သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ သေဆုံးခြင်း (၂)

သူ၏ မျက်လုံးများသည် မျက်ရည်များ ကင်းစင်နေပြီး ကျယ်လောင်စွာ ဖွင့်ထားသော အကြည့်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နိုင်တော့သည်...

သူ၏ ပါးစပ်ဟဟပွင့်နေပြီး တစ်ခုခု အော်ဟစ်လိုသော်လည်း ဘာမှ ထွက်မလာ...

သူသည် ပြာမှုန်များပြည့်နေသော ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာသည် ထုံထိုင်းကာ အေးခဲနေသည်...

လေထဲတွင် တန်းလန်းနေသော ဟိုယုတွမ်သည် သူ၏ ဟာလာဟင်းလင်းနှင့် အသက်မဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြာမှုန်များပြည့်နေသော ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ အသက်ရှူချက် ဒဇင်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားပြီး သူ၏ ဝန်ပိနေသော ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့ကို လေထဲတွင် ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ရန် အားအင် မရှိတော့ပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မူးဝေခြင်း၏ လှိုင်းလုံးတစ်ခု တက်လာသည်။ ဟိုယုတွမ်၏ အမြင်အာရုံသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး နောက်ဆုံး၌ အားအင်ကင်းမဲ့သွားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မြေပြင်ဆီသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မြေပြင်မှ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး ဟိုယုတွမ်ကို လေထဲတွင် ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ဟိုယုတွမ်ကို သူ၏ ကျောပေါ်တွင် ထမ်းကာ သူ၏ အခြေအနေကို သိရှိရန် စစ်မှန်သော ချီကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ ကျီယန်ကျီကို ဒေါသတကြီး မော့ကြည့်ကာ အသံနိမ့်ဖြင့် “မင်း ဘာလို့ ငါ့နဲ့ ငါ့ညီအကြားမှာ သွေးထိုးနေတာလဲ”ဟု ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ဟုန် သေဆုံးပြီးနောက် ကျီယန်ကျီသည်လည်း သူ၏ နှလုံးသားမှ နတ်ဓားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူသည်လည်း သူ၏ အားအင်ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားကာ သူ၏ ကျန်ရှိသော ဝိညာဉ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝါသောမြစ် သေခြင်းသည် မဝေးတော့သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ဟိုယုရှောင်သည် ရှင်းလင်းသော အဖြေတစ်ခုကို လိုချင်နေဆဲပင်။

သူ့နှင့် ပဉ္စမမြောက်ညီလေးအကြားတွင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကွဲလွဲမှုဖြစ်စေရန် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်...

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျီယန်ကျီသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုစွာ ငုံ့ကြည့်ကာ သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ပြီး၊ ထိုမေးခွန်းကို ဖြေရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် ကျီယန်ကျီ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိပေ။ ယင်းအစား သူသည် သက်သာရာရနေပုံရသည်။

သူ၏ ညီမငယ် ဟုန်လင်အာအတွက် နောင်တရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ သူသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် အသက်ရှင်ခဲ့ပြီး သူ၏ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်နှင့် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒအပေါ် မြှုပ်နှံမှုတို့သည် နေ့စဉ်ညတိုင်း သူ့ကို နာကျင်မှုနှင့် ညှဉ်းပန်းမှုမှ လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။

သာမန်လူတို့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စေကာ ဤကဲ့သို့ မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ကမ္ဘာကြီးအတွက် ပိုမိုပံ့ပိုးရန် တွန်းအားပေးသော ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒအပေါ် သူ၏ ကတိကဝတ် မရှိခဲ့ပါက သူသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက သေခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့လိမ့်မည်။

သူ့အတွက် သေခြင်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်းဖြစ်သည်။

“ငါ သေသင့်တယ် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်သုံးရာကျော် အသက်ရှင်ခဲ့တာဟာ တကယ်ပဲ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တာ။ သေဆုံးခါနီးမှာ ငါတို့ရဲ့ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းအတွက် ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ မျိုးစေ့ကို ချန်ထားခဲ့တာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကင်က ငါ ဟုန်ရှီဖူကို မသနားဘူးလို့တော့ ပြောလို့မရဘူး”

ဘဝ၌ ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်သာ ရှိ၏။ သေခြင်း၌ ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ။

ဤဘဝ၌ ဟုန်ရှီဖူသည် လင်အာ၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်း သို့မဟုတ် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအပေါ်၌ နောင်တမရှိပေ။

“ဟားဟားဟားဟား...”

သူ၏ ဘဝ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များတွင် ကျီယန်ကျီသည် ရဲရင့်မှုအပြည့်ရှိသော ရယ်မောသံဖြင့် ရယ်မောခဲ့သည်။

သူမသေဆုံးမီ မယ်တော်ဟုန်၏ နာကြည်းမှုမရှိကြောင်း ကြေညာချက်သည် သူသည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာရှည်စွာ ခံစားခဲ့ရသော နောင်တကို ညွှန်ပြပြီး နောက်ဆုံး၌ သူ၏ ညီမ၏ ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိကာ၊ လင်အာအပေါ်၌ နောင်တရမှုအားလုံးကို ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်။

ယန်ကျိုးအကယ်ဒမီ၏ တောင်သခင်အနေဖြင့် သူသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံးကို ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒကို ကျင့်ကြံကာ ပျံ့နှံ့စေခဲ့ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို စတေးခြင်း၏ အမွေအနှစ်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သူသည် ဟိုယုတွမ်ကဲ့သို့ မဖြတ်ရသေးသော ကျောက်စိမ်းနှင့် ထျန်းဖာကျန့်ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ကျောင်းသားကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ဂိုဏ်းအပေါ်၌ နောင်တမရှိဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြောဆိုခွင့်ကို သူ့အား ပေးခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် သူသည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိခြင်းနှင့် လူအများအကျိုးဆောင်ရွက်ခြင်းဟူသော ကွန်ဖြူးရှပ်စံနှုန်းများကို ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး ဟောပြောခဲ့သည်။ သူ၏ ငယ်ရွယ်စဉ်တွင် သူသည် ကျောက်ယန်မြို့သားများကို ကာကွယ်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားမင်းဆက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းကာ သူ၏ ချစ်ရသူများကို စတေးခဲ့သည်။ သူ အသက်ကြီးလာသောအခါ အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်ကာ သင်ကြားပြသခဲ့ပြီး သာမန်ကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ဦးမှ မဟာကွန်ဖြူးရှပ်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် သူတော်စင်အောက်အဆင့်သို့ ဘယ်သောအခါမျှ မရောက်ရှိခဲ့ဘဲ သူ၏ဘဝသည် ဤနေရာတွင် ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားနှင့်အညီ နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ကာ မဟာယုမင်းဆက်၊ ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများနှင့်... ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအပေါ်၌ အပြစ်ရှိသည်ဟု မခံစားခဲ့ပေ။

ကျီယန်ကျီသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဟိုယုရှောင်၏ မှောင်မိုက်သော မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သေဆုံးခါနီးတွင် ထိုနောက်ဆုံး အင်အားကြီးမားသော စကားများကြောင့်၊ ၎င်းသည် ပို၍ပင် လေးနက်လာခဲ့သည်။

ထိုကဲ့သို့ အသက်နှင့်သေခြင်းကို လျစ်လျူရှုသော ကျီယန်ကျီကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်သည် အရာရာတိုင်း၌ သေချာသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိခဲ့သည်။ သူသည် တုံလင်သို့ ခြေချမိသည့်အချိန်မှစ၍ သူ၏ တိုးတက်မှု၏ အောင်မြင်မှုနှင့် ကျရှုံးမှုနှင့် နောက်ဆက်တွဲ တုံ့ပြန်မှုများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် သူ၏ တွက်ချက်မှုများအတွင်း၌ အလွန်ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ဤအချက်၌ ဟိုယုရှောင်သည် ယနေ့ဖြစ်ရပ်များ၏ လမ်းကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း ကျီယန်ကျီသည် သူသေဆုံးမီ သူ့ကို ဟိုယုတွမ်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ရန်တိုက်ပေးခဲ့သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ...

ကျီယန်ကျီသည် ဟိုယုတွမ်ကို လေးစားရန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဟိုယုရှောင်သည် ဘာလဲ။ ဒုတိယအဆင့် ဂရန်းမာစတာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းရှိသော စစ်သူရဲတစ်ဦးနှင့် ဟုန်မျိုးနွယ်၏ အကြီးအကဲမျှသာ။ ကျီယန်ကျီ၏ မျက်လုံးများတွင်ပင် အောက်ရှိ ခြောက်ဦးသော ကျွမ်းကျင်သူကြီးများသည် သူ့ကို ဒုတိယအကြိမ် ကြည့်ရှုမည်မဟုတ်ပေ။

မဟာကွန်ဖြူးရှပ်နှင့် တာအိုဘာသာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးသည် သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စိတ်ပျက်စေရန် လိုအပ်ပါသလား။

ဟိုယုရှောင် စဉ်းစားနေစဉ်၊ သူသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဟိုယုချန်နှင့် ဟိုယုကျီတို့သည် ချက်ချင်း ပြေးလာကာ ဟိုယုတွမ်ကို သူ၏ ကျောပေါ်မှ ချပေးခဲ့သည်။

“ပဉ္စမမြောက်ညီက ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားတယ်။ ယွီကျီ၊ သူ့ကို မြို့ပြင်ကို အရင်ခေါ်သွားပါ။ တတိယမြောက်အစ်မကို သူ့ကို ကုသပေးဖို့ စီစဉ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဒုတိယအကြီးအကဲ အမြန်လုပ်ပြီး ဟုန်မျိုးနွယ်ရဲ့ အင်အားတွေကို စုစည်းလိုက်...”

ဟိုယုကျီသည် အချိန်မဖြုန်းခဲ့ပေ။ ဟိုယုတွမ်ကို သယ်ဆောင်ကာ အနောက်ဘက်မြို့ဆီသို့ ဦးတည်၍ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဟိုယုချန်၏ မျက်နှာသည် အစပိုင်း၌ အံ့သြတကြီး အေးခဲသွားခဲ့သည်။ သွေးနတ်ဆိုးနှင့် ကျီယန်ကျီတို့ နှစ်ဦးစလုံး သေဆုံးသွားသောကြောင့် တုံလင်ရှိ အုံကြွမှုသည်လည်း အဆုံးသတ်သင့်သည်။ အဘယ်ကြောင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို စုစည်းနေသေးသနည်း။

သို့သော် ဟိုယုရှောင်၏ အကြည့်သည် မြို့ပြင်ရှိ ဆူကျိုးမှ ကျန်ရစ်သော စစ်သားများဆီသို့ ရောက်သွားသောအခါ ဟိုယုချန်သည် ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး ဟုန်မျိုးနွယ်၏ အင်အားများကို စုစည်းရန် အလျင်အမြန် ပြန်လှည့်သွားခဲ့သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ကောင်းကင်၌ရှိသော ကြီးမားသော ပုံရိပ်သုံးခု၏ အရိပ်များကို မော့ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် စူးစိုက်သွားသည်။

သွေးနတ်ဆိုးနှင့် ကျီယန်ကျီတို့သည် အမှန်စင်စစ် သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် တုံလင်ရှိ ကိစ္စများသည် ထိုမျှ ရိုးရှင်းစွာ အဆုံးသတ်မည်မဟုတ်ပေ...

လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးရှိ လေထုသည် ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး သတ္တဝါသုံးဦး၏ အရိပ်များသည် လုံးဝ မပျောက်သေးဘဲ ၎င်းတို့သည် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်းသာ ဖလှယ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အမူအရာများသည် တည်ငြိမ်ကာ ဝမ်းသာမှု သို့မဟုတ် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖတ်ရှုရန် ခက်ခဲနေသည်။ ဆရာဖန်ယင်၊ ဇင်ဆရာ ယွမ်ကုန်းနှင့် မော့ဇီတို့ သုံးဦးသည်လည်း အချင်းချင်း ကြည့်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင်သာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရန် အရိပ်အယောင်များ မလွဲမသွေ ရှိနေသည်။