ချင်းယန်၏ တပ်မှူးတူပါးဟောင် (၂)

“ဒါဂျင်မင်းဆက်မှာ ဧကရာဇ်တစ်ပါးနဲ့ ဘုရင်သုံးပါးအပြင် မင်းသားခုနစ်ပါးနဲ့ မင်းဆက် ၂၈ ပါးလည်း ရှိသေးတယ်။ အဆင့်အနိမ့်ဆုံးမှာရှိတဲ့ ချင်ယန်မင်းဆက်တစ်ပါးတောင် ဒီလောက်အင်အားကြီးရင် သူ့ထက်အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေ ဘယ်လောက်အင်အားကြီးမလဲ”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လေးရာက ဒါဂျင်ဟာ ကိုယ့်အင်အားနဲ့ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေကြီး ကိုးခုကို အသာစီးရပြီး ကျင်းမြို့တော်မှာ စည်းဝေးပွဲကျင်းပကာ ကျင်းမြို့တော်စာချုပ်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးပြီး ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်လေးရာကြာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းခဲ့တယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ကြီးမားတဲ့ အင်အားမပါဘဲ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“ဒါဂျင်အတွက် ‘ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေ’ ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ဟာ မထိုက်တန်ဘူးလို့ မင်းထင်လား”

ထိုအချိန်တွင် စောစောက ဘားမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာသော မိုဇူဇီနှင့် ဇင်မာစတာယွမ်ကုန်းနှင့် အခြားသုံးဦးသာ စကားပြောဝံ့ခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ အသံများသည် အလွန်တိုးညှင်းစွာ ထားသော်လည်း လေထဲတွင်ရှိသော တူပါးဟောင်၏ အာရုံကို မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ သူသည် အနည်းငယ် ခေါင်းလှည့်ကာ လူငါးဦးကို အောက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

တူပါးဟောင်၏ အကြည့်တွင် ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေသော်လည်း ငါးဦးသည် ချက်ချင်း ချွေးအေးများ ထွက်လာပြီး သူ့ကို လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေပြုကြသည်။

“ဟောင်ရန်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းမှ လျန်နင်ရွှေ ချင်ယန်မင်းဆက်ကို အရိုအသေပြုပါတယ်”

“လေယင်ကျောင်းတော်က ရဟန်းငယ် ယွမ်ကုန်းလည်း ချင်ယန်မင်းဆက်ကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်”

“ကျီချင်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက မိုဇူဇီလည်း ချင်ယန်မင်းဆက်ကို တွေ့ခွင့်ရလို့ ဝမ်းသာပါတယ်”

“ဘိုင်လူအကယ်ဒမီက ရှောင်ရန်ဖုန်းလည်း အဘိုးထိုပါကို လေးလေးစားစား အရိုအသေပြုပါတယ်”

“ဒါယွီက ကျန်းယွီနင်လည်း နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်”

သူတို့၏ ခေါ်ဝေါ်ပုံကိုကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ငါးဦး၏ တူပါးဟောင်အပေါ်ထားရှိသော သဘောထားများသည် ကွဲပြားကြောင်း ထင်ရှားပြီး ပထမသုံးဦးက သူ့ကို ချင်ယန်မင်းဆက်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော်လည်း ရှောင်ရန်ဖုန်းက ‘အဘိုး’ ဟု သုံးနှုန်းပြီး ကျန်းယွီနင်က မည်သည့်ဘွဲ့နာမည်ကိုမျှ မသုံးခဲ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ရှောင်ရန်ဖုန်းနှင့် ကျန်းယွီနင်တို့၏ တုံ့ပြန်မှုသည် နားလည်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

တူပါးဟောင်သည် ဒါဂျင်၏ မင်းဆက်ဖြစ်ပြီး ယခုခေတ်တွင် အထင်ရှားဆုံး သန့်ရှင်းသောနယ်မြေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသော်လည်း ဒါယွီသန့်ရှင်းသောမင်းဆက်ထက် အင်အားသာလွန်သော်လည်း ကမ္ဘာကြီးက ဆုတ်ယုတ်နေသော ဒါယွီကို အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဆဲပင်။

ယွီဝန်ဟောင်ကျန်းသည် ကမ္ဘာကြီးကို နှစ်လေးရာကြာ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သော်လည်း ဒါဂျင်ကို သစ္စာဖောက်များနှင့် သူပုန်များ၏ မင်းဆက်ဟု သတ်မှတ်ခံရသော ဂုဏ်သတင်းကို လုံးဝ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။

ဘုရင်ကို သစ္စာစောင့်သိပြီး ပြည်သူကို အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခြင်း ဟူသော စကားစုသည် ဘိုင်လူအကယ်ဒမီ၏ တံခါးမုခ်တွင် ဆက်လက်ဆွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘိုင်လူအကယ်ဒမီ၏ ပထမဆုံး သန့်ရှင်းသောသားတော်အနေဖြင့် ရှောင်ရန်ဖုန်းသည် သဘာဝအားဖြင့် ချင်ယန်မင်းဆက်ဟူသော သူ၏ဘွဲ့နာမည်ကို အသိအမှတ်မပြုနိုင်သောကြောင့် သူ့ကို အဘိုးဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။

ကျန်းယွီနင်၏ အမှုသည် ပို၍ပင် ရှင်းလင်းသည်၊ ဒါယွီ၏ လူတစ်ဦးဖြစ်သောကြောင့် တူပါးဟောင်သည် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် သူပုန်နှင့် သစ္စာဖောက်အဖြစ် အတိအကျ မြင်တွေ့ခံရသည်။ အရိုအသေပြုနိုင်ခြင်းသည် တူပါးဟောင်၏ စစ်အနုပညာအဆင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဒါဂျင်မှ အခြားမည်သူတစ်ဦးဦးဖြစ်ခဲ့ပါက သူသည် ကျိန်ဆဲခြင်း သို့မဟုတ် တွေ့သည်နှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

“ဟွန့်”

တူပါးဟောင်သည် ထိုငါးဦး၏ သဘောထားများကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်မဖြစ်ပုံရဘဲ ရှောင်ရန်ဖုန်းကို တမင်တကာ ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ဂူထျန်ယွင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မထီမဲ့မြင်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ကဲ့ရဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဒီအဘိုးကြီးကို သွေးကြွေးကို သွေးနဲ့ ဆပ်ခိုင်းဖို့ မင်းရဲသေးလား”

ပုံမှန်အားဖြင့် တက်ကြွသော ဂူထျန်ယွင်သည် ယခု လေထဲတွင် ရပ်နေရင်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ဝံပုလွေအဆိပ်ဒဏ်ကြောင့် ဖြူဖျော့နေသော သူ၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် နီရဲလာကာ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေပုံရပြီး ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ထင်ရှားစွာ စိုးရိမ်နေသည်။ တူပါးဟောင်၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုမှုကို ခဏတာမျှ ခံယူပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရန် မရဲခဲ့ပေ။

တူပါးဟောင်သည် ဂူထျန်ယွင်၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အတော်အတန် ကျေနပ်ပုံရပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အနည်းငယ်သော ပျော်ရွှင်မှုအပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လေဟာပြင်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်နှင့် ဓားရှည်သည် ချက်ချင်း သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂူထျန်ယွင်ကို မထီမဲ့မြင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ပေါ်လာခြင်းမှ ထွက်ခွာခြင်းအထိ တူပါးဟောင်သည် စကားလေးခွန်းသာ ပြောကြားခဲ့ပြီး မည်သည့်လုပ်ရပ်ကိုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ယနေ့ ကွမ်လင်ပြည်နယ်တွင် ရှိနေသူတိုင်းသည် သူ့နာမည်ကို ထာဝရ မှတ်မိကြမည်မှာ သေချာသည်။

ပြည်နယ်မြို့တစ်ခုလုံးသည် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အားလုံး၏ မျက်လုံးများသည် လေထဲရှိ ဂူထျန်ယွင်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြပြီး အများစုသည် ရှီးကျောက်၏ ဓားမှူးသည် ယခုအချိန်တွင် အတွင်းပိုင်း၌ အလွန်အမင်း ခံစားနေရကြောင်း သိရှိပုံရပြီး မည်သူမျှ အသံမထွက်ရဲပေ။

ရန်ထျန်ရှင်းသည် ဂူထျန်ယွင်ဘေးသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းသွားပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ စကားပြောရန် ပြင်နေစဉ် ဂူထျန်ယွင်က ဦးစွာ စကားစတင်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ပြည်နယ်အပါအဝင် ယုယန်၊ ကျင်ရှင်း၊ ကျူချီနဲ့ ကျောက်ကန်းက တပ်တွေကို အမြန်ဆုံး စုစည်းလိုက်၊ စစ်အင်အားအားလုံးနဲ့ ကွမ်လင်ပြည်နယ်က အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူအားလုံးကို လင်တုန်းပြည်နယ်ကို ကာကွယ်ဖို့ အမြန်သွားကြ၊ မြန်မြန်”

ရန်ထျန်ရှင်းသာမက အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ မဟာမာစတာငါးဦးအနက် ရှောင်ရန်ဖုန်း၊ လျန်နင်ရွှေနှင့် မိုဇူဇီကဲ့သို့သော အနည်းငယ်သောသူများသာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်ပုံရပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“သခင်၊ လောင်ကွမ်ပြည်နယ်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ”

ရန်ထျန်ရှင်းသည် တုံ့ပြန်ရန် မနှေးကွေးခဲ့ပေ၊ သူသည် ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ အခြေအနေ၏ ပြင်းထန်မှုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ပြည်နယ်မြို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကျူချီနှင့် ကျောက်ကန်းမှလွဲ၍ ကျန်ပြည်နယ်လေးခုသည် အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး တုန်ထျန်မြစ်မှ လီသုံးဆယ်သာ ကွာဝေးသော လောင်ကွမ်ပြည်နယ်သည် ကွမ်လင်ပြည်နယ်၏ တံခါးပေါက်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်၊ လင်တုန်းပြည်နယ်သည် လောင်ကွမ်ပြည်နယ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ဂူထျန်ယွင်က သူ့ကို ပြည်နယ်၏ အင်အားအားလုံးကို လင်တုန်းပြည်နယ်တွင် ကာကွယ်ရန် စေလွှတ်လိုသောကြောင့် လောင်ကွမ်ပြည်နယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ဂူထျန်ယွင်သည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အေးစက်သော အသံဖြင့် “မတုံနှေးနေနဲ့ သွားပြီး လုပ်လိုက်” ဟု ဆူပူလိုက်သည်။

“ချက်ချင်းပါ သခင်”

အခြားသူများစွာ ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသော ရန်ထျန်ရှင်းသည် အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်ပြီးနောက် ယွဲ့ချန်ဟိုင်နှင့်အတူ ဓားထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုရုံးသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဂူထျန်ယွင်၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှ အနက်ရောင်သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေသည်။ သူသည် တူပါးဟောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ချန်ထားခဲ့သော ဝံပုလွေအဆိပ်၏ အကြွင်းအကျန်ဖြစ်ပြီး အချိန်မီ မဖယ်ရှားပါက သူ၏ အသက်ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်။

“လူငယ်မာစတာရှောင်၊ ဇင်မာစတာယွမ်ကုန်း၊ ခဏတာ ပြည်နယ်မြို့မှာပဲ နေပေးပါ။ ဒီမာစတာ ဒဏ်ရာတွေ သက်သာသွားရင် နောက်ထပ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”

ထင်ရှားသည်မှာ မဟာမာစတာငါးဦးအနက် သုံးဦးဖြစ်သော မိုဇူဇီ၊ လျန်နင်ရွှေနှင့် ကျန်းယွီနင်တို့ကို ဂူထျန်ယွင်က တမင်တကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

သူ၏ စကားကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဂူထျန်ယွင်သည် နှစ်ဦးသား တုံ့ပြန်ရန်ပင် မစောင့်ဘဲ ချက်ချင်း ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဒဏ်ရာများကို ကုသရန် ပြည်နယ်မြို့ရှိ ဓားထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော မဟာမာစတာငါးဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် တဖြည်းဖြည်း ပို၍ လေးနက်လာသည်။

“ဒါဂျင်လည်း အခု ပါဝင်လာပြီ…”