ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သန့်ရှင်းသောနယ်မြေပဲလေ (၂)
Vol. 31 Ch. 435
“မြက်ပင်တွေကို ဖယ်ရှားဖို့ဆိုရင် အမြစ်ကနေ ဆွဲထုတ်ရမယ်။ ဒီနှစ်ယောက်လည်း ကျူမျိုးနွယ်စုကပဲ၊ သူတို့ကို သတ်လိုက်”
ဟိုယုကျယ်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်ပြီး မတွန့်ဆုတ်ခဲ့ပေ။
ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ကျူချင်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဟိုဖေးသည် လှုပ်ရှားရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမသည် ချက်ချင်း ပါးစပ်ဖွင့်ကာ ဟိုယုကျယ်ကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် တောင်းပန်ခဲ့သည်။
“သခင်လေး၊ ကျွန်မတို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတော်မူပါ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံး ကျူမျိုးရိုးတူပေမယ့် အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်ပြီးမှ မိသားစုထဲ ပြန်ဝင်ပြီး ရာထူးတွေယူခဲ့တာပါ။ ကျူမျိုးနွယ်စုနဲ့ ကျွန်မတို့မှာ စိတ်ခံစားချက်ဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှု မရှိပါဘူး။ ကျွန်မတို့ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ဟာ ဒီအချိန်ကစပြီး သခင်လေးရဲ့ ခြေတော်ရင်းမှာ ကျွန်ပြုကျွန်မအဖြစ် အစေခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတော်မူဖို့ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်”
ဟိုယုကျယ်သည် တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ဟိုဖေးကို ဆက်လက် အချက်ပြနေပြီး သူတို့ဘေးမှ ဟိုယုတွမ်သည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် သံသယအနည်းငယ် ပေါ်နေသည်။ ဟိုဖေးကို ရပ်တန့်ရန် ခေါင်းခါပြီးနောက် သူသည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို စစ်မေးရန် စကားစပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့က ကျူမျိုးနွယ်စုကို ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူးလို့ ပြောတယ်၊ အသေးစိတ်ရှင်းပြပါ။ တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”
ကျူချင်းသည် သူမနှင့် သူမ၏ ညီမ၏ နောက်ခံအကြောင်းကို အသေးစိတ်ပြောပြပြီး အထူးသဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင်များကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် ကျူမျိုးနွယ်စု၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို အလေးပေးပြောကြားခဲ့သည်။ သူတို့သည် မျိုးနွယ်စုအပေါ် အမှန်တကယ် နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်များ မရှိသောကြောင့် ရွှေအိမ်တော်တောင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဟိုမျိုးနွယ်စုအပေါ် မုန်းတီးမှု မထားရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။
ဟိုယုကျယ်၏ မျက်နှာသည် ဘေးဘက်တွင် ဘာမှ မပြောဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်။ သူသည် ကျူချင်း၏ စကားများကို သေချာစွာ နားမထောင်ခဲ့ပေ။ သူ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသောအရာမှာ ဟိုယုတွမ်သည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို အဘယ်ကြောင့် မသတ်ခဲ့သနည်းဟူ၍ဖြစ်သည်။ အခြားမည်သူမဆိုဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ အစ်ကိုအကြီးဆုံး ဟိုယုရှောင်ပင်ဖြစ်စေ၊ သူသည် ကာမရာဂကြောင့် တစ်နည်းနည်း ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ဟု သံသယဝင်နိုင်သော်လည်း ဟိုယုတွမ်နှင့်ပတ်သက်၍ ထိုသို့မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။
သူသည် ဟိုယုတွမ်သည် ထိုမိန်းမနှစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို ဆက်လက်ကြည့်နေပြီး သူ နောက်ဆုံး ဘာလုပ်မည်ကို သိလိုနေသည်။
“ဒါဆို မင်းတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက မင်းတို့အဖေ ကျူဝူလေးနဲ့ ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး ကျူမျိုးနွယ်စုအပေါ် တကယ် ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ ဆိုလိုတာလား။ ဝမ်ယန်ခရိုင်မှာ မင်းတို့ စောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ ဂျင်လင်သေမိန့်ဟာ မင်းတို့အဖေ ကျူဝူလေးအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းဖို့လည်း ပါတာလား”
“အတိအကျပဲ။ ကျွန်မတို့အဖေက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဖို့ အမိန့်ခံပြီး ကျန်ယဲစီရင်စုကို သွားခဲ့တာ၊ အဲဒီကစပြီး သူ့အကြောင်း ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ညီမမှာ တကယ် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် ဟိုအိမ်တော်ထဲကို ဖောက်ဝင်ခဲ့တာ”
ကျူလန်သည် သူမ၏ ညီမ စကားပြောနေစဉ် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဟိုယုတွမ်ကို ဖြေကြားရန်လည်း ဝင်ရောက်ပြောကြားခဲ့သည်။
ဟိုယုတွမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ညီအစ်မနှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး သူတို့၏ စကားများ၏ ယုံကြည်နိုင်စွမ်းကို အကဲဖြတ်နေပုံရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ဟိုယုကျယ်ကို လှည့်ကြည့်ကာ “လေးယောက်မြောက် အစ်ကို သူတို့ လိမ်နေပုံမပေါ်ဘူး။ စွမ်းအားစုစည်းခြင်းအဆင့်မှာရှိတဲ့ စစ်သည်နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာ နှမြောစရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဟာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်ယောက်မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေရှိရင် မျိုးနွယ်စုထဲ ခေါ်သွင်းတာက ပြဿနာဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု ဟိုယုကျယ်က သူတို့ကို ယုံကြည်မှုမရှိကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက ဆက်ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း စကားပြောပြီးပြီဆိုတော့ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့။ စွမ်းအားစုစည်းခြင်းအဆင့်မှာရှိတဲ့ စစ်သည်နှစ်ယောက်က ဘာပြဿနာမှ သိပ်မဖြစ်စေနိုင်ပါဘူး”
ကျူချင်းနှင့် ကျူလန်တို့သည် ဟိုယုတွမ်ကို တင်းမာစွာ ကြည့်နေကြပြီး ဟိုယုကျယ်က သူတို့ကို မယုံကြည်သောကြောင့် သူတို့ရှေ့မှ ကြင်နာပြီး ပညာတတ်ပုံရသော ဟိုယုတွမ်သည် ယခုအခါ သူတို့၏ အသက်ကို သူ့လက်ထဲတွင် ထားရှိသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားကြသည်။
“ဟိုဖေး၊ သူတို့ကို ဖြေပေးလိုက်” ဟု ဟိုယုတွမ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဟိုယုတွမ်၏ စကားကြောင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျှော့ချလိုက်ကြသည်။
သို့သော် ဟိုဖေးသည် သူတို့ကို ဖြေပြီးသည်နှင့် ဟိုယုတွမ်သည် ဟိုယုကျယ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ထိုမိန်းမနှစ်ဦးကို အချက်ပြလိုက်သည်။
“လေးယောက်မြောက်အစ်ကိုက မင်းတို့ကို မသတ်ဘူးလို့ မပြောသေးဘူး။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ချင်ရင် သူ့ကို ပိုပြီး တောင်းပန်သင့်တယ်။ မင်းတို့ အဖေကို ကယ်တင်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ တစ်နေ့ လေးယောက်မြောက်အစ်ကို စိတ်ကောင်းဝင်ရင် မင်းတို့အဖေကို ကယ်တင်ဖို့တောင် ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်...”
ဤစကားကို ကြားသောအခါ ညီအစ်မနှစ်ဦး၏ မျက်နှာများသည် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် သူတို့သည် ခေါင်းမော့ကာ ဟိုယုကျယ်ကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများသည် ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
“ကျူချင်း၊ လေးယောက်မြောက် သခင်လေးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်”
“ကျူလန်၊ လေးယောက်မြောက် သခင်လေးကို ဦးညွှတ်ပါတယ်”
ဟိုယုကျယ်သည် ထိုမိန်းမနှစ်ဦးသည် သူ့ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြည့်နေသည်။ သူသည် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဟိုယုတွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ အံ့အားသင့်နေသည်။ ဟိုယုတွမ်သည် ထိုမိန်းမနှစ်ဦးကို ကျွန်မအဖြစ် ခေါ်ယူလိုသည်ဟု သူထင်ခဲ့ပြီး ဟိုယုတွမ်သည် သူတို့ကို သူ့ထံ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်ခဲ့ပေ။
“ငါးယောက်မြောက် အဘိုးအို၊ ဘာ...”
သူ၏ စကား မဆုံးသေးမီပင် ဟိုယုတွမ်သည် မြင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးကာ ထွက်ခွာသွားပြီး ဟိုယုကျယ်ကို စိတ်မချမ်းမသာသော အမူအရာဖြင့် ကျူချင်းနှင့် ကျူလန် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာတွင် အကူအညီမဲ့သော အမူအရာကို ဖော်ပြနေသည်။
“ထကြ။ မင်းတို့ ငါ့ဟိုမျိုးနွယ်စုကို သစ္စာရှိရှိ အစေခံသရွေ့ အခွင့်အရေးပေါ်လာရင် နောင်မှာ မင်းတို့အဖေကို ကယ်တင်ဖို့ ကူညီပေးဖို့ မဖြစ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး”
ထရပ်ပြီးနောက် ဟိုဖေးသည် ညီအစ်မနှစ်ဦးကို စစ်မြင်းတစ်ကောင်စီ ပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် မြင်းပေါ်တက်ပြီး ဟိုယုကျယ်၏ ဘေးတွင် အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။ လက်ရှိအခြေအနေတွင် ဟိုယုကျယ်ကို သူတို့၏ အဖေကို ကယ်တင်ရန် အကူအညီတောင်းရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူတို့သိသော်လည်း သူတို့သည် ဟိုမျိုးနွယ်စုကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အစေခံပြီး ဟိုယုကျယ်၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိနိုင်သရွေ့ ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ အင်အားဖြင့် ကျန်ယဲစီရင်စုတွင် သူတို့၏ အဖေကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသောအလုပ်မဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ရုံသာမက သူတို့၏ အဖေကို ကယ်တင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း မြင်ခဲ့ကြသည်။ သဘာဝအားဖြင့် ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ ပြန်သွားသော တရားဝင်လမ်းမပေါ်တွင် ဟိုမျိုးနွယ်စု၏ နောက်လိုက်အဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသောကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကောင်းမွန်ခဲ့ကြသည်။
......
ယွီခေတ်၊ နှစ် ၁၃၂၂၊ စက်တင်ဘာ ၁၉ ရက်
ဟိုယုကျယ်၊ ဟိုယုတွမ်နှင့် သူတို့၏ အဖွဲ့သည် ဝမ်ယန်ခရိုင်သို့ တစ်ရက်စောရောက်ရှိခဲ့သည်။ ကြိုတင်သတင်းရရှိထားသော ဟိုယုရှောင်သည် အိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင် စောစောစီးစီး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“ဒါတွေက စစ်မြင်းတွေဆိုတော့ တကယ်ကို သန်မာပြီး အင်အားကြီးမားတာပဲ။ ဒီမြင်းတွေပေါ်က သွေးသားစွမ်းအင်က ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု အဆင့်ငါးမှာရှိတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ထက် မနည်းဘူး။ မဟုတ်ဘူး၊ ရှေ့က စစ်မြင်းတစ်ရာထဲမှာတောင် အချို့က ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ခုနစ်မှာရှိတဲ့ စစ်သည်တစ်ယောက်ရဲ့ သွေးသားစွမ်းအင်အဆင့်ကို ရောက်နေတယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်”
“မြို့တံခါးဝကို ဝင်လာတာနဲ့ လေးယောက်မြောက် သခင်လေးဆီက ကြားတာက ရှေ့က တစ်ရာက အကောင်းစား စစ်မြင်းတွေ၊ တစ်ကောင်ကို ငွေ တသောင်းငါးထောင်ကျတယ်။ နောက်က ငါးရာက သွေးကောင်းတဲ့ စစ်မြင်းတွေ၊ တစ်ကောင်ကို ခြောက်ထောင်ငါးရာပဲဆိုတော့ သဘာဝကျကျ အင်အားကွာခြားတာပေါ့”
“သုံးသောင်းငါးထောင်၊ အဲဒီလောက် ဈေးကြီးတာလား”
“ဒီစစ်မြင်းတွေကို ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်အဆင့် ဆယ်မှာရှိတဲ့ စစ်သည်တွေပဲ ကိုင်တွယ်နိုင်တယ်၊ သူတို့ သာမန်သတ္တဝါတွေ မဟုတ်ဘူး”
“ကျစ် ကျစ် ငါ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ရမယ်။ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအား အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်သွားရင် မျိုးနွယ်စုက ငါ့ကို စစ်မြင်းတစ်ကောင် ပေးရင် ငါ တကယ်ကို ဘိုးဘွားတွေကို ဂုဏ်ယူစေမှာ”