ဖုံးကွယ်ထားသာအင်အား (၂)

ဟွမ်ဖူရှင်း ထွက်သွားပြီး မကြာမီတွင် ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းသည် ချက်ချင်းပင် တင်းမာလာပြီး နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအပေါ် သူ၏ သံသယများကို စကားလုံးတိုင်း၌ ဖော်ပြကာ ကျန်ထိုင်ချင်းကိုပင် အေးစက်သော သရော်မှုဖြင့် စတင်ပြောင်လှောင်လိုက်သည်။

မိုဇူ၊ လျန်နင်ရှု၊ ကျန်းယွီနင်နှင့် ဆရာတော် ယွမ်ဖာတို့ လေးဦးသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေကာ ယွမ်ကုန်းကို ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာများဖြင့်သာ ကြည့်နေကြပြီး အနည်းငယ် စကားပြောမထွက်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။

၎င်းတို့သာမက ဟိုယုရှောင်ပင် ယခုအချိန်တွင် ယွမ်ကုန်းအပေါ် အနည်းငယ် မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး ခံစားနေရပြီး ဟွမ်ဖူရှင်း ထွက်ခွာသွားစဉ် ချန်ထားခဲ့သော စကားများသည် အမှန်ပင် မှန်ကန်သည်ဟု တွေးနေသည်။

ဟွမ်ဖူရှင်းကို မင်းရဲ့သတ္တိကို ဘာလို့ မပြသလဲ။ သူထွက်သွားတာနဲ့ မင်းက ဖောင်းကားလာတာပဲ။

ဟိုယုရှောင်သည် မိုဇူနှင့် အခြားသူများကဲ့သို့ ရမ်းကားစွာ ပြုမူရန် မဝံ့ရဲပေ။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် ထိုအကြောင်းအရာကိုသာ စဉ်းစားနေ၏။ ယွမ်ကုန်းကို မော့ကြည့်ရန်ပင် သူ မရဲဝံ့ဘဲ သူ့အား သတိပြုမိသွားမည်ကို စိုးရွံ့နေခြင်းပင်။

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ဒေါသမထွက်ခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် သူမခေါင်းကိုလှည့်ကာ ဆရာတော် ယွမ်ကုန်းကို အသက်ရှူအနည်းငယ်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်ကာ သူ့ကို စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောခဲ့ပြီး သူမ၏စကားများတွင် သရော်မှုများ ရောနှောနေသည်။

“ဒါဆို မင်း ရှုကျိုးဘက်ကို ဘာလို့ မဝင်လိုက်တာလဲ။ ပိုကောင်းတာက မင်းရဲ့ လေယင်ကျောင်းက ကျွမ်းကျင်သူတွေကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်။ အဲဒီလိုဆိုရင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့တပ်မတော်က ဘယ်လောက်သေမလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်ရမှာပေါ့၊ ဘယ်လိုလဲ”

ဆရာတော် ယွမ်ကုန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားပြီး တစ်နေ့ဝက်လုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။

ပြည်နယ်နှစ်ခုကြား၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော အဓိက ပဋိပက္ခ၏ အကြောင်းရင်းသည် ဟွမ်ဖူရှင်း၏ စကားကြောင့် လေယင်ကျောင်းအား ပါဝင်ခွင့် မပြုခြင်းဟူ၍ မဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် အဓိက ပြဿနာမှာ သူသည် လေယင်ကျောင်းကို ကိုယ်စားပြုနိုင်ခြင်း မရှိခြင်းပင်။ သူကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်လိုသည်ဖြစ်စေ၊ ဝမ်ကျန်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းအား နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကူညီလိုသည်ဖြစ်စေ၊ လေယင်ကျောင်း၏ အဆင့်မြင့် အရာရှိများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဦးစွာ စောင့်ဆိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်း၏ ကြီးမားသော အစီအစဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်မည့် မည်သည့် ရမ်းကားသော ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုးကိုမဆို ဤနေရာ၌ ချမှတ်ခြင်းသည် ပြဿနာတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဟွမ်ဖူရှင်း၏ သတိပေးချက်သည် သူ၏နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲပင်။ သူသည် ဟွမ်ဖူရှင်း၏ မျက်နှာကို ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ရိုက်ခတ်ရန် မည်သို့ရဲဝံ့မည်နည်း။ အကယ်၍ ဟွမ်ဖူရှင်းသည် အင်အားဖြင့် ပြန်လာပါက သူရော သူ၏နောက်မှ တပည့်များပါ အသက်ရှင်ရန် မမျှော်လင့်နိုင်ပေ...

သူသည် ထိုနေရာတွင် မောဟိုက်စွာ ရပ်နေပြီး အသက်ရှူအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အအေးမိစွာ နှာမှုတ်ကာ လေယင်ကျောင်း၏ ဂိုဏ်းဝင်များကို ဦးဆောင်ကာ အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဆရာတော် ယွမ်ကုန်း ထွက်သွားသောအခါ မိုဇူနှင့် အခြားလေးဦးလည်း မနေတော့ဘဲ ဆရာတော် ဖန်ယင်ကို တစ်ဦးစီ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် ကျန်းယွီနင်၊ လျန်နင်ရှုနှင့် ဆရာတော် ယွမ်ဖာတို့ တစ်ဦးစီ ထွက်သွားကြပြီး မိုဇူသည် ဇီချင်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းဝင်အဖွဲ့နှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

လျန်နင်ရှု လှည့်ထွက်သွားသောအခါ သူမသည် သူမအပေါ်သို့ အကြည့်တစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများ စုသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် တွေဝေသော အမူအရာ ပေါ်လာသော်လည်း သူမသည် ထိုအရာကို အရေးမထားဘဲ အရှေ့ဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုယုရှောင်သည် ဘေးတွင်ရှိသော ဒုတိယအကြီးအမှူး ဟိုယုချန်ကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်၊ “ဒုတိယအစ်ကို၊ ဘာလို့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ”

လျန်နင်ရှု နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် သူမက သူ့ကိုကြည့်နေသည်ဟု အစပိုင်းတွင် ထင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်သောအခါ သူ၏ဒုတိယအစ်ကိုက သူမကို မိုက်မဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး လျန်နင်ရှုက ဒုတိယအကြီးအမှူး၏ စိုက်ကြည့်မှုကြောင့် လှည့်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ဟိုယုချန်သည် ရှောင်ဖယ်သော အကြည့်ဖြင့် တုံ့ဆိုင်းကာ “ငါ သူ့ကို မကြည့်ပါဘူး” ဟု ပြောသည်။

ဟိုယုချန်၏ ရှားပါးသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ချက်ချင်းပင် အလိုလို သိလာပြီး သူ၏မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာသည်။

“အိုး ဘုရားရေ၊ သူမက ယွမ်တန်၏ ကြီးမြတ်သော ပြီးပြည့်စုံမှုအဆင့်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပဲ၊ ဒုတိယအစ်ကို မဖြစ်နိုင်ဘူး...”

“ဖန်လောင်ဟဲ၊ အိမ်တော်တပ်မတော်ကို မြို့ထဲ ပြန်ခေါ်သွား၊ သေဆုံးသူစာရင်းကို ကောက်ယူ၊ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အရပ်သားတွေကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းပါ။ ဒါကို ပြီးမြောက်ဖို့ မင်းမှာ သုံးရက် အချိန်ရှိတယ်”

ဖန်လောင်ဟဲသည် မနည်းရပ်နိုင်သော်လည်း ဂွေယွီထန်၏ အကူအညီဖြင့် သူထနိုင်ပြီး ဆရာတော် ဖန်ယင်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ “ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်နာခံပါမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေးဟို မြို့ပြင်ထုတ်သွားတဲ့လူတွေကို ပြန်ခေါ်ပါ။ ဒီည ဟိုမျိုးနွယ်စုက မိသားစုသုံးစုရဲ့ အင်အားကို သိမ်းသွင်းလိုက်ပြီ။ မင်းရဲ့တပ်တွေ အင်အားအကောင်းဆုံးအချိန်ပဲ။ ဖန်လောင်ဟဲကို ကူညီတာ ပြဿနာမရှိဘူးမလား”

ဟိုယုရှောင်သည် ခွင့်တောင်းပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်နေစဉ် ဆရာတော် ဖန်ယင်က ရုတ်တရက် သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူမြို့ပြင်ထုတ်သွားသောလူများကို ပြန်ခေါ်ခြင်းနှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် ယခုညတွင် မိသားစုသုံးစု၏ အင်အားကို သိမ်းသွင်းလိုက်ခြင်း ဤအချက်နှစ်ချက်ကြောင့် ဟိုယုရှောင်၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ စိုရွှဲသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ကာ အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ “သခင်လေး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ တုန်လင်သည် ယခုညတွင် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဟိုမျိုးနွယ်စုလည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါဘူး။ ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပဉ္စမအစ်ကိုက စိတ်ထားကောင်းပြီး မြို့လယ်ခေါင်မှ လူတစ်သိန်းကျော်ကို မြို့ပြင်သို့ ခိုလှုံရန် အနောက်တံခါးမှ ဦးဆောင်ထုတ်သွားပြီးပါပြီ။ သခင်လေး စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက အရေးယူဆောင်ရွက်ပြီး ရှုကျိုးမှ သူခိုးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်။ တုန်လင်သည် ယခု လုံခြုံပြီ၊ သူတို့ အမြန်ပြန်လာသင့်တယ်”

ဟိုယုရှောင်၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စိုရွှဲနေသော်လည်း သူသည် စကားများကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ “ဟိုမျိုးနွယ်စုကအင်အားအကောင်းဆုံးဖြစ်သည်” ဟူသော မှတ်ချက်နှင့် ဟွမ်ဖူရှင်းက သူမအား ပြည်နယ်နှစ်ခုကြားရှိ ဤပဋိပက္ခ၏ စစ်ဦးစီးချုပ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းသည် အမှန်တကယ် ကောင်းသော လက္ခဏာမဟုတ်ပေ။ သူမသည် စစ်မှုထမ်းရန် အရိပ်အမြွက်ပြောနေကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိုယုရှောင်သည် တုန်လင်သည် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ဟိုမျိုးနွယ်စုလည်း မလွတ်မြောက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြကာ ရှောင်တိမ်းပြောဆိုနိုင်ရုံသာ ရှိသည်။

သူမြို့ပြင်ထုတ်သွားသောသူများကို သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက ရှုကျိုးကျူးကျော်သူများကို တိုက်ထုတ်ပြီး တုန်လင်သည် ပြန်လည်လုံခြုံသွားပြီဟု အသိပေးခြင်းထက် အထူးသဖြင့် အိမ်တော်တပ်မတော်၏ မိသားစုဝင်များကို မြို့ပြင်ထုတ်ခြင်းသည် အတော်အတန် ရန်လိုသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သောကြောင့် သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းအပေါ် သစ္စာခံကြောင်း လုံးဝပြသခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာတော် ဖန်ယင်သည် ဟိုယုရှောင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်ပြီး သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားကာ ဘာမျှမပြောဘဲ လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူမ မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ကို အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်ခဲ့ပေ။

“ဆရာတော် ဘာပြောသွားတာလဲ၊ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲက မြို့လယ်ခေါင်က လူတွေကို ထုတ်သွားတယ်လို့လား”

“လူတစ်သိန်းကျော် ကျွန်တော်က မြို့လယ်ခေါင်ကို လူကယ်ဖို့ သွားမယ်လို့ ပြောတုန်းက ဘာလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ”

“ငါ့မိသားစုဝင်တွေရဲ့ အလောင်းတွေကိုတောင် မမြင်ခဲ့ရဘူး၊ ဟုတ်လား”

“ဒါဆို ငါ့မိဘတွေ၊ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ အသက်ရှင်နေသေးတာလား”

“သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကိုလည်း မတွေ့ခဲ့ရဘူး၊ ဟိုမျိုးနွယ်စုက လူတွေက သူတို့ကို မြို့ပြင်ထုတ်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်၊ သူတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ ဟားဟားဟား…”

“ခဏလေး၊ အရင်ဆုံး အတည်ပြုလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”

“ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲကို မေးလိုက်ရင် မင်းကို ပြောပြမှာပေါ့”