အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း (၉)

ရွှေရောင်နဂါးပြာကြီး၏ နောက်တွင် သုံးမီတာခန့်ရှိသော မှောင်မိုက်သည့် အရောင်အဆင်းရှိသော နတ်ဆိုးမျောက်ကြီးတစ်ကောင် ရှိနေခြင်းပင်။ ရန်ဖေးရှင်းသည် ဤသည်မှာ မာရှယ်ဒေါ သီဝိတ္ထိပ္ပဋိပတ်ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိသော်လည်း သူသည် ချိုင့်ဝှမ်း၏ သွေးရောင်ခြည်၏ အကွာအဝေးမှ မထွက်ရသေးပေ။ ဟိုယုတွမ်နှင့် သူ၏ ကြာရှည်စွာ တိုက်ပွဲမှ ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများအပြင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ဓားကို အလျင်အမြန် မြှောက်လိုက်သည်။

ချွမ်...

ကျော်ကြားသော လက်နက်များတွင် အဆင့်ခုနစ်တွင်ရှိသော သူ၏ ချန်ယွမ်ဓားသည် ရွှေရောင်နဂါးပြာကြီး၏ လက်ချက်ဖြင့် ကြီးမားသော အပေါက်တစ်ခုဖြင့် ပိုင်းဖြတ်ခံရပြီးနောက် သူ၏ လက်သည် အားပျော့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ဓားရှည် လွင့်ထွက်သွားသည်ကို သူသည် အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရန်ဖေးရှင်းသည် လုံးဝ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။

ဓားရှည်ကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်နဂါးပြာကြီးသည် သူ၏ အင်အားကို အနည်းငယ်မျှပင် လျှော့မပစ်ခဲ့ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားသည် အောက်သို့ ဆက်လက်ကျဆင်းကာ ရန်ဖေးရှင်း၏ နဖူးကို တိုက်ရိုက်ချိန်ရွယ်ထားသည်။

“ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော် ရန်ဟာ လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ရန်ဖေးရှင်းသည် ထိုစကားများကို အော်ဟစ်လုနီးပါး ပြောလိုက်ပြီး ချဉ်းကပ်လာသောသူအား တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

ထိုတောင်းပန်မှုနှင့်အတူ သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ဖိအားက သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားသည်ကို သူသည် ထင်ရှားစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှေရောင်နဂါးပြာကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လမ်းကြောင်းလွဲသွားပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးကို တိုက်မိသွားသည်။

ဘန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားသည် ရန်ဖေးရှင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူသည် လေထဲတွင် မီတာတစ်ရာအမြင့်မှ ကျလာသော ကျည်ဆံတစ်လုံးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ထဲသို့ တစ်ဝက်ခန့် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ထိုရွှေရောင်နဂါးပြာကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် တောင်ဝှေးရှည်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သတိလစ်မသွားမီ ရန်ဖေးရှင်းသည် ပြိုင်ဘက်၏ လက်နက်ကိုလည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

...

“အစ်ကိုကြီး”

“အောက်က အခြေအနေကို အရင်ရှင်းကြတာပေါ့။ တခြားကိစ္စတွေက နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့”

ဟိုယုတွမ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ဟိုယုရှောင်နှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားသည်။

ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ငွေရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်သည် ဆက်လက်ခုခံနေသော်လည်း အများစုမှာ ချိုင့်ဝှမ်းဝ၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းသို့ ထွက်ပြေးရန် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ ဟိုယုချန်သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မလွတ်မြောက်စေဘဲ အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ကာကွယ်နေသော အုပ်စုကို ဦးဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟိုယုရှောင်၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

အောက်ရှိ ရှုပ်ထွေးနေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစိမ့်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူ၏ စစ်မှန်သော ချီကို စုစည်းကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရန်ဖေးရှင်းကို မြေပြင်မှ ဆွဲတင်ပြီး၊ ချိုင့်ဝှမ်း၏ အလယ်ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ အောက်သို့ မျက်နှာမူပြီး သူ့လည်ချောင်းထဲတွင် စစ်မှန်သော ချီကို စုစည်းကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ရန်ဖေးရှင်း ရှုံးနိမ့်သွားပြီ။ နောက်ထပ် ခုခံမှုမှန်သမျှကို ချက်ချင်း သေဒဏ်ပေးမယ်”

ဟိုယုရှောင်သည် အလယ်ကောင်းကင်တွင် ပေါ်လာသောအခါ အောက်ရှိ ကျွမ်းကျင်သူများစွာ၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်ပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ ကြေညာချက်ကို အဆုံးသတ်သောအခါ လူတိုင်းသည် သေဆုံးနိုင်ခြေရှိသော သို့မဟုတ် အသက်ရှင်နေသေးသော ရန်ဖေးရှင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ချက်ချင်းဆိုသလို အမျိုးမျိုးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

ဟိုမျိုးနွယ် စစ်သည်တော်များနှင့် ရှင်းနန်စီရင်စုတပ်မတော်သားများ၏ မျက်နှာများသည် ဝမ်းမြောက်မှုအပြည့်ရှိပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်မှုများသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ သူတို့၏ တစ်ဖက်တွင်မူ ငွေရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်သည် သာမန် ကိုယ်ခံပညာရှင်များဖြစ်စေ ဂန်ချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်စေ အားလုံးသည် လုံးဝပျက်ပြားသွားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် စိမ်းပုတ်ရောင်မျက်နှာများဖြင့် ရှိနေကြသည်။

“တပ်မှူးကြီး ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ ကျွန်တော် လီဝန်ရွှမ် လောင်ရှန်ခရိုင်ရဲ့ ကျော်ကြားသောဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်ပါ။ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းတော်အောက်မှာ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သနားတော်မူပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်”

လီဝန်ရွှမ်၏ ပင်ယွီချန်အား တောင်းပန်မှုသည် ကုလားအုတ်၏ ကျောရိုးကို ချိုးဖျက်လိုက်သော နောက်ဆုံးကောက်ရိုးဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျန်ရှိသော ငွေရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်သားများသည် နောက်ဆုံးတွင် ခုခံလိုစိတ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် အနောက်ဘက်သို့ ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထောင်နှင့်ချီသောသူများ ထွက်ပြေးနေသည်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစိမ့်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ထပ်မံတောက်ပလာသည်။ သူသည် ရှင်းနန်စီရင်စုတပ်မတော်၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းသို့ ရွေ့လျားကာ ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အနောက်ဘက်ချိုင့်ဝှမ်းဝဆီကို လိုက်လံဖမ်းဆီးကြ။ လက်နက်ချပြီး လက်နက်ချသူတွေကို ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်။ ဆက်ပြီးထွက်ပြေးရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဖမ်းဆီးလို့ရတာနဲ့ ချက်ချင်းသတ်ပစ်ကြ တစ်ယောက်မှ မလွတ်စေနဲ့”

အနောက်ဘက်ခြမ်း၏ တပ်မတော်သည် ယခင်က တောင်ဘက်တွင် ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရသော ပင်ယွီချန်ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်သော လူသုံးသောင်းဖြစ်သည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ရန်ဖေးရှင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို သိသောကြောင့် သူသည် သူတို့၏ လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိကြသည်။ ဤအမိန့်နှင့်အတူ သူတို့သည် ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူစစ်သားများကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံဖမ်းဆီးကြသည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ဖြစ်နေသော တပ်ဖွဲ့အများစုသည် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အေးစိမ့်သွားပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို စွန့်ပစ်လိုက်ကြသည်။ အနည်းငယ်သော အားကိုးရာမဲ့သူများသာ ဆက်လက်ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း အများစုမှာ ဖမ်းဆီးခံရပြီး သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။ အနည်းငယ်သောသူများသာ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့အားလုံးနီးပါးသည် ဂန်ချီအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများဖြစ်သည်။

ငွေရောင်သံချပ်ကာတပ်မတော်၏ နောက်ဆုံးခုခံသူများ ချေမှုန်းခံရပြီးနောက် လူတိုင်းနီးပါးသည် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်း မြင်နိုင်ကြပြီး အားလုံးသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ချထားကာ မြေပြင်တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ ရှင်းနန်စီရင်စုတပ်မတော်သို့ လုံးဝ လက်နက်ချလိုက်ကြသည်။

ဤချိုင့်ဝှမ်းချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်...

“အစ်ကိုကြီး မင်းရောက်လာတာပဲ”

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ရောက်လာပြီ”

“ငါတို့နိုင်ပြီ၊ ငါတို့နိုင်ပြီ၊ ဟားဟား...”

“မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကိုယ်တိုင် ရန်ဖေးရှင်းကို သတ်လိုက်တာလား”

“မသေဘူး၊ ဖမ်းမိသွားပုံရတယ်”

ရန်ဖေးရှင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဟိုယုတွမ်နောက်လိုက်ပါလာသော ဟိုယုရှောင်သည် အလယ်ကောင်းကင်မှ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာသည်။ ဟိုယုချန်၊ ဟိုယုကျယ်၊ နီရှင်းချွမ်းနှင့် လျူကျန်းဟုန်တို့သည် သူ့ကို ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်သူများဖြစ်သည်။

“ဟိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ရန်ဖေးရှင်းကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးနိုင်တာဟာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုပဲ”

သူသည် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လီဝန်ရွှမ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပင်ယွီချန်သည် ဟိုယုရှောင်၏ လက်ထဲရှိ ရန်ဖေးရှင်းကို ကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူသည် ဟာသဆန်သော မှတ်ချက်တစ်ခုပေးခဲ့သော်လည်း ဟိုယုရှောင်ကို သူပေးသော အကြည့်တွင် လေးနက်သော လေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အချိန်မီရောက်လာတာနဲ့ ဘာမှမတူဘူး၊ ဟားဟား”

ဟိုယုရှောင်သည် ရယ်မောသံအပြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို လေ့လာကာ ပင်ယွီချန်ကို အရိုအသေပြုလိုက်သည်။

“ဒီချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုက အရမ်းချောမွေ့သွားတာဟာ တပ်မှူးပင်ရဲ့ လက်အောက်က စစ်သားတွေကြောင့် အများကြီးပဲ”

•သခင်တစ်ဦးတည်းကို အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဘုရားကျောင်းတော်အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်း၊ ငါတို့ကြားမှာ ခွဲခြားမှုမရှိပါဘူး။ ဟိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် ခင်ဗျား ဒီလောက် တရားဝင်ဖြစ်နေစရာ မလိုပါဘူး”

ဝမ်ယန်ခရိုင်အပြင်ဘက်တွင် သူတို့၏ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုတွင် ပင်ယွီချန်သည် ယုံကျိုး၏ ဝေးလံသောဒေသမှ ဤတတိယအဆင့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်အပေါ် အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့လျှင် ယခုအချိန်တွင် အထူးသဖြင့် ရန်ဖေးရှင်းကို သတ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သော ဟိုယုရှောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်ပြီးနောက် သူ၏ ခံစားချက်များက အံ့သြမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ စကားသံတွင် မလွဲဧကန် လေးစားမှုအနည်းငယ် ပါဝင်လာသည်။

ဟိုယုတွမ်သည် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကွန်ဖြူးရှပ်နှင့် တာအို၏ ဖြောင့်မတ်သော ချီသည် တပ်မတော်၏ ရောင်ခြည်ဖြင့် ဖိနှိပ်မခံရသောကြောင့် ရန်ဖေးရှင်းနှင့် လဲလှယ်တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ ပင်ယွီချန်သည် အံ့အားသင့်ခဲ့သော်လည်း၊ လက်ခံနိုင်စရာမရှိသော အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ရောက်ရှိလာသော ဟိုယုရှောင်သည် ရန်ဖေးရှင်းကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်လုနီးပါးဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်စေခဲ့ခြင်းပင်။

ရန်ဖေးရှင်းသည် ဒဏ်ရာရရှိထားသော်လည်း သူသည် စတုတ္ထအဆင့် မဟာဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူနှင့် ဟိုယုရှောင်တို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့သောနေရာသည် ချိုင့်ဝှမ်းဒေသမှ လုံးဝထွက်ခွာသွားခြင်းမရှိသေးသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် စစ်သားတို့၏ ရောင်ခြည်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။