အချိန်က ရှေးခေတ်ကနေ အခုချိန်ထိ ဖြတ်သန်းသွားနေတဲ့ ခရီးသည်ပဲ

တံခါးပိတ်ထားသော သစ်သားတဲအိမ်သည် လီမိသားစု၏ ဘိုးဘေးခန်းမဖြစ်သော ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ တည်ရှိသည်။

တဲအိမ်ထဲ၌ ပရိဘောဂပစ္စည်းများသည် ရိုးရှင်းသည်။ စားပွဲတစ်လုံး၊ ကုလားထိုင်တစ်လုံးနှင့် သစ်သားကုတင်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။

ထိုပစ္စည်းများအပြင် နံရံပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားသော လက်ရေးအလှစာလိပ်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။

“ သူက ဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းတဲ့ ခရီးသည်နဲ့ ဆင်တူတယ်… တကယ်တည်ရှိလား မသေချာတဲ့ ဘုရားကျောင်းကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာနေတယ် ”

…..

တဲအိမ်၏ အပြင်ဘက်တွင် မီးတောက်များက လောင်ကျွမ်းနေသည်။

မီးတောက်ပင်လယ်၏ သန့်စင်မှုအောက်မှာ ဆေးမီးဖိုထဲမှ ပန်းချီစာလိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း အနောက်ရောင်တောက်ပလာသည်။

မသဲကွဲသော အသံတစ်သံက ပန်းချီစာလိပ်ထဲမှ ပဲ့တင်ထပ်လာနေဟန် ရ၏။

“ ငါ… တစ်ခုခုကို မေ့သွားတာလား ”

“ အဲ့ဒါက နောင်တလား”

“ ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီစာကြောင်းလား ”

“ ဖြစ်နိုင်တာက… ငါ့အတွက် အဲ့ဒီစာကြောင်းကို ပေးပို့ပေးဖို့ တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိသင့်တယ် ”

ထိုအသံက မီးတောက်ပင်လယ်၏ လောင်ကျွမ်းခံလိုက်ရသည့်အလား တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပြယ်သွားသည်။

…..

မီးသည် ပိုပြီးအားကောင်းလာသည်။

မီးဖိုပေါ်တွင် တင်ထားသော မြေအိုးက နီရဲလာသည်။ ပြင်းထန်သော အပူကြောင့် မြေအိုးထဲမှ ဆေးရည်က စေးပျစ်လာသည်။

ရံဖန်ရံခါ ပူဖောင်းများ ထပွက်လာပြီး ဆေးရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါ ရိုးရှင်းသော အခန်းငယ်ထဲတွင် ဆေးရနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

အခန်းသည် သာမန်ဖြစ်သည်။ သစ်သားစင်များကို နံရံများပေါ်တွင် စီတန်းထားသည်။ ထိုစင်ပေါ်တွင် အမျိုးမျိုးသော ဆေးပင်များ ရှိကြသည်။

အခန်း၏ အလယ်တွင် အဖိုးအိုတစ်ယောက်နှင့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေကြသည်။

အဖိုးအိုက နက်ပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းမွှေးဖြူနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အချိန်စီးဆင်းမှု၏ အမှတ်လက္ခဏာများဖြစ်သော အရေးအကြောင်းများ ရှိသည်။ သူက ကျောက်တုံးထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး အပြင်ဘက်မှ ဝင်လုဆဲဆဲ နေလုံးကို ငေးကြည့်လျက် တွေးတောနေသည်။

ဘေးမှ ကောင်လေးက အဖိုးအိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ မေးသည်။

“ ဆရာ… နောက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ ”

“ ဘာကို ဘာဆက်ဖြစ်တာလဲ ”

အဖိုးအိုက မေးသည်။

“ ဆရာပဲ စောစောက ပြောတယ်လေ… ငါတစ်ခုခုကို မေ့သွားပြီ… အဲ့ဒါက နောင်တလား ဒါမှမဟုတ် စာကြောင်းတစ်ခုလား… အဲ့ဒီစာကြောင်းက ဘာလဲ… အဲ့ဒါကို ပေးပို့ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို လိုအပ်တယ်ဆို… ဆရာ… အဲ့ဒါကို ပေးပို့ဖို့ ငါကူညီပေးနိုင်တယ် ”

ယင်းကို အဖိုးအိုကြားသောအခါ သူ၏ အကြည့်က မြေအိုးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

“ ဆေးရည်ကျက်ပြီ… အဲ့ဒါကို အိုးထဲကနေ ထုတ်ပြီးတော့ သေချာခွဲဝေပါ… ပြီးသွားရင် တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါ ”

ကောင်လေးသည် ယင်းကို ကြားသောအခါ ယောက်ချိုဇွန်းကို မြန်ဆန်စွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး အိုးထဲမှ ဆေးရည်ကို ခပ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ဆေးရည်ကို သေးငယ်သော သေတ္တာတစ်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး မြန်မြန်သွက်သွက် ထွက်သွားသည်။

သူက ဆေးဆိုင်အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့မည့်အချိန် ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး အနောက်လှည့်ကာ သူ့ဆရာကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက စကားမပြောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

“ ဆရာ… ဆေးရည်ကို ငါလိုက်ပို့ပေးပြီးသွားရင် အဲ့ဒီစာကြောင်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောရမယ်နော်… အဲ့ဒါကို သေချာပေါက် လက်ဆင့်ကမ်းပေးမယ်လို့ ငါကတိပေးတယ်… အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုတာ ငါအရမ်းသိချင်တာပဲ… တကယ်လို့ ဆရာက ငါ့ကို ပြောပြရင် ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြန်ပြောပြမယ် ”

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လူငယ်၏ မျက်လုံးထဲမှာ မျှော်လင့်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူက ဆေးသေတ္တာကို သယ်လျက် အဝေးသို့ ပြေးသွားသည်။

လူငယ်၏ ပုံရိပ်က သူ၏ မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ အဖိုးအို၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်လာသည်။

“ အဲ့ဒီစာကြောင်းက ဘာလဲ… ငါမမှတ်မိဘူး ”

အဖိုးအိုက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ညအချိန်က ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ကောင်လေးက ပြန်ရောက်မလာပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောသည်မှာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးက ထိုကောင်လေးကို အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

တခြားတစ်ယောက်က ပြောသည်မှာ ကောင်လေးက အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။

အဖိုးအိုသည် ထိုနေ့မှစ၍ သူ့ဘဝတစ်လျှောက်တွင် ထိုကောင်လေးကို နောက်ထပ် မမြင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ အရာအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ဖြစ်သည့်အလားပင်။

ဆယ်နှစ်ကြာပြီးနောက် အဖိုးအိုသည် သူ့ဘဝ၏ နေဝင်ခါနီးအချိန်တွင် အတိတ်တုန်းက ထိုကောင်လေးကို ပြန်သတိရသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်အာရုံက ထိုကောင်လေးထံမှာ မရှိပေ။

ယင်းအစား သူက တစ်သက်လုံး မေ့ပျောက်နေခဲ့သော ထိုစာကြောင်းကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထိုစာကြောင်းက သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှာ ရှိနေဟန်ရသော်လည်း ယင်းကို မည်သို့မှ သူမရှာဖွေနိုင်ပေ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဆုံးပါးသွားပြီးနောက် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များက ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤလောကထဲ၌ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ ထိုအခါမှသာ သူက ထိုစာကြောင်းကို ပြန်မှတ်မိသွားသည်။

“ လောကက သက်ရှိအားလုံးအတွက် ဧည့်ဂေဟာဖြစ်တယ်… ”

“ အဲ့ဒီစာကြောင်းရဲ့ နောက်တစ်ပိုဒ်က ဘာလဲ ”

အဖိုးအိုဆီမှာ အဖြေမရှိပေ။

အချိန်က သူ၏ ဘဝနှင့် ဝိညာဉ်ကို အဝေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤလူသားလောကထဲတွင် အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းသည်သာ ကျန်နေခဲ့ပြီး မြေကြီးထဲမှာ နစ်မြှုပ်ခံလိုက်ရသည်။

အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားသည့်အခါ အလောင်းနှင့် မြေကြီးက အတူတကွ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

လောကက ဆက်လက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြို့ငယ်တစ်မြို့က အပျက်အစီးပုံဖြစ်လာပြီး စွန့်ပစ်နယ်မြေ ဖြစ်လာသည်။

အမည်မသိ အချိန်ကာလတစ်ခု ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်…

တစ်နေ့တွင် တူးရွင်းပြားတစ်လက်က အပေါ်သို့ မြှောက်တတ်သွားပြီး စွန့်ပစ်နယ်မြေ၏ မြေကြီးထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသည်။

ဤနေရာတွင် လယ်တောများကို စိုက်ပျိုးနေသည်။ သီးနှံစားပင်များက ကြီးထွားလာပြီး ရွာတစ်ရွာ ဖြစ်တည်လာသည်။

ဤလယ်တောပိုင်ရှင်သည် သာမန်ဘဝတစ်ခုမှာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး လူငယ်ဘဝမှ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်သို့ ထိုမှတဖန် အဖိုးအိုအရွယ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူက သေခါနီးအချိန် အိပ်ယာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေစဉ် သူ့မိသားစုကို အံ့ဖွယ်ကောင်းသော တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောပြခဲ့သည်။ သူပြောခဲ့သည်မှာ သူက အတိတ်ဘဝမှာ ဝန်ကြီးချုပ်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ပြင် သူက တောပုန်းဓားပြတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး သမားတော်တစ်ပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသေးသည်။ ထိုအတိတ်ဘဝအားလုံးက ဤကုန်းမြေထဲမှာ မြှုပ်နှံခံခဲ့ရသည်။

ထို့ကြောင့် ဤဘဝတွင်လည်း သူက ဤနေရာမှာ ဆက်ပြီး မြှုပ်နှံခံချင်သည်။ သူက ဝိညာဉ်၏ လွင့်ပြယ်မှုကို နှောင့်နှေးစေရန်နှင့် နောင်ဘဝအတွက် အချိန်တချို့ ဆွဲထားနိုင်ရန် မျှော်လင့်သည်။

သူ၏ နောက်ဆုံးစကားက ကြားရသူများအတွက် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သည်။ ထို့ကြောင့် အများစုက ယင်းကို အလေးအနက် မထားကြချေ။

သို့သော်လည်း မည်သို့ဖြစ်ပါစေ သူ၏ အလောင်းက ဤကုန်းမြေမှာ မြှုပ်နှံခံလိုက်ရသည်။

ဤဘဝတွင် သူက လွန်စွာ သာမန်ဆန်သည်။ သို့ဖြစ်၍ သူက သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်အလား နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် မေ့ပျောက်ခံလိုက်ရသည်။

နွေဦးက ဆောင်းလေကို တိုက်ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ရွာလေးက တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးတိုးတတ်လာပြီး နယ်မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ဆောင်းရာသီ၏ ညနေခင်းအချိန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူက လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး မည်သည့်ဂိုဏ်း မည်သည့်အင်အားစုကမှ မဟုတ်ပေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုထဲသို့ မတော်တဆ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုအမွေအနှစ်က ကြွင်းကျန်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူက အမွေအနှစ်ကို ရရှိချင်သည်ဆိုလျှင် ထိုကြွင်းကျန်ဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်။

သို့ဖြစ်၍ သူက ကြွင်းကျန်ဝိညာဉ်၏ လမ်းညွှန်မှုအရ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

မြေပုံအရှေ့တွင် ကြွင်းကျန်ဝိညာဉ်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်လျှောက်လာပြီး ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ဤကုန်းမြေနှင့် မြို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အရာဝတ္ထုများက တစ်ပုံစံတည်းရှိနေသော်လည်း လူများက ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

အတိတ်တုန်းက မြို့ငယ်လေးက ယခု ပိုပြီးကြီးမားလာသည်။ ယခင်က ဆေးဆိုင်နေရာက ယခု စာသင်ကျောင်းတစ်ခုဖြစ်လာသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် ကောင်လေးက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာတုန်းက ညတစ်ညကို ပြန်အမှတ်ရသွားသည့်အလား သူ၏ မျက်လုံးက ဝင်းလက်သွားသည်။ ထိုနေ့တုန်းက သူ့ဆရာက ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ယင်းကို သူမေ့လျော့သွားလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ အထင်က လွဲမှားခဲ့သည်။

ပညာရှင်တစ်ယောက်၏ ခေါ်ဆောင်ခံသွားရပြီးနောက် သူက ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲသို့ ခြေချခဲ့သည်။ သူက ဤဘဝမှာ အောင်မြင်ကျော်ကြားသော အခိုက်အတန့်များကို အများကြီး ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ခရီးတစ်လျှောက်မှာ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူက မြင့်မားသော နေရာတစ်ခုထိပင် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးမှာတော့ သူက ကျရှုံးသွားပြီး ကြွင်းကျန်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာသည်။ ဤနှစ်များတွင် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှာ မကြာခဏ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ အတိတ်တုန်းက ထိုမြင်ကွင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ဆရာပြောချင်သော စာကြောင်းကို သူသိချင်သည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော်…

သူ့ဆရာကို သူမပြောဖြစ်ခဲ့သည့် သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ငယ်စဉ်အခါက အိမ်မက်ထဲမှာ သူ့ဆရာပြောခဲ့သော စကားများကို တစ်ကြိမ် ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ဆေးဆိုင်သို့ အလုပ်သင်အနေဖြင့် သူရောက်မလာခင်ကတည်းက ထိုစကားများကို ကြားခဲ့ဖူးသည်။

အကြောင်းအရင်းကို သူမသိပေ။ သို့သော်လည်း ယခု သူက ယင်းကို ရှာဖွေချင်လာသည်။

ထို့ပြင် သူ့ဆရာ မပြောခဲ့သော စာကြောင်းက အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု သူခံစားမိသည်။

“ ငါ့ဝိညာဉ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းအများစုက လွင့်ပြယ်နေပြီ… ဒီကြွင်းကျန်ဝိညာဉ်က အချိန်အကြာကြီး မတောင့်ခံနိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ ငါမလွင့်ပြယ်ခင်မှာ အဲ့ဒီအဖြေကို မရှာနိုင်ဘူးဆိုရင်… အဲ့ဒါဆိုရင် ငါ့မှာ အနာဂတ်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါခံစားနေမိတယ် ”

ကောင်လေးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး စာသင်ကျောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

စာသင်ကျောင်းထဲတွင် ဆရာတစ်ယောက်နှင့် တပည့်ခုနစ်ယောက် ရှိကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်မှာ မိုးကောင်းကင်က နီညိုရောင်သန်းနေသည်။ နေဝင်ဆည်းဆာအလင်းအောက်တွင် တပည့်များက တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ကောင်းမွန်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

ဆရာသည်တော့ အဝတ်အစားကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြုပြင်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် အစောနက ထွက်သွားခဲ့သော တပည့်များထဲမှ တစ်ယောက်က ပြန်ရောက်လာပြီး ကျောင်းတံခါးအရှေ့မှာ ရပ်လိုက်သည်။

ဆရာက သူ၏ ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့လိုက်သည်။

ထိုတပည့်က ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ ဆရာ… ငါ့မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်… အချိန်ဘယ်လောက်ပဲကြာသွားပါစေ အဲ့ဒီအဖြေကို ငါမရှာနိုင်ဘူး… ငါမလွင့်ပြယ်ခင်မှာ မင်းနဲ့ ရေစက်ပါလို့ ဒီမှာ လာဆုံတယ် ထင်ပါတယ်… ဒါကြောင့် မင်းကို အဲ့ဒီမေးခွန်း ငါမေးချင်ပါတယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးပါ ”

ဆရာက အချိန်တစ်ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောသည်။

“ မေးပါ ”

“ ဆရာ… ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို မင်းဘယ်လို နားလည်ပါသလဲ ”

တပည့်က ခေါင်းမော့လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မည်းနက်နေသော မျက်လုံးက အထင်အရှား ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆရာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ မင်းက ကျင့်ကြံသူပါ… ငါက သေမျိုးပါ… ဘာလို့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအကြောင်း ငါ့ကို လာမေးတာလဲ ”

ကောင်လေးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင်မျက်လုံးထဲမှာ မိန်းမောတွေဝေသော အရိပ်အယောင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ ငါနားလည်ထားတာတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက မွေးဖွားခြင်းသံသရာစက်ဝန်းတစ်ခုပါ… ဘဝတစ်ခုစီမှာ အစနဲ့ အဆုံးရှိပါတယ်… ဒါပေမဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက အဲ့ဒီလိုမဟုတ်ဘူးလို့ တဖြည်းဖြည်း ငါခံစားမိလာတယ်… ငါ့ဘဝတစ်လျှောက်မှာ လူတွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပါတယ်… အဲ့ဒီလူတွေက မတူညီတဲ့ ငါ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း သံသရာစက်ဝန်းတွေထဲက တခြားပုံစံတွေဖြစ်နိုင်ပါတယ် ”

“ အဲ့ဒါက ငါ့ကို ပိုပြီးစိတ်ရှုပ်ထွေးစေပါတယ်… ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးပါ… ဆရာ့ရဲ့ သာမန်အတွေးတစ်ခုက ငါ့အတွက် ဉာဏ်အလင်း ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ် ”

ကောင်လေးက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

ဆရာက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မပြောပေ။

အချိန်က နှေးကွေးစွာ စီးဆင်းသွားသည်။ နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် ညနေခင်းအချိန်က ကုန်ဆုံးသွားပြီး ညအချိန်သို့ ကျရောက်လာသည်။ ထိုစဉ် ကောင်လေး၏ မျက်လုံးထဲမှ အမှောင်ထုက လွင့်ပြယ်သွားနေသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆရာက မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။

“ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက ဘာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစကားလုံးကို ငါအဓိပ္ပာယ်ကောက်ရမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အသူရာချောက်နက်ကို ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ ခရီးစဉ်တစ်ခုပဲ… အဲ့ဒါက အမှောင်ထုထဲမှာ အလင်းရောင်ကို ရှာဖွေရတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်ပဲ ”

“ အဲ့ဒီလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်းမှာ တန်ကြေးတစ်ခုမပေးဘဲ အပြင်ကို မထွက်နိုင်ဘူး… ဒီတော့ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့အတွက် တန်ကြေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ် ”

“ မင်းရဲ့ အခြေအနေကျတော့ မင်းက မတူညီတဲ့ ကိုယ်ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းစက်ဝန်းတွေထဲက လူတွေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်လို့ ခံစားနေမိတယ်… ဖြစ်နိုင်တာက အဲ့ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တည်ဆောက်တာရဲ့ ကြားထဲက ပုံစံတစ်မျိုးပဲ ”

“ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းစက်ဝန်းတစ်ခုစီရဲ့ ပျက်စီးမှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး တစ်ခုတည်းကို ရွေးချယ်တာက အလင်းရောင်ကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားတာနဲ့ အတူတူပဲ ”

“ နောက်ဆုံးပြောချင်တာက တကယ်လို့ မင်းက အလင်းရောင်ကို ရှာမတွေ့သေးဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ”

ကောင်လေးက တုန်ယင်သွားပြီး ဆွံ့အသွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နားလည်သဘောပေါက်သော အရိပ်အယောင်က သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အတိတ်တုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံးက သူ၏ စိတ်ထဲမှာ ပုံရိပ်ပြန်လာသည်။ ထိုညက သူ့ဆရာ ပြောသွားခဲ့သော အရာကို မသဲမကွဲ သူပြန်ကြားယောင်လာဟန် ရ၏။

သို့ဖြစ်၍ သူက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဆရာကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နူးညံ့စွာ ပြောသည်။

“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်… အခု ငါနားလည်သွားပါပြီ… ဒီတော့ ငါ့ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုက အချိန်တွေကို ဆက်စပ်ပြီး မင်းဆီကို စာကြောင်းတစ်ခု လက်ဆင့်ကမ်းပေးဖို့ပဲ ”

“ လောကက သက်ရှိအားလုံးအတွက် ဧည့်ဂေဟာဖြစ်တယ်… ”

“ နောက်တစ်ပိုဒ်က ဘာလဲ… ဆရာ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ အဲ့ဒါကို မင်းဘာသာ ဖြည့်စွက်လိုက်ပါ… ဒီဟာက ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပါ… ကံကောင်းစွာပဲ ဒီဘဝမှာ မင်းအတွက် အချိန်အလုံအလောက် ကျန်နေပါသေးတယ် ”

ကောင်လေး၏ စကားဆုံးသွားသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ အမှောင်ထုက လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ကြွင်းကျန်ဝိညာဉ်က လွင့်ပြယ်သွားသည်။

တပည့်က ပြန်နိုးလာသောအခါ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားမိသွားသည်။ သူ့အရှေ့မှ ဆရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူက ကြောက်လန့်သွားပြီး အမြန်နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားသည်။

ကျောင်းဝန်းထဲတွင် ဆရာတစ်ယောက်တည်းသာ နေရာ၌ မိန်းမောတွေဝေစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းပုံရိပ်များက တဖြည်းဖြည်း ပြန်နိုးလာသည့်အလားပင်။

မဟာနင်မင်းဆက်၏ ဝန်ကြီးချုပ်သည် သေခါနီးအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သူမေ့လျော့သွားကြောင်း ခံစားမိခဲ့သည်။

ကုန်သည်ရွှီသည် သူမသေခင် နောင်တဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ထိုနောင်တက ထိုဘဝ၏ အိမ်မက်ကို သူမဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူမေ့လျော့သွားခဲ့သော အရာကို မမှတ်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုနောင်တက နက်နဲသိမ်မွေ့သော နာကျင်မှုဖြစ်လာပြီး ရွှီစန်း၏ ဦးခေါင်းထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေခဲ့သည်။ သူက မသေဆုံးခင်မှာ စာကြောင်းတစ်ခုကို တွေးမိသွားသည်။

သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက ထိုစာကြောင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူက စာကြောင်းကို သမားတော်ထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

သမားတော်သည် သူ့တစ်ဘဝလုံးကို အသုံးပြု၍ ရှာဖွေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူက ပြင်ပအင်အားတချို့၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် ထိုစာကြောင်းကို သေခါနီးအချိန်မှသာ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သမားတော်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ထားခဲ့သည်။

သို့ဖြစ်၍ ကောင်လေးက အချိန်ကာလများကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် ချည်မျှင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ထိုစဉ် လယ်သမားက သူ၏ အနာဂတ်ဘဝအတွက် အချိန်ဆွဲရန် ဤကုန်းမြေ၏ မြေဩဇာဖြစ်လာသည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်လေးက ရောက်လာခဲ့သည်။

ကောင်လေးက မသေဆုံးခင် သူ့တာဝန်ကို နားလည်သွားပြီး တာဝန်ပြီးမြောက်ရန် စာကြောင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

သူက ထိုစာကြောင်းကို ကျောင်းဆရာထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ဤနှစ်တွင် ကျောင်းဆရာက သုံးဆယ့်ခုနစ်နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့မှာ အချိန်အလုံအလောက်ရှိသည်။

အချိန်က တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းသွားပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်းမှာ အနှစ်(၃၀)ကုန်ဆုံးသွားသည်။

ထို့အတူ သူ့ဘဝ၏ နေဝင်ချိန်က တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ သူက ဤမြို့ထဲမှာ ဆက်လက် ရှိနေသည်။

သူ၏ တပည့်များသည်တော့ လွန်ခဲ့သော နှစ်များကတည်းက ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။

သူက အိပ်ယာပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေစဉ် မည်သည့်တပည့်မှ ပြန်မရောက်လာပေ။

အဖိုးအိုက ယင်းကို စိတ်ထဲမထားပေ။ သူက ခုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်မှ နေဝင်ဆည်းဆာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတိတ်ဘဝမှ ပုံရိပ်များက သူ၏ မျက်လုံးထဲမှာ ပုံရိပ်ပြန်လာသည်။

“ မင်းမှုထမ်း၊ ကုန်သည်၊ ဓားပြ၊ လယ်သမား၊ ကျင့်ကြံသူ… အဲ့ဒါတွေအားလုံးက မတူညီတဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းတွေ ဖြစ်သလို မတူညီတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေနဲ့ ဘဝတွေဖြစ်တယ် ”

“ ငါထင်ထားသလိုပါပဲ… လောကက သက်ရှိအားလုံးအတွက် ဧည့်ဂေဟာဖြစ်တယ်… အချိန်က ရှေးခေတ်ကနေ အခုချိန်ထိ ဖြတ်သန်းသွားနေတဲ့ ခရီးသည်ပဲ ”

“ အခု ငါကလည်း အချိန်စီးဆင်းမှုထဲမှာ သွားလာနေတဲ့ ခရီးသည်တစ်ယောက်ပဲ… ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေက အရင်တုန်းကလို မမှိတ်နေတော့ဘူး ”

ကျောင်းဆရာက အေးဆေးတည်ငြိမ်သည်။ ထိုစဉ် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုက သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ယင်းက စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာ လောကတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လွင့်ပြယ်သွားခဲ့သော စိတ်ဝိညာဉ်က တဖန် ပွင့်လန်းလာသည်။

ကျောင်းဆရာက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။

ရွှီချင်းက ပြန်နိုးလာသည်။

ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းက ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေဆဲပင်။

သို့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် လှေက အသူရာပင်လယ်ထဲမှာ ဦးတည်ရာမဲ့စွာ ဆက်ပြီး မျောလွင့်မနေတော့ပေ။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် လှေကို ပဲ့ထိန်းပေးမည့် ကူးတို့လှေသမားက ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လှေသည် ကူးတို့လှေသမား၏ လှော်ခတ်မှုနှင့်အတူ အချိန်ကာလများထဲမှာ တရွေ့ရွေ့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လှေက ပန်းချီကား၏ ဇစ်မြစ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသည်။