ဟိုယုတွမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်

လွန်ခဲ့သောလေးနှစ်၊ ယွီခေတ်သစ် ၁၃၁၈ ခုနှစ်

ကျောက်ယန်ခရိုင် အစိုးရရုံး

ခရိုင်အစိုးရရုံး၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ ကျမ်းစာဆောင်တွင်၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်တို့သည် ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ကျီယန်ကျီသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ခွေခွေလေးထိုင်နေသည်။ သူသည် ဘယ်ဘက်လက်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး ညာဘက်လက်တွင် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ၊ စာမျက်နှာများ၏ လွတ်နေသော နေရာများတွင် စိတ်ဝင်တစား ရေးသားနေသည်၊ အကြောင်းအရာအချို့ကို ဖြည့်စွက်နေပုံရသည်။

“ပဉ္စမမြောက်သခင်လေး၊ စာဖတ်ဖို့ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီပဲ”

“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် ခုလေးတင်ပဲ လေးစားအပ်ပါသော ခရိုင်ဝန်ကြီးကို နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်”

“ဝင်ခဲ့ပါ”

...

အပြင်မှ လူတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို ကြားသောအခါ ကျီယန်ကျီ၏ မျက်ခုံးများသည် အနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း ထို့နောက် သူသည် ရေးသားနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီးစာအုပ်ကို စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

“နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်ရဲ့ အရှေ့ပိုင်းနယ်စပ်မှာ စာအုပ်တွေထဲမှာ ဒီလောက် နစ်မြောနေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိတယ်ဟုတ်လား။ တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲ...”

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ပါးလွှာသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် စာအုပ်စင်ဘေးတွင် မလှုပ်မယှက် ဆက်လက်ရပ်နေပြီး တံခါးအပြင်ဘက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ မည်သူ ဝင်လာမည်ကို စောင့်မျှော်နေသည်။

ဝင်လာသူသည် အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်ရှိပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သန့်စင်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် နုပျိုမှု၏ အငွေ့အသက်အချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း သူ၏ အသားအရောင်သည် ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှု၏ လက္ခဏာကို ဆောင်နေပြီဖြစ်သည်။ တည်ကြည်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားနှင့် ချောမောသော ရုပ်ရည်တို့ဖြင့်၊ သူသည် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ စင်ကြယ်သော အရောင်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ထိုလူငယ်ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်သည်နှင့် ကျီယန်ကျီ၏ မျက်နှာသည် လေးစားမှုနှင့် ချီးမွမ်းမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုဖြင့် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ ပို၍ နီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ မျက်နှာသည် ဖုံးကွယ်မရသော တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကို ရုတ်တရက် ပြသလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အလွန်ကြွယ်ဝသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၏ ကြီးမားသော ဖြောင့်မတ်သော ချီကို ကျင့်ကြံထားသည်ကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် ယုံကျိုးရှိ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသည် ၎င်း၏ သွန်သင်ချက်များကို ပျံ့နှံ့ခွင့် မပြုပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၏ ဟုန်ရန် ဖြောင့်မတ်သော ချီအားလုံးသည် ဆရာမရှိဘဲ ကိုယ်တိုင် သင်ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။

ငါးမီတာအောက်သာ ဝေးကွာသော ကျီယန်ကျီကို မမြင်သော ထိုလူငယ်သည် စင်ပေါ်ရှိ စာအုပ်များကို ဆက်လက် လှန်လှောကြည့်ရှုနေပြီး တစ်အုပ်ပြီးတစ်အုပ် ပြောင်းလဲနေသည်။ အသိပညာမရှိသော လေ့လာသူအတွက် ထိုလူငယ်သည် လုံးဝ စာဖတ်နေပုံ မပေါ်ပေ။

သို့သော် ကျီယန်ကျီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ထိုလူငယ်သည် စာအုပ်များကို လျင်မြန်စွာ ကြည့်ရှုနေစဉ်၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကွန်ဖြူးရှပ်ချီသည် အလွန်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာနေသည်။ ကျီယန်ကျီ အလွန်ကောင်းစွာ နားလည်သော အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

နတ်ဆိုးလမ်းစဉ်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ထိုကဲ့သို့ ထူးခြားသော သဘာဝပါရမီရှိသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦး နေထိုင်နေသည်...

ထိုင်ပင်ခေတ်, ဝူကျုံးခေတ်၏ အုံကြွမှု, ဒုက္ခသည်တို့၏ ပုံပြင်များ, နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ ရွှေခေတ်, ကိုးဦးသော တူမတူသော အကြီးမြတ်ဆုံး နတ်ဆိုးများ…

ထိုလူငယ်သည် မတူညီသော စာအုပ်ငါးအုပ်ကို လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုခဲ့သည်။ ထိုင်ပင်ခေတ် ကို ကြည့်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် တောင့်တမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပေါ်လာသည်။ ဝူကျုံးခေတ်၏ အုံကြွမှုကို မြင်သောအခါ သူသည် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသကို မခံနိုင်ပုံရသည်။ ဒုက္ခသည်တို့၏ ပုံပြင်များက သူ့ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝမ်းနည်းစေခဲ့သည်။ နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ ရွှေခေတ်ကို ကြည့်သောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း တောင့်တမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ကိုးဦးသော တူမတူသော အကြီးမြတ်ဆုံး နတ်ဆိုးများသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ရုတ်တရက် သတ်လိုသော စိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်...

ကျီယန်ကျီ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ ညာဘက်လက်ညှိုးမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပစ်ထွက်ကာ သူ ယခုလေးတင် စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော စာအုပ်ကို မြေပေါ်သို့ ခေါက်ချလိုက်သည်။

တုံး...

အသံကြောင့် အာရုံရောက်သွားသော ထိုလူငယ်သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားသော စာအုပ်ကို မြင်ပြီး မျက်နှာတွင် အံ့သြမှုများ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူ ကိုင်ထားသော စာအုပ်ကို ချထားပြီး ပြုတ်ကျသွားသော စာအုပ်ကို မြေပြင်မှ ကောက်ယူရန် လျှောက်သွားသည်။

မြေပြင်သို့ ကျရောက်ချိန်တွင် ပွင့်သွားသော စာမျက်နှာများ၌ အောက်ပါ အကြောင်းအရာများ ပါဝင်သည်-

ဝူကျုံးခေတ်၏ ၁၅၃ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝ ဒုက္ခအတိ ဖြစ်နေသည်။ ဓားပြများသည် ကျောက်ယန်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ခရိုင်ဝန်ကြီး ဟုန်ကျန့်ဖန်းသည် လက်နက်ချခြင်းထက် သေခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ မြို့၏ တိုက်ခိုက်နိုင်သော အရွယ်ရောက်ပြီးသူများနှင့်အတူ မြို့ကို ချိုးဖောက်ခံရသည်အထိ ခုနစ်ရက်ကြာ ခုခံခဲ့သည်။ မြို့တွင်းရှိ လူဦးရေ ၁၈၀,၀၀၀ - အသက်ကြီးသူ၊ ငယ်ရွယ်သူ၊ အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးသူငယ်အားလုံး သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။ အလောင်းများသည် ဆယ်မိုင်အထိ လွှမ်းခြုံထားပြီး သွေးများသည် ချောင်းတစ်ခုအဖြစ် စီးဆင်းခဲ့သည်။

အချို့က ဟုန်ကျန့်ဖန်းသည် အချည်းနှီးသော ဂုဏ်သတင်းကို လိုချင်သောကြောင့် လူတို့၏ အသက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သလောဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ဝူကျုံးခေတ်၏ အဆုံးတွင် သာမန်လူတို့သည် အလွန်ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ရှိနေပြီး စစ်သူရဲများသည် အခြားသူတို့၏ အသက်ချီဖြင့် ၎င်းတို့၏ စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို ကျင့်ကြံကြသည်။ လက်နက်ချသည်ဖြစ်စေ မချသည်ဖြစ်စေ သေခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော အဖြေဖြစ်သည်။ ဟုန်ကျန့်ဖန်းသည် အသက်ရှင်နိုင်သော်လည်း မြို့သူမြို့သားများနှင့် အသက်တူ သေတူ နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဝူကျုံးခေတ်၏ နောက်ဆုံးနှစ်များတွင် ထိုကဲ့သို့ သစ္စာရှိသော အရာရှိတစ်ဦး ရှိခြင်းသည် ဝမ်းသာစရာနှင့် ဝမ်းနည်းစရာ နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်ခဲ့သည်...

အဖုံးပေါ်ရှိ ကျောက်ယန်ခရိုင် မှတ်တမ်းများ ဟူသော ခေါင်းစဉ်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်၏ မျက်မှောင် ကြုတ်သွားသည်။ သူသည် ကျောက်ယန်ခရိုင် မှတ်တမ်းများကို အရင်က ဖတ်ဖူးသော်လည်း ဤအပိုဒ် မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သူ ယခုလေးတင် မြင်ခဲ့သော စာမျက်နှာသို့ ဆက်လက်လှန်လှောကြည့်ရှုပြီး ထိုအပိုင်းကို ဖတ်ရှုသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းသာအားရ တောက်ပလာသည်။ သူသည် စာအုပ်ကို စင်ပေါ်တွင် အလျင်အမြန် ပြန်တင်လိုက်ပြီး ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့တွင် ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်ကာ “ဘယ်လို အကြီးအကဲ ရှိနေလဲ ကျွန်တော် မသိပါ။ ကျွန်တော် ဟိုယုတွမ်က အကြီးအကဲအား မိမိကိုယ်ကို ပြသရန် နှိမ့်ချစွာ တောင်းဆိုပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟိုယုတွမ်သည် ရူးသွပ်သူ မဟုတ်ပေ။ စာအုပ်ထဲရှိ လက်ရေးသည် နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်ပြီး မှင်ပင် မခြောက်သေးပါ။ ထို့အပြင် ထိုစာလုံးများမှ ထွက်ပေါ်လာသော စင်ကြယ်သော ကွန်ဖြူးရှပ်ချီကို ထောက်ရှုခြင်းဖြင့် ကျမ်းစာဆောင်တွင် အခြားသူတစ်ဦး ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စာဖတ်ခြင်းကို စတင်ခဲ့ပြီး ကံကောင်းစွာဖြင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သော်လည်း ယုံကျိုးနယ်မြေအတွင်း နေထိုင်သောကြောင့် သူသည် အခြား ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ယခု၊ နောက်ဆုံး၌ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲတစ်ဦးကို တွေ့ဆုံခွင့်ရသောကြောင့် သူသည် သဘာဝအားဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကျီယန်ကျီသည် မိမိကိုယ်ကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်ရှိ အားပျော့သောအလင်းကို ရုပ်သိမ်းကာ ဟိုယုတွမ်၏ ရှေ့တွင် တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အရင်က ပြသခဲ့သော လေးစားမှုနှင့် ချီးမွမ်းမှုကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ဟိုယုတွမ်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို လျစ်လျူရှုကာ အတော်အတန် ရိုးရှင်းသော အသံဖြင့် “မှင်စိုစိုလေးကိုပဲ အခြေခံပြီး လူတစ်ယောက်ရှိနေတာကို မင်း ဘယ်လို ခန့်မှန်းလိုက်တာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုအသက်ကြီးသောသူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြီးမားသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီကြောင့် အားတက်သွားသော ဟိုယုတွမ်သည် အလျင်အမြန် ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့မှုဖြင့် နီရဲနေကာ “တကယ်တော့... ခန့်မှန်းလိုက်တာပါ။ အကယ်၍ အကြီးအကဲက သူ့ကိုယ်သူ မပြသဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ရင် ကျွန်တော် ဘာမှ ထူးထူးခြားခြား ထင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမှာ တခြားဘယ်သူမှ မရှိဘူးလေ ကျွန်တော် ဘာမှ မဆုံးရှုံးဘူး” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

ကျီယန်ကျီ၏ မျက်လုံးများတွင် လေးစားမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာသော်လည်း သူသည် ၎င်းကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားရန် မရွေးချယ်ဘဲ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ ကျောက်ယန်ခရိုင် မှတ်တမ်းများထဲက ခရိုင်ဝန်ကြီးအကြောင်း ဒီအပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ အမြင်က ဘယ်လိုလဲ”

သူ ငါ့ကို စမ်းသပ်နေတာပဲ...

ဟိုယုတွမ်၏ စိတ်သည် သူ၏ အဖြေကို စဉ်းစားရင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ခဏအကြာတွင် သူက “ဝူကျုံးခေတ်ရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေမှာ သာမန်လူတွေ အင်မတန် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ ခရိုင်ဝန်ကြီး ဟုန်ကျန့်ဖန်းဟာ ဓားပြတွေဆီ လက်နက်မချဘဲ သူ့လူမျိုးတွေနဲ့ အတူတူ အသက်ရှင်သေဆုံးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲ။ သူဟာ နတ်ဘုရားမင်းဆက်နဲ့ လူထုကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်ခဲ့ဘူး။ သစ္စာရှိတဲ့ အရာရှိဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။