ဟိုယုတွမ် (၃)

“ဟားဟားဟား ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ သွေးအရိပ်ဓား ဘယ်မှာလဲ မင်းသိရဲ့လား”

ကျီယန်ကျီ၏ တည်ငြိမ်သော အကြည့်အောက်တွင် မယ်တော်ဟုန်၏ ရယ်မောသံသည် တဖြည်းဖြည်း တိမ်မြုပ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း သူမသည် သူမခေါင်းကို ငုံ့ကာ တုံလင်စီရင်စုမြို့အောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပို၍တိတိကျကျဆိုရလျှင် သူမသည် မြို့၏ အရှေ့ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်၊ ထျန်းဖာကျန့်နှင့် မဝေးသော နေရာရှိ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်ဆီသို့ ကြည့်နေခြင်းပင်။

“မင်းကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေဖို့၊ သွေးအရိပ်ဓားကို မင်းရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ၊ ထျန်းဟုန်လူဆီကို ငါ အပ်နှင်းခဲ့တယ်။ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ သွေးသစ်ပင်နှလုံးသားဟာ လူသားတွေအတွက်တော့ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပေမယ့် နတ်ဆိုးတွေအတွက်တော့ အဆိပ်အတောက်ဖြစ်မှန်း ငါသိတယ်။ မင်း သေချာပေါက် မင်းနဲ့အတူ သယ်ဆောင်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီးနောက် မင်း သေချာပေါက် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အပ်နှင်းလိမ့်မယ်။ ငါ မမှားဘူးဆိုရင် မင်း အဲဒီ လူငယ်လေးကို တော်တော်လေး သဘောကျတယ် မဟုတ်လား”

အထက်ကောင်းကင်၌ မြင်ကွင်းကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုယုရှောင်၏ အမူအရာသည် ကျီယန်ကျီ၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုစကားများတွင် ကြွယ်ဝသော အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သော်လည်း သူသည် အဓိကအချက်အလက်ကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ရန် သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းကာ ဟိုယုတွမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရန် အသည်းအသန် လိုချင်သော်လည်း ဤနှစ်ဆသော ဖိအားများအောက်တွင် သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထျန်းဟုန်လူသည် သွေးနတ်ဆိုး ပြန်လည်ရှင်သန်ရန်အတွက် အသုံးပြုသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်၊ ထို့ကြောင့် မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုတွမ်နှင့် အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခု ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ ထျန်းဟုန်လူ အသက်ရှင်စဉ် ကျောက်ယန်သို့ ရောက်လာခဲ့စဉ်က မြကျောက်ခုနစ်လုံး သို့မဟုတ် ရှစ်လုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ဓားတစ်လက်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အလွန်အဖိုးတန်ပုံရသည်။

ထိုဓားသည် ယခု ပဉ္စမမြောက်အကိုကြီး၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။

ယခု ကျီယန်ကျီ၏ စကားကို နားထောင်ကြည့်လျှင် သွေးနတ်ဆိုးကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေရန်အတွက် ထျန်းဟုန်လူတစ်ဦးတည်းသာမက၊ သွေးအရိပ်ဓားလည်း အရေးကြီးပုံရသည်။ ထိုဓားသည် ယခု မယ်တော်ဟုန်ကို သတ်ရန်အတွက် အရေးပါနေသလော။

ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်။ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မျက်နှာကို မှတ်မိသောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်ဝန်းများသည် ကျယ်လာပြီး သူ၏ ချီစွမ်းအင်ကို စုစည်းကာ အပေါ်မှ လွှမ်းမိုးနေသော ဖိအားမှ လွတ်မြောက်ရန် အားပြင်းစွာ ဆန္ဒရှိခဲ့သော်လည်း သူ မည်မျှ ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ သူတို့၏ အင်အားကွာခြားမှုသည် အလွန်ကြီးမားသောကြောင့် သူ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ လွတ်မြောက်လိုသော ပြင်းပြသော ဆန္ဒသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် သူ၏ ပဉ္စမမြောက်ညီလေး ဟိုယုတွမ် ဖြစ်သောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမမြောက်ညီလေးသည် အများဆုံး ဖြောင့်မတ်သော နှလုံးသားရှိသော ဂျူနီယာ ကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ဦး၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သာ ရှိပြီး၊ ၎င်းသည် သူနှင့်တူသော မာစတာအဆင့် စစ်သည်တစ်ဦးနှင့် ညီမျှသည်။

အကယ်၍ သူသည် ယခုတိုက်ပွဲတွင် ရုတ်တရက် ပါဝင်ခဲ့လျှင် သူသည် မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုတွမ်ကို တားဆီးရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ လုံးဝ မတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူလုပ်နိုင်တာဆိုလို့ ဟိုယုတွမ် ကောင်းကင်သို့ တက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး၌ ကျီယန်ကျီနှင့် မယ်တော်ဟုန်ဘေးတွင် ရပ်တန့်သွားသည်အထိပင်။

ထိုမြင်ကွင်းတွင် ဟိုယုရှောင်သည် ခဏတာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်...

သူသည် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူအားလုံးတွင် ဟိုယုတွမ်တစ်ဦးတည်းသာ လှုပ်ရှားနိုင်ပုံရသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ပဉ္စမမြောက်ညီလေးကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် ယခင်က ဖိအားများသည် သူ့ကိုမှလွဲ၍ အခြားလူတိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျီယန်ကျီသည်လည်း အစအဆုံး၊ နောက်အဆင့်သို့ တက်ရောက်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍၊ အရာအားလုံးကို စီစဉ်နေပုံရပြီး၊ ပဉ္စမမြောက်အကိုကြီး၏ လုပ်ရပ်များကို အစကတည်းက ခန့်မှန်းထားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်...

ဟိုယုရှောင်၏ စိတ်ထဲတွင် အသိဉာဏ်၏ အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ဤနားလည်မှုကို ရောက်ရှိပြီးနောက် ဟိုယုတွမ်အတွက် စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားသည် အတော်အတန် သက်သာသွားခဲ့သည်။

မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုတွမ် သူမအနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်နေစဉ် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ်သာ ပြသပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် အားပျော့သော ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမ တစ်ခုခုကို သိနေပုံရသည်...

ဟိုယုတွမ်သည် ခံစားချက်မဲ့စွာ ကောင်းကင်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဦးစွာ မယ်တော်ဟုန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် နာကျင်မှုနှင့် ရုန်းကန်မှုတို့ကို ဖော်ပြနေပြီး ထို့နောက် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လှည့်ကာ ကျီယန်ကျီကို ဆယ်ချက်ကျော်ကြာ စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသအမျက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်တုန်းက မင်း ငါ့ကို ပထမဆုံးမြင်တုန်းက ဒီနေ့အတွက် မင်း အစီအစဉ်ဆွဲထားပြီးပြီလား”