ဝမ်လုံတောင် (၂)

လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဟိုယုရှောင်နှင့် သီးသန့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် အကြောင်းအရာကို မသိသော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် အစီအစဉ်တစ်ခုခု ရေးဆွဲထားပြီးဖြစ်ကာ သူသည် ဟိုယုရှောင်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သူတို့သည် မူလက ကျန်ထိုင်ချင်း၏ အမိန့်ကို လိုက်နာရန် ဖြစ်သော်လည်း ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက သူတို့ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်ထိုင်ချင်း၏ တိုက်ရိုက် လက်အောက်ခံများဖြစ်သော ဟန်ဖန်းနှင့် သူ၏ လူကိုးဦးအတွက်...

“အရာရှိပန်၊ မင်းရဲ့ ညီငယ်ကို ဒီနေ့ ဘာလို့ မတွေ့ရတာလဲ”

ဟန်ဖန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်ရင်း ပန်ယုဟုဘေးတွင် တပ်မှူးကြီးသုံးဦးအနက် နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

သူမေးလိုက်သောအခါ လူတိုင်း၏ အကြည့်သည် ပန်ယုဟုဘက်သို့ စုရုံးသွားပြီး ဒုံယုဆွမ်းနှင့် ဟုံဘိုတို့သာ ကျန်ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ရှီနန်နယ်မြေရှိ တပ်မှူးသုံးဦးအနက် ပန်ယုဟု၏ ဆွေမျိုးဖြစ်သော ပန်ယုချန်သည် ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။

“ဒီနေ့မှ သတိထားမိတာလား။ ငါ့ဆွေမျိုးက သခင်ရဲ့ စစ်အမိန့်အောက်မှာရှိပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ညက တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နဲ့ ထွက်သွားပြီးပြီ။ သူဘယ်သွားလဲဆိုတာ ငါတောင် မသိဘူး”

ပန်ယုဟုသည် လူတိုင်း၏ လေးလံနှေးကွေးမှုကို အံ့အားသင့်နေပုံရသော်လည်း သူလည်း မသိကြောင်း ပြောသောအခါ သူ၏ အသံတွင် အကူအညီမဲ့မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

တကယ်တော့ ပန်ယုချန်သည် ထွက်ခွာချိန်တွင် သူ့ကို အကြောင်းကြားခဲ့သော်လည်း သူသည် သခင်၏ စစ်အမိန့်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် အခြားအရာများကို မပြောဘဲ သူဘယ်သွားသည် သို့မဟုတ် ဘာလုပ်ရမည်ကိုပင် မပြောခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဂူထျန်ယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးခါစတွင် ပန်ယုဟုသည် ပန်ယုချန် ဘယ်ရောက်သွားသည်ကို ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။ သို့သော် သခင်က မပြောသောကြောင့် သူ၏ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်မှုကို ပြသရန် မလိုအပ်ပေ။ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

သူ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဟန်ဖန်းသည် ရုတ်တရက် နောက်သို့ လှည့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တဲများကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်ရှုရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွားသည်။

သူသည် မြို့ပြင်ရှိ တဲအရေအတွက် မလျော့နည်းသွားသော်လည်း စစ်သားများ အဝင်အထွက်နှုန်း သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားကြောင်း ယခုမှ သတိပြုမိလိုက်ပြီး ယင်းက ပန်ယုချန်သည် တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။

လတ်တလော ကျန်ထိုင်ချင်းနှင့် ဂူထျန်ယွမ်တို့၏ တိုက်ပွဲကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သောအခါ ဟန်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဉာဏ်အလင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူ၏ ပခုံးများ တုန်ခါသွားသည်။

......

တဲအတွင်း၌

ဟိုယုရှောင်သည် ကျန်ထိုင်ချင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းဆိုသလို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

“သခင်ကို ဦးညွှတ်ပါတယ်”

ကျန်ထိုင်ချင်းသည် မရိုမသေ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ “ဘယ်နှစ်ရက် ကြာမလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီး လက်အုပ်ချီကာ “လုံရှန်းခရိုင်ဆိုတာ ဒီကနေ လီ သုံးရာကျော် ဝေးတယ်။ လူတစ်သောင်းကျော်ပါတဲ့ တပ်က တစ်ရက်ကို လီ ခုနစ်ဆယ်လောက်ပဲ သွားနိုင်တော့ သတင်းရပြီးရင် အနည်းဆုံး လေးရက်လောက် ကြာမှာပဲ။ ဟို ယန်ပင်ခရိုင်ဆိုရင် ပိုဝေးသေးတယ်၊ လီ သုံးရာ့ငါးဆယ်ကျော် ဝေးတော့ အနည်းဆုံး ငါးရက်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။

သူတို့ အင်အားဖြည့်ဖို့ စာပို့တာ သြဂုတ်လ ၄ ရက် ညနေကတည်းကတဲ့။ သတင်းပို့တဲ့ နှစ်ယောက်က တစ်ရက်ကို လီ တစ်ထောင်ကျော်လောက် သွားနိုင်တဲ့ မြင်းကောင်းတွေ စီးသွားကြတာ။ ဒါကြောင့် ဟိုနှစ်ခရိုင်က မြန်မြန် လှုပ်ရှားခဲ့ရင်တောင် သြဂုတ်လ ၅ ရက်မှ သတင်းရပြီး တပ်တွေကို ချက်ချင်း စုစည်းရင် သြဂုတ်လ ၁၀ ရက် မနက်မှ ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်လို့ရမယ်”

ရှင်းပြပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် ခဏတာ ရပ်တန့်ပြီးမှ “အဲ့ဒီ နှစ်ခရိုင် ရောက်ချိန်မှာ နည်းနည်း ကွာနိုင်ပေမဲ့ နှစ်ရက်ထက်တော့ ပိုမကွာနိုင်ပါဘူး အရှင်။ ကျွန်တော့် ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ လူတစ်သောင်းရှိတဲ့ တပ်က တပ်မှူးပန်ရဲ့ လူငါးသောင်းရှိတဲ့ တပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီးပြီ။ အားလုံး အဆင်ပြေရင် သြဂုတ်လ ၁၂ ရက်ထက် နောက်မကျဘဲ သခင်ကို သတင်းကောင်း သေချာပေါက် ပို့ပေးပါ့မယ်” ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ဟိုယုရှောင်၏ အသံက အနည်းငယ် ရွှင်လန်းနေသည်။ သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ဖြင့် ဤသန့်ရှင်းသော နယ်မြေအဆင့် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် အရည်အချင်း မပြည့်မီပေ။ သို့သော် ဂုဏ်ထူးအပေါ်မူတည်၍ ဆုချီးမြှင့်ခြင်း ဟူသော ကျန်ထိုင်ချင်း၏ ကတိကို သူ မငြင်းနိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဂွမ်လင်နယ်တွင် ခရိုင်ကိုးခု ပါဝင်သည်။ ရှုကျိုးသို့ ချီတက်ခြင်းဖြင့် ရာက္ခသသန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းသည် မည်သည့် မဟာဗျူဟာမြောက် ရည်မှန်းချက်ကို ရရှိရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း နယ်မြေတစ်ခု၏ မြေများကို သိမ်းပိုက်ပြီး ဟိုမျိုးနွယ်စုအား ခရိုင်တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ခွဲဝေပေးမည်ဆိုလျှင်ပင် သူသည် သူ့အတွက် အလွန်အမြတ်အစွန်းများသော အကျိုးအမြတ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဇောင်ယန်းခရိုင်အတွက် သန့်ရှင်းသော နယ်မြေအမွေခံများလက်တွင် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ တုံလင်ခရိုင်ကို ရရှိခြင်းသည် အနည်းငယ် ကံကောင်းခြင်းအပေါ် မူတည်ခဲ့သည်။ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ရာက္ခသပွဲတော်ညတွင် မည်သည့် အင်အားကြီးမားသော အင်အားစုမှ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားခဲ့သနည်း သို့မဟုတ် မယ်တော်ဟောင်၏ ပဉ္စမအကြီးအကဲအပေါ် ချစ်ခင်မှုသည် ထိုမျှ နက်ရှိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပါက ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံရနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည် ရာက္ခသသန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းအား ဤတိုက်ပွဲတွင် အောင်ပွဲခံရန် ကူညီသရွေ့ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် သူ၏ ဂုဏ်ပြုချက်ကို လျှော့တွက်ခဲ့လျှင်ပင် သူကိုယ်တိုင်အတွက် နယ်မြေမြို့တစ်ခုကို ရရှိခြင်းသည် ဟိုမျိုးနွယ်စုအတွက် ကြီးမားသော အကျိုးအမြတ်ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပို၍ပင် အရေးကြီးသည်မှာ ဤတိုက်ပွဲကြီးတွင် ဝမ်ကျန်သန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်း၏ အမုန်းတရားအားလုံးသည် ရာက္ခသသန့်ရှင်းသော ဂိုဏ်းဆီသို့သာ ဦးတည်သွားမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် တတိယအဆင့် အင်အားငယ်တစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် မည်သည့်အာရုံစိုက်မှုကိုမျှ ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တိုက်ပွဲမှ ရှောင်ရှားပြီး ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် ဤသဘောတူညီချက်သည် ဟိုယုရှောင် မငြင်းနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်လွန်းလှသည်။

ထို့ကြောင့် လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က ကျန်ထိုင်ချင်းက ဤငါးစာကို ပေးသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် မစဉ်းစားဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။

သူသည် ကျန်ထိုင်ချင်းအား အကြံပြုခဲ့သော နည်းဗျူဟာသည် ရိုးရှင်းပြီး စကားလုံးလေးလုံးသာ ပါဝင်သည်။

ဝန်းရံပြီး အင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်များကို တိုက်ခိုက်ပါ။

ကျန်ထိုင်ချင်းနှင့် အခြားသူများသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့သည် ရှုကျိုး၏ အနောက်ဘက်နယ်စပ်ရှိ ပထမဆုံးမြို့ဖြစ်သည့်အတွက် တကယ်ကို အရေးပါခြင်းပင်။ သူကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် သူတို့ဘက်မှ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ရှုကျိုး၏ စိတ်ဓာတ်ကို ထိုးနှက်လိမ့်မည်။

ဒါ့အပြင် ဂူထျန်ယွမ်သည် တုံလင်မှ ဆုတ်ခွာပြီးနောက် ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို မည်သည့်အခြေအနေမျိုးတွင်မဆို ကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်းဖြစ်သည်။ သူနှင့် ကျန်ထိုင်ချင်းတို့သည် တူညီသော အတွေးရှိခဲ့ကြသည်၊ အနည်းဆုံး ပထမလှိုင်းတွင် မြို့ကို ထိန်းထားရန်၊ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ အရှိန်အဟုန်ကို တားဆီးရန်နှင့် လာမည့်တိုက်ပွဲများအတွက် ပြင်ဆင်ရန်ဖြစ်သည်။

ဒါက ကစားသမားတွေထက် ပရိသတ်တွေ ပိုရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေပဲ။

ဟိုယုရှောင်၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် ဤမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိသည် အရေးမကြီးပါ။ ပြည်နယ်နှစ်ခုကြား ပဋိပက္ခသည် ရေတိုအတွင်း အဆုံးသတ်နိုင်ဖွယ်မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် စစ်ရေး၏ အရေးအကြီးဆုံးမူမှာ ပြိုင်ဘက်၏ အသက်ရှင်နေသော အင်အားစုများကို တိုက်ခိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ မြို့များကို သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ဒုတိယဦးစားပေးအဖြစ် လျှော့ချနိုင်သည်။

ဂူထျန်ယွမ်သည် လုံရှန်းခရိုင်နှင့် ယန်ပင်ခရိုင်မှ အင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်များ မကြာမီ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ကာကွယ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားနှင့် မြို့တော်ကာကွယ်ရေး ဓားဗျူဟာ၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တပ်မတော်ကို ခုခံနိုင်သည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ကျန်ထိုင်ချင်းသည် အတင်းအဓမ္မ တိုက်ခိုက်ရန် ရဲဝံ့ပါက နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ တပ်မတော်ကို သိသာထင်ရှားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ပွဲများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့ တိုက်ခိုက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေသော မြို့ကို ဝန်းရံရန် အဘယ်ကြောင့် အပင်ပန်းခံရမည်နည်း။ ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ငါးစာအဖြစ် သဘောထားပြီး အခြားနေရာများမှ လာသော အင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်များကို ဦးစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် လုံရှန်းခရိုင်နှင့် ယန်ပင်ခရိုင်တို့ကို တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမြို့နှစ်မြို့စလုံးတွင်လည်း မြို့တော်ကာကွယ်ရေး ဓားဗျူဟာများရှိသည်။ သူတို့ကို နောက်မှ တိုက်ခိုက်မည့်အစား ယခု အသက်ရှင်နေသော အင်အားစုများကို ချေမှုန်းခြင်းက ပိုလွယ်ကူသည်။

“ဒါကြောင့် မင်း အလျင်အမြန် ပြင်ဆင်သင့်တယ်။ တပ်မှူးပန်နဲ့ ငါ စကားပြောပြီးပြီ၊ တပ်မတော်ကြီးက မင်းရဲ့ အမိန့်အောက်မှာရှိမယ်၊ မင်းရဲ့ သတင်းကောင်းကို ငါ စောင့်နေမယ်”

ကျန်ထိုင်ချင်း၏ စကားများသည် ဟိုယုရှောင်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူသည် အခြားဘာမျှ မပြောဘဲ ရိုရိုသေသေ ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

စတုတ္ထအကြီးအကဲနှင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲတို့သည် ဟိုယုချန်ကို ရှာရန် ငါးရက်အကြာတွင် ထွက်ခွာသွားပြီး တပ်မတော်ကြီးကို အရှေ့ဘက် တရားဝင်လမ်းဆီသို့ ဦးဆောင်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ပန်ယုချန်သည် လွန်ခဲ့သော လေးရက်ညက ညဉ့်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် တပ်နှစ်ခုသည် ပူးပေါင်းပြီးဖြစ်သင့်သည်။ ပဉ္စမအကြီးအကဲသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိရှိပြီး စီစဉ်ပြီးဖြစ်သင့်သည်။ သူသည် သူတို့ကို သွားရှာရန်သာ လိုအပ်သည်။

သူ့ဘက်တွင် အင်အားခြောက်သောင်းရှိပြီး ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများစွာ ရှိသော်လည်း သူတို့သည် ခရိုင်တစ်ခု၏ အင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်များသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဒုတိယအကြီးအကဲ၊ စတုတ္ထအကြီးအကဲနှင့် ပဉ္စမအကြီးအကဲတို့ အားလုံးရှိနေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားပါက နောင်တရရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခြင်းက ပိုလုံခြုံသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် တဲမှ ထွက်လာပြီး ပန်ယုဟုနှင့် ဟန်ဖန်းတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘာမျှမပြောဘဲ ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်း၍ အရှေ့ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားသည်။

......

ဝမ်ယန်ခရိုင်၏ အရှေ့ဘက် တရားဝင်လမ်းတွင် လီငါးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော၊ အမြင့် မီတာသုံးရာအထက်ရှိသော တောင်တန်းမြင့်တစ်ခုရှိသည်။ အနိမ့်ဆုံးနေရာတွင် အမြင့် နှစ်မီတာမှ သုံးမီတာခန့်သာရှိပြီး အမြင့်ဆုံးတောင်ထွတ်သည် မီတာသုံးရာကျော်အထိ မြင့်မားကာ တိမ်တိုက်များထဲသို့ ထိုးထွက်နေသောကြောင့် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထင်ရှားသည်။

ထိုတရားဝင်လမ်းသည် တောင်တန်းများကြားရှိ တိတ်ဆိတ်သော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုကို ဖြတ်သွားသည်။

“ဝမ်ယန်နဲ့ လုံရှန်းတို့က နယ်ချင်းဆက်စပ်နေပေမယ့် တစ်ခရိုင်ရဲ့ မြို့က အရှေ့ဘက်မှာ၊ နောက်တစ်ခရိုင်ရဲ့ မြို့က အနောက်ဘက်မှာရှိပြီး သူတို့ကြားက အကွာအဝေးက လီသုံးရာကျော်တယ်။ လုံရှန်းရဲ့ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ဝမ်ယန်ထက် ပိုမြင့်တယ်။ ခရိုင်နှစ်ခု ဆုံတဲ့နေရာမှာ လီသုံးဆယ်ကနေ လေးဆယ်အထိ ရှည်လျားတဲ့ တောင်တန်းတွေရှိပြီး အရှေ့ဘက်ကနေ အနောက်ဘက်အထိ မြင့်တက်သွားတယ်။ အဝေးကကြည့်ရင် လုံရှန်းကို မော့ကြည့်နေတဲ့ ဧရာမကြီးနဲ့ တူလို့ ရှေးကတည်းက ဝမ်လုံတောင်လို့ နာမည်ပေးခဲ့ကြတယ်။

ငါတို့ အခု ရောက်နေတဲ့ တောင်က ဝမ်လုံတောင်ရဲ့ အစပဲဖြစ်ပြီး ဝမ်လုံတောင်ဒေသရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလည်း ဖြစ်တယ်။ အဓိကကို မြင်ဖို့ဆိုရင် နောက်ထပ် လီသုံးဆယ်လောက် ရှေ့ကို သွားရမယ်”

တောင်ထိပ်တွင် ဝမ်ကုန်းသည် ဝမ်လုံတောင်၏ မူလအစအကြောင်းကို လူတိုင်းအား အသိပေးနေစဉ် အရှေ့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် သူ၏ဘဝတွင် လုံရှန်းသို့ ပြန်လာမည်ဟု မထင်ခဲ့ဘဲ ဖူဝေအစောင့်အရှောက်အေဂျင်စီတွင် သူတစ်ချိန်က အစောင့်အရှောက်မာစတာအဖြစ် သွားလာခဲ့သော ဤတရားဝင်လမ်းကို လျှောက်လှမ်းမည်ဟုလည်း မထင်ခဲ့ပေ။

သူ့ဘေးတွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော် စုရုံးရပ်နေကြပြီး ဟိုယုချန်၊ ဟိုယုကျဲနှင့် ဟိုယုတွမ်တို့သည် ထင်ရှားစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဟိုဖေး၊ ဟိုယင်၊ ဟိုချွမ်နှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စုမှ ဂန်ချီနယ်မြေမှ အခြားသူရဲကောင်းများစွာလည်း အားလုံး တက်ရောက်နေကြသည်။

ဤသူများအပြင် ချွန်ထက်သော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော၊ စစ်လိုစိတ်အပြည့်ရှိသော အနက်ရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခိုင်မာသော အမျိုးသားတစ်ဦးလည်း ရှိသည်။

“တပ်မှူးပန်၊ တပ်ဖွဲ့တွေ အားလုံး သေချာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်ထားပြီးပြီလား”

ဟိုယုတွမ်သည် အောက်ရှိ တရားဝင်လမ်း၏ အဆုံးသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်အနည်းငယ် တောက်ပနေပြီး ခိုင်မာသော အမျိုးသားထံ လှည့်မေးလိုက်ရာ သူ၏ အသံတွင် အနည်းငယ် လေးနက်သော လေသံ ပါဝင်နေသည်။