရပြီးနောက် ဤလူများအား မည်သည့်လုပ်ဆောင်မှုမဆို ပိုမိုပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဟု သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော ပြည်သူများအတွက် သူသည် ခံနိုင်ရည်ရှိရမည်။

ဤလူများသည် သူတို့အပေါ် သူတို့၏ အာဏာကို သေချာပေါက် ယုံကြည်နေကြပြီး ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော ပြစ်ဒဏ်မဲ့စွာ ပြုမူကြခြင်းဖြစ်သည်။

ဟုန်ရှီဖူ မထွက်ခွာမီ သူ၏ အကြည့်သည် လူသုံးဦးနောက်မှ ရှုပ်ပွနေသော မိန်းကလေးပေါ်တွင် တဝဲလည်လည် ရှိနေသည်။ သူ၏ နှလုံးသား၌ နက်ရှိုင်းသော တွန့်ဆုတ်မှုရှိသော်လည်း သူသည် သူ၏ ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ခဲ့သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားသောအခါ မိန်းကလေး၏ ငိုကြွေးသံသည် သူ့နောက်မှ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ဓားပြများသည် သူတို့၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေသည်ကို သူသိသည်။ သူ၏ နှလုံးသားသည် နာကျင်မှုဖြင့် လိမ်ကောက်သွားသော်လည်း သူမကို ကယ်တင်ရန် နောက်ပြန်လှည့်ရန် မဝံ့ရဲပေ။ ယင်းအစား သူသည် ခြေလှမ်းကို မြန်ဆန်စေကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

“ဒီသူပုန်တွေကို နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်လောက်ပဲ ထိန်းထား၊ ခုနစ်ရက်ပဲ။ နတ်ဘုရားတရားရုံးရဲ့ အားဖြည့်တပ်တွေ ရောက်လာတာနဲ့ ပြည်သူတွေ ဘေးကင်းနိုင်ပြီ။ နည်းနည်းလေးပဲ ခံနိုင်ရည်ရှိပါ၊ နည်းနည်းလေးပဲ...”

ဟုန်ရှီဖူသည် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးသို့ သွားနေစဉ် ဤအရာကို သူ့ကိုယ်သူ အမြဲသတိပေးနေခဲ့သည်။

မြို့၏ အခြားနေရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မြို့၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးသည် ပို၍ တိတ်ဆိတ်ပြီး စည်းစနစ်ကျပုံရသည်။

ဤနေရာမှ စစ်သားများသည် စံချိန်မီ သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြို့စွန်ရှိ အလောင်းများကို လုယက်နေသူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ခိုင်မာသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ စစ်ရေးအသွင်အပြင် သို့မဟုတ် စည်းကမ်းပိုင်းအရ သူတို့သည် ပိုမိုအားကောင်းသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

သို့သော် ဟုန်ရှီဖူသည် ဤစစ်သားများကို ကျော်ဖြတ်သွားသောအခါ သူ၏ ကောင်းစွာ ဖုံးကွယ်ထားသော အကြည့်၌ မဖျောက်ဖျက်နိုင်သော မုန်းတီးမှု အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေသေးသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားသောကြောင့် မဟုတ်ပါက သူ၏ ခံစားချက်များကို အလွယ်တကူ သိရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

စစ်သားများသည် ဟုန်ရှီဖူအပေါ် မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များ အနည်းငယ် မလေးမခန့်ပြုသော အကြည့်များပင်။ သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်အဆင့်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များသာ ဖြစ်သောကြောင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရှင်တစ်ဦးအပေါ် ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားများကို မပြသင့်ပေ။

ဟောင်ရှီယူဖူသည် လမ်းကွေ့များကို လျှောက်သွားပြီး မကြာမီ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံး၏ အဓိကခန်းမသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်း မဝင်ဘဲ ဦးစွာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ခဲ့သည်။

“သခင်ဟုန်ရှီဖူက ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ လာခဲ့တာပါ”

“ဗိုလ်ချုပ် မရှိဘူး။ သခင်ဟုန် နောက်ရက်မှ ပြန်လာပါ”

ဟုန်ရှီဖူ၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း နောက်ထပ် စုံစမ်းမေးမြန်းလိုသော ဆန္ဒကို ထိန်းထားကာ ခွင့်တောင်းပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မလှမ်းရသေးခင် နောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဪ သခင်ဟုန်၊ ဒီလောက် ဝေးဝေးက လာခဲ့တာဆိုတော့ မင်းရဲ့ ညီမလေးဆီ သွားမလည်ဘူးလား”

ပြောသူ၏ အသံသည် ထင်ရှားစွာ လှောင်ပြောင်နေသည်။ ဟုန်ရှီဖူသည် ချက်ချင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းညိတ်ကာ “သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် အခု သူ့ကို သွားတွေ့ပါတော့မယ်”

သူ စကားပြောပြီးနောက် အဓိကခန်းမကို ရှောင်ရှားကာ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးအတွင်းရှိ လမ်းများနှင့် နံရံများကို လိုက်လျှောက်ကာ နောက်ဘက်ခြံဝင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် နောက်ဆုံးရှိ အခန်းတစ်ခုသို့ ချဉ်းကပ်လာသောအခါ သူ၏ နှေးကွေးသော ခြေလှမ်းသည် ပို၍ပင် နှေးကွေးလာသည်။ ခြေလှမ်းတစ်ခုစီ ပိုလေးလာသည်နှင့်အမျှ ဟုန်ရှီဖူ၏ အမူအရာသည်လည်း ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။

“ဟီးဟီးဟီး၊ ဒီကောင်မလေးက တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာပဲ...”

“ဒီလောက် လှတာကို ဗိုလ်ချုပ်က ငါတို့ကို မြည်းစမ်းခွင့်ပေးဖို့ တကယ်ပဲ ဆန္ဒရှိတာလား”

“ဟားဟားဟား၊ ငါတို့တင် မဟုတ်ဘူး။ ဒီကောင်မလေးကို မကြာခင် စခန်းပြည့်တန်ဆာအဖြစ် အမှုထမ်းဖို့ ပို့တော့မှာ။ အဲဒီနောက် ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံး အလှည့်ကျ...”

...

အခန်းတွင်းမှ အသံများကို ကြားသောအခါ ဟုန်ရှီဖူ၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့် လိမ်ကောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများ ပြင်းထန်လာကာ သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားပြီး သူ၏ လက်သည်းများသည် လက်ဖဝါးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။ သူ၏ လက်များ၏ အရေးအကြောင်းများမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာကာ သူ၏ နှလုံးသားရှိ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် နာကျင်မှုကို ထင်ဟပ်နေသည်။