အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း (၃)

လရောင်သည် မြူခိုးအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသောကြောင့် အမှောင်အတိဖြစ်နေသော တောင်ကြားဝင်ပေါက်သည် ပို၍ပင် နက်နဲပြီး ခြေရာလက်ရာမရှိ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း သူတို့၏ အရှိန်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

“အစ်ကို၊ ဒီတစ်ခေါက် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ငါတို့ လုံရှန်းခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်မယ်လို့ ထင်လား”

မန်ချူသည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဂန်ချီကို ထည့်သွင်းကာ ချိုင့်ဝှမ်းဝင်ပေါက်ရှိ တောင်လမ်းကို စူးစမ်းကြည့်ရှုခဲ့သည်။ သူ၏ ညီငယ် ဟွမ်ဖေး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းခါယမ်းကာ သူ၏ ညီငယ်သည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တတ်ကြောင်း အတွင်းမှ မှတ်ချက်ချခဲ့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ဓားခေါင်းဆောင် ဂူထျန်ယွမ်ကိုယ်တိုင် ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့ကို ကာကွယ်နေတယ်လို့ မပြောဘူးလား။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ အရှိန်အဟုန်က တန့်သွားပြီဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လုံရှန်းခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်နိုင်မှာလဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ ဓားခေါင်းဆောင် ဂူဒီမှာရှိနေရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဂူထျန်ယွမ်၏ နာမည်ကို ကြားသောအခါ ဟွမ်ဖေး၏ စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော ခံစားချက်သည် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင်ပင် ရွှင်လန်းမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာကာ “အစ်ကို၊ ငါတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တောင် ဓားခေါင်းဆောင် ဂူကို ကိုယ်တိုင် မတွေ့ဖူးဘူးလို့ ကြားတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ကူညီဖို့ သွားကြတော့ သူ့ကို မြင်တွေ့ခွင့် ရနိုင်မလား” ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ဆန္ဒပြည့်ပါစေ၊ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှာ ဓားခေါင်းဆောင် ဂူကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့သူ ရှိမှပဲ အဝေးကနေ တစ်ချက်လောက် မြင်တွေ့ခွင့် ရနိုင်မှာ”

“ဟီးဟီး၊ ဂိုဏ်းချုပ်တောင် မတွေ့ဖူးတဲ့ အဲဒီလို ကြီးကျယ်တဲ့သူကို မြင်ရတာ၊ အဝေးကနေ တစ်ချက်လောက် မြင်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပြီ။ ကံကောင်းရင် သူလုပ်နေတာကို မြင်ရရင် ငါ့ရဲ့ ဓားကျင့်ကြံမှုကိုတောင် တိုးတက်စေနိုင်တယ်... အဲဒါ ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ပဲ”

ဤအရာကို ကြားသောအခါ မန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မျှော်လင့်ချက်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရယ်မောတာ ရပ်လိုက်တော့၊ ပြန်ကြရအောင်။ ဒီချိုင့်ဝှမ်းတစ်ဝိုက်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး၊ ဓားသံတမန် ရန်နဲ့ အဓိကတပ်မတော်က ငါတို့ ပြန်လာပြီး အစီရင်ခံဖို့ စောင့်နေတုန်းပဲ”

ဟွမ်ဖေးသည် ခေါင်းညိတ်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် “ဒီလို သေးငယ်တဲ့ နေရာကို ဘာလို့ ထောက်လှမ်းရမှာလဲ။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပ်မတော်က ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့ကိုတောင် မသိမ်းနိုင်ဘူး၊ သူတို့မှာ ငါတို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ဘယ်လို အင်အားအလုံအလောက် ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါ့အပြင် ဓားသံတမန် ရန်ကိုယ်တိုင် ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတပ် လေးသောင်းကို ဦးဆောင်နေတာဆိုတော့ ဘာကို ကြောက်ရမှာလဲ”

“သတိထားတာ ပိုကောင်းတယ်၊ ပြည်နယ်နှစ်ခုကြားက နောက်ဆုံးစစ်ပွဲတွေက နှစ်လေးရာရှိပြီ၊ ဓားသံတမန် ရန်က ပိုသတိကြီးတာ ပုံမှန်ပဲ။ လာ၊ ပြန်ပြီး အစီရင်ခံ”

နှစ်ဦးသည် သူတို့၏ ဂန်ချီကို တွန်းပို့ကာ ညကောင်းကင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်း၍ သူတို့ လာခဲ့သော ဦးတည်ရာသို့ ပြန်သွားကာ ညတွင် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်...

“ပြန်ပြီး အားလုံးကို အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြောလိုက်၊ အင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်တွေ မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်”

သစ်ပင်ကြီးနောက်တွင် ဟိုယုတွမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး စကားပြောပြီးနောက် သူနှင့် ပန်ယုချန်တို့သည် ချိုင့်ဝှမ်းရှိ တရားဝင်လမ်း၏ နှစ်ဖက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

တရားဝင်လမ်းတစ်ဝိုက် လီနှစ်ဆယ်ကျော်သည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် တရားဝင်လမ်း၏ အဆုံး၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသက်စွမ်းအင်သည် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်မှုကို ချိုးဖျက်သည့် စည်းချက်ညီသော ခြေသံများ ဆက်တိုက်ပေါ်လာသည်။

ဒုန်း...ဒုန်း...ဒုန်း...

ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသော ကြီးမားသော လူအုပ်ကြီးသည် တရားဝင်လမ်း၏ အရှေ့ဘက်မှ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများသည် တညီတည်း တိကျကာ သူတို့၏ အမူအရာများသည် လေးနက်တည်ကြည်ပြီး သူတို့၏ အားကောင်းသော အသက်စွမ်းအင်သည် အထက်ရှိ တိမ်များကိုပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ တစ်တန်းလျှင် လူငါးဆယ်ခန့်ရှိပြီး တစ်တန်းနှင့်တစ်တန်းကြား မီတာဝက်ခန့်သာ ခြားသော်လည်း တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် မိုင်တစ်မိုင်နီးပါး ရှည်လျားနေသည်။

“သန်းခေါင်ယံတွင် ချီတက်နေသော်လည်း အလွန်စည်းကမ်းရှိပြီး စည်းလုံးညီညွတ်မှုရှိသည်၊ အချိန်မတိုင်မီ ရောက်ရှိလာသည်မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပါ။ လုံရှန်းခရိုင်မှ ဤအင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်သည် သာမန်တပ်ဖွဲ့မဟုတ်သည်မှာ အမှန်ပင်”

တောင်မြောက်စောင်း၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ဟိုယုချန်သည် သူ့ဘေးရှိ ဟိုယုတွမ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ သတိရှိရှိဖြင့် စကားပြောသော်လည်း ထိုအချိန်က သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်သည်။

ဟိုယုတွမ်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ အကြည့်တွင် မဲမှောင်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

သန်းခေါင်ယံကို ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ခန့်မှန်းချက်အရ လုံရှန်းခရိုင်မှ အင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်များသည် အစောဆုံး မိုးသောက်ချိန်မှသာ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သော်လည်း ဤတွင် သူတို့သည် အချိန်ဇယားထက် နှစ်နာရီ စောရောက်ရှိနေသည်။

နှစ်နာရီ စောရောက်ရှိခြင်းသည် အရေးမကြီးပုံရသော်လည်း စစ်ရေးချီတက်မှုအရှိန်သည် တပ်မတော်၏ တိုက်ခိုက်ရေးအရည်အသွေးများ၏ အညွှန်းကိန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဟိုယုချန်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဤအင်အားဖြည့်တင်းရေးတပ်သည် သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

“တပ်မှူးပန်နဲ့ ဘာတွေ စီစဉ်ထားလဲ”

“ချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အနီးအနားမှာ မျက်စိနဲ့ မြင်နိုင်တဲ့အတွက် အချက်ပြမြှားတွေ မလိုပါဘူး။ ဒီတပ်မတော် ချိုင့်ဝှမ်းထဲကို အပြည့်အဝ ဝင်ရောက်ပြီးတာနဲ့ မြောက်ဘက်ကနေ တိုက်ခိုက်မယ်။ ပထမဆုံး ထိတွေ့မှုက သူတို့ကို တိုက်ပွဲထဲမှာ ချုပ်နှောင်ထားပြီးတာနဲ့ တပ်မှူးပန်က တောင်ဘက်ကနေ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ရဲ့ နောက်ပိုင်းကို တိုက်ခိုက်မယ်၊ ရှေ့ရောနောက်ရော ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစီအစဉ်က ချောချောမွေ့မွေ့ အလုပ်ဖြစ်သင့်တယ်”

ဟိုယုတွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် ဤချုံခိုတိုက်ခိုက်ရေးဗျူဟာသည် ရိုးရှင်းပြီး အများသုံးဖြစ်ကာ ချိုင့်ဝှမ်းချုံခိုတိုက်ခိုက်ရေးတွင် အထိရောက်ဆုံး နည်းဗျူဟာဖြစ်သည်။

“သတင်းပို့လိုက်၊ အားလုံး ပုန်းနေပါ။ သူတို့ရဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ချင်းစီ ဝင်ရောက်ပြီးတဲ့အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မဖော်ပြနဲ့; အောင်ပွဲအခွင့်အရေးကို ဖျက်ဆီးတဲ့သူတိုင်း စစ်ဥပဒေနဲ့ အရေးယူခံရမယ်”

ဟိုယုချန်သည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ ဟိုဖေးကို လှည့်ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံတွင် မဖော်ပြနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူ၏ ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ပါဝင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဤတိုက်ပွဲသည် မိသားစုအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ သူသည် မိသားစုရှိ တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်သောင်းကျော်၏ အသစ်စုစည်းထားသော အင်အားစုအတွက် ကောင်းမွန်သော ကျင့်ကြံမှုအခွင့်အရေးသာမက တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်လေ့ကျင့်ရန်အတွက်လည်း အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးဖြစ်သည်။

...

ရန်ဖေးရှင်းသည် တပ်မတော် ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ရွေ့လျားနေသည်ကို ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။ ည၏ ဝန်းရံမှုတွင် မှောင်မိုက်သော ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဘေးဘက်တစ်လျှောက် ဘာမျှ မမြင်နိုင်ပေ; သူသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ချီကို အသုံးပြု၍ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုများကိုသာ ခံစားနိုင်ခဲ့သည်။ ပုံမှန်မဟုတ်သော အရာကို မခံစားရသော်လည်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မရှင်းပြနိုင်သော မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောတွင် ဓားရှည်ကို လွယ်ထားသော၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော ချင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်ကာ သူ့ကို စကားပြောလာသည်။

“ဓားသံတမန် ရန်၊ ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ကူညီတဲ့ ဒီတာဝန်မှာ ဓားခေါင်းဆောင် ဂူရဲ့ လေးစားမှုကို ခံယူရတာ မင်းကြီးပွားတိုးတက်လာတဲ့အခါ ဒီမှာရှိတဲ့ မင်းရဲ့ အကိုကြီးကို မမေ့ပါနဲ့”

နှစ်နှစ်ရာနီးပါး နေထိုင်ခဲ့ပြီး လုံရှန်းခရိုင်၏ ဓားအမှုဆောင်အရာရှိအဖြစ် နှစ်သုံးဆယ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော ရန်ဖေးရှင်းသည် အတွေ့အကြုံရှိပြီး အသိပညာကြွယ်ဝသူအဖြစ် ကျယ်ပြန့်စွာ သတ်မှတ်ခံထားရသည်။ သို့သော် သူသည် နာမည်ကျော် ဓားဂိုဏ်းမှ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ် လီဝမ်ဆွမ်းကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့သူကို မည်သည့်အခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။