ချင်းယန်၏ တပ်မှူးတူပါးဟောင် (၃)

“လောင်ကွမ်ပြည်နယ်ကို တိုက်ရိုက်သိမ်းပိုက်တာနဲ့ ရှုကျိုးရဲ့ ဝမ်ကျန့်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက ဒီတစ်ခါ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မယ်”

“အခြေအနေက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားတယ်။ မူလကတော့ ရက္ခိုသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက ပြိုကွဲလုနီးပါးလို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ဟာ ဒါဂျင်နဲ့ ပူးပေါင်းကြံစည်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့ဟာ ရှုကျိုးကို ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာ”

မိုဇူဇီ၊ ကျန်းယွီနင်နှင့် လျန်နင်ရွှေတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စကားပြောနေကြသည်။ ရှောင်ရန်ဖုန်းနှင့် မာစတာယွမ်ကုန်းတို့ကတော့ တိတ်ဆိတ်စွာနေထိုင်ပြီး ထိုသုံးယောက်၏ ပြောစကားများကို နားထောင်နေစဉ် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများသည် ပို၍ လေးနက်လာကြသည်။

… …

တုန်ထျန်မြစ်၏ အရှေ့ဘက် လီသုံးဆယ်အကွာ၊ လောင်ကွမ်ပြည်နယ်

ဟဲတုန်းပြည်နယ်ခြောက်ခု၏ တံခါးပေါက်အဖြစ် လောင်ကွမ်ပြည်နယ်၏ ကွမ်လင်ပြည်နယ်အတွင်းရှိ အဆင့်အတန်းသည် ထူးခြားပြီး သူ၏ လက္ခဏာများသည် တံခါးပေါက်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ခြင်း၌သာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ တုန်ထျန်မြစ်နှင့် ကပ်လျက်တည်ရှိသော လောင်ကွမ်ပြည်နယ်သည် သဘာဝတရားက ပေးအပ်သော ကြီးမားသော အားသာချက်ကို ခံစားရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တောင်အနီး၌ တောင်ကို အားကိုးရသကဲ့သို့ ရေအနီး၌ ရေကို အားကိုးရသည်မှာ ဓမ္မတာပင်။ ထို့ကြောင့် လောင်ကွမ်ပြည်နယ်ကဲ့သို့ မြစ်ကမ်းဘေးမြို့များသည် ရေကြောင်းသယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၏ အဆင်ပြေမှုကို သဘာဝအလျောက် ခံစားကြရသည်။

တုန်ထျန်မြစ်သည် ယွီ၊ ယုံနှင့် ရှုပြည်နယ်တို့၏ သုံးလမ်းဆုံကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသော ယွမ်လန်ရှေးဟောင်းမြစ်၏ တောင်ဘက်လက်တက်ဖြစ်ပြီး ယုကျိုးပြည်နယ်၏ နန်ယန်လမ်းတွင် မြစ်ဖျားခံကာ ယုံကျိုးပြည်နယ်၏ မြောက်ပိုင်းတောရိုင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ ကွမ်လင်ပြည်နယ်၏ ဝမ်ယန်၊ လောင်ရှန်နှင့် လောင်ကွမ်ပြည်နယ်များကို ဖြတ်သန်းကာ နောက်ဆုံးတွင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်အတိုင်း တောင်ဘက်သို့ စီးဆင်းကာ လင်ယွမ်ပြည်နယ်အထိ စီးဆင်းသွားသည်။

လင်ယွမ်ပြည်နယ်၏ နယ်မြေအတွင်းရှိ အကြီးဆုံးအိုင်ကို ကျောက်စိမ်းမှန်အိုင်ဟု ခေါ်သည်။

ထိုကျောက်စိမ်းမှန်အိုင်သည် တုန်ထျန်မြစ်၏ အဆုံးမှတ်ဖြစ်သည်။

ယနေ့ကမ္ဘာတွင် မတူညီသော သန့်ရှင်းသောနယ်မြေများ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ပြည်နယ်များသည် အမှန်စင်စစ် အပြန်အလှန် ဆက်စပ်မှုမရှိသော်လည်း စည်းမျဉ်းများသည် တင်းကျပ်ပြီး လူများသည် လိုက်လျောညီထွေရှိကြသည်။ ဝမ်ယန်ခရိုင်၏ ထျန်လင်ခရိုင်နှင့် ထုံလင်ခရိုင်၏ ကျောက်ယန်ခရိုင်တို့ကဲ့သို့ ယုံနှင့် ရှုပြည်နယ်များ၏ ပိုင်နက်ဖြစ်သော်လည်း တရားဝင်လမ်းများ မရှိသော်လည်း အမြတ်အစွန်းရှာဖွေလိုသော စစ်သည်တော်အချို့သည် စွန့်စားမှုများ ပြုလုပ်ကြလိမ့်မည်။

ကုန်းလမ်းကြောင်းများတွင် ထိုသို့ဖြစ်ပါက ရေကြောင်းများတွင် ပို၍ပင် အဖြစ်များသည်။

အထက်အောက် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ရေကြောင်းလမ်းမကြီးကို အမွေခံထားသော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သော လောင်ကွမ်ပြည်နယ်သည် ဟဲတုန်းပြည်နယ်ခြောက်ခုအနက် အမြဲတမ်း အကြွယ်ဝဆုံးမြို့တစ်မြို့ဖြစ်ခဲ့ပြီး အခြားပြည်နယ်များတွင် လူဦးရေ နှစ်သန်းကျော်သာ ရှိသော်လည်း လောင်ကွမ်ပြည်နယ်သည် လူဦးရေ သုံးသန်းကျော်ကို အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားလေ့ရှိသည်။

ခရိုင်၊ ပြည်နယ်၊ ပြည်နယ်မြို့ သို့မဟုတ် ပြည်နယ်မြို့ဖြစ်စေ၊ အားလုံးသည် ဒါယွီ၏ ရှေးဟောင်းစနစ်ကို လိုက်နာကြပြီး အဆင့်တူညီသရွေ့ အရွယ်အစား တူညီသည်။ သို့သော် လူဦးရေ သုံးသန်းကျော်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သေးငယ်သော လောင်ကွမ်ပြည်နယ်သည် ဟဲတုန်း၏ ကျန်ပြည်နယ်ငါးခုထက် သဘာဝအားဖြင့် ပိုမိုတက်ကြွသည်။

သို့သော် အသံများ ဆူညံပြီး လှုပ်ရှားမှုများ တိုးပွားသင့်သော လောင်ကွမ်ပြည်နယ်သည် ယနေ့တွင် ပုံမှန်မဟုတ်စွာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ လမ်းများနှင့် လမ်းသွယ်များသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ငြိမ်သက်နေသည်။

အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် သေဆုံးနေသော မြို့တစ်မြို့နှင့်တူသော်လည်း အတွင်းဘက်မှ ကြည့်လျှင် လမ်းများနှင့် လမ်းသွယ်များသည် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လမ်းဘေးတွင် စီးပွားရေးလုပ်ကိုင်နေသော ကုန်သည်များသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကွာခြားချက်မှာ ဤလူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

မြို့တွင်းရှိ သာမန်လူများသည် အနောက်ဘက်တံခါးဆီသို့ မျက်လုံးများ ရောက်ရှိနေပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အနည်းအများ ကွဲပြားစွာ ပေါ်လွင်နေကာ စစ်သည်တော်များပင် ခြွင်းချက်မရှိပေ။

… …

ပြည်နယ်မြို့၏ အနောက်ဘက်တံခါးတွင် စစ်မြင်းများစီးကာ အစိမ်းရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သားတစ်သောင်းခန့်သည် သူတို့၏ ကိရိယာများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

သူတို့တစ်ဦးစီသည် ခံ့ထွားပြီး မျက်နှာတွင် မာန်မာနအပြည့်ရှိကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် တက်ကြွအားကောင်းသော အသက်ဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ အခြားသူတစ်ဦးက ဤအရာကို မြင်ပါက ဤစစ်သားများထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်း အဆင့်ဆယ်လွှာအောက်၊ ဂန်ချီအဆင့် မရှိကြောင်း တွေ့ရှိရသောကြောင့် အံ့အားသင့်သွားလိမ့်မည်။ သူတို့အနက် အနည်းဆုံး သုံးလေးရာခန့်သည် ထိုအဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

“ဟဲဟဲ၊ ဒါက ရှုကျိုးရဲ့ ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတပ်မတော်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ ဝံပုလွေသတ်တပ်နဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး”

“မင်းဆက်သခင် ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါလာတဲ့ ပြည်နယ်မြို့လေးတစ်ခုပဲ၊ သေချာပေါက် ဖမ်းမိမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီ ဓားခေါင်းဆောင်ဆိုတာက လေကြီးမိုးကြီးနဲ့ မာနကြီးပြီး မင်းဆက်သခင် လှုပ်ရှားတာနဲ့ ယုန်ထက်တောင် မြန်မြန် ပြေးသွားတာ၊ ဟားဟား…”

“ရှုကျိုးရဲ့ ဝမ်ကျန့်သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၊ ကမ္ဘာပေါ်က ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မူလအစလို့ ကြွေးကြော်နေတာ ကြာပါပြီ။ ငါ့အမြင်အရတော့ သူတို့ဟာ ဓားတွေနဲ့ ပျော့ညံ့တဲ့ ကြက်ဥတွေပဲ”

“ဟာဟားဟား…”

… …

စိမ်းလန်းသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သားများ၏ မထီမဲ့မြင်သော ရယ်မောသံသည် မြေပြင်အနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အလောင်းများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာ အလောင်းအရေအတွက်သည် အနည်းဆုံး စိမ်းလန်းသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ စစ်သားများထက် ငါးဆ ပိုများသော်လည်း မြေပြင်တွင် စိမ်းလန်းသော ချပ်ဝတ်တန်ဆာ စစ်သားများ၏ အလောင်းအရေအတွက်သည် တစ်ရာအောက်သာ ရှိသည်။

မဟာမာစတာအဆင့်ရှိ သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်သားများအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးကြောင်း သိသောအခါ တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန်သွားကာ လူငယ်တစ်ဦးကို ဦးညွှတ်ပြီး “မင်းသား၊ ယခု ထွက်ခွါကြမလား”ဟု မေးလိုက်သည်။

ထူးထူးခြားခြား ခံ့ညားသော အနက်ရောင်မြင်းကို စီးနင်းထားပြီး လခြမ်းသရဖူနှင့် ငါးပျံဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ လေးထောင့်ကောင်းကင်ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်သည် သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဗိုလ်ချုပ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချောမောစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ “မင်းဆက်သခင် ပြန်လာဖို့ စောင့်ကြစို့၊ အသေးစိတ် စီစဉ်မှုတွေကို သူ့ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ဖို့ လိုသေးတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေကို မြို့ထဲမှာ ခဏ စောင့်ခိုင်းလိုက်။ ပြီးတော့ မြို့ထဲက ထင်ရှားတဲ့ အိမ်ထောင်စုတွေကို အရင် ဖမ်းလိုက်”

“ကျွန်တော်မျိုး နာခံပါမယ်”

သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် ဗိုလ်ချုပ်သည် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်နေစဉ် လူငယ်က ရုတ်တရက် သူ့ကို တားဆီးပြီး “ဗိုလ်မှူး ဝူ ဒီတိုက်ပွဲမှာ ရန်သူဘယ်လောက် သေဆုံးခဲ့လဲ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိခိုက်မှုတွေက ဘယ်လောက်လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ရန်သူ စုစုပေါင်း ငါးသောင်း သေဆုံးခဲ့ပါတယ်။ ဓားအမှုဆောင် ချန်ယွမ်ထိုင်က ခေါင်းမာပြီး လက်နက်မချလို့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ သူ နောက်ဆုံးဖွင့်လိုက်တဲ့ မြို့တော်ကာကွယ်ရေးဓားစွယ်တန်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ညီအစ်ကို ၇၃ ယောက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကလွဲရင် ညီအစ်ကို တစ်သောင်းမှာ တခြား ထိခိုက်မှုတွေ မရှိခဲ့ဘူး”

ဤအရာကို ကြားသောအခါ လူငယ်၏ မျက်နှာတွင် မာနထောင်လွှားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ “သွားတော့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ် စစ်ဗိုလ်ချုပ်သည် အရိုအသေပြုကာ တပ်မတော်ကို မြို့ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဦးဆောင်ဝင်ရောက်သွားသည်။

လူငယ်သည် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်နေစဉ် ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ အားကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဟွမ်အာ၊ ဗိုလ်မှူး ဝူကို တပ်ကို ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်”

ထိုအသံကို ကြားသောအခါ လူငယ်သည် ဦးစွာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သော်လည်း ဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားသည်။

“အမိန့်တော်အတိုင်းပါ မင်းဆက်သခင်”

အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လူငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုတွင် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမှု မရှိခဲ့ပေ။