အဌမမြောက် အန္တိမတာအို မွေးဖွားလာခြင်း(ခ)

ဘယ်ကနေ ငါရောက်လာတာလဲ မသိဘူး…

အချိန်ကြာလာတာနဲ့ ငါက အသိစိတ်ရှိလာပြီး အတိတ်အကြောင်းတွေကို ဝေဝေဝါးဝါး ပြန်မှတ်မိလာတယ်…

ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေက အသေးစိတ်မဟုတ်ဘဲ အရမ်းဝေဝါးနေတယ်…

သဲကန္တာရတစ်ခုကိုပဲ ငါမှတ်မိတယ်…

အချိန်အများစုမှာ ငါက ဒီကြယ်ဂြိုလ်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ကံကြမ္မာကို မျက်မြင်သက်သေပြုပေးခဲ့တယ်… အဲ့လို စိုက်ကြည့်နေတဲ့အချိန် ငါက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ… အဲ့ဒီသဲကန္တာရက ဘာလဲဆိုတာ မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ငါကြိုးစားပါစေ အများကြီး မမှတ်မိဘူး… ငါမှတ်မိတာဆိုလို့ ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ်နဲ့ မြစ်တစ်စင်းပဲ…

အဲ့ဒါတွေက ဘာတွေလဲ…

ငါဘာမှမသိဘူး…

အဲ့လို ငါစဉ်းစားနေတဲ့အချိန် ကောင်းကင်ဘုံအာဏာစက်ဆိုတဲ့ ဒီကြယ်ဂြိုလ်ပေါ်က လူတွေက တစ်ခါတစ်လေ ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားလေ့ရှိတယ်…

တစ်ခါတစ်လေ သူတို့က ငါ့ကို သာမန်လို့ ထင်ကြတယ်… ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတစ်လေ သူတို့က ငါ့ကို အနန္တတည်ရှိမှုလို့ ထင်ကြတယ်…

ဒီက လူတွေရဲ့ မြင့်မြတ်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ကိုးကွယ်ပူဇော်ခံရတဲ့ အချိန်တောင်မှ ရှိသေးတယ်…

အချိန်က တရွေ့ရွေ့ စီးဆင်းသွားသည်။

အဲ့ဒီအဖြစ်အပျက်တွေက ငါနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်ဘူး…

ငါ့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝကလည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေမယ်လို့ ထင်ခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာ ကောင်းကင်ဘုံအာဏာစက်ကြယ်ဂြိုလ်က မဟုတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး ငါ့ကို မြင်တွေ့သွားတယ်…

သူက အရမ်းပျော်ရွှင်သွားပုံပေါ်ပြီး ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံအာဏာစက်ဆီကနေ မမြှောက်လိုက်တယ်… ပြီးတော့ သူက ကောင်းကင်ဘုံမီးတောက်လို့ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ငါ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားတယ်…

အဲ့ဒီနေရာက အဆုံးမရှိသလိုပဲ အရမ်းကျယ်ပြောတယ်…

ဒီကုန်းမြေကို အမြဲတမ်း ငါမှတ်မိနေရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အဲ့ဒီက ဧရာမမီးတောင်ကြောင့်ပဲ… မီးတောင်က ကောင်းကင်ဘုံမီးတောက်ကုန်းမြေရဲ့ (၉၀)ရာခိုင်နှုန်းကို သိမ်းပိုက်ထားတယ်…

ငါက ဒီနေရာကို ခေါ်ဆောင်ခံလာရပြီး မီးတောင်ထဲကို ပစ်ချခံလိုက်ရတယ်… အဆုံးမဲ့တဲ့ ချော်ရည်တွေနဲ့ မီးတောက်တွေက ငါ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သန့်စင်ပစ်တယ်…

နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါက သံမဏိအပိုင်းအစတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်…

ငါ့ကို ဒီခေါ်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူက မီးတောင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ငါ့ကို ထက်ရှတဲ့ ဓားတစ်လက်အဖြစ် သွန်းလုပ်ခဲ့တယ်…

အဲ့ဒီနောက် သူက ရှေးဦးတောအုပ်လို့ခေါ်တဲ့ နေရာဆီ သွားပြီး သက်တမ်းအကြီးမားဆုံး သစ်ပင်ကို ဓားနဲ့ ခုတ်ပစ်လိုက်တယ်…

အဲ့ဒါက လက်စားချေတဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ဆင်တူတယ်…

ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရပြီးတဲ့နောက် ကျင့်ကြံသူက ငါနဲ့အတူ ထွက်ပြေးသွားတယ်… ဒါပေမဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူက ဒဏ်ရာတွေကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်… နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် တခြားလူတွေက ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားကြတယ်… ဒါပေမဲ့ ချွင်းချက်မရှိဘဲ လူတိုင်းက ဆိုးဝါးတဲ့ သေခြင်းတရားနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတယ်…

ငါနဲ့ တွေ့ဆုံတဲ့ လူတိုင်းက ချွင်းချက်မရှိ သေဆုံးသွားကြတယ်…

အမည်မသိ ရှင်းပြချက်တစ်ခုက ငါ့အပေါ်ကို ထပ်ပြီး ကျရောက်လာပြန်တယ်…

ဒါကြောင့် နောက်ဆုံးဓားကိုင်သူက ငါ့ကို သေခြင်းတရားနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အမှောင်ယင်မြစ်ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားတယ်… သူက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ငါ့ကို မြစ်ထဲ ပစ်ချလိုက်တယ်…

ငါက မြစ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားပြီး နစ်မြုပ်သွားတယ်… ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က လွင့်ပြယ်သွားတယ်…

ငါက မြစ်ရဲ့ ကြမ်းပြင်အောက်က ရွှံ့မြေထဲမှာ မြှုပ်နှံခံလိုက်ရတယ်…

ဒါပေမဲ့ ငါသယ်ဆောင်ထားတဲ့ အရှိန်အဝါက မြစ်ကို အာဟာရဓာတ်ဖြစ်စေပုံပေါ်တယ်… အဲ့ဒါက မြစ်ကို ပိုပြီးအစွမ်းကြီးမားစေတယ်…

ပြီးတော့ ငါမသေခင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတယ်…

“ မီးက သတ္ထုကို နိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ သတ္ထုက ရေကို မွေးဖွားစေတယ် ”

…..

ငါ့နာမည်က တကယ်တော့ ဂိုရိဒင် စန်းယွဲ့မဟုတ်ဘူး…

အဲ့ဒီနာမည်က ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်မြင်ကွင်းတစ်ခုကနေ ဆင်းသက်လာတာ ဖြစ်တယ်… ဂိုရိဒင်နှစ်ရဲ့ တတိယမြောက်လတွင် မိုးရေတစ်စက် ကျဆင်းလာတယ်…

မိုးက ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လှည့်ပတ်သွားလာနေတယ်… တစ်နေ့မှာတော့ တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒါကို ‘ ဂိုရိဒင် စန်းယွဲ့ ’လို့ ခေါ်လိုက်တယ်… အဲ့ဒီနောက် ငါက အသိစိတ်ရှိလာပြီး ရေကန်တစ်ကန် ဖြစ်လာတယ်… နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် အဲ့ဒါက မြောက်ပိုင်းပင်လယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်…

အရာအားလုံးကို ငါမြင်တွေ့ခဲ့တယ်… ပြီးတော့ အဲ့ဒီနာမည်က မဆိုးဘူးလို့ ငါခံစားမိတယ်… ဒါကြောင့် ငါအသိစိတ်ရှိလာကတည်းက အဲ့ဒီနာမည်ကို အသုံးပြုခဲ့တယ်…

“ မင်းမွေးလာတဲ့အခါ အဲ့ဒါကို မင်းဆီ ငါပြန်ပေးမယ် ”

ငါ့ရဲ့ ဘဝကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ ဆိုနိုင်တယ်… တစ်ခါကဆိုရင် ငါက လူပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဓားတစ်ချောင်းကို ဝါးမျိုခဲ့တယ်…

အဲ့ဒီဓားရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါက ငါ့ကို အကြီးအကျယ် အားဖြည့်ပေးခဲ့တယ်… ဒါကြောင့် ငါက လောကအပြင်ဘက်က ကြယ်တာရာကောင်းကင်အထိ ဖုံးလွှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်… မြစ်ရေက စီးဆင်းလာတဲ့အခါ အရမ်းအံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဧရာမမီးတောင်တောင် ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ ငါ့ကံကြမ္မာက အဆုံးသတ်မလှခဲ့ဘူး… အရာအားလုံးက အကျိုးအကြောင်းတရားနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်… တစ်နေ့မှာ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူအုပ်စုတစ်ခုက ငါ့ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်… သူတို့က အထူးသင်္ဘောတစ်စီးနဲ့အတူ ငါ့ဘဝထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်…

အဲ့ဒီသင်္ဘောက ငါ့ကံကြမ္မာပဲ…

ငါက အဖျက်ဆီးခံရမှာကို လက်မခံနိုင်ဘူး… ဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်က လွင့်ပြယ်သွားတော့မှာကို မြင်တဲ့အခါ အဲ့ဒါကို အားဖြည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုက်တယ်…

ဒါပေမဲ့ ငါမမျှော်လင့်ထားတာက အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူအုပ်စုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က မီးတောင်ကို ပြန်အသက်သွင်းဖို့ ဖြစ်နေတာပဲ… သူတို့က ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငါ့ကြောင့် မီးငြိမ်းသတ်သွားခဲ့တဲ့ မီးတောင်ဆီ ပို့လွှတ်လိုက်တယ်…

မီးတောင်ရဲ့ ပေါက်ကွဲမှုက ငါ့ကို အဆုံးမသတ်နိုင်ဘူး… ဒါပေမဲ့ မီးတောင်က မှုတ်ထုတ်လိုက်တဲ့ မီးတောင်ပြာမှုန်တွေက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးဖြစ်လာတယ်… အဲ့ဒါက ငါ့ကို ချီနဲ့ မိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး သက်ရှိအားလုံးအပေါ် အားဖြည့်ပေးလိုက်တယ်…

နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ငါက မသဲမကွဲ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်…

“ မြေကြီးက ရေကို နိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ရေက သစ်သားကို မွေးဖွားစေတယ် ”

…..

ငါက ကန္တာရတစ်ခုပေါ်မှာ မွေးဖွားလာတယ်…

ရုတ်တရက် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာတဲ့ မိုးက ငါ့ကို အသက်ဓာတ်နဲ့ အသိဉာဏ် ပေးတယ်… ဒါပေမဲ့ အသိဉာဏ်ရလာတာကြောင့်ပဲ ငါက ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေကြောင်း နားလည်သွားတယ်…

ဒါကြောင့် ငါက ကမ္မတချို့ကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး မျိုးစေ့ဖြန့်ဖို့အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ အားနည်းစေခဲ့တယ်… နှစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ငါ့ရဲ့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ ငါနဲ့ မျိုးနွယ်တူအပင်တွေ ထွက်ပေါ်လာကြတယ်…

တဖြည်းဖြည်း မြစ်က ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့တောအုပ်က အရာအားလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားတယ်…

ဒီတောအုပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နာမည်ရှိလာတယ်… အဲ့ဒါကို ရှေးဦးတောအုပ်လို့ ခေါ်တယ်…

ငါ့မျိုးနွယ်က ပိုပြီးအားကောင်းသန်မာလာတယ်… သူတို့က အပြင်လောကနဲ့ ထိတွေ့သွားပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ကို နားလည်လာတယ်… အဲ့ဒီနောက် ကျင့်ကြံခြင်းက ထွက်ပေါ်လာတယ်…

ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ပိုပြီးအားနည်းလာပြီး အချိန်အတော်ကြာ အိပ်စက်နေခဲ့တယ်… ရံဖန်ရံခါ ငါပြန်နိုးလာပြီးနောက် အချိန်စီးဆင်းမှုကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်… အမုန်းတရားတွေနဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေကြားက ပဋိပက္ခတွေကို ငါမြင်ခဲ့တယ်… တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားကြတယ်… တခြားမျိုးစိတ်တွေနဲ့ လူမျိုးတွေက ငါ့မျိုးနွယ်ကို မျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်နေတာကို ငါမြင်ခဲ့တယ်…

တစ်နေ့မှာ လက်စားချေဖို့ စိတ်ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ထူးခြားတဲ့ ဓားတစ်လက်နဲ့အတူ ငါ့ဆီ ရောက်လာတယ်…

ငါ့ကို သတ်မယ့်လူက ငါ့အရှေ့မှာ ရပ်နေတယ်…

ဓားကို ငါစိုက်ကြည့်လိုက်တယ်… အဲ့ဒါက ငါ့ဘဝရဲ့ ကံကြမ္မာဖြစ်ကြောင်း ငါနားလည်လိုက်တယ်…

ဒါကြောင့် ငါက ဓားအောက်မှာ သေဆုံးဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်…

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာကြာပြီးနောက် ငါ့စိတ်ဝိညာဉ်က လွင့်ပြယ်နေတဲ့အချိန် ငါ့ရဲ့ အလောင်းက သင်္ဘောတစ်စင်းအဖြစ် သန့်စင်ခံခဲ့ရတယ်…

အစက ငါငြင်းဆန်ခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြောတာက ငါ့ရဲ့ သစ်သားနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ သင်္ဘောကပဲ ဂိုရိဒင် စန်းယွဲ့မြစ်ထဲမှာ ရွက်လွှင့်နိုင်တယ်တဲ့… ဒါ့အပြင် ရွက်လွှင့်နေတဲ့အချိန် မြစ်ရဲ့ အစွမ်းကို ငါစုပ်ယူနိုင်တယ်တဲ့…

အဲ့ဒါက ငါ့ကို ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့အတွက် မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ပေးတယ်…

သူတို့ကို ငါယုံကြည်ခဲ့တယ်… ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့က ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ငြိမ်းသတ်နေတဲ့ မီးတောင်ကို ပြန်လှုံ့ဆော်ဖို့ အသုံးပြုခဲ့တယ်…

အဲ့ဒီအချိန်မှာ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ငါကြားလိုက်ရတယ်…

“ သတ္ထုက သစ်သားကို နိုင်တယ်… သစ်သားက မီးကို မွေးဖွားစေတယ် ”

…..

ငါက ကြယ်တာရာကောင်းကင်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး အာကာသတွင်းနက်တစ်ခုကို မီးညှိခဲ့တယ်… ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မီးတောင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်…

လူတွေက ငါ့ကို ကောင်းကင်ဘုံမီးတောက်လို့ ခေါ်တယ်…

မီးက ငါ့ရဲ့ ဘဝဖြစ်ပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်သဘောထားဖြစ်တယ်… ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဒေါသတကြီး ငါဟိန်းဟောက်ခဲ့တယ်… ငါ့ရဲ့ ဟိန်းသံအောက်မှာ လောကက တုန်လှုပ်သွားတယ်…

တစ်နေ့မှာ လူတစ်ယောက်က ငါ့ဆီ ရောက်လာပြီး ဥက္ကာခဲတစ်ခုကို ဝါးမျိုခိုင်းခဲ့တယ်…

ငါက အဲ့ဒီဥက္ကာခဲကို ဓားတစ်လက်အဖြစ် သန့်စင်ပေးခဲ့တယ်…

ငါ့ဘဝရဲ့ ထွန်းလင်းတောက်ပမှုနဲ့ ငါ့ရဲ့ မီးတောက်တွေက ထာဝရ တည်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်ထားခဲ့တယ်…

ဒါပေမဲ့ သေခြင်းအရှိန်အဝါနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မြစ်တစ်စင်းက ကြယ်တာရာကောင်းကင်ဆီကနေ ရောက်လာပြီး ငါ့ကို ငြိမ်းသတ်ပစ်ခဲ့တယ်…

အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးပဲ… ငါဘယ်လိုပဲ ဟိန်းဟောက်ပါစေ ခုခံပါစေ အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်တယ်…

မရေမတွက်နိုင်အောင် နှစ်တွေကြာပြီးနောက် သင်္ဘောတစ်စင်းက ရောက်လာတယ်… အဲ့ဒီသင်္ဘောက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မီးညှိလိုက်ပြီး ငါ့ကို ပြန်နိုးစေခဲ့တယ်… အဲ့ဒီနောက် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မျိုသိပ်ထားခဲ့တဲ့ ငါ့ရဲ့ ဒေါသတွေက မီးတောင်ပြာမှုန်တွေနဲ့အတူ ကောင်းကင်တစ်ခွင် ပျံ့နှံ့သွားတယ်…

ငါ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ထုတ်လွှတ်နေတဲ့အချိန် ဇစ်မြစ်မသိရတဲ့ အသံတစ်သံကို ငါကြားလိုက်ရတယ်…

“ ရေက မီးကို နိုင်တယ်… မီးက မြေကြီးကို မွေးဖွားစေတယ် ”

…..

ငါက မီးတောင်ရဲ့ ပေါက်ကွဲမှုကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပြာမှုန်ဖြစ်ပြီး ကုန်းမြေပေါ်မှာ ပျံ့နှံ့သွားတယ်…

ငါမွေးဖွားလာတဲ့အချိန်မှာ အရမ်းကျယ်ပြောတဲ့ မြစ်တစ်စင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့တယ်…

အဲ့ဒါက ငါဂုဏ်အယူရဆုံးအရာ ဖြစ်တယ်…

မြစ်ရဲ့ ကြမ်းပြင်အောက်မှာ သံမဏိဓားတစ်လက် ရှိတယ်…

အဲ့ဒီဓားကို ငါစိုက်ကြည့်နေတယ်… အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကုန်ဆုံးသွားလဲ ငါမသိတော့ဘူး…

တဖြည်းဖြည်း ငါ့ဘဝက အရမ်းသေးနုတ်တယ်လို့ ခံစားမိလာတယ်…

အချိန်တွေကြာလာပြီးတဲ့နောက် ငါက နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်မောကျသွားတယ်… ငါပြန်နိုးလာတဲ့အခါ ငါက အရမ်းကျယ်ပြောတဲ့ ကန္တာရတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနေပြီ…

တစ်နေ့မှာ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာပြီး အပင်တွေကို အာဟာရဖြည့်ပေးလိုက်တယ်… ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်ဓာတ်ကတော့ အပင်တွေဆီကနေ နည်းနည်းချင်းစီ စုပ်ယူခံနေရတယ်…

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် မြေကြီးထဲမှာ နစ်မြှုပ်ခံထားရတဲ့ ဓားကတော့ ဥက္ကာခဲတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်….

နောက်ဆုံး ငါသေဆုံးတော့မယ့်အချိန် ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအင်အားကို အသုံးပြုပြီး အဲ့ဒီဥက္ကာခဲကို ကြယ်တာရာကောင်းကင်ဆီ ပို့လွှတ်လိုက်တယ်…

အဲ့ဒါက ဥက္ကာပျံတစ်စင်းလို မြှောက်တတ်သွားတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဘယ်ကို ကျဆင်းသွားမလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး…

ဒါပေမဲ့ ငါပျော်ရွှင်တယ်…

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီဥက္ကာခဲက ငါ့ရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို သယ်ဆောင်ထားတယ်…

နောင်ဘဝကျရင်တော့ အခုလိုမျိုး သေးနုတ်တဲ့ ဘဝကို ငါမပိုင်ဆိုင်ချင်တော့ဘူး…

နောက်ဆုံးမှာတော့ ငါ့မျက်ခွံတွေက လေးလံလာပြီး မှိတ်သွားတယ်…

ဒါပေမဲ့ ငါ့အသိစိတ်က မလွင့်ပြယ်ခင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းက ငါ့စိတ်ထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာတယ်…

“ သစ်သားက မြေကြီးကို နိုင်တယ်… မြေကြီးက သတ္ထုကို မွေးဖွားစေတယ် ”