ကျင်းလင်ကျူရဲ့ သေမိန့်ကို ဘယ်လိုပယ်ဖျက်ရမလဲ (၂)
Vol. 30 Ch. 418
ဟိုမျိုးနွယ်စုသည် အမှန်တကယ် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ရင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
သူမ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဟိုယုရှောင်သည် ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်လုနီးပါးဖြစ်ကြောင်း သူမ မသိခဲ့ပေ...
ကျူချင်း၏ အနည်းငယ်သော လှည့်ကွက်သည် သူ၏ အာရုံကို လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလှသည်...
အကယ်၍ အခြားသူတစ်ဦးဖြစ်ပါက ဟိုယုရှောင်သည် ဒုတိယအဆင့်အင်အားစုတစ်ခုကို စော်ကားခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန်နှင့် အရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအုပ်စုကိုလည်း ရှောင်ရှားရန် အမှန်တကယ်ပင် ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ဖန်ကျင်းဟုန်သည် စတုတ္ထမြောက်အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ထိုအခြေအနေတွင် သူ လျစ်လျူရှု၍ မရပေ...
“ဒီ ကျင်းလင်သေဒဏ်အမိန့်ကို ပယ်ဖျက်လို့ ရတဲ့နည်းလမ်းများ ရှိသေးလား”
ကျူချင်း၏ မျက်နှာသည် မှောင်မိုက်သွားသည်။ ဟိုယုရှောင်၏ မေးခွန်းသည် အခြေခံအားဖြင့် သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစေခဲ့ပြီး သူမ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိကြောင်း ဆိုလိုသည်။
“ကျူမျိုးနွယ်စုဝင်အားလုံး မသေဆုံးသရွေ့ ပယ်ဖျက်ဖို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိဘူး”
ကျူချင်းသည် ခြိမ်းခြောက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဟိုယုရှောင်နှင့် အခြားသုံးဦး၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်မှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပလာသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။
“အိုငါး၊ မင်း မနက်ဖြန် စီရင်စုမြို့ကို ထွက်ခွာမယ်၊ ကျင်းလင်ခရိုင်ကို ဖြတ်သွားမယ်။ ဒီမိန်းကလေးငယ် နှစ်ယောက်ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားပြီး ကျူမျိုးနွယ်စုကို ခဏ ဝင်ကြည့်လိုက်။ သူတို့ကို တွေ့တဲ့နေရာမှာ သတ်ဖို့ အမိန့်ကို ရုပ်သိမ်းခိုင်းကြည့်၊ သင့်တော်တဲ့ ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပေးပြီး သူတို့ကို စော်ကားမိအောင် မလုပ်နဲ့”
ဟိုယုရှောင်၏ စကားများသည် ကျူမျိုးနွယ်စုကို လျှော့ပေးလိုက်သည့်ပုံရသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ လုံးဝတည်ငြိမ်နေသည်။ သူ စကားပြောနေစဉ် ဟိုယုတွမ်နှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည်။
ဟိုယုတွမ်၏ မျက်နှာတွင် မလိုလားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း သူသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားမယ်။ ဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တဲ့ မိသားစုက တကယ် ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ သိချင်လို့။ သူတို့နဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့တာ မဆိုးဘူး”
ဟိုယုကျယ်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံး၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ နူးညံ့သော အသံသည် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်။
“ဒါဆို အိုငါးနဲ့အတူ သွားလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့၊ အစ်ကိုကြီး”
“ကောင်းပြီလေ၊ ဒီနေ့ ပြောစရာရှိတာ အားလုံး ပြောပြီးပြီ။ ဒီမိန်းကလေးငယ် နှစ်ယောက်အတွက် နေရာထိုင်ခင်း စီစဉ်ပေးလိုက်။ မနက်ဖြန် မင်းတို့ထွက်သွားတဲ့အခါ သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်။ ညလည်းနက်နေပြီ၊ အားလုံး နားကြစို့”
ဟိုယုကျယ်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ရှေ့သို့တိုးထွက်ပြီး ကျူချင်းနှင့် ကျူလန်တို့ကို ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြည်လိုက်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “အမျိုးသမီးတို့၊ ကြွတော်မူပါ။ ကျင်းလင်ကို ရောက်တဲ့အခါ လမ်းပြဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ရင် ငါတို့ ဟိုမျိုးနွယ်စုဟာ ကျူမျိုးနွယ်စုနဲ့ ဆက်ဆံရေးတောင် ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ကျူချင်းနှင့် ကျူလန်တို့သည် မျက်လုံးချင်း ဆုံကြည့်လိုက်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် အဖြေကို မရှာဖွေနိုင်ဘဲ ငြင်းဆန်ရန် အနေအထားတွင် မရှိကြောင်း သိသောကြောင့် သူတို့သည် ဟိုယုကျယ်ကို နာခံစွာ လိုက်ပါကာ အဓိကခန်းမမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လူအားလုံး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ခဏကြာအောင် ပေါင်ပေါ်လက်တင်ထိုင်နေပြီးမှ ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချကာ “ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိလို့လဲ” ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
......
ယွီခေတ်၊ ၁၃၂၂၊ စက်တင်ဘာလ အစောပိုင်း
ဝမ်ယန်ခရိုင်မြို့တွင် ဟိုယုတွမ်နှင့် ဟိုယုကျယ်တို့သည် အထက်ဟိုတံခါး၏ တပ်မ (၁၀) ခုနှင့် အထက်တန်းစား ကျောက်ယန်တပ်မတော်မှ တပ်သား (၃,၀၀၀) ကို ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မိုင် (၃) မိုင်ကျော် ရှည်လျားသော တန်းစီဖြင့် လှည်းအလွတ် (၅၀) နီးပါးကို စောင့်ရှောက်လျက် ခမ်းနားစွာဖြင့် ရှင့်နန်စီရင်စုမြို့သို့ ဦးတည်သော တရားဝင်လမ်းမပေါ်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
“ငါ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လုပ်ခိုင်းထားတာတွေကို မမေ့နဲ့။ စီရင်စုမြို့ရဲ့ အခြေအနေကိုလည်း ပိုစုံစမ်းပါ။ လီစန်ယွင်က အရင်က ရောက်ဖူးပြီး ဒီတစ်ခါ မင်းတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားမယ်။ သူရှိနေတာက လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကောင်းလိမ့်မယ်။
စီရင်စုမြို့အထိ မိုင်တစ်ထောင်သုံးရာကျော် ဝေးတယ်။ မင်းတို့က အဓိကတပ်နဲ့အတူ သွားရင် အရာရာ နှောင့်နှေးသွားလိမ့်မယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က အထက်ဟိုတံခါးရဲ့ အထက်တန်းစား မြင်းတပ်ကို ရှေ့က ဦးဆောင်သွားပြီး အဓိကတပ်ကို နောက်က လိုက်ခိုင်းလိုက်။ မင်းတို့ စီရင်စုမြို့က ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့က ကျင်းလင်ခရိုင်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ...”
ဟိုအိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင် ဟိုယုရှောင်သည် ဤနောက်ဆုံး ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးခဲ့သည်။ ဟိုယုကျယ်နှင့် ဟိုယုတွမ်တို့သည် ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ကြသည်။ အဓိကတပ်သည် သူတို့ ပြန်လာချိန်တွင် ကျင်းလင်ခရိုင်သို့ ရောက်သင့်ကြောင်း ကြားသောအခါ ဟိုယုကျယ်၏ မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သောအလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပလာပြီး ဟိုယုတွမ်က သနားကြင်နာမှု၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ပြသခဲ့သည်။
“နားလည်ပြီ အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ထွက်တော့မယ်”
“ကောင်းပြီ၊ ခရီးချောမွေ့ပါစေ”
တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် လှည့်ကာ ဟိုအိမ်တော်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။