ဟိုမိသားစုရဲ့ နဂါးနှစ်ကောင် (၃)

ဟိုယုကျယ်၏ အပြုအမူသည် ဟိုမျိုးနွယ်စုအတွင်း၌ သိပ်အရေးမပါဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ဟိုယုတွမ်သည် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ယွီတွမ်သည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်မားသော်လည်း အပြင်တွင် အစ်ကိုအကြီးဆုံး၏ ဦးဆောင်မှုကို လိုက်နာရန် သေချာပေါက် မျှော်လင့်ထားသည်။

သို့သော် အခြားသူများအတွက် သူသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိသော စည်းကျော်လွန်ခဲ့သည်။

ရှန်ဂူဖန်၏ လေသံပြောင်းလဲသွားသည်ကိုလည်း လူတိုင်း သတိပြုမိပြီး လေထုသည် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။ မျက်လုံးအားလုံးသည် ဟိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူတို့ မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

ဟိုယုတွမ်နှင့် ဟိုယုကျယ်တို့၏ မျက်နှာများသည် အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော်လည်း အသက်ရှူ ၁၀ ကြိမ်ကျော် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။ ဟိုယုတွမ်သည် ထရပ်ကာ ရှန်ဂူဖန်ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ကျူမျိုးနွယ်စုက တွေ့တဲ့နေရာမှာ သတ်ဖို့ အမိန့်ကို ရုပ်သိမ်းဖို့ ဆန္ဒမရှိတာက ရှန်မျိုးနွယ်စုနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့က ရှန်မျိုးနွယ်စုကို ဒေါသမထားရဲပါဘူး။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက တိုက်ရိုက်ပြောတတ်လို့ စော်ကားမိနိုင်ပေမဲ့ မိသားစုအကြီးအကဲရှန်ရဲ့ ခွင့်လွှတ်မှုနဲ့ နားလည်မှုကို တောင်းပန်ပါတယ်”

နောက်ဆုံးတွင် ကျင်းလင်တွင် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ ရပ်တည်ခဲ့သော ရှန်မိသားစုဖြစ်သည်။

နေ့လယ်နေကဲ့သို့ တက်လာနေသော ဟိုညီအစ်ကိုများပင် ရှန်ဂူဖန်ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ခံရသေးသည်။

လင်ယန်ယွင်နှင့် ကျန်ခြောက်ဦးတို့သည် ဤအတွေးကို တစ်ဦးစီ မျှဝေခဲ့ကြပြီး ဟိုယုကျယ်နှင့် ဟိုယုတွမ်တို့ လျှော့ပေးသည်ကို ကြည့်နေသော ကျိုးဟုန်တစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ညင်သာစွာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

“အခုလိုဖြစ်နေတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒီခရီးစဉ်ဟာ ကျင်းလင်ခရိုင်ကို ဖြတ်သန်းရုံသက်သက်ပဲဖြစ်ပြီး စီရင်စုမြို့ကို အရေးကြီးကိစ္စနဲ့ အမြန်သွားရမှာမို့ စီရင်စုဝန်ကျိုး၊ မိသားစုအကြီးအကဲရှန်၊ ခွင့်ပြုပါဦး ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကို အခုထွက်ခွာပါတော့မယ်။ စီရင်စုမြို့က ပြန်ရောက်လာရင် ညစာစားပွဲတစ်ခု ကျင်းပပြီး အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်ပါ့မယ်၊ ဘယ်လိုလဲ”

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ မျက်နှာများသည် တောင့်တင်းသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားကြသည်။ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ပျော့ပြောင်းသွားပြီဟု သူတို့ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ကြေညာနေကြသည်။

သူတို့သည် မကျေနပ်မှုများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပုံရသည်။

“သူတို့က ငယ်ရွယ်သေးတယ်၊ တကယ်တော့ ဒီလိုအသေးအဖွဲကိစ္စလေးမှာတောင် တည်ငြိမ်အောင် မနေနိုင်ဘူး။ သူတို့ မမြင်ဖူးဘူးလား၊ ကျိုးဟုန်နဲ့ ရှန်ဂူဖန်တို့ဟာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရန်ဖြစ်နေခဲ့ကြပြီး ဖြစ်နိုင်တိုင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ချင်နေကြတာ”

သို့သော် လိုအပ်လာသည့်အခါ သူတို့သည် စားပွဲတစ်ခုတည်း၌ အတူထိုင်ကာ စားသောက်နိုင်ကြသေးသည်။

ဟိုယုကျယ်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် ထင်ရှားမနေသော်လည်း ထားလိုက်တော့။

တစ်ဖက်၌လည်း ကျောက်ယန်မိုရူ ဟိုယုတွမ်သည် အလွန်ပါရမီထူးချွန်ပြီး ထက်မြက်သည်ဟု ကောလဟာလများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ယခု သူတို့ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် သူသည် ထိုမျှအထိ မဟုတ်တန်ရာ!

ထောင်မျက်နှာချောမောသည့် ဟိုယုရှောင်နှင့် ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ နာမည်ကျော် နဂါးနှစ်ကောင်ဟူသည် တကယ်တမ်း၌ နာမည်လွဲမှားနေခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်...

ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်သည် ထိုနေရာရှိ လူအများအပြားကြားတွင် အတွေးအများအပြားကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ သူတို့သည် ရှန်ဂူဖန်နှင့် ကျိုးဟုန်တို့ကို နှုတ်ဆက်ရန် ဆက်လက်၍ ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့ကြသည်။

ရှန်ဂူဖန်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ မျက်နှာသည် ခံစားချက်မဲ့နေပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ထိုလူနှစ်ဦးကို အနည်းငယ် မထီမဲ့မြင်ပြုလာသည်။

ကျိုးဟုန်၏ မျက်နှာသည် မပျော်ရွှင်ဘဲ ရှိနေပြီး သူတို့ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် လက်ဝှေ့ယမ်းရန် ပြင်နေစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်ခု သူ၏ နားထဲသို့ ဝင်လာသောကြောင့် သူ၏ မျက်ဆံများသည် ရုတ်တရက် ကျုံ့သွားသည်။

“စီရင်စုဝန်ကျိုး၊ ကျူမျိုးနွယ်စုရဲ့ အခြေစိုက်စခန်း ဘယ်မှာလဲ သိပါသလား”

သူသည် မည်သူ၏ အသံဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်ပြီး ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်နေသော ဟိုယုတွမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နက်ရှိုင်းစွာတွင် အလွန်ဝမ်းသာမှု၏ အရိပ်အယောင်နှင့်အတူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မှု၏ အရိပ်အယောင်လည်း တောက်ပနေသည်။

“သိတာပေါ့။ ပဉ္စမမြောက်လူငယ်သခင်၊ ဘယ်အချိန်မှာ လုပ်ဆောင်ဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ”

ဟိုယုတွမ်သည် ကျိုးဟုန်ကို မဖြေဘဲ အခြားသူများကို ဆက်လက်၍ နှုတ်ဆက်ပြီး ဟိုယုကျယ်နှင့်အတူ ရှင့်ရှင်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာကာ ဟိုမိသားစုစစ်သည်များကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ကျင်းလင်ခရိုင်မြို့မှ အမှန်တကယ် ထွက်ခွာရန် အနောက်ဘက်မြို့တံခါးသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြို့တံခါးမှ မီတာတစ်ရာခန့် ဝေးသောအခါ ဟိုယုတွမ်သည် စကားအနည်းငယ် တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး သူ့ဘေးမှ ဟိုဖေးသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ကာ အသံမထွက်ဘဲ အဖွဲ့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် ကျင်းလင်ခရိုင်၏ လူအုပ်ထဲသို့ ရောနှောသွားပြီး စီရင်စုဝန်ရုံး၏ ဦးတည်ရာသို့ သွားခဲ့သည်...