တုံလင်၏ တာဝန်ပြီးဆုံးခြင်း (၃)

ကံကြမ္မာအတားအဆီး ၁.၅၂ သန်းသည် ယခုည တုန်လင်မြို့ရှိ မြို့သူမြို့သားများ သေဆုံးမှုကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် မယ်တော်ဟုန်နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏နာမည်အောက်တွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တွက်ချက်ထားသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ဤအရာအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ဂုဏ်ပြုမှု ၄၇၀၀၀၀ အတွက် ဟိုယုတွမ်၏ နောက်ဆုံး ဓားထိုးချက်သည် မယ်တော်ဟုန်ကို သေစေသော ထိုးနှက်ချက်ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ့အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရမည်ပင်။

ဝူဇုန်ခေတ်၏ အဆုံးသတ်နှင့် ယခုတစ်ကြိမ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် မယ်တော်ဟုန်၏ ကြီးမားသော သွေးကြွေးသည် ဤမျှလောက် ဂုဏ်ပြုမှုများ မဖြစ်သင့်ပေ။ သူမ၏သေဆုံးမှုသည် ဟိုယုတွမ်၏ဓားကြောင့်သာမက အခြားအကြောင်းရင်းများစွာကြောင့်လည်း ဖြစ်သောကြောင့် ၄၇၀၀၀၀ ဂုဏ်ပြုမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။

သို့သော် ၄၇၀၀၀၀ ပင် ဟိုယုရှောင်အတွက် အတော်လေး အရေးပါသည်...

ရုတ်တရက် သူဌေးသစ်ဖြစ်လာသော ဟိုယုရှောင်သည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာဖြစ်ကာ မျက်နှာပြောင်းလဲခြင်း၊ ကိုယ်ခံပညာငယ်ရွယ်နုပျိုစေသောဆေး၊ စုပ်ယူခြင်းနှင့် ကိုယ်ခံပညာတိုးတက်ခြင်း—လုပ်ဆောင်ချက်လေးခုရှိပြီး စုပ်ယူခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်မှလွဲ၍ ၎င်းတို့ကို ယခုအချိန်တွင် များစွာမလိုအပ်ပုံရသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ အလင်းလုံးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။

စုပ်ယူနိုင်စွမ်းဖြင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင်များကို သတ်သောအခါတိုင်း ၎င်းတို့၏ ကျင့်ကြံမှုကို သူ လွတ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။ သူ၏လက်ထဲရှိ အလင်းလုံးလေးကို ယခင်က တင်ဒျန်ကို သတ်ခြင်းမှ ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

တင်ဒျန်သည် ဒိုင်ရှန်ရှယ်ကို ဖွင့်ထားသော စတုတ္ထအဆင့် ဆရာကြီးဖြစ်သည်။ သူ၏အလုံးထဲတွင် ပါဝင်သော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်သည် ဟိုယုရှောင် ယခင်က စုပ်ယူခဲ့သော အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အဆင့်တူညီသည်မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ စစ်မှန်သော ချီကို လည်ပတ်စေပြီး အလုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စုပ်ယူလိုက်သည်။

နတ်ဘုံကြာသည် အလင်းလုံးကို စင်ကြယ်သော အင်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီးနောက် သူ၏ ကံကြမ္မာအတားအဆီးများသည် ချက်ချင်းပင် ၁၀၀၀၀ မှတ် လျော့ကျသွားပြီး ထို့နောက် နှစ်သောင်း တိုးလာခဲ့သည်။ ကံကြမ္မာအတားအဆီး စုစုပေါင်းသည် ၂၁၀၂၀၁၁ အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။

ကံကြမ္မာအတားအဆီး ၂.၁ သန်းနှင့် ဂုဏ်ပြုမှု ၅၉၀၀၀၀ ရှိသဖြင့် အဆ ၂၀ သို့ရောက်ရန် ကံကြမ္မာအတားအဆီး ၁၀ သန်းကျော် လိုအပ်ပြီး ၎င်းသည် အလွန်ဝေးကွာနေသေးသည်။ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူ၏ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းသည် အသုံးဝင်နေဦးမည်ဟု ထင်ရသည်...

ဤသို့တွေးရင်း ဟိုယုရှောင်သည် ရှုကျိုးဘက်သို့ အရှေ့ဘက်သို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် အေးစက်သွားကာ သူသည် အသက်ရှူကို ထိန်းထားပြီး ဤကျင့်ကြံမှုကို သန့်စင်ရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

......

တုန်လင်မြို့ပြင်တွင် ဆရာတော် ဖန်ယင်သည် မြို့အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေပြီး သူမ၏အကြည့်သည် နက်ရှိုင်းပြီး မသိနိုင်သော အရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေစဉ် ဖန်လောင်ဟဲသည် ဂွေယွီထန်နှင့်အတူ သူမ၏နောက်တွင် လက်အုပ်ချီကာ ဒူးထောက်နေသည်။

“ဟိုမျိုးနွယ်စု ပုဂ္ဂလိက ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်သိန်းကျော်ဟာ အိမ်တော်တပ်မတော်ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေချည်းပဲ၊ ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုဟာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ကောက်ချက်ချနိုင်ပါတယ်။ သူတို့ဟာ မြို့သူမြို့သားတွေကို အကူအညီပေးဖို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာပြီး တုန်လင်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ကူညီပေးကာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘာသာတရား အကျပ်အတည်းကြုံနေရချိန်မှာ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းသွင်းဖို့ မရိုးမသား လုပ်ဆောင်နေပါတယ်။ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေကို ရှုတ်ချသင့်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ဆရာတော်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆုံးဖြတ်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

ဖန်လောင်ဟဲ၏ မကျေနပ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စကားများသည် ကြာမြင့်စွာ အဖြေမရခဲ့ပေ။ ဆရာတော် ဖန်ယင်သည် သူ၏နောက်ကျောကို ပေးကာ သူ၏စကားကို မကြားသကဲ့သို့ ရပ်နေရုံသာ ရှိသည်။

အသက်ရှူအနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းလှည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မြို့ရဲ့ အဓိကရုဏ်းအတွင်းမှာ လူတွေကို ကြိုတင်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းဖို့ မင်း မသိဘူးလား။ အခုတော့ လူတစ်သိန်းကျော်ကို ကယ်တင်ပြီး အိမ်တော်တပ်မတော်ကိုတောင် အကျိုးပြုတဲ့သူတွေကို နှလုံးသားသိမ်းသွင်းတယ်လို့ အပြစ်တင်နေတယ်။ ငါ ဘာကို ဆုံးဖြတ်ပေးစေချင်တာလဲ။ ဟိုမျိုးနွယ်စုမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေရှိတာ မှန်တယ်။ ငါလည်း အဲဒါကို သိတယ်။ ဘာလဲ။ ငါ အခု သူ့ကို သွားသတ်မယ်လို့ မင်းမျှော်လင့်နေတာလား။

တုန်လင်ရဲ့ အဓိကရုဏ်းကြောင့် မြို့သူမြို့သား ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း သေဆုံးခဲ့တယ်။ ထောင်ကြီးကြပ်ရေးဌာနကို တာဝန်ယူထားတဲ့ တင်ဒျန်က အဓိကတရားခံဖြစ်ပေမယ့် ခရိုင်ဝန်အနေနဲ့ မင်းလည်း တာဝန်မကင်းဘူး။ မင်းရဲ့အပြစ်တွေကိုတောင် ငါ မမေးရသေးဘူး၊ ဒီမှာ မင်းက ငါ့ကို အရင် တိုင်ကြားနေတယ်၊ ဟင်း”

ဤအေးစက်သော နှာမှုတ်သံသည် ဖန်လောင်ဟဲ၏ မျက်ခုံးများတွင် ချွေးစေးများ စိုရွှဲစေကာ သူ၏ခေါင်းသည် မြေကြီးထဲသို့ နီးပါးမြှုပ်နှံထားပြီး သူ၏အသံသည် တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်

သည်။

“ဆရာတော်ရဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက တကယ်ကို နက်နဲပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက နှလုံးသားထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်တရားစီရင်မှု ရှိပေမဲ့လည်း စကားမပြောသင့်ပါဘူး”

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူတို့ကို နောက်ကျောကို ပေးကာ ဆက်လက်ပြောဆိုလိုပုံမပေါ်ဘဲ သူမ၏အကြည့်သည် ရှုကျိုးဘက်သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် သူမသည် ၎င်းတို့ကို ကြေညာချက်တစ်ခုဖြင့် ထားရစ်ခဲ့သည်။

“အရင်ဆုံး သက်သာရာရမယ့်နေရာ ရှာလိုက်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် တုန်လင်အတွက် ပြောခွင့်မရှိတော့ဘူး။ သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်ကို ဒီမှာ လာတွေ့ခိုင်းလိုက်။ တုန်လင်ရဲ့ ဒီအဓိကရုဏ်းဟာ အစပဲရှိသေးတယ်။ မင်းတို့ရဲ့အပြစ်တွေကို အခုလောလောဆယ် မှတ်သားထားပြီး နောက်ထပ် မစုံစမ်းတော့ဘူး။ လာမယ့် ပြည်နယ်နှစ်ခုကြားက ကြီးမားတဲ့တိုက်ပွဲဟာ မင်းတို့ရဲ့အပြစ်တွေကို ပြန်လည်ဖြေရှင်းဖို့ အခွင့်အရေးဖြစ်လိမ့်မယ်။ သေချာပေါက် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်”

“ကျွန်တော်မျိုးတို့ အမိန့်နာခံပါမယ်”

နှစ်ဦးစလုံး နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်ပြီး ခဏကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်ထိုင်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတူတကွ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ရှူပြီးနောက် သူတို့သည် ခရိုင်မြို့တော်သို့ ပြန်လာကာ သက်သာရာရမည့် တိတ်ဆိတ်သောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး သုံးရက်ကြာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ ဟိုယုရှောင်ကို အကြောင်းကြားလိုက်သည်။