ဟိုမိသားစု၏ အာဏာစက် (၂)

အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိ ညစ်ပတ်သော လူငယ်တစ်ဦးကို ဦးညွှတ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်သောအခါ ဖန်လုံဟဲ၏ မျက်နှာသည် ထပ်မံမှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိန်းချုပ်လိုက်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်ပြီး မြို့တံခါးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

“လော့ဖန် နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီပဲ။ ဒီသုံးရက်လုံး မင်းကို ဘယ်မှာမှ ရှာမတွေ့ဘူး”

သို့သော် သူသည် နှစ်လှမ်းပင် မလှမ်းရသေးမီ မြို့တွင်းမှ အသံတစ်ခုထွက်လာပြီးနောက် မြင်းစီးသူ ငါးဦးသည် အရှေ့ဘက်တံခါးမှ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်လာကာ သူနှင့် ဂွေယွီတန်တို့၏ နေရာဆီသို့ တည့်တည့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ ဖန်လုံဟဲသည် အနက်ရောင်မြင်းစီးနေသော ခေါင်းဆောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသူသည် သူ၏ အသည်းထဲမှ မုန်းတီးသောသူ ဟိုယုရှောင်မှလွဲ၍ အခြားသူမဟုတ်…

သုံးရက်အကြာက သူ့ရှေ့တွင် ဟိုယုရှောင်သည် လက်အမူအရာများဖြင့် နန်းတော်စစ်တပ်ကို ညွှန်ကြားကာ ထုံလင်၏ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးကို အာမခံရန် သူ၏အခန်းကဏ္ဍကို လုယူခဲ့သည်။ ယခု သူသည် သုံးရက်တိုင်တိုင် သူ့ကို ရှာဖွေနေသည်ဟု ရဲတင်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။

ဖန်လုံဟဲသည် ဟိုယုရှောင်၏ ဟန်ဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ၏ လက်သီးများကို အင်္ကျီလက်အတွင်း၌ ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ ထိုသို့သော ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော ချီကို ထိန်းညှိသည့် နည်းပညာပင် ပြိုလဲတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသည်။

သူသည် ကျိန်ဆဲသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်ချင်သော်လည်း သူကဲ့သို့ပင် မြင်းစီးလာသော ဟိုယုရှောင်နောက်တွင် ရပ်နေသော လူလေးဦးကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစိမ့်သွားသည်။ ယခုဖွင့်ထားသော အရှေ့ဘက်တံခါးကို သူ၏ မျက်လုံးများ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေစဉ် တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်ဖြစ်နေသော ကိုယ်ခံပညာရှင်တပ်မတော်ကြီးကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဒေါသသည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်သည် ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။

“သခင်ဟိုက လော့ဖန်ကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ ဖန်လုံဟဲကို ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်နေဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ၏နောက်မှ လူလေးဦးလည်း မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ ဖန်လုံဟဲကို နှုတ်ဆက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

“ပိုင်ယွမ်ဖန် လော့ဖန်ကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“နီရှင်းချွမ်း လော့ဖန်ကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“လီစန်းယွင် လော့ဖန်ကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“လျိုကျန်းဟောင် လော့ဖန်ကို တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်”

သူ့ကို အရင်က ဦးညွှတ်ခဲ့ကြသော လူလေးယောက်သည် ယခုအခါ ဟိုယုရှောင်၏ နောက်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့ကို ရိုသေပြသနေသော်လည်း ဟိုယုရှောင်နှင့်အတူ ခြိမ်းခြောက်သည့် အချက်ပြမှုကို ပေးနေခြင်းသည် ဖန်လုံဟဲ၏ နှလုံးသားထဲသို့ ပို၍ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်သည် ပို၍ပင် မဲ့သွားသည်။

သို့သော် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ စိတ်အေးအေးထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဒေါသ၏ လှိုင်းထန်မှုကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖိနှိပ်ကာ အပြုံးကို ဇွတ်အတင်း ဖန်တီးရင်း လက်အုပ်ချီကာ “ဟိုမိသားစုက မြို့တွင်းအခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေတာကြောင့် ကျွန်တော် လုံးဝ စိတ်အေးချမ်းသာရပါတယ်။ ဒီမာရ်နတ် တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ ဒီလို အောင်မြင်မှုတွေ ရရှိခဲ့တာကြောင့် သခင်မက ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်ကို ဘယ်လို ဆုချရမယ်ဆိုတာတောင် မသိသေးပါဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်က ရာထူးအချို့ ရရှိခဲ့ရင် နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဟိုမိသားစုရဲ့ သခင်ကို သခင်လို့ ခေါ်ရမှာတောင် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့တဲ့သူတစ်ယောက်ကို ဒီလောက်တောင် ရိုသေလေးစားနေစရာ မလိုပါဘူး။ မြန်မြန်ထကြပါ”

ဖန်လုံဟဲသည် ဟိုယုရှောင်ကို ချော့မော့ပြောဆိုနေစဉ် သူ၏နောက်မှ လူလေးဦးကို လှမ်းပြောလိုက်ပြီး သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် မျက်နှာအမူအရာသည် တောင့်တင်းသွားလေသည်…

နီရှင်းချွမ်းနှင့် အခြားသူများက သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခဲ့ကြခြင်းပင်။

ဟိုယုရှောင်က ဦးစွာ ထရပ်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ ထိုလူလေးယောက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြမှ သူတို့သည် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ ပြုံးရွှင်စွာ ဖန်လုံဟဲကို ဦးညွှတ်ကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဖန်လုံဟဲ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အေးစိမ့်မှုကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်…

“ညီတော်ဖန်ရဲ့ မင်္ဂလာစကားတွေ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပါစေ။ သခင်ဟို မမှားဘူးဆိုရင် ဒီနေ့ဟာ သခင်မက ကျွန်တော်တို့ကို ခေါ်ယူတဲ့နေ့ပဲ ညီတော်ဖန် ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေးတော်မူပါ။ ဟိုမိသားစုမှာလည်း သခင်မကို တင်ပြစရာ ကိစ္စတွေ ရှိပါတယ်”

ဤသို့သော အင်အားပြသပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် ချိုသာသော စကားပြောဆိုမှုများတွင် စိတ်မဝင်စားတော့ဘဲ ဖန်လုံဟဲကို လော့ဖန်ဟု မခေါ်တော့ဘဲ ညီတော်ဖန်ဟု တိုက်ရိုက်ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။

တင်းကျပ်စွာ ပြောရလျှင် ဟိုယုရှောင်သည် ဤမျှ ရဲတင်းစွာ မပြုမူသင့်ပေ။ အကြောင်းမှာ ဖန်လုံဟဲကို ဤနည်းဖြင့် အရှက်ခွဲခြင်းသည် ဟိုမိသားစုအတွက် အကျိုးမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် စောင့်ဆိုင်းရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ပြည်နယ်နှစ်ခုကြား စစ်ပွဲသည် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ ထုံလင်ခရိုင်သည် ယခုအခါ လူဦးရေနည်းပါးပြီး ပထဝီဝင်အရေးပါမှု လျော့နည်းသွားသော်လည်း ခရိုင်မြို့တော်တစ်ခုအနေဖြင့် ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းသည် ဟိုယုရှောင်အတွက် အလွန်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

ကျောက်ယန်တွင် မြို့တော်ကာကွယ်ရေးအတားအဆီး၏ အရေးပါမှုကို တစ်ကြိမ်ကြုံတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်း၏ အရေးပါမှုကို သူသိသည်။ ဖြစ်ပေါ်လာသော စစ်ပွဲအတွင်း ခရိုင်မြို့တော်တစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းသည် ဟိုမိသားစုနှင့် သူကိုယ်တိုင်အတွက် မဟာဗျူဟာမြောက် အရေးပါမှုရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ထိုသို့သော ပြတ်သားသော ရပ်တည်ချက်ကို ယူကာ ဖန်လုံဟဲ၏ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထုံလင်မြို့တော်အပေါ် သူ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ကြေညာကာ သူ့ကို ဘေးဖယ်ထားရန် တွန်းအားပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သူ့ကို လုံးဝ မောင်းထုတ်နိုင်ပါက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်။ မဟုတ်ပါက သူ့ကို ရန်စကာ ကိစ္စကို တစ်သက်လုံး ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သုံးရက်တိုတိုအတွင်း၊ တကယ်တော့ ထိုစစ်သားငါးထောင်အနက်မှ တစ်ထောင်ခန့်သာ ဟိုမိသားစု၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ပြင်ပမှ ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာနည်းပါးသည်။ သို့သော် သူတို့၏ အဓိက အထောက်အပံ့အပေါ် အခြေခံ၍ ဟိုမိသားစု၏ ထုံလင်အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုသည် ဖန်လုံဟဲ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မငြင်းနိုင်လောက်အောင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီး ၎င်းသည် ဟိုယုရှောင်၏ ယုံကြည်မှုဖြစ်သည်။

ဖန်လုံဟဲသည် ကြာမြင့်စွာ ရပ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေခဲ့သည်။ ဟိုယုရှောင်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်သောအခါ သူ၏ ဒေါသနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ ရောယှက်သွားခဲ့သည်။ ဆယ်ချက်ကျော် အသက်ရှူပြီးမှ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် အေးဆေးသွားကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ကြည်လင်လာပြီး ဟိုယုရှောင်ကို အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မာစတာဟို ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ။ သခင်မက တောအုပ်ထဲမှာ စောင့်နေပါတယ်”

နှုတ်ခမ်းတွင် အနည်းငယ် ပြုံးနေသော ဟိုယုရှောင်သည် ဖန်လုံဟဲ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။