ဝူဇုန်၏အရင်နှစ်ကပွဲများ (၂)

သူသည် တိုက်ရိုက် မဝင်ဘဲ အပြင်တွင် နာခံမှုရှိစွာ ရပ်နေကာ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ညစ်ညမ်းသော ဆူညံသံများကြားမှ၊ သူ၏ ညီမဖြစ်သူ အရှက်ရနေသည်ကို သိလျက်ပင် အပြင်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

သံချပ်ကာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော သူပုန်ဗိုလ်ချုပ်လေးဦး ထွက်လာသည်အထိ ဟုန်ရှီဖူသည် သူ၏ လက်သီးများကို ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာသည် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် ထိုသူပုန်ဗိုလ်ချုပ်လေးဦးကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။

ထိုသူပုန်ဗိုလ်ချုပ်လေးဦး၏ အင်အားသည် သူ့ထက် သာလွန်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူတို့သည် သူ့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသော အပြုံးများဖြင့် မျက်လုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ဟုန်ရှီဖူ အလျင်အမြန် မရွေ့လျားခဲ့ပါက သူတို့သည် သူ့ကို ပိုမို အရှက်ရစေရန် တားဆီးခဲ့ပေလိမ့်မည်။

...

အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အဝတ်ဗလာကျင်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

မိန်းကလေးသည် ထုံထိုင်းသော အမူအရာနှင့် မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေသော ဗလာကျင်းသော အကြည့်ရှိသည်။ သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော သူမ၏ လက်များသည် မြေပြင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနီရောင်နှင့် အပြာရောင် အညိုအမည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားဒဏ်ရာများစွာ ရှိသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပါးရိုက်ရာသည် ထင်ရှားစွာ မြင်နိုင်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်နေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် မိန်းကလေးငယ်သည် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှက်ကွဲခဲ့ရမည်ကို၊ သာမန်လူတစ်ဦးပင် မတွေးဝံ့လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု ခံခဲ့ရမည်ကို မှန်းဆရန် မခက်ခဲပေ...

ဟုန်ရှီဖူ ရောက်ရှိလာသောအခါ အလွန်တိုးတိတ်သော အသံထွက်ခဲ့သော်လည်း မိန်းကလေးသည် ကြားခဲ့သည်။

ဆူညံသံကို ကြားသောအခါ သူမသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်သာ လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူ ဟုန်ရှီဖူကို အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဖြင့် မြင်သောအခါ၌ပင် သူမ၏ အကြည့်သည် ဗလာကျင်းပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မှ မရှိဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးကို လျစ်လျူရှုစွာ ဆုတ်ခွာကာ မျက်နှာကျက်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ဘာကိုမှ မမြင်ရသကဲ့သို့...

အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ဟုန်ရှီဖူ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူ့ညီမ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ အဆုံးမရှိသော အပြစ်ရှိစိတ်များ တက်လာသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာအသားအရောင် မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ သူသည် ဘေးဘက်မှ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို လျင်မြန်စွာ ယူကာ သူ၏ ညီမကို ထူမပြီး ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

အဝတ်အစားဝတ်ဆင်ပေးနေစဉ် တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ မိန်းကလေးသည် လုံးဝ အဝတ်ဗလာကျင်းနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်မျှပင် ရှက်ရွံ့မှု မရှိပေ။ သူမသည် အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဟုန်ရှီဖူကို ဝတ်ဆင်ခွင့်ပြုထားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကြောင့် ဘာမှ မခံစားရခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများ အားလုံး ပြိုကွဲသွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမ အဝတ်အစား အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ပြီးသောအခါ၌ပင် သူမ၏ အမူအရာသည် ဗလာကျင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ကို ဆက်လက်စိုက်ကြည့်နေသည်။

ဟုန်ရှီဖူသည် မိန်းကလေးကို အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းစေပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်မှုကို သို့မဟုတ် မိန်းကလေး၏ ဗလာကျင်းသော အကြည့်ကို နောက်ထပ် မခံနိုင်သောကြောင့် သူသည် ဦးစွာ စကားစပြောခဲ့သည်။

“လင်အာ နည်းနည်းလေးပဲ တောင့်ခံထားပါ။ ခုနစ်ရက်အတွင်း နတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ အားဖြည့်တပ်တွေ ရောက်လာမှာမို့ မင်း ဘေးကင်းသွားလိမ့်မယ်။ မင်းကို လက်စားချေဖို့ သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းဆီးပြီး သတ်ပစ်မယ်လို့ ငါ ကတိပေးတယ်”

သူ စကားပြောပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှု မရခဲ့ပေ။ မိန်းကလေး၏ အကြည့်သည် ဗလာကျင်းပြီး အလင်းရောင်မဲ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အမူအရာ မှောင်မိုက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာအသွင်အပြင်သည် တည်ငြိမ်မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်တို့ကြား ခဏမျှ တုန်လှုပ်သွားပြီး တည်ငြိမ်မှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

“မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ မင်းကို သူပုန်တွေဆီ ပို့လိုက်တာ၊ ဒီလူမဆန်တဲ့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လုပ်ခဲ့တာအတွက် ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို မင်းသိတယ် မဟုတ်လား”

“အဖေ သေသွားပြီ။ မြို့ထဲမှာ လူတစ်သိန်းကျော် ရှိတယ်။ ငါ ဘာမှ မလုပ်ရင် သူပုန်တွေက ဒီလူတွေကို သတ်လိမ့်မယ်။ မင်းနဲ့ ငါပဲ မြို့တစ်ခုလုံးမှာ တန်ဖိုးအနည်းငယ် ကျန်တော့တယ်။ အဲဒါတွေက အရမ်းအသည်းအသန် မဟုတ်ရင် မင်းကို သူတို့လက်ထဲ ဘယ်လို ပေးအပ်နိုင်မှာလဲ”

“လင်အာ၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ ပေးဆပ်မှုဟာ မြို့ထဲက လူတစ်သိန်းကျော်က မမေ့နိုင်ပါဘူး”

မိန်းကလေး၏ အမူအရာ မပြောင်းလဲသော်လည်း ဟုန်ရှီဖူ၏ အမူအရာသည် သူ၏ အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြနေသောကြောင့် ပို၍ပင် တည်ငြိမ်လာသည်။

“မင်း အရှက်ရခဲ့တယ်၊ အဲဒီအမှားက ငါ့မှာရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မြို့ထဲက လူတစ်သိန်းကျော်အတွက်၊ အဖေ့ဆန္ဒကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်ဖို့၊ နတ်ဘုရားမင်းဆက်ကို သစ္စာစောင့်သိဖို့ ငါ လုပ်ခဲ့တာ”

“ငါ သူပုန်တွေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ထားပြီး သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်မှုတွေကို လျှော့ချထားတယ်။ ခုနစ်ရက်ပဲ စောင့်ပါ။ နတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ အားဖြည့်တပ်တွေ ရောက်လာတာနဲ့ ဒီ သစ္စာဖောက်တွေ အားလုံး သေလိမ့်မယ်၊ ပြီးရင် မင်း လက်စားချေနိုင်မယ်၊ လူတစ်သိန်းကျော်လည်း ကယ်တင်ခံရလိမ့်မယ်”

“လင်အာ၊ မင်း ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခြေအနေအရ မင်းအစ်ကိုမှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး”

“မဟာယုမင်းဆက်ကြီးအတွက်၊ ဆရာအတွက်၊ ကျောက်ယန်းပြည်သူတွေအတွက်၊ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အဖေအတွက်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒရဲ့ ရှေ့ဆောင်တွေအတွက်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးမှာ ငါ အပြစ်မရှိဘူး”

ဟုန်လင်အာကို ပြောခဲ့သည်ဟု ယူဆရသော ဤနောက်ဆုံးစကားသည် ဟုန်ရှီဖူ သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေသည်နှင့် ပိုတူသည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များသည် မြို့ထဲရှိ လူတစ်သိန်းကျော်အတွက် တကယ်ဖြစ်ပြီး ဆရာကိုယ်တိုင် မေးလျှင်ပင် သူသည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဖြေနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တကယ်ပင် အပြစ်မရှိနိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ဟုန်လင်အာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မွေ့ရာကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ သူ၏ တွန့်ဆုတ်သော အကြည့်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။ သူသည် လှည့်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ ညီမသည် နောက်ထပ် ဘာကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူသိသည်။

သို့သော် သူ၏ အမြင်အရ မြို့ရှိ ပြည်သူအားလုံးအတွက် အရာအားလုံးသည် ထိုက်တန်သည်...

သူ တံခါးအပြင်သို့ ခြေချတော့မည့်အချိန်တွင်။

ရုတ်တရက် အိပ်ရာပေါ်တွင် စကားမပြောဘဲ လဲလျောင်းနေသော ညီမဖြစ်သူသည် စကားစပြောလာသည်။

“အစ်ကို မင်း... ငါ့အပေါ် အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားရလား”

ဟုန်ရှီဖူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ညီမ ခံစားခဲ့ရသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများအပြင် အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် သူမ ပြသခဲ့သော ဗလာကျင်းသော အမူအရာနှင့် တိတ်ဆိတ်သော လျစ်လျူရှုမှုများဖြင့် သူ၏ စိတ်သည် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် လူတိုင်းအပေါ် စိတ်သန့်ရှင်းခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ဟုန်လင်အာအတွက်ရော...

သူ အပြစ်ရှိတယ်လို့ ခံစားခဲ့ရသလား။

ဟုန်ရှီဖူသည် ဘာမှမဖြေကြားဘဲ သူ့ခေါင်းကိုပင် မလှည့်ဘဲ သူသည် ထွက်ပြေးနေသကဲ့သို့ ခြေလှမ်းကို မြန်ဆန်စေကာ အခန်းမှ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ အရှိန်သည် အလွန်မြန်သောကြောင့် သူ၏ အရိပ်သည် ယိမ်းယိုင်သွားသည်...

......

ထုံလင်ခရိုင်မြို့၏ ကောင်းကင်ယံ

ဟုန်ရှီဖူသည် သူ၏ အတွေးနယ်မှ နိုးထလာပြီး ဟုန်လင်အာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများရှိ အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ပေ...

သူ၏ မျက်နှာသည် ပျက်စီးယိုယွင်းလာပြီး ယိုယွင်းမှု၏ အရိပ်အယောင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်၏ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းမှ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်နေသည်။ သူသည် လုံးဝ ဒုက္ခ၏ ပုံရိပ်တစ်ခုနှင့်တူပြီး သူ၏ အလင်းရောင်မှာ မှေးမှိန်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင် သေခြင်းကို အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြစ်တင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုသာရှိပြီး ဟုန်လင်အာအပေါ် နက်ရှိုင်းသော အပြစ်ရှိစိတ်လည်း ရှိသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်ကျော်က ဟုန်လင်အာ၏ နောက်ဆုံးမေးခွန်းသည် သူ နောက်ပြန်လှည့်မဝံ့ရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အဖြေမပေးနိုင်ခဲ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် လူတိုင်းအပေါ် တရားမျှတကြောင်း သူသိသော်လည်း သူ၏ ညီမကိုသာ မှားယွင်းစွာ ပြုမူခဲ့သောကြောင့် သူ ရှောင်ဖယ်ခဲ့သည်။

ဤရှောင်ဖယ်မှုသည် အမှန်စင်စစ် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒအပေါ် သံသယတစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ သူသာ မဖြေခဲ့လျှင် ဆရာပြောခဲ့သော အငယ်အကဲအတွက် အကြီးအကဲကို စတေးခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် အသက်ကို စတေးခြင်း၊ သေးငယ်သော မိသားစုကို စွန့်လွှတ်၍ ကြီးမားသော မိသားစုကို ရွေးချယ်ခြင်း... ထိုအရာအားလုံး မှားယွင်းသွားလိမ့်မည်...

ဟောင်လင်ဂါ၏ မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အဖြေသည် သူ့အလိုလို ပေါ်လာမည်ကို သူသိသောကြောင့်ပင် နောက်ပြန်လှည့်ရန် သူ ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။

သို့သော် သူတော်စင်များက သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုသောအခိုက်တွင် ဟုန်လင်အာသည် ဤမေးခွန်းကို သူ့အား တစ်ဖန်ပစ်ပေါက်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ မထင်ထားခဲ့ပေ၊ သူသည် ဖြေနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းသည် ဤမေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန်သာမက လွန်ခဲ့သော အနှစ်တစ်ထောင်သုံးရာကျော်က သူ၏ ထွက်ပြေးမှုကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်လည်း ဖြစ်သည်...

ဒါပေမယ့် သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သော်လည်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်များကို သူ အတည်ပြုနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ သူသည် သူ၏ ညီမကို အမြဲ မှားယွင်းစွာ ပြုမူခဲ့သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။

သူ၏ ဒု-သန့်ရှင်းသူဖြစ်လာရန် အိပ်မက်သည် ပျက်စီးသွားသည်...

သို့သော် သူသည် ဆန္ဒအလျောက် ပျက်စီးခဲ့သည်။

ကွန်ဖြူးရှပ်သူတော်စင်များသည် ကျိယန်ကျီကို စွန့်ပစ်ကာ သူ၏ ဒု-သန့်ရှင်းသူဖြစ်လာရန် အိပ်မက် ပျက်စီးသွားကြောင်း ကြေညာသောအခိုက်တွင် ဟုန်လင်အာသည် သူမ၏ အသွင်အပြင်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံသည် တစ်ဖန် သွေးရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် ယခင်က ရူးသွပ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အမူအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျိယန်ကျီ၏ အသက်စွမ်းအင် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် အလွန်သက်သာရာရသော အပြုံးကို ပြသခဲ့သည်။

“လင်အာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်ကြာပြီးနောက် မင်း ဒီမေးခွန်းကို မှတ်မိနေသေးတာ မထင်ထားဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုဟာ မတရားဘူး”

သေလုမြောပါး၌ သက်သာရာရသည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ကျိယန်ကျီသည် သူ၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဝန်ခံခဲ့သည်။

“ဟားဟားဟား...”

မယ်တော်ဟုန်သည် ခဏတာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ကျိယန်ကျီ၏ လျှော့ပေးမှုကိုသိသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် မလျော့သော မုန်းတီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ ရယ်မောပြီးမှ အေးစက်စွာ “လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်က မင်း ကျောက်ယန်းကို ပြန်ရောက်ပြီး ခရိုင်မှတ်တမ်းတွေကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်တာ၊ ထျန်ဖာကျန်းကို ခေါ်ယူတာနဲ့ မင်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီးသား။ မင်းရဲ့ သိစိတ်က ရှင်းနေရင် မင်း ဘယ်လို ကျောက်ယန်းကို ပြန်လာပြီး ခရိုင်မှတ်တမ်းတွေကို ပြင်ဆင်ပြီး ထျန်ဖာကျန်းကို ခေါ်ယူနိုင်မှာလဲ။

မင်း ငါ့ကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်တာဟာ မင်းကိုယ်တိုင် ဒု-သန့်ရှင်းသူအဆင့်ကို တိုးတက်ဖို့ ကူညီဖို့လို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် တကယ်တော့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမှားတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ပဲ...

မင်း ငါ့ကို မရှုံးနိမ့်ဘူး၊ မင်းကိုယ်မင်း မင်းရဲ့ နှစ်တစ်ထောင်ကြာ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒကို စွဲကိုင်ထားမှုကြောင့် ရှုံးနိမ့်တာ”

ကျိယန်ကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူ ကြာမြင့်စွာ ကိုင်စွဲထားသော ယုံကြည်ချက်များသည် ချက်ချင်း ပြိုလဲသွားကာ မကြုံစဖူး ကြောက်ရွံ့မှုသည် သူ၏ နှလုံးသားကို ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံသွားသည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဆရာ့စကားတွေ မှားလို့မရဘူး။ တစ်ခုတည်းသော အမှားက ငါ့မှာပဲ။ ငါ ဆရာ့ရဲ့ လမ်းစဉ်ကို မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ အဲဒီလူတစ်သိန်းကျော်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ကယ်တင်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာ။ မင်းကို ငါ အကြွေးတင်ရင်တောင် ဒါဟာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်သက်သက်ပဲ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒရဲ့ အမှားမဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆို ငါ မင်းကို မေးမယ်၊ အဲဒီလူတစ်သိန်းကျော်ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ကယ်တင်ခံရရဲ့လား။

ကျိယန်ကျီ၏ အမူအရာ ရပ်တန့်သွားပြီး သွေးများ တက်လာသည်။ သူ အသက်ရှူရပ်သွားပြီး တံတွေးထွေးသံနှင့်အတူ သွေးသည် ၁၀ ပေခန့် အကွာအဝေးအထိ ပန်းထွက်သွားကာ သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ချက်ချင်း အားနည်းသွားသည်...

“မင်း လေ့ကျင့်ခဲ့တဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးခဲ့ပြီး အဲဒီဝိညာဉ်တွေကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မင်း နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ကြာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး အခုထိ နောင်တမရတာ ရယ်စရာကောင်းတယ်”

“မင်း ထိုးဖောက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ အမှားကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူး။ ငါ့ရဲ့ တတိယအဆင့် မဖျက်ဆီးနိုင်တဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ အမှားတွေအတွက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ အသက်တွေနဲ့ ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်၊ ကဲကဲကဲကဲကဲ...”

မယ်တော်ဟုန်၏ အသံသည် ရုတ်တရက် အလွန်မကောင်းဆိုးဝါးဆန်လာပြီး ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားစေကာ နှလုံးသားများ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။