သူတော်စင်ဖြစ်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး(၂)

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ယုံကျိုးစစ်သားအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကောင်းကင်အပြည့်ရှိ ကြေးညိုရောင်ဓားရှည်များသည် ရုတ်တရက် မိုးရေစက်များကဲ့သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ထို့ထက်ပို၍ ၎င်းတို့သည် ယုံကျိုးစစ်သားများ တပ်စွဲထားသောနေရာအတိအကျသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။

ဖွတ်...

ကောင်းကင်မှ ဓားရှည်ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြုတ်ကျလာပြီး ၎င်းတို့၏အားသည် ခန္ဓာအဆင့်ဆယ်ဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော လက်နက်ကိုင်တိုက်ခိုက်သူတစ်ဦး၏ အားအပြည့်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် နီးပါးတူညီသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကိုးဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက်မြင့်သော အဆင့်ရှိ ထိုစစ်သားများသည် ၎င်းကို လုံးဝမခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။

ဂန်းချီအဆင့်ရှိ စစ်သည်တစ်ဦးသည် ဓားရောင်တစ်ချက် သို့မဟုတ် နှစ်ချက်ကို ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့ ထူထပ်စွာ တိုက်ခိုက်လာသော ဓားတိုက်ခိုက်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် အကူအညီမဲ့ ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်။

ထိုကြေးညိုရောင်ဓားမိုးသည် ယုံကျိုးမြို့ရိုးပေါ်ရှိ စစ်သားများအတွက် ချက်ချင်း သေဒဏ်ပေးခြင်းဖြစ်လာပြီး တစ်ကြိမ်သာ တိုက်ခိုက်ခံရပြီးနောက်တွင် အနည်းဆုံး လူတစ်ထောင်ခန့် သေဆုံးခဲ့သည်။

ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ထိုဓားရှည်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မဟုတ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မြေပြင်သို့ ကျရောက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်သို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားပြီး ချက်ချင်း ဓားရှည်များအဖြစ် ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းကာ ထပ်မံ ကျရောက်လာကြခြင်းပင်။

ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်းသည် အဆုံးမရှိသော ကြေးညိုရောင်ဓားမိုးဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့၏လူများ လုံးဝမသေဆုံးသေးသမျှကာလပတ်လုံး ထိုဓားရှည်များသည် ဆက်လက်ပေါ်ထွက်ကာ ကျရောက်နေမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် မည်သို့ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း။

ယုံကျိုးစစ်သားများ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအငွေ့အသက်များ သန်းနေကြသည်။ ၎င်းတို့သည် အေးစက်သောရေကို လောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့ရိုးကို တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်းတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ဓားမိုးရွာသွန်းလာပြီး ယုံကျိုးစစ်သားအားလုံး ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်၊ ရုတ်တရက် မြို့ပြင်မှ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး၊ ဓားရောင်များ၏ ဦးတည်ရာကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ မကြာမီ အသံတစ်သံ ရောက်ရှိလာပြီး ဝိုင်းရံထားသော စစ်သားများ၏ မျက်နှာများသည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဝမ်းသာအားရ တောက်ပသွားကြသည်။

စက္ကူယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးသည် လေထဲတွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် မည်သူမျှ သတိမထားမိဘဲ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြင်းထန်သောလေသည် ၎င်း၏လက်ထဲရှိ ယပ်တောင်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ ထင်ရှားသည်။

“လူကွမ်းချင်း ဓားတပ်ဖွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါ။ မင်း ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့တာ သေချာတယ်။ အခု မြို့တံခါးတွေကို ဖွင့်ပြီး ငါတို့ရဲ့ သန့်ရှင်းသော အသင်းတော်ကို အမှုတော်ထမ်းဖို့ လက်နက်ချလိုက်ရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးရုံသာမက မြို့ထဲက အရပ်သားတွေရဲ့ လုံခြုံရေးကိုလည်း ငါ အာမခံတယ်။ ဘယ်လိုလဲ”

လေထဲသို့ တက်ကာ ကြေးဓားတပ်ဖွဲ့ကို စတင်ရန် ပြင်ဆင်နေသော လူကွမ်းချင်းသည်လည်း လေထဲတွင် ရပ်နေသည်။ ပန်ယုဟု၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ဖြောင့်မတ်စွာ ကြွေးကြော်လိုက်သည်။

“ဟား ငါ... လူကွမ်းချင်းက ဝမ်ယန်ခရိုင်ရဲ့ ဓားကိုင်သူပဲ။ ပြီးတော့ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို အမြဲ ခံယူခဲ့တာ။ ပန်ယုဟု... မင်းဆီ ငါ လက်နက်ချမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာဟာ အိပ်မက်ပဲ”

ပန်ယုဟု၏ မျက်ခုံးများ နက်ရှိုင်းစွာ ရှုံ့သွားပြီး ဒေါသလှိုင်းတစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အခြားလူတစ်ဦး ပျံသန်းလာပြီး သူ့အား တီးတိုးပြောလိုက်သည်။

“ဂူထျန်ယွင်က မြို့ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ လူကွမ်းချင်း လက်နက်ချမှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုရောက်လာသူသည် ပန်ယုဟုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် အသက်အရွယ်တူညီကြသော်လည်း သူ၏မျက်နှာသည် ပို၍ချောင်ပြီး မျက်လုံးများသည် တြိဂံပုံဖြစ်သောကြောင့် သူ့ကို မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အသွင်အပြင်ကို ပေးသည်။

ရှင်းနန်စီရင်စုသည် ခရိုင်ခြောက်ခုကို အုပ်ချုပ်ပြီး ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ကြီးကြပ်သည်။ သဘာဝအားဖြင့် စီရင်စုဝန်အဖြစ် ပန်ယုဟု တစ်ဦးတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ တုံလင်ခရိုင်ရှိ အဓိက ယာမန်ရုံးနှစ်ခုနှင့် ဆင်တူစွာပင် ရှင်းနန်စီရင်စုတွင်လည်း အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာန ရှိသော်လည်း စီရင်စုအဆင့်တွင် ထိုဌာနကို ကျာလန်ကဲ့သို့ သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော်၏ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်များက စီမံခန့်ခွဲသည်။

ရှင်းနန်စီရင်စုတွင် အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနမှ ကျာလန်သည် မာစတာဖန်ယင်ဖြစ်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားသည် မာစတာဖန်ယင်၏ လက်အောက်ခံ ဟန်ဖုန်းဖြစ်သည်။

ဟန်ဖုန်းသည် သူ၏ပါးနပ်သော ဗျူဟာများကြောင့် လူသိများပြီး မာစတာဖန်ယင်၏ အလွန်ယုံကြည်မှုကို ခံရသူဖြစ်သည်။ သူသည် ရှင်းနန်စီရင်စု၏ အကျဉ်းထောင်အုပ်ချုပ်ရေးဌာနတွင် ဒုတိယနေရာရသူအဖြစ် လူသိများသည်။ မာစတာဖန်ယင်သည် တုံလင်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မရောက်လာသေးသောကြောင့် ဟန်ဖုန်းကို သူ့ထံ လိုက်ပါရန် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ပန်ယုဟုသည် ရှင်းနန်၏ စီရင်စုဝန်ဖြစ်ပြီး၊ စီရင်စု၏ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရက္ခိုသန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းတော် အာဏာရှိသော စီရင်စုအတွင်းတွင် အမှန်တကယ် ဆုံးဖြတ်သူမှာ ကျာလန်ဖြစ်ပြီး၊ အုပ်ထိန်းသူ ကျာလန်မှာ မာစတာဖန်ယင် ကျန်းထိုင်ချင်းဖြစ်သော ရှင်းနန်တွင် ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြဲတစေ သင့်လျော်သော ရပ်တည်မှုကို ပြုလုပ်ကာ မာစတာဖန်ယင်ကို နာခံပြီး၊ ဟန်ဖုန်းကဲ့သို့သော သူတစ်ဦးအပေါ်၌ပင် ပန်ယုဟုသည် အမြဲတမ်း ချစ်ခင်ရင်းနှီးသော အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

“ဒီကြေးဓားတပ်ဖွဲ့ကို မရုပ်သိမ်းရင် ငါတို့ မဖောက်နိုင်ဘူး။ ငါ လူကွမ်းချင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့မယ်။ ဒီစစ်သားတွေကို ကာကွယ်ပြီး ရှေ့တိုးဖို့ ကြိုးစားရင် လူကွမ်းချင်းက ငါ့ကို လာပြီး ရင်ဆိုင်မှာ သေချာတယ်၊ စစ်သားတွေကလည်း ဓားတပ်ဖွဲ့အောက်မှာ ဆက်ပြီး သေနေဦးမှာပဲ”

ပန်ယုဟု၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ သူသည် သုံးရက်ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး ၎င်းသည် သာမန် ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် စစ်သားငါးသောင်းကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ယနေ့တွင် ဖောက်ထွင်းနိုင်လိမ့်မည်ဟု တွေးထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုကဲ့သို့ အလွန်အစွမ်းထက်သော မြို့ကာကွယ်ရေး ဓားတပ်ဖွဲ့ ရှိနေခဲ့သည်။

ရှုကျိုးအတွင်းရှိ မြို့များကဲ့သို့ပင် ယုံကျိုးရှိ မြို့များတွင်လည်း မြို့ကာကွယ်ရေး အကာအကွယ်များ ရှိသည်။ စီရင်စုဝန်အနေဖြင့် ပန်ယုဟုသည် ဤအရာကို သဘာဝကျကျ မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူသည် သူ၏စစ်သားများ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါးကို ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ရန် စုရုံးစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ကြေးဓားတပ်ဖွဲ့၏ အစွမ်းအစသည် သူ၏မျှော်လင့်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်အပြည့်ရှိ ထိုကြေးညိုရောင်ဓားရှည်များသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာ သေချာပေါက်ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးစွာ ကွဲပြားသော တိုက်ခိုက်မှုများကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည့်အပြင်၊ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုစီတွင် ခန္ဓာအဆင့်ဆယ်ဆင့်၏ အားရှိပြီး၊ အံ့အားသင့်စရာအကောင်းဆုံးအချက်မှာ ၎င်းကို အကန့်အသတ်မရှိ ပစ်လွှတ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းလေးရာကျော်ပြီးနောက် ဝမ်ကျန့်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းတော်သည် ထိုကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်သော မြို့ကာကွယ်ရေး ဓားတပ်ဖွဲ့ကို တကယ်ပင် တီထွင်ခဲ့ပါသလား။

အသေးအမွှားတစ်ခုမှတစ်ဆင့် အလုံးစုံ၏ အစိတ်အပိုင်းကို မြင်သောအခါ၊ ဝမ်ယန်တွင် ဓားတပ်ဖွဲ့ရှိလျှင် ရှုကျိုးအတွင်းရှိ လုံရှန်းနှင့် အခြားမြို့များတွင်လည်း ရှိရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဤတိုက်ပွဲသည် တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည်။

“လူကွမ်းချင်း လက်နက်မချရင် ငါတို့ မဖောက်နိုင်ဘူး။ ဖောက်ဝင်နိုင်ရင်တောင် ဇီကျောက်ရဲ့ ဓားမှူး ဂူထျန်ယွင်က အတွင်းမှာ စောင့်နေတယ်။ ဒီမြို့က ငါတို့အတွက် ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘူးလား”

ပန်ယုဟုသည် သူ၏ယပ်တောင်ကို ခါယမ်းကာ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားသော်လည်း မြို့ထဲတွင် မကြောက်မရွံ့ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသော လူကွမ်းချင်းကို မြင်သောအခါ စိတ်တည်ငြိမ်မည့်အစား ပို၍ပင် စိတ်တိုလာခဲ့သည်။

ဟန်ဖုန်းက ခေါင်းခါယမ်းပြီး “မာစတာ မရောက်ခင်ကတည်းက ငါတို့ မဖောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဖောက်နိုင်ရင်တောင် ဂူထျန်ယွင်က အပြင်းအထန် ပြန်ခုခံရင် ငါတို့ အများကြီး သေကြေမယ်၊ ဂူထျန်ယွင်က မာစတာ ရောက်လာမယ်ဆိုတာ သိတော့ သူကိုယ်တိုင် မပေါ်သေးဘူး။ သူက လူကွမ်းချင်းနဲ့ ဒီရှုကျိုးစစ်သားတွေကိုပဲ အသေခံခိုင်းနေတာ”

မဖောက်နိုင်ဘူးဆိုတာ ရလဒ်မရှိဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။"

ပန်ယုဟုသည် ဟန်ဖုန်း၏ စကား၏အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် မြို့ရိုးအောက်ရှိ ကျန်ရှိသော ရှုကျိုးစစ်သားအနည်းငယ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး “စစ်သားငါးသောင်းနဲ့ သုံးရက်ကြာ မြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်၊ မြို့ရဲ့ ရှုကျိုးစစ်သား ရှစ်ထောင်ကျော် သေသွားပြီ။ သုံးထောင်လောက်ပဲ ကျန်တော့မယ်ထင်တယ်။ တကယ်တော့ ရလဒ်တချို့တော့ ရှိတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့်...”

ထိုနေရာတွင် သူသည် ခေတ္တရပ်သွားပြီး သူ၏လေသံသည် လေးနက်လာကာ “ငါတို့လည်း ထိခိုက်သေဆုံးမှု မနည်းဘူး။ ပထမအကြိမ် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်သားငါးသောင်းမှာ တစ်သောင်းကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်”

တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်သူများနှင့် ခုခံသူများ၏ ဆုံးရှုံးမှုများကိုသာ ထည့်သွင်းတွက်ချက်မည်ဆိုပါက ယုံကျိုး၏ ဆုံးရှုံးမှုသည် အလွန်နည်းပါးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းမှာ နတ်ဆိုးလမ်းကြောင်း၏ ပြည်နယ်ခြောက်ခုတွင် အတွေ့ရများသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းထန်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းသည် ကျင့်ဝတ်လမ်းကြောင်း၏ ပြည်နယ်ခုနစ်ခုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် ပိုမိုအားကောင်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရည်အချင်းတူညီသော အခြေအနေတွင် တိုက်ခိုက်သူများ၏ ထိခိုက်သေဆုံးမှုသည် ပိုမိုဆိုးရွားနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။

ဒါပေမယ့် ပြဿနာက စီရင်စုဝန် ပန်ယုဟုအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ဆုံးရှုံးမှုများသည် အနည်းငယ် များလွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ရှင်းနန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးမှ အင်အား ၁၇၀,၀၀၀ ရှိသော စစ်သားများကို လုံးဝနီးပါး ဆွဲထုတ်ခဲ့ပြီး၊ ရှုကျိုးကွမ်လင်စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်နီးပါးရှိသည်။ ပထမမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့်ပင် တစ်သောင်းကျော် ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး၊ ကွမ်လင်စီရင်စု၏ ခရိုင်ကိုးခုကို သိမ်းပိုက်ပြီးချိန်တွင် ယုံကျိုး၏ တပ်ဖွဲ့ဝင်မည်မျှ ကျန်ရှိမည်နည်း။

“ရလဒ်တွေကို အခုလောလောဆယ် တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ပါ။ ပထမဦးဆုံး မြို့ရိုးတွေကို လုံခြုံအောင်လုပ်ပါ။ ဂူထျန်ယွင်က လူတစ်ယောက်တည်း။ ဝမ်ယန်က ပြည်နယ်နှစ်ခုကြားက ဒီအဓိကပဋိပက္ခရဲ့ ပထမဆုံးမြို့ဖြစ်ပြီး အောင်မြင်မှုနဲ့ ကျရှုံးမှုက နောက်ဆက်တွဲတိုက်ပွဲတွေကို လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်။ ငါတို့ ဒါကိုသိတယ်၊ ရှုကျိုးလည်း သိတယ်။ ဒါကြောင့် လုံးဝမလိုအပ်ဘူးဆိုရင် ဂူထျန်ယွင်က ဝမ်ယန်ကို စွန့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

စစ်သားတစ်သောင်းကိုသုံးပြီး ဒီမြို့ရိုးကို သိမ်းပိုက်ထားရင် ငါတို့ ဆက်ထိန်းထားရမယ်။ ငါတို့မှာ စစ်သား ၁၂၀,၀၀၀ ကျန်သေးတယ်။ မြို့မှာ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ အင်အားမရှိတော့ဘူး၊ ဒီကြေးဓားတပ်ဖွဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ၊ မြို့ထဲမှာပဲ သုံးလို့ရတယ်။ မင်းနဲ့ငါ မြို့ရိုးပေါ်မှာ ရပ်နေသမျှကာလပတ်လုံး ဓားတပ်ဖွဲ့က ငါတို့စစ်သားတွေကို မထိခိုက်နိုင်ဘူး။

မာစတာ ရောက်လာတာနဲ့ ဝမ်ယန်က လုံးဝ ပြီးပြီ”

ပန်ယုဟုသည် ဟန်ဖုန်း၏ အချက်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သည်။ ကျန်းထိုင်ချင်း ရောက်လာသည်နှင့် ဂူထျန်ယွင်၏ တားဆီးနိုင်စွမ်းသည် အရေးမပါတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ကျန်းထိုင်ချင်းသည် သူ့ကို သေချာပေါက် အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ အဓိကအချက်မှာ ၎င်းတို့၏ စစ်အင်အားနှင့် တပ်ဖွဲ့သည် အသာစီးရနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းထိုင်ချင်းသည် အနိုင်ရရန် မလိုအပ်ပါ။ သူရောက်လာသည်နှင့် ဂူထျန်ယွင်သည် မည်သည့်အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ရှုကျိုးအတွက် အားဖြည့်တပ်များ မရောက်လာသမျှကာလပတ်လုံး ဝမ်ယန်သည် ၎င်းတို့၏လက်ထဲသို့ သေချာပေါက် ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

ဂူထျန်ယွင် ဘယ်လောက်ပဲ အားကောင်းပါစေ၊ သူက အကောင်းဆုံး ဂန်းချီအဆင့် စစ်သည်တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး စစ်သားတစ်သိန်းရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံနိုင်ရည်ရှိရုံသာ တတ်နိုင်သည်။ သူသည် တစ်ကြိမ်တည်း တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် ဖောက်ထွင်းနိုင်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ရောထွေးသွားပါက သူ၏အဆုံးသတ်သည် သေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ တကယ်ဖြစ်ခဲ့ပါက ပြည်နယ်နှစ်ခုကြား စစ်ပွဲစတင်ချိန်တွင် ဇီကျောက်၏ ဓားမှူး သေဆုံးသွားခြင်းသည် ရှုကျိုးအတွက် ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဂူထျန်ယွင်သည် မဆင်မခြင် စွန့်စားမည်မဟုတ်ပါ။ အားဖြည့်တပ်များ မရောက်လာမီ ဤနေရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းသိမ်းထားလိမ့်မည်။

ယုံကျိုးစစ်သားများသည် ကြေးဓားတပ်ဖွဲ့ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် မြို့ရိုးပေါ်တွင်သာ တပ်စွဲရန် ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ ကျန်ရှိသော ရှုကျိုးစစ်သားအနည်းငယ်သည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အင်အားစုစည်းနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ အောက်တွင်သာ ခံနိုင်ရည်ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေကြပြီး မည်သူမျှ ရုတ်တရက် ရွေ့လျားရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံးကြားတွင် ထူးဆန်းသော အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။