သွေးနတ်ဆိုးရဲ့ သေဆုံးခြင်း (၃)

မြို့တော်အတွင်း၌ ဟိုယွီချန် စုစည်းထားသော ဟိုမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ထောင်ကျော်နှင့် ကျန်ရှိသော မြို့တော်စောင့်တပ်သား သုံးထောင် မြို့ရိုးအပြင်ဘက်ရှိ ဆယ့်နှစ်ထောင်ကျော်သော ရှုကျိုးတပ်မတော်သားအားလုံးသည် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းလာသည်ကို တွေ့ရသည်။

ယခင်က မြို့ကို ခုခံနေသော နှစ်ဖက်စလုံးသည် အများအားဖြင့် အပျက်သဘောဆောင်သော ခံစားချက်များကို မျက်နှာတွင် တင်ထားကြပြီး တိုက်ခိုက်နေသော ရှုကျိုးတပ်မတော်မှာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေခဲ့သည်။ ယခုမူ အခြေအနေသည် လုံးဝပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပုံရသည်။

မြို့ပြင်ဘက်ရှိ နှစ်သောင်းကျော်သော ရှုကျိုးတပ်မတော်၏ စိတ်ဓာတ်သည် သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်ကို တွေ့ရပြီး မြို့တွင်း၌မူ ဟိုမျိုးနွယ်စုတပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ၊ မြို့တော်စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များဖြစ်စေ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ထိုအချိန်၌ အများအားဖြင့် တက်ကြွနေပြီး မြို့ပြင်ဘက်ရှိ ရှုကျိုးတပ်မတော်ကို ၎င်းတို့၏ အကြည့်များသည် တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။

“တပ်တွေကို စုစည်းပြီး ဆုတ်ခွါကြ”

ထိုတိတ်ဆိတ်နေသော အခိုက်အတန့်တွင် မြို့ပြင်ကောင်းကင်၌ အသံတစ်သံ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးသူမှာ ဝမ်ကျန့်သန့်ဂိုဏ်း၏ ဓားမှူး ဂူထျန်ယွင်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဆုတ်ခွာခြင်းကို ရှက်စရာတစ်ခုဟု မယူဆပုံရဘဲ သူ၏ အမူအရာသည် တည်ငြိမ်နေကာ ကောင်းကင်ထက်ရှိ အင်အားကြီး သုံးခုဘက်သို့ ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်သည့်ဟန်ပင် ပြုလုပ်လိုက်သေးသည်။

“အကြီးအကဲများ၊ တောင်ပိုင်းဆေးဆရာ၊ ဆရာဝူရှင်း၊ ဂူထျန်ယွင်က အခုဆုတ်ခွါတော့မယ်”

ဂူထျန်ယွင်သည် မည်သူက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို မသိသောကြောင့် သူသည် ၎င်းတို့အား အကြီးအကဲများဟု တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ သူ၏ ချန်ယန်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် တန်ခိုးကြီးသူများကို အကြီးအကဲများဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ပေ။

တောင်ပိုင်းဆေးဆရာနှင့် ဆရာဝူရှင်းတို့သည် စကားမပြောဘဲ ဂူထျန်ယွင်အား ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်၍ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြပြီး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်မှာ မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

ဤမြင်ကွင်းကို ဂူထျန်ယွင်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေပြီး သူသည် စိတ်ထဲတွင် မထားပုံရသည်။ သူသည် တုံလင်ခရိုင်မှ ထွက်ခွာရန် အသင့်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဆုတ်ခွာနေသော ရှုကျိုးတပ်မတော်နောက်သို့ လှည့်၍ လိုက်သွားလိုက်သည်။

“ဟား ဝမ်ကျန့်သန့်ဂိုဏ်းက ပြည်နယ်တွေကို ကျူးကျော်ပြီး သန့်ရှင်းသော အသင်းတော်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က အရပ်သား တစ်သန်း သေဆုံးခဲ့ရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ စကားနည်းနည်းနဲ့ ထွက်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ရှုကျိုးက ခင်ဗျားတို့ အမြင်မှာ ရာက္ခသဂိုဏ်းက အရမ်း အားနည်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား”

ဂူထျန်ယွင်၏ ဆုတ်ခွာနေသော ပုံရိပ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူသည် ဆရာတော်ဖန်ယင်၏ နောက်ကွယ်မှ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်ကို ညင်သာစွာ လှည့်ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ဟားဟားဟား ဒီအရာအားလုံးရဲ့ အရင်းခံက ကျိယန်ကျီ နယ်ပယ်တွေကို ဖောက်ထွင်းဖို့ သွေးနတ်ဆိုးကို ငှါးခဲ့တာပဲ။ အကြီးအကဲတွေ သိထားသင့်တာပေါ့။ အခု ကျိယန်ကျီ သေသွားပြီဆိုတော့ ရှုကျိုးတပ်မတော် ဆုတ်ခွာသွားတာ သဘာဝကျပါတယ်။ ဘာလို့ အကြီးအကဲတွေက ကျွန်တော်တို့ လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေကြတာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ခင်ဗျားတို့ ဝမ်ကျန့်သန့်ဂိုဏ်းက ဘိုင်လူအကယ်ဒမီနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး သွေးနတ်ဆိုးကို ပြန်ရှင်သန်စေခဲ့တာ မဟုတ်လား။ အခုလည်း ကျိယန်ကျီကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ယုံကျိုးနယ်မြေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြီးမားတဲ့ တပ်မတော်ကို စုရုံးစေပြီး တုံလင်မှာ အရပ်သား နှစ်သန်းနီးပါး အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသေးတယ်။ ကျိယန်ကျီရဲ့ နယ်ပယ်ထိုးဖောက်မှု မအောင်မြင်ဘဲ သေသင့်သေထိုက်တဲ့ သေခြင်းနဲ့ သေသွားတာဟာ ဘိုင်လူအကယ်ဒမီအတွက် အကြွေးကို ဆပ်ပြီးသားပဲ။ ခင်ဗျားတို့ကလည်း အပြစ်ကင်းလွတ်ချင်နေသေးတယ်... ဘာအခြေခံနဲ့လဲ။ ဝမ်ကျန့်သန့်ဂိုဏ်းမှာ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဓား နှစ်လက် သုံးလက်လောက် ရှိရုံနဲ့လား”

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်၏ အက်ကွဲပြီး အသက်ကြီးပုံရသော အသံရှိသော်လည်း ရှည်လျားသော စကားပြောဆိုမှုကို အသက်ရှူသံပင်မပါဘဲ ပြောကြားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ စကားများအဆုံးတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော မှောင်မိုက်သည့် အရှိန်အဝါများ တက်လာပြီး တုံလင်မြို့၏ အပြင်ဘက်တစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ဂူထျန်ယွင်နှင့် သူ၏နောက်မှ ရှုကျိုးတပ်မတော်သား နှစ်သောင်းကျော်တို့သည် လှုပ်ရှား၍မရတော့ဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်...

“ညီတော်ဟွမ်ဖူ ပြောခဲ့တဲ့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ ဓားတွေထဲမှာ ငါ့ဓားလည်း ပါနိုင်မလားလို့ တွေးမိတယ်”

ထိုအချိန်၌ပင် ကောင်းကင်အစွန်းမှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် ဂူထျန်ယွင်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရသည့် အမူအရာ ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်း၌ ကောင်းကင်ဘုံမှ လွှမ်းမိုးသော ဓားစေတနာသည် သက်ဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူခံစားနေရသော တားဆီးမှုနှင့် ရှုကျိုးတပ်မတော်မှ တပ်သား နှစ်သောင်းခန့်သည်လည်း အရာမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်...

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်မှ အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ထိုအဘိုးအိုသည် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်ခုံးများသည် တိမ်များကို ထိုးဖောက်နေသော တန်ဖိုးရှိသော ဓားနှစ်လက်ကဲ့သို့ ဂရုတစိုက် ထုဆစ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရကာ သူ၏မျက်နှာသည် ထက်မြက်၍ ထိုးဖောက်နိုင်ပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပကာ ကိုယ်ဟန်အနေအထားက တည့်မတ်သည်။ သူပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သည်။

သူ၏မျက်နှာတွင် အိုမင်းရင့်ရော်မှု၏ လက္ခဏာများ ပြသနေသော်လည်း သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အားနည်းမှု၏ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် အဖုံးဖွင့်ထားသော ထက်မြက်သည့် ဓားတစ်လက်နှင့်တူပြီး ၎င်း၏အနားသည် ပေါ်လွင်နေကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထက်မြက်မှုကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ကျင်းထျန်ယွီ”

သူ၏အမည်ကို ထောက်ပြခံရသော ဟွမ်ဖူရှင်းသည် ဓားကဲ့သို့ မျက်ခုံးရှိသော အဘိုးအိုကိုလည်း တစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အမည်တပ်၍ ခေါ်လိုက်သည်။

ဤစကားသုံးခွန်းသည် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်မျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းလာပုံရပြီး အောက်ရှိ ခြောက်ပါးသော မဟာဆရာများအပါအဝင် ခန္ဓာဖွင့်နယ်မြေမှ စစ်သည်တော်များပင်လျှင် ခေါင်းမော့၍ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရှုကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

“ကောင်းကင်တံဆိပ်ဓား ဂုဏ်ထူးဆောင် ကျင်းထျန်ယွီ...”