အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း (၁၃)
Vol. 27 Ch. 378
ဂေါင်ဟိုင်ဝန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အချိန်အတော်ကြာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပြီးမှ သူ၏ အစ်ကိုကြီး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများသည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ အစ်ကိုကြီး”
“မင်း အခု သွားလို့ရပြီ။ မြို့က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အတော်လေး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေပြီ။ ငါတို့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေကို လူထုကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ မဖြစ်အောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်။ ဒီပြည်နယ်နှစ်ခုကြားက တိုက်ပွဲမှာ အခွင့်အရေးကို ကောင်းကောင်း ဆုပ်ကိုင်နိုင်ရင် ငါတို့အတွက် မဆိုးဘူးလို့ ပြောလို့မရဘူး”
ဂေါင်ဟိုင်ချန်သည် ဂေါင်ဟိုင်ဝန် ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး နှလုံးခုန်နှုန်း တစ်ရာကျော်ကြာမှ သူသည် ခန်းမကြီး၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကုလားကာကို လှည့်ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စွဲလမ်းမှုအနည်းငယ် ပေါ်လာပြီး ဒူးထောက်ကာ အလွန်အမင်း ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်မျိုး သခင်မကိုအရိုအသေပြုပါတယ်”
ကုလားကာနောက်တွင် ရုတ်တရက် သွယ်လျလှပပြီး ကျက်သရေရှိသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒီလောက် တရားဝင်နေစရာ မလိုဘူး၊ ထပါ”
ကုလားကာနောက်မှ အသံသည် နူးညံ့ပြီး အရိုးထဲထိ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းကာ လုံးဝ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ဂေါင်ဟိုင်ချန်ကဲ့သို့သော မဟာဂိုဏ်းချုပ်တစ်ဦးပင် မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပေါ်လာစေသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးသည် ဤအသံကို ကြားလျှင်ပင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ထရပ်ပြီးနောက် ဂေါင်ဟိုင်ချန်သည် လေးနက်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပ်မတော်က တိုက်ခိုက်နေပြီး ဝမ်ကျန်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အနည်းငယ် နှေးကွေးနေပုံရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်သင့်ပါသလဲ”
“မင်းရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ညီငယ်ရဲ့ အကြံပေးချက်ကို မလိုက်နာတာ မင်းဟာ ပညာရှိသေးတယ်”
ဤမှတ်ချက်သည် ဂေါင်ဟိုင်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာကို တောင့်တင်းသွားစေပြီး သူသည် ကုလားကာနောက်ကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ကူညီဖို့သွားခဲ့တဲ့ လောင်ရှန်ခရိုင်က အင်အားလေးသောင်းရှိတဲ့ တပ်မတော်ဟာ အားလုံး သေဆုံးသွားပြီ။ ရန်ဖေးရှင်းကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးမိပြီး လီဝန်ရွှမ်က ကျော်ကြားတဲ့ဓားဂိုဏ်းရဲ့ စာရင်းနဲ့အတူ သစ္စာဖောက်သွားပြီ”
ဤကြေညာချက်သည် ဂေါင်ဟိုင်ချန်၏ မျက်လုံးများကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ကျယ်သွားစေပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“ဒါဆို မူချင်းဝူရဲ့ အင်အားသုံးသောင်းရှိတဲ့ တပ်မတော်က....”
လောင်ရှန်ခရိုင်မှ အင်အားလေးသောင်းရှိသော တပ်မတော်ပင် အားလုံး ချေမှုန်းခံခဲ့ရပြီး ရန်ဖေးရှင်းသည် သေလုမြောပါးဖြစ်ခဲ့ကာ လီဝန်ရွှမ်သည် ကျော်ကြားသောဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးနှင့် သစ္စာဖောက်သွားသောအခါ ပို၍ပင် အားနည်းသော ယန်ပင်ခရိုင်၏ အားဖြည့်တပ်ဖွဲ့၏ ကံကြမ္မာသည် မေးခွန်းထုတ်ရန် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေလော။
“ဟီးဟီးဟီးဟီး…”
ကုလားကာနောက်မှ အမျိုးသမီးသည် ရယ်စရာတစ်ခုခုကို တွေးနေပုံရပြီး ရုတ်တရက် စနောက်သော ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဂေါင်ဟိုင်ချန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားသည်ကို ခံစားရသော်လည်း ယခုမှပင် ရရှိထားသော သတင်းကြောင့် အံ့သြတုန်လှုပ်မှု မပျောက်သေးပေ။ သူမသည် အဘယ့်ကြောင့် ရယ်နေသနည်းဟု တွေးရင်း ကုလားကာနောက်မှ အမျိုးသမီးကို မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပ်မတော်ထဲမှာ လိမ္မာပါးနပ်တဲ့လူတွေ ရှိတယ်။ ယန်ပင်ခရိုင်က အင်အားသုံးသောင်းရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေလည်း ပျောက်သွားလောက်ပြီ။ မင်းတို့ ဂေါင်မျိုးနွယ်က စောစောစီးစီး စီစဉ်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်။ မင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ ငါ အများကြီး အားထုတ်ထားတယ်။ အရမ်းစောစော မပျက်စီးသွားနဲ့”
“ကျွန်တော်မျိုး နာခံပါ့မယ်”
......
“ဒီတောင်က အရှေ့ဘက်မှာ မြင့်ပြီး အနောက်ဘက်မှာ နိမ့်တယ်။ အမြင့်ဆုံးနေရာက တစ်ကီလိုမီတာအထိ ရှိတယ်။ အဝေးကနေ ကြည့်ရင် တကယ်ကို ဧရာမကြီး မတ်မတ်ရပ်နေပြီး၊ လောင်ရှန်ခရိုင်ကို တင့်တယ်ခမ်းနားတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ စိုက်ကြည့်နေပုံရတယ်။ ဝမ်လုံဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ တကယ်ကို လိုက်ဖက်တယ်”
ဝမ်ယန်ခရိုင်နှင့် လောင်ရှန်ခရိုင်နယ်စပ်၊ ဝမ်လုံတောင်ထိပ်တွင် လူသုံးဦး ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်သူမှာ သွယ်လျပြီး သန်မာသော ကိုယ်လုံးရှိသည့် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝမ်လုံတောင်ကို အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ရှုကျိုးဟာ အများအားဖြင့် မြေပြန့်ဒေသဖြစ်တာကြောင့် သခင်လေးမူ ဒီလိုရှားပါးတဲ့ တောင်မြင့်တွေကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တဲ့အခါ ဒီလိုခံစားရတာ သဘာဝကျပါတယ်။ တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ဂွေဟာ ဝမ်လုံတောင်ကို ပထမဆုံး မြင်တုန်းကလည်း အလားတူ အံ့အားသင့်ခဲ့ပါတယ်”
သခင်ဂွေက ပြောလိုက်သည်။
သူ၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ဂွေကျောက်ချီသည် သူ့ကို ပထမဆုံး တုံ့ပြန်သူ မဟုတ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မူချင်းဝူသည် ထိုအရာမှ ပျော်ရွှင်မှု အနည်းငယ်သာ ခံစားခဲ့ရသည် အဓိကအားဖြင့် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားသည် အတော်လေး ညံ့ဖျင်းသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
သူသည် ဂွေကျောက်ချီကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ အဖော်၏ ထူးထူးခြားခြားဖြစ်မှုကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ညာဘက်ရှိ လင်တုံကျောက်ဆီသို့ အကြည့်ကို လှည့်ကာ တိုးတိုးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ ချီတက်နှုန်းအရ ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
လင်တုံကျောက်သည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် သိပ်မကြီးသော်လည်း စစ်ရေးပုံစံ အနည်းငယ် ပေါ်လွင်စေရန် လေးလံသော ငွေရောင်သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မှောင်မိုက်သော မြွေလှံကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ အနောက်ဘက်ရှိ အစိုးရလမ်းမကြီးပေါ်ရှိ အခြေအနေကို စူးစူးရဲရဲ စစ်ဆေးနေသော သူ၏ မျက်လုံးများက ပြတ်သားနေသည်။ သူသည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဝမ်လုံတောင်က လီ သုံးဆယ်ကျော် ရှည်လျားတော့ အဲ့ဒါကို ကျော်ဖို့ ဆယ့်နှစ်နာရီလောက် ကြာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီကနေ ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို နောက်ထပ် လီ ငါးဆယ်ဆိုတော့ နောက်ထပ် ရှစ်နာရီ လိုအပ်မယ်။ အခု သွားနေတဲ့ အရှိန်နဲ့ ဆက်သွားမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန် နေ့လည်ခင်းလောက် ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်”
ဤအရာကို ကြားသောအခါ မူချင်းဝူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးထူးခြားခြား အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်သွားပြီး သူက ဆက်လက်မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အစောပိုင်းက မင်းပြောခဲ့တာကို အခြေခံပြီးပြောရရင် လောင်ရှန်ခရိုင်က သတင်းရပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ရင် သူတို့ဟာ အခုချိန်မှာ ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့တော်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ မဟုတ်လား”
ဤအရာကို ကြားသောအခါ လင်တုံကျောက်နှင့် ဂွေကျောက်ချီ နှစ်ဦးစလုံးသည် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် တစ်ချိန်တည်း၌ မူမမှန်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒီလောက်ကြာကြာ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပြီး ဘာသတင်းမှ မထွက်လာတော့။ ဝမ်ယန်ခရိုင်ဟာ အရင်ကတည်းက ကျရှုံးသွားပြီလို့ မင်းထင်လား”
ဂွေကျောက်ချီ၏ အမူအရာက အလွန်လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သွားပြီး သူသည် မဖြေရဲပေ။ လင်တုံကျောက်သည် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များပါတယ်”
ဤစကားလေးလုံးကို ကြားသောအခါ ဂွေကျောက်ချီ၏ မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။
ထိုလူနှစ်ဦး၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်သောအခါ မူချင်းဝူ၏ အမူအရာသည် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းဖွယ် ဖြစ်လာသည်။
သူသည် သြဂုတ်လ ၅ ရက်နေ့ကတည်းက ဝမ်ယန်ခရိုင်မှ သတင်းရရှိခဲ့သည်။ ပုံမှန် ချီတက်နှုန်းအရ၊ သူသည် သြဂုတ်လ ၁၀ ရက်နေ့တွင် ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ ရောက်ရှိသင့်သည်။ သူ၏ ၁၅ ရက်နေ့အထိ နောက်ကျခြင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤတိုက်ပွဲစတင်ကတည်းက မူချင်းဝူသည် ဆုတ်ခွာရန် စိတ်ကူးများ ရှိနေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သတင်းပို့သူသည် တစ်ရက် နောက်ကျခဲ့ပါက သူသည် ယန်ပင်ခရိုင်မှ ခေတ္တ ထွက်ခွာရန် အကြောင်းပြချက်များကိုပင် ပြင်ဆင်ထားလိမ့်မည်။
သို့သော် သတင်းပို့သူသည် သြဂုတ်လ ၅ ရက်နေ့တွင် အချိန်ကိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
လူတိုင်းကြည့်နေသောကြောင့် သူလာချင်စိတ်မရှိလျှင်ပင် သူသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။
အချိန်ဆွဲခြင်းသည် သူ၏ နောက်ဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ယန်ခရိုင် ကျဆုံးသွားသည်ကို လမ်းခုလတ်တွင် ကြားသိရပါက သူသည် ချက်ချင်း အိမ်သို့ ပြန်မည်ဖြစ်ပြီး သူသည် အကောင်းဆုံး ရလဒ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးသည်တိုင်အောင် မည်သည့်သတင်းမှ မရောက်ရှိသေးသည်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ...
မူချင်းဝူသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဆုတ်ခွာရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ စုံစမ်းမေးမြန်းမှုသည် အဓိကအားဖြင့် ဂွေကျောက်ချီ၏ ရပ်တည်ချက်ကို စမ်းသပ်ရန်ဖြစ်သည်။
လင်တုံကျောက်သည် သူနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူလုပ်ကိုင်ခဲ့သောကြောင့် သူ၏ အတွေးများကို ခန့်မှန်းနိုင်လုနီးပါးဖြစ်ပြီး သူ၏ ကန့်ကွက်မှုမရှိခြင်းသည် သူတို့တွင် အလားတူ အကြံဉာဏ်များရှိပြီး ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။