သွေးနတ်ဆိုး၏ သေဆုံးခြင်း

တိတ်ဆိတ်နေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား၌ နှလုံးနာကျင်ဖွယ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဟိုယုတွမ်၏ အသံ၌ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုသည် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည်။

လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသော တောင်ပိုင်းဆေးဆရာနှင့် တာအိုဘာသာ ဆရာ ဝူရှင်းတို့သာ အခြားသူများနှင့် မတူဘဲ ၎င်းတို့သည် ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို အကျွမ်းတဝင်ရှိနေခြင်းလော သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ကြီးမားသော စွမ်းအားက သာမန်လူသားတို့၏ ခံစားချက်များကို ကင်းမဲ့စေခြင်းလော မရှင်းလင်းပေ၊ ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက်အနည်းငယ်သာ ပြသနေသည်။

“တတိယအဆင့် နတ်ဆိုး သူ့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာက မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းက မိုယွမ်ဇီက သွေးနတ်ဆိုးကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆရတဲ့အချိန်မှာ သူက နတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ တံဆိပ်ကို သုံးပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ချုပ်နှောင်ခဲ့တာပဲ။ မိုယွမ်ဇီက သွေးနတ်ဆိုးဟာ နောက်ဆုံးမှာ ပြန်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ သိထားရမယ်။ ဒါကြောင့် သူက သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ နှစ်တစ်ထောင်သက်တမ်းရှိတဲ့ သစ်သားနှလုံးသားကို ယူပြီး ဝိညာဉ်ဓားသုံးလက်ဖြစ်တဲ့ ရှဲကျောက်၊ ရှဲယန်နဲ့ သွေးအရိပ်တို့ကို ဒီနေ့အတွက် လုပ်ခဲ့တာ”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်သုံးရာကျော်က ဆရာ မိုယွမ်ဇီက ဒီနေ့ကို ကြိုမြင်နိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ နှလုံးသားက ကမ္ဘာကြီးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေတယ်။ လေးစားစရာကောင်းသလို ဝမ်းနည်းစရာလည်း ကောင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ပါလား”

“နတ်ဘုရားမင်းဆက်ရဲ့ အဲဒီ လေးစားစရာကောင်းတဲ့ ဝန်ကြီးတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ရင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီဟာ လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အစီအစဉ်တွေအတွက် သူ့ကိုယ်သူ မြှုပ်နှံထားပြီး သေသည်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြတယ်... အခုတော့၊ သြော်...”

ဝူရှင်း သက်ပြင်းချလိုက်စဉ၊ သူသည် ဆရာဖန်ယင်၏ နောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ အင်အားကြီးသူများဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားပြီး သူတို့၏ အမူအရာများကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့၏ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံများသည် သူတို့၏ မျက်နှာများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ပရိသတ်တစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဟိုယုတွမ်သည် ထိုအချိန်၌ မယ်တော်ဟုန်ကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဝိညာဉ်ဓားသုံးလက်၏ ဒဏ်ရာများမှ သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို ကြည့်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သူ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို အသည်းအသန် လမ်းညွှန်ကာ သူမ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားသကဲ့သို့ မယ်တော်ဟုန်၏ ဒဏ်ရာများထဲသို့ အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းပေးနေသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် စုစည်းဆိုးသွမ်းမှုအဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ တတိယအဆင့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်၏ အသက်စွမ်းအင်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သူ မည်သို့ ခုခံနိုင်မည်နည်း။

“မဟုတ်ဘူး” ဟူသော အော်ဟစ်သံမှလွဲ၍ ဟိုယုတွမ်သည် အခြားဘာမျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် မျက်ရည်များသာ ကျဆင်းကာ မယ်တော်ဟုန်ကို ကယ်တင်ရန် မဆုတ်မနစ် ကြိုးစားနေသည်။

သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် အရေးမပါကြောင်း သူသိနေသော်လည်း သူ၏ အသက်စွမ်းအင် ဆုံးရှုံးမှုကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ခံပညာအဆင့်သည် ဂန်းချီနယ်ပယ်မှ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ကျဆင်းသွားသော်လည်း၊ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မယ်တော်ဟုန်၏ အစစ်အမှန်ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးသည် ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များစွာတစ်လျှောက် တဖြည်းဖြည်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း...

သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း သူရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေသော်လည်း၊ မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာမှ ရှစ်ရာ... ငါးရာ... လေးရာ... နှစ်ရာ... တစ်ရာ... အထိ ကျုံ့သွားသော ဧရာမအကိုင်းအခက်များအား သူ လက်မလျှော့သေးပေ။

အစစ်အမှန်ပုံသဏ္ဌာန် ကျုံ့သွားခြင်းက မယ်တော်ဟုန်၏ အရောင်အဝါကို ပို၍ အားနည်းစေသည်။ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားသော ဟိုယုတွမ်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေသည်။

သူ ကြောက်နေသည်...

မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုတွမ်၏ ပါးပြင်မှ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့မှု၏ အရိပ်အယောင်မျှ မရှိဘဲ၊ ဟိုယုတွမ်၏ စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ကြောက်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် ချိုမြိန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်ပင် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

“ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းလေး မင်း ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတွေကို ဖြေရှင်းပြီး ငါ့ရဲ့ နာကြည်းမှုတွေကို ငြှိမ်းသတ်စေချင်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဘူးလား”

သူမ၏ အမူအရာသည် ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများသည် အေးချမ်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း အလွန်ညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည်။

“ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းလေး နားလည်တာက နတ်ဆိုးတွေဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်က သတ္တဝါအားလုံးရဲ့ နာကြည်းမှုတွေကနေ မွေးဖွားလာတာ။ အဲ့ဒီ နာကြည်းမှုတွေ ပျောက်သွားရင် သူတို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ပျက်စီးသွားကြမှာပဲ။ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ စွဲလမ်းမှုတွေ၊ နာကြည်းမှုတွေ မရှိတော့ရင် ငါ ဘယ်လို တည်ရှိနိုင်တော့မှာလဲ။

ငါတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်အတွင်းမှာ ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းက ငါ့စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး ကောင်းမြတ်မှုဘက်ကို လှည့်လာအောင် မျှော်လင့်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းလေး... မင်း သိလား။ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ ငါ့ကို သတ်ပစ်တာနဲ့ ဘာမှ မခြားနားဘူး”

မယ်တော်ဟုန်သည် ဟိုယုတွမ်နှင့်အတူ သူမဖြတ်သန်းခဲ့သော အချိန်များ သူမ၏ မုန်းတီးမှုကို စွန့်လွှတ်ကာ ဖြောင့်မတ်မှုကို လက်ခံရန် သူ့အား မမောမပန်း တိုက်တွန်းခဲ့သော ကြိုးပမ်းမှုများကို ပြန်လည်သတိရကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် လှပစွာ ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

ဤအရာကို ကြားသောအခါ ဟိုယုတွမ်၏ စိတ်သည် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားသည် အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကာ သူ၏ လက်မောင်းထဲရှိ မယ်တော်ဟုန်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုသံများကို မြိုသိပ်ထားသည်။

“တကယ်တော့ ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းကို ကျွန်မ ချစ်မိသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားဟာ မုန်းတီးမှုကင်းစင်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းဘေးမှာ ဆက်နေနိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ ဆက်လက်မုန်းတီးနေရမှာပဲ...”

ဟိုယုတွမ်၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာသည် နီရဲရဲသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများကြောင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အားအင်အနည်းငယ်သည် တဟုန်ထိုး တက်လာကာ သူ့ကို ပို၍ပင် အားနည်းစေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ဝမ်းနည်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ၊ လေထဲတွင် ယိမ်းယိုင်နေသည်။

နှစ်ထောင်သက်တမ်းရှိသော ကျိုင်းကောင်ပင် မယ်တော်ဟုန်၏ အစစ်အမှန်ပုံသဏ္ဌာန်သည် သူမ၏ လူ့ခန္ဓာကိုယ်သာ ကျန်တော့သည်အထိ တဖြည်းဖြည်း ပျက်စီးသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ အားအင်သည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထျန်းဟုန်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲရန် စတင်ခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် ကွဲအက်လာပြီး အက်ကွဲကြောင်းများသည် သူမ၏ လည်ပင်းနှင့် အခြားခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်သော ကြွေရုပ်လေးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော်လည်း ထူးဆန်းစွာ လှပသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးနေသည်။

“ကျောက်စိမ်းသူတော်ကောင်းလေး ကျွန်မ ဆန္ဒရှိတယ်... နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်... မင်းရဲ့ ပေဖန်းကျီကူကို နားထောင်ချင်တယ်”

“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ ငါ ဖတ်မယ်၊ ငါ အခု ဖတ်မယ်”

မယ်တော်ဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြိုကွဲရန် စတင်သည်ကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုတွမ်သည် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုသော ဆန္ဒကို ခုခံကာ အင်အားများလွန်းစွာ မသုံးရဲဘဲ ညင်သာစွာ ဖက်ထားကာ တုန်ယင်နေသည်။

“အသက်နှင့်သေခြင်းသည် ငါတို့ကို ခွဲခြားစေခဲ့သော်လည်း ထာဝရချစ်ခြင်းကို ငါတို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။

မင်းရဲ့လက်ကို ငါ့လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အတူတူ အိုမင်းရင့်ရော်ကြစို့။

သြော် ငါတို့ရဲ့ ကွဲကွာမှုကို ငါ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေတယ် မင်းနဲ့အတူ ဒီဘဝရဲ့ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး...”

သူ စကားစပြောသည့်အချိန်မှစ၍ ဟိုယုတွမ်၏ အသံသည် လုံးဝ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သုံးကြောင်းပြောပြီးနောက် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မယ်တော်ဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သည် ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် ငိုကြွေးရင်း ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။

မယ်တော်ဟုန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် လုံးဝ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို အချည်းနှီး စောင့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ညာဘက်လက်သည် ဟိုယုတွမ်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“သြော် တကယ်ပဲ......... မင်း မယုံဘူး...... ငါ့ကို...”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား၌ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဟိုယုတွမ်သည် မယ်တော်ဟုန်၏ လက်သည် သူ၏ ပါးပြင်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်လှုပ်သွားကာ သူမ လုံးဝ ပြိုကွဲသွားသည်ကို သဘောပေါက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော နီရဲရဲသို့ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားသည်။