အမှုထမ်းရန် ဖိအားပေးခံရခြင်း

ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့တွင် လမ်းများ၌ အရပ်သားများ မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် အနောက်မြို့သို့ နီးကပ်လာလေလေ လူသူကင်းမဲ့လေလေဖြစ်သည်။

အနောက်မြို့မှ မဝေးလှသော ကောက်ပဲသီးနှံနှင့် ဂျုံမှုန့်ဆိုင်အဝင်ဝတွင် လူဆယ်ယောက်ကျော် စုရုံးနေကြပြီး တစ်ဦးစီတွင် ကောက်ပဲသီးနှံအိတ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ထားကြသည်။ သူတို့သည် ဈေးဝယ်ပြီးကာစဖြစ်ပြီး အပျင်းပြေ စကားပြောနေကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

အပျင်းပြေ စကားပြောနေကြသော်လည်း ဆိုင်ရှင်နှင့် ဝယ်သူများ၏ မျက်နှာများတွင် ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီး အခါအားလျော်စွာ သူတို့၏ ခေါင်းများကို လှည့်၍ အနောက်မြို့တံခါးဘက်သို့ ကြည့်ရှုကြကာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ မလွဲဧကန်ပင်။

“အသံတွေ တိတ်သံပဲ သူတို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်လို့ ထင်လား”

“ဘယ်သူသိမလဲ သုံးရက်ရှိပြီ မြို့တော်ရဲ့ ကာကွယ်သူတွေ အခုလောက်ဆို အကုန်သုတ်သင်ခံလိုက်ရလောက်ပြီလို့ ငါထင်တယ်”

“မနေ့တစ်နေ့ကပဲ ကြားလိုက်ရသေးတယ်။ ဒီတစ်ခါ ယုံကျိုးက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက လူတစ်သိန်းကျော်တဲ့ စစ်တပ်ကို စေလွှတ်လိုက်တယ်တဲ့။ အဲဒီလောက် များတဲ့ လူအင်အားနဲ့ ဝမ်ယန်ခရိုင်က ကြာကြာခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

“ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်”

“ထွက်ပြေး၊ ဘယ်ကို ပြေးမလဲ။ အနောက်တံခါးက တိုက်ခိုက်ခံနေရတယ်။ အရှေ့၊ တောင်နဲ့ မြောက်တံခါးတွေကို ယုံကျိုးတပ်က ပိတ်ဆို့ထားတယ်။ ဒီမနက်အစောပိုင်းမှာပဲ ဓားထိန်းချုပ်ရေးဌာနက လူနှစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် သတင်းပို့ဖို့ စေလွှတ်လိုက်တယ်လို့ ငါကြားတယ်။ ငါတို့ လူအင်အားနဲ့ အဲဒီက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် သေချာပေါက် သေမှာပဲ”

“ဒါဆိုရင် သူတို့ မြို့ကို ဖောက်ဝင်လာတာကို ငါတို့ ဒီထဲမှာပဲ စောင့်နေရတော့မယ်။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပ်မတော်က ရက်စက်တယ်၊ အရိုးတောင် မထွေးဘဲ လူတွေကို မြိုချတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ သူတို့ တကယ် ဝင်လာရင် ငါတို့ ကံဆိုးတော့မှာပဲ”

...

ဆိုင်ရှင်အပါအဝင် လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် ယုံကျိုးနတ်ဆိုးလမ်း၏ တပ်မတော်ကို ကြောက်ရွံ့ကြောင်း သူတို့၏ စကားများတွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြကြပြီး မြို့ကို ဝန်းရံထားသူများသည် သူတို့ကဲ့သို့ လူသားများမဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးအုပ်စုကြီးတစ်ခုဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။ အကယ်၍ ထိုနတ်ဆိုးများ မြို့ရိုးကို ဖောက်ဝင်လာပါက လမ်းများပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး သွေးများသည် မြစ်များကဲ့သို့ စီးဆင်းလိမ့်မည်မှာ သေချာသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ဦးသာ လူအုပ်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်ကာ နှစ်ဦးစလုံး မျက်နှာအမူအရာ ထူးဆန်းနေသည်။

အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ရှိသော လူငယ်သည် အနည်းငယ် ပိန်သွယ်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ထက်မြက်မှုများ မြင်တွေ့နိုင်ကာ အခြားသူများ ပြောနေသည်ကို အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုပုံရသော်လည်း ရှင်းလင်းပြောကြားရန် ဦးဆောင်၍ ဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။

ဆယ့်ခြောက်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် ဆယ်ကျော်သက်သည် နှုတ်ခမ်းပါးပြီး မျက်နှာချွန်ကာ သူ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်ကို ပြသနေသည်။ လူငယ်၏ မကြာခဏ ပြောင်းလဲနေသော အကြည့်နှင့်မတူဘဲ ဆယ်ကျော်သက်၏ အာရုံသည် စကားပြောသူများ၏ နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင်သာ တည်ရှိနေသည်။ သို့သော် သူ၏ အကြည့်သည် ပေါ့ပေါ့တန်တန်ဖြစ်သောကြောင့် သေချာစွာ မကြည့်ပါက လွဲချော်ရန် လွယ်ကူသည်။

“ကိုကြီးစု ယုံကျိုးတပ်က တကယ်ပဲ ဒီလောက် ရက်စက်တာလား”

ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ရှောင်လောင်သည် သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော စုလီကို တိုးတိုးလေး မေးမြန်းခြင်းမှ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေသူများကဲ့သို့ပင် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှုကျိုးတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဆရာ ဟိုယုရှောင်နှင့် မတွေ့ဆုံမီက ယုံကျိုးမှ လူများနှင့် ဘယ်သောအခါမှ အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပုံပြင်များ ကြားရခြင်းနှင့် အရာဝတ္ထုများကို မြင်တွေ့ရခြင်းကြောင့် သူခံစားခဲ့ရသော ကြောက်ရွံ့မှုသည် အခြားသူများနှင့် ဆင်တူပြီး သူသည် ဟိုယုရှောင်၏ တပည့်ဖြစ်လာပြီးနောက် ဤအယူအဆ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း အလုံးစုံသော ခံစားချက်သည် အများအားဖြင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

စုလီသည် ချက်ချင်း မဖြေကြားဘဲ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး တော်တော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ “ရှုကျိုးကို မလာခင်က ရှုကျိုးအပေါ် ငါ့ရဲ့ အထင်က ဒီလူတွေ ယုံကျိုးအပေါ် ထင်နေသလိုမျိုးပဲ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တကယ်တော့ စုလီ မလိမ်ခဲ့ဘူး။

ကျောက်ယန်ခရိုင်တွင် ကြီးပြင်းလာစဉ်က သူသည် ကမ္ဘာကြီးအကြောင်းကို လုံးဝ အယူအဆမရှိခဲ့ဘဲ ဖြောင့်မတ်သောလမ်းနှင့် နတ်ဆိုးလမ်းအကြောင်းကို မပြောလိုတော့ပေ။ သို့သော် သူကြီးပြင်းလာသည်နှင့်အမျှ အထူးသဖြင့် ကိုယ်ခံပညာကို စတင်သင်ယူပြီးနောက် သူ၏ အမြင်အချို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူသည် ဖြောင့်မတ်သောလမ်း၏ ခုနစ်ပြည်နယ်နှင့် နတ်ဆိုးလမ်း၏ ခြောက်ပြည်နယ်တို့ကြား ကွဲပြားမှုကို သိခဲ့ပြီး ကျောက်ယန်သည် ယုံကျိုး၏ အရှေ့ဘက်အစွန်းတွင် တည်ရှိကာ နယ်နိမိတ်ကျောက်တိုင်၏ တစ်ဖက်တွင် ရှုကျိုးရှိကြောင်း သိခဲ့သည်။ ယုံနှင့် ရှုပြည်နယ်များသည် ကောင်းဆိုး နှစ်ဖက်စလုံး၏ မတူညီသော အဖွဲ့အစည်းများဖြစ်ပြီး ရိုးရာဓလေ့အရ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရန်လိုခဲ့ကြသည်။

ဂျင်မြို့တော်တွင် ပဋိညာဉ်ကို လက်မှတ်မထိုးမီ လေးရာစုနှစ်အလိုတွင် ရှုကျိုးသည် ယုံကျိုးမှ အရပ်သားများစွာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး စုလီ၏ ဖခင်ကိုယ်တိုင်လည်း ပါဝင်ခဲ့ကာ သူ၏ ဘိုးဘွားများကို ရှုကျိုးမှ လူများက သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့သည်...

စုလီသည် ဇူလိုင်လ ၁၆ ရက်နေ့တွင် ဂန်ဌာနမှ လူသုံးဆယ်နှင့်အတူ ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်း နှစ်ဆယ်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့သည်။ သီအိုရီအရ သူသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သင့်သော်လည်း အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူအပေါ်တွင် ရန်ငြိုးထားဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် နေထိုင်စဉ်က သူသည် ဝမ်ရှောင်လောင်နှင့် အခြားသူများနှင့်သာ အတူနေထိုင်ပြီး အခြားသူများနှင့် ရှားရှားပါးပါးသာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။

ဤအရာ၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ကျောက်ယန်တွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက သွတ်သွင်းခံခဲ့ရခြင်းအပြင် သူ၏ ဘိုးဘွားများ၏ ရန်ငြိုးများလည်း ပါဝင်သည်။

စုလီ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရှုပ်ထွေးနေသည်မှာ သူ၏ရှေ့ရှိ လူများ၏ ဆွေးနွေးချက်များကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယန်ခရိုင်မှ လူများ၏ ယုံကျိုးအပေါ် ခံစားချက်များသည် သူ၏ ခံစားချက်များနှင့် ဆင်တူကြောင်း သဘောပေါက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ကျောက်ယန်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သောကြောင့် ထိုနေရာရှိ လူများစွာသည် ရှုကျိုးအပေါ်တွင် သူထက်ပင် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော ရန်ငြိုးထားကြောင်း သူသိခဲ့သည်။ အလားတူ တွက်ချက်ကြည့်ပါက အိမ်နီးချင်းခရိုင်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သော ကျောက်ယန်ပင် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ခံစားနေရလျှင် ယုံကျိုး၏ အခြားဒေသများမှ လူများ၏ ရှုကျိုးအပေါ် ရန်လိုမှုသည် ပို၍ပင် ကြီးမားရမည်...

“ဒါဆို ဒီလူတွေရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေဟာ တကယ်ဖြစ်လာနိုင်တယ်၊ ယုံကျိုးတပ်တွေ ဝင်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် လူအစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုတွေ စတင်မှာလား”

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ စုလီက လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်သောအခါ သူကြောက်နေသည်ဟု ယူဆကာ ဝမ်ရှောင်လောင်သည် သူ့ကို အလျင်အမြန် အားပေးစကား ပြောလိုက်သည် “မကြောက်နဲ့။ ဝမ်ယန်ခရိုင်ရဲ့ လေးထောင်သော ကာကွယ်သူတွေဟာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီး အခု သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းတော်ရဲ့ တပ်မတော်က မြို့ကို တိုက်ခိုက်နေတယ်။ ဒါဟာ တုံလင်ဟာ သန့်ရှင်းသော ဘုရားကျောင်းတော်အတွက် အောင်ပွဲခံခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဟိုမျိုးနွယ်စုလည်း ဘေးကင်းလုံခြုံသင့်တယ်၊ မိသားစုခေါင်းဆောင်က ငါတို့ ဒီမှာရှိနေတာကို သိတယ်၊ သူ ငါတို့ကို လာရှာလိမ့်မယ်”

ဝမ်ရှောင်လောင်၏ မျက်နှာသည် ဤစကားများကြောင့် အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီး မြို့တွင်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းများကို လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နက်နဲမှုအနည်းငယ် ထည့်သွင်းကာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေသည် “ငါ့ဆရာက ယုံကျိုးတပ်ထဲကို ဝင်ပြီး ဒီကို လာမှာလား”

ဆရာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်ကမှ ဝမ်ယန်ခရိုင်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ရှောင်လောင်သည် စုလီ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကိုယ်ခံပညာတွင် အလွန်တိုးတက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ခန္ဓာကိုယ်ပြုပြင်ခြင်း အဆင့်ငါးတွင်သာ ရှိသေးပြီး ဤကြီးမားသော တိုက်ပွဲတွင် အကောင်းဆုံးအားဖြင့် သာမန် ခြေလျင်တပ်သားတစ်ဦးအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။