ပိုက်ဆံပေးခြင်း

ဟဲရှီ၏ ပြည်နယ်သုံးခုတွင် စုစုပေါင်း ခရိုင် ၁၂ ခု ပါဝင်ပြီး ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် လေးခုရှိသည်။ ထျန်လင်၊ ယွမ်ယဲ့၊ ကျင်ချွမ်နှင့် ပင်ဟူ; လောင်ရှန်ခရိုင်တွင် ငါးခုရှိသည်။ လင်ယွမ်၊ ယဲ့ယင်၊ ကျောက်ယွီ၊ ရှာယန်နှင့် စိရွှေ။ ရန်ပင်းခရိုင်တွင် အနည်းဆုံးဖြစ်ပြီး ကျင်ရှန်၊ တုန်လူနှင့် ရွှေယွမ်တို့သာ ပါဝင်သည်။

ခရိုင်မြို့ ၁၂ ခုစီသည် အဆင့်မရှိသော အင်အားစုတစ်ခုစီဖြစ်သည်။ ခရိုင်မြို့သုံးခုနှင့်အတူ ဟဲရှီ၏ ပြည်နယ်သုံးခုရှိ အဆင့်မရှိသော အင်အားစု စုစုပေါင်းသည် ၃၇ ခု ရှိသင့်သည်။ သူတို့ထဲသို့ အဆင့်နှစ်အင်အားစု သုံးခုဖြစ်သော ထျန်တင်ဂိုဏ်း၊ နာမည်ကျော်ဓားဂိုဏ်းနှင့် ဖုန်းဘိုခန်းမတို့ကို ထည့်လိုက်ပါက ထင်ရှားသော အင်အားစု စုစုပေါင်းသည် ၄၀ ဖြစ်သင့်သည်။

သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ တပ်မတော်၏ ဤဝိုင်းပတ်တိုက်ခိုက်မှုတွင် ဟဲရှီ၏ ပြည်နယ်သုံးခုအနက် ဝမ်ယန်ခရိုင်သည် အထိခိုက်ဆုံးဖြစ်သည်။

သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ တပ်မတော်သည် မြို့ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်သည်အထိ လုကွမ်းချင်နှင့် ထုံဝူဒီတို့သည် နောင်တမရဘဲ လက်နက်ချရန် ငြင်းဆန်ကာ ဂူထျန်ယွင်နှင့်ပင် ထွက်ပြေးခဲ့သောကြောင့် ကျန်ထိုင်ချင်းကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်း၏ တပ်မတော်သည် ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဓားထိန်းချုပ်ရေးဗျူရိုရုံးမှ အဖွဲ့ဝင်များအားလုံး၊ ထျန်တင်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းဝင် တစ်သောင်းကျော်နှင့် မြို့ကို ကာကွယ်ရန် ပါဝင်ခဲ့သော အင်အားစုများမှ ဂိုဏ်းဝင်အားလုံး စုစုပေါင်း ၃၇,၈၀၀ ကျော်ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မချန်ဘဲ ကိုယ်တိုင် အမိန့်ပေးကာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ထျန်တင်ဂိုဏ်းအပြင် ဝမ်ယန်ခရိုင်တွင် အခြားအဆင့်မရှိသော အင်အားစု လေးခုဖြင့် စုစုပေါင်း အင်အားစု ငါးခုရှိခဲ့သည်။ မထင်ရှားသော သေးငယ်သည့် ဂိုဏ်းများနှင့် ကျောင်းများအချို့နှင့်အတူ အားလုံးနီးပါး ချေမှုန်းခံခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဤငါးခုကို နုတ်လိုက်ပါက ဟဲရှီ၏ ပြည်နယ်သုံးခုတွင် ထင်ရှားသော အင်အားစု ၃၅ ခု ကျန်ရှိသင့်သည်။

“စားပွဲ ၃၅ လုံး၊ အနည်းငယ်ပဲ လွတ်နေတယ်”

ကဲကျန်းယွင်သည် သူ့ဘေးရှိ ယွဲ့ဝန်ကျူထံ အတွေးများကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။ ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ သူသည် နေရာတစ်ခုလုံးကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ စားပွဲ ၃၅ လုံးကို ခင်းထားပြီး သုံးပိုင်းခန့် ခွဲထားသည်။ ခရိုင်သုံးခုအလိုက် ခွဲထားပုံရသည်။

လောင်ရှန်နှင့် ရန်ပင်းခရိုင်တို့၏ ရှေ့တန်းစားပွဲများသည် လွတ်နေပြီး သူတို့၏ မိသားစုနှစ်ခုအတွက် သီးသန့်ထားပုံရသည်။ ကျန်ရှိသော လွတ်နေသော နေရာအတွက် နှစ်ဦးစလုံး မည်သူအတွက် ဖြစ်မည်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။

ယွဲ့ဝန်ကျူသည် ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ ပြန်လည်ပြောကြားခဲ့သည်။

“ထိုင်ခုံတစ်ခုမှ မလွတ်ဘူးဆိုတော့ ဒီပွဲက တကယ်ကို အရေးပါတဲ့ အခါသမယပဲ။ ဟဲရှီရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ပြည်နယ်သုံးခုက ထင်ရှားတဲ့ အင်အားစု ၃၅ ခုထဲက တစ်ခုတောင် မလာရဲဘူးဆိုတော့ ဒီလို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားကို မမြင်ရတာ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ကြာခဲ့ပြီ”

“အဓိကကတော့ မာစတာဖန်ယင်ရဲ့ ကြက်ကိုသတ်ပြီး မျောက်ကိုကြောက်အောင်လုပ်တဲ့ နည်းဗျူဟာကြောင့်ပါ။ သန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ တပ်မတော်က အခု တုန်ထျန်မြစ်ရဲ့ အနောက်ဘက်ကမ်းမှာ တပ်စွဲထားတယ်။ သူတို့ ထွက်ပြေးချင်ရင်တောင် မရဘူး။ ဒီနေ့ပွဲကို မတက်ရင် သူတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းနဲ့ တာအိုမျိုးဆက်ကို ချေမှုန်းခံရတဲ့ ထျန်တင်ဂိုဏ်းလို အဖြစ်မျိုး ကြုံရမလား ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ…”

“ဂိုဏ်းချုပ်ယွဲ့၊ ခန်းမမှူး ကဲ၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ”

နှစ်ဦးသား တီးတိုးပြောဆိုနေစဉ် လူအုပ်ထဲမှ အဖြူရောင်ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောတင့်တယ်သော လူငယ်တစ်ဦး ရုတ်တရက် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်။ စကားပြောနေစဉ် သူသည် သူတို့အား လေးလေးစားစား ဦးညွှတ်ကာ အရိုအသေပြုရန် မမေ့ခဲ့ပေ။

ယွဲ့ဝန်ကျူသည် လူငယ်၏ နုပျိုသော ရုပ်ရည်နှင့် သိမ်မွေ့သော စိတ်ထားကို ကြည့်ကာ သူထွက်ပေါ်လာသော တူညီသော အငွေ့အသက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ စိတ်ထဲတွင် ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် အံ့အားသင့်ဟန်ဆောင်ကာ

“မာစတာ ယွဲ့ ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို မရောက်တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီ။ ဒီလို အလားအလာရှိတဲ့ သူရဲကောင်းငယ်တစ်ယောက် ဟဲရှီရဲ့ ပြည်နယ်သုံးခုက ပေါ်ထွက်လာတာကို ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ မင်းရဲ့ နာမည်လေးကို မေးမြန်းခွင့်ပြုပါဦး...”

ကဲကျန်းယွင်၏ မျက်ခုံးထောင့်တွင် တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ယွဲ့ဝန်ကျူ၏ အမည်ပြောင်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ယဉ်ကျေးသော အမူအရာကြောင့် ဂျင်တယ်မန် ချင်လောင်ဖြစ်သော်လည်း အံ့သြစရာကောင်းစွာ သူသည် ချော့မော့တတ်သူလည်း ဖြစ်သည်။

“မာစတာ ကဲလည်း ဝမ်ယန်ခရိုင်ကို နှစ်အတော်ကြာ မရောက်ဖူးဘူး။ ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်မျိုးကို ဟဲရှီရဲ့ ပြည်နယ်သုံးခုမှာတင်မက ယုံကျိုးတစ်ခုလုံးမှာ ရှာရခက်တယ်။ တချို့က မင်းကို ပဉ္စမမြောက် သခင်ငယ်လို့ ခေါ်နေတာ ကြားဖူးတယ်။ မင်းက ဟိုမျိုးနွယ်ရဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်ထဲက တစ်ကောင်၊ ဟိုယုတွမ် ဖြစ်နိုင်မလား”

ဟိုယုတွမ်က နှိမ့်ချသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ လူနှစ်ယောက်၏ တမင်တကာ ချော့မော့ပြောဆိုမှုသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို မလွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုနေ့တွင် သူသည် ထိုအရာကို အလွန်အမင်း ကြားခဲ့ရပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိတော့ပေ။

“အဘိုးနှစ်ဦးက ကျွန်တော့်ကို ချီးမွမ်းနေတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့နောက်က တပည့်တွေကို ကြည့်ရင် ဟဲရှီရဲ့ လူငယ်အရည်အချင်းရှိသူတွေရဲ့ ကျက်သရေကို မြင်နိုင်တယ်။ ယုတွမ်က ပညာရော အတွေ့အကြုံမှာပါ အလွန်နိမ့်ကျပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်မှ ဟဲရှီကို ရောက်လာတာပဲရှိသေးတယ်။ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်ဘွဲ့ကို ကျွန်တော် လုံးဝ မခံနိုင်ပါဘူး”

ယွဲ့ဝန်ကျူနှင့် ကဲကျန်းယွင်တို့၏ နောက်ကွယ်မှ တပည့်တော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဟိုယုတွမ်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ မာနထောင်လွှားလာကြသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုသည် ဂန်ချီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အမှန်စင်စစ် တစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ ဂိုဏ်းအသီးသီး၏ မျိုးဆက်သစ်များကြားတွင် ထူးချွန်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ဟဲရှီ၏ လူငယ်အရည်အချင်းရှိသူများ ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အလွန်အကျွံ ပြောခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဟိုယုတွမ်၏ ချော့မော့ပြောဆိုမှုကို အတော်လေး နှစ်သက်ကြသည်။

“ပဉ္စမမြောက် သခင်ငယ်တောင် အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူငယ်လို့ မယူဆရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဟဲရှီရဲ့ ပြည်နယ်သုံးခုမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဟိုမျိုးနွယ်ရဲ့ နဂါးနှစ်ကောင်ဟာ အခု ဆန်လင်နဲ့ ဟဲရှီနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကျော်ကြားနေတာ။ ဘယ်သူက သူတို့ကို မသိဘူးလဲ။ ဖုန်းဘိုခန်းမနဲ့ နာမည်ကျော်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ လူငယ်တပည့်တွေက မဆိုးဘူး။ ဒါပေမယ့် ပဉ္စမမြောက် သခင်ငယ်နဲ့ ဟိုမျိုးနွယ်ရဲ့ သခင်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် သူတို့ဟာ တူညီတဲ့ အဆင့်မှာ မရှိဘူး”

သို့သော် နောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုတပည့်များကို တိမ်တိုက်များမှ ချက်ချင်းဆိုသလို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည် ဆွဲချလိုက်သည်။ သူတို့ရှေ့ရှိ ပဉ္စမမြောက် သခင်ငယ် ဟိုယုတွမ်နှင့် ဟိုမျိုးနွယ်၏ သခင် ဟိုယုရှောင်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ အဆင့်တွင် မရှိကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်သွားကြသည်။ ပဉ္စမမြောက် သခင်ငယ်၏ ယခင်စကားများသည် ရိုးသားနှိမ့်ချမှု သက်သက်သာဖြစ်ပြီး သူတို့က အလေးအနက်ထားပါက သူတို့ကိုယ်တိုင်ကိုသာ ရယ်စရာဖြစ်စေလိမ့်မည်။

အဖွဲ့သည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူဒါဇင်ခန့်ပါသော နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ လူသည် အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သတ်လတ်ပိုင်းအရွယ်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး မျက်နှာနှင့် ခါးတွင် ဓားရှည်တစ်လက် ပါရှိသည်။ သူသည် ယခုမှ စကားပြောခဲ့သူဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် မမှားရင် မင်းက လင်ယွမ်က ဂေါမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ဂေါဟိုင်ချန် မဟုတ်လား”ဟု ဟိုယုတွမ်က မေးလိုက်သည်။

“မာစတာဂေါလို သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ပဉ္စမမြောက် သခင်ငယ်က အသိအမှတ်ပြုတာဟာ တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ ဂုဏ်ပဲ”

“ဟားဟား၊ အကြီးအကဲဂေါက သူ့ကိုယ်သူ သာမန်လူတစ်ယောက်လို့ ယူဆရင် ဒီနေ့ ဒီမှာ နာမည်ကြီးတဲ့သူ မရှိတော့ဘူး။ လင်ယွမ်က ‘ဟဲရှီရဲ့ ပထမဆုံးခရိုင်’ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ယုတွမ်ရဲ့ နားထဲကို မိုးခြိမ်းသံလို ရောက်လာတယ်။ ခရိုင်မြို့နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ ခရိုင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ဖို့ အကြီးအကဲဂေါရဲ့ အတွေ့အကြုံကို ကျွန်တော် လေ့လာရမယ်…”