အခန်း (၂၈)

ကျိုးယန်ယန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း သူမရဲ့အသံက ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ "အစ်ကို။ ညီမ အသံသင်ခန်းစာ ပြီးသွားပြီ လာကြည့်ပေးဦး"

ကျန်းရှောင် တက် ခနဲအသံထွက်သွားသည်။ ဒါဆို ကျိုးယန်ယန်လည်း အဆိုတော်ဖြစ်လာတော့မည်။ သူမ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို စူးစူးဝါးဝါး ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူရဲ့ ဗီဇက ကြီးစိုးလွန်းနေပုံရပြီး ညီမဖြစ်သူနဲ့ယှဥ်လိုက်ရင် သူမက သာမန်ဖြစ်နေသည်။

သူတို့နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာက လဝက်ကျော်သာကြာသွားပေမယ့် ကျိုးယန်ယန်ကတော့ တော်တော်လေးကို ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမက ဆံပင်တိုတို ညှပ်ထားပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းတာ ပိုလှလာသည်။ အနုပညာနယ်ပယ်တွင် ချောမောတဲ့ အမျိုးသားတွေနဲ့ ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်သောအခါမှ ကင်းမဲ့မနေပေမယ့် သဘာဝ အလှတရားတွင် သူမရဲ့အားသာချက်တွေရှိသည်မှာ သံသယရှိစရာပင်။

ကျိုးရှို့လင်းပြောလိုက်သည်။ "ယန်ယန်၊ မလောနဲ့ "

ကျိုးယန်ယန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ ညီမစိတ်ပူနေတယ်။ ကြည့်လိုက်လေ၂၀၀၀ နောက်ပိုင်း မျိုးဆက်တွေတောင် ပွဲဦးထွက်ထားပြီး ၉၀ခုနှစ်ဖွား အစ်မ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဖိအားတွေ အများကြီးခံစားရတယ်။ အစ်ကို၊ ဟွားရှက နာမည်ကြီး လူကြိုက်များတဲ့ ဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဝယ်ထားတယ်လို့ကြားတယ်"

"ဒါကို ဘယ်​သူ့ဆီက ကြားလာတာလဲ"

"ညီမ ဆိုလိုတာကလေ ညီမတို့ကိုယ်ပိုင်အရင်းအမြစ်တွေကို အသုံးချသင့်တယ်"

"ယန်ယန်၊ ငါ မင်းကို အရင်ကလည်းပြောထားပြီးသား။ ဒီမှာ ဖြတ်လမ်းမရှိဘူး"

ကျိုးယန်ယန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျန်းရှောင်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူမကိုကျတော့ ဘာလို့ ဒီမှာနေခွင့်ပေးတာလဲ"

သူမရဲ့ လေသံမှာ အထင်အမြင်သေးမှု အပြည့်ရှိနေသည်။

ကျန်းရှောင်က သူမရဲ့ဘာအမူအရာမှမရှိတဲ့ပုံစံနဲ့ ကျိုးယန်ယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးရှို့လင်း မျက်ခုံးအနည်းငယ်ပင့်လိုက်သည်။ "သူမက ငါ့အတွက် လစဉ်လစာ ၅၀၀၀ နဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ။ ယန်ယန် မင်းလိုချင်ရင် မင်းလည်း ဒီလာလုပ်လို့ရတယ်"

ကျန်းရှောင် သွေးတွေတစ်ပွက်အန်ထုတ်လုနီးပါးပင်။

ကျိုးယန်ယန်ရဲ့ မျက်နှာက မတိုးတက်လာပေ။ "ဒီညပွဲရှိသေးလို့ ပြန်တော့မယ်"

ကျိုးယန်ယန် ထွက်သွားသည်နှင့် ကျန်းရှောင် ပစ္စည်းတွေကို စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူမ စပ်စုခဲ့သည်။ "ရှင် သူမကို ဘယ်လို မြှင့်တင်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ"

ကျိုးရှို့လင်းက သူ့နဖူးကို နှိပ်နယ်ခဲ့သည်။ "သူက ကုမ္ပဏီကထုတ်တဲ့ တီဗီဒရာမာနှစ်ခုအတွက် ဇာတ်ဝင်သီချင်းကိုဆိုမှာ"

ကျန်းရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် လူသစ်များအတွက် ထိတွေ့မှုကို တိုးမြှင့်ရန် နည်းလမ်းတွေထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်လည်း ကျိုးယန်ယန် ရဲ့ သီဆိုနိုင်စွမ်းကို သူမ သိသည်။

သူတို့ ဒုတိယနှစ်မှာ ကျောင်းရဲ့ နှစ်သစ်ကူး ဖျော်ဖြေပွဲအတွင်း သူတို့အတန်းက သူမနဲ့ လင်းဝူကို အတန်းကိုယ်စားပြုအတွက် မဲပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် ကျိုးယန်ယန်က သူမနှင့် လင်းဝူကို ပို၍ပင် မကြိုက်ခဲ့ပေ။

"မင်းဘယ်လိုထင်လဲ" လို့ ကျိုးရှို့လင်း မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင် ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ "သူမက အိုင်ဒေါ လမ်းကြောင်းအတွက် တော်တော်လေးကို သင့်တော်တယ်။ သူမ ပြောခဲ့သလိုပဲ ဟွားရှက ဝယ်ထားတဲ့ ဝတ္ထုတွေက ပရိသတ် အခြေခံရှိထားပြီးသား။ သူမနဲ့ လိုက်ဖက်မယ့် တစ်ခုကို ရွေးပြီး သူမကို ခေါင်းဆောင်မင်းသမီးလုပ်ခိုင်းလိုက်ပါ။ အန္တရာယ်တော့များပေမယ့် လောင်းကစား လုပ်လို့ရတယ်။ လူငယ်အမျိုးအစားက သူမ စတိုင်လ်နဲ့ လိုက်ဖက်တယ်။ ဒရာမာဇာတ်လမ်းတွဲကို အွန်လိုင်းစျေးကွက် ရှာဖွေရေးနဲ့ ထုတ်လွှင့်တဲ့အခါကျရင် positive impression တွေ ရနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့်...."

ကျိုးရှို့လင်း ၏ မျက်လုံးတွေက နှစ်သက်မှု အရိပ်အမြွက်ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ "ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ"

"အဓိကသော့ချက်က သူမရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှု စွမ်းရည်ရှိမှရမယ်။ အခုခေတ် ပရိသတ်တွေက တုံးအတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး။ သရုပ်ဆောင်ပိုင်း ညံ့ရင် သူတို့ဝယ်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးရှို့လင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်။ "လက်ထောက် ကျန်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုက ထင်ရှားနေပြီ"

ကျန်းရှောင် စိတ်အားထက်သန်စွာပြောပြီး မေးစရာမလိုဘဲနဲ့တော့ သူမ အကြံဉာဏ်ပေးနေကြောင်း သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ကျန်းရှောင်ရဲ့ အချိန်ပိုင်းအလုပ်က အချည်းနှီးမဟုတ်ဘူးဘဲလို့ ကျိုးရှို့လင်း ခံစားမိသည်။ အတွေ့အကြုံတွေ တဖြေးဖြေး တိုးတက်လာပြီး အခု သူမ ချို့တဲ့နေတဲ့အရာက အဆက်အသွယ်တွေပဲ။

အဲဒါက စောင့်လို့ရတယ်။

ပွဲကို ကျွင်းထျန်း ဟိုတယ်မှာ ကျင်းပခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးမိနစ်မှာ ၀တ်စုံတွေ သွားဝယ်ခဲ့တာကြောင့် သူတို့ နာရီဝက်ကျော် နောက်ကျခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်က အဝတ်အစားကို သိပ်ဂရုမစိုက်သော်လည်း အလှရသခံစားမှုရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ အနုပညာစွမ်းရည်ကို အမွေဆက်ခံခြင်းဖြင့် သူမသည် အရောင်အသွေးကို အလွန်အကဲဆတ်သူဖြစ်သည်။

အရင်တုန်းကတော့ ကျိုးရှို့လင်း အတွက် ၀တ်စားဆင်ယင်ဖို့ ရွေးတဲ့အခါ သူမက အမြဲတမ်း ပေါ်လွင်အောင်လုပ်ပေးခဲ့သည်။ သူမရဲ့ကိုယ်ပိုင် ၀တ်စားဆင်ယင်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ သူမဟာ ဝတ်ရတာ သက်တောင့်သက်သာရှိသရွေ့ မျှော်လင့်ချက်နည်းပါးသည်။

ပွဲတက်ဖို့ သူမ ကျိုးရှို့လင်းနဲ့ လိုက်ချင်သည်။

ဒါကြောင့် ဝတ်စုံ မမှားသွားသရွေ့ အဆင်ပြေသည်။ ဒါပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်းက အံ့အားသင့်စရာကောင်းစွာဖြင့် စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ သူမ ဝတ်စုံ တစ်စုံပြီး တစ်စုံ လဲဝတ်ကြည့်နေတာကို စောင့်ပေးခဲ့သည်။

သူပျော်နေပုံရပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမအတွက် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ အနက်ရောင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပေမယ့် မှားသွားမှာလည်း မဟုတ်ဘူး။

ကျန်းရှောင် တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် ဝေဖန်လိုက်သည်။ "အဝတ်အစားဝယ်ဖို့ စျေးဝယ်ထွက်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ရှင် အဖော်လိုက်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ထားခဲ့တာ"

ကျိုးရှို့လင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "ဒီည ဒါရိုက်တာ တော်တော်များများ ဒီကိုလာကြမှာ။ တကယ်လို့ မင်းသူတို့ဆီမှာ impression ချန်ထားခဲ့ချင်ရင် အသွင်အပြင်က first impression ပဲ။ ဒါကြောင့် အဝတ်အစားကလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုပဲ"

ကျန်းရှောင် နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မန်နေဂျာ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ အိပ်မက်က ၎င်း၏ မူလလမ်းကြောင်းကတည်းကနေ စလွဲနေပြီ။

ကျိုးရှို့လင်း ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီည အနုပညာ နယ်ပယ်က ရိုက်ချက်များစွာကို ပြသခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက ကျန်းရှောင်၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျက်သရေရှိစွာ အထဲကို လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တစ်ချို့အကြည့်များသည် ကျန်းရှောင် ဘက်သို့ လှည့်လာပြီး သူမ ရဲ့တည်ရှိမှုကို သိမ်မွေ့စွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင် တည်ငြိမ်နေပြီး သူမပါးစပ်ထောင့်မှာ ကစားနေတဲ့ သိမ်မွေ့တဲ့အပြုံးတစ်ခုရှိသည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူမ နားဆီ ကပ်လိုက်ပြီး "မကြောက်နဲ့" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် ကျန်းရှောင်ရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူတို့နဲ့တွေ့တဲ့ လူတိုင်းနဲ့ သူမကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ “ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထောက် ကျန်းရှောင် "

ဒီလူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူတွေဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသာထင်ရှားစွာနဲ့ပဲ သူတို့ဟာ သူမကို စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသည်။

နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ ကျန်းရှောင်က စီးပွားရေးကတ်များစွာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့တာကတော့ သူမမှာ ခုထိ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးကတ်တွေ မရှိတာပဲ။

အနီးနားမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမ ကျိုးရှို့လင်းကို ကွန်ပလိန်းတက်ခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူမရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ပုံစံကို ရယ်ပြီး ကတ်ဆိုတာက ထုံးတမ်း စဉ်လာတစ်ခုသာဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။

ဒီနေ့ သူနဲ့အတူ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက ဘယ်စီးပွားရေးကတ်တွေထက်မဆို ပိုပြီး ထိရောက်သည်။

"မနက်ဖြန် ကျန်းချင် ကို စီးပွားရေးကတ် တစ်ဖာလောက် ပရင့်ထုတ်ခိုင်းထားလိုက်မယ်"

ကျန်းရှောင် အနည်းငယ် ရှက်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မဘာသာ လုပ်လို့ရတယ်။ လက်ထောက် ကျန်းကို ကိစ္စအားလုံး အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ဘူး"

သူတို့ကရှေ့မှာ ရပ်နေပြီး ဒါရိုက်တာ ကျောက်ကျိုးက အမျိုးသမီးတစ်ဦးနဲ့ စကားပြောနေသည်။

အမျိုးသမီးက သူတို့ကို ကျောပေးထားတဲ့အတွက် ကျန်းရှောင်က သူမရဲ့မျက်နှာကို မမြင်နိုင်သလို သူမဘယ်သူလဲဆိုတာ သဘာဝကျကျ မသိပေ။

ကျိုးရှို့လင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ ကျောက်ကို သွားနှုတ်ဆက်ရအောင်"

ကျန်းရှောင် ယရဲ့နှလုံးက ရုတ်တရက် တင်းကျပ်လာသည်။ တစ်နေ့မှာ ဒါရိုက်တာ ကျောက်နဲ့ စကားပြောနိုင်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

ဒါရိုက်တာ ကျောက်က ကျိုးရှို့လင်း ကိုမြင်တော့ သူ့လက်ကို အားရပါးရ ဝှေ့ယမ်းပြီး "ရှို့လင်း" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ခေါ်ခဲ့တော့ သူ့ဘေးနားမှ အမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်လာခဲ့သည်။ သူမက ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "မန်နေဂျာ ကျိုး "

ဟိုတယ်ရဲ့ မီးရောင်တွေက ​ မျက်စိကျိန်းစေ ပေမယ့် သူမ လောက်တော့ မျက်စိ မဖမ်းစားနိုင်ပေ။

ဒါရိုက်တာ ကျောက်က ကျိုးရှို့လင်းနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် လျန့်ယွဲ့နဲ့ Fleeting Years အကြောင်း ဆွေးနွေးနေတာ။ ဟွားရှရဲ့ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ကျိုးရှို့လင်းသည် အေးစက်တဲ့ အရိပ်အမြွက်နှင့် ရောနှောနေတဲ့ ကြယ်တွေလို သူမ၏ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တောက်ပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါရိုက်တာ ကျောက်၊ ခင်များ ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းမျိုးမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုမလုပ်ဘူးဆိုရင် လူထုအတွက် ဆုံးရှုံးမှုပဲ"

လျန့်ယွဲ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျိုးရှို့လင်းကို ကျော်သွားကာ ကျန်းရှောင် ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။

ကျိုးရှို့လင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ ကျောက် ၊ ဆရာမ လျန့်၊ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထောက်ပါ"

ကျန်းရှောင် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ အမြန်ထိန်းကာ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားခဲ့သည်။

လျန့်ယွဲ့က အသက်လေးဆယ်နီးပါးရှိသော်လည်း ဓာတ်ပုံတွေထဲကထက်တောင် လူကိုယ်တိုင်က လှပနေခဲ့သည်။ သူမက အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုကို အာရုံစိုက်ပြီး မကြာခဏ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ကာ ချောမောလှပတဲ့ အသွင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ တစ်ယောက်ပင်။

"ကျွန်မက အိန်ဂျလာပါရှင့် -ဒါရိုက်တာ ကျောက်၊ ဆရာမ လျန့် ၊ Spring Blossoms and Autumn Moon မှာ ဆရာမရဲ့ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို ကျွန်မတကယ်အရမ်းသဘောကျခဲ့တာ "

လျန့်ယွဲ့ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ၎င်းသည်သူမ၏ ပွဲဦးထွက်ရုပ်ရှင်တစ်ကားဖြစ်ပြီး၊ သူမဟာ လူသစ်တစ်ဦးမှ အခြားဘဝ၏ အခြားဇာတ်ခုံသို့ ပြောင်းသွားသော ထိုရုပ်ရှင်နှင့် အတူတူပင်။

ဒါရိုက်တာ ကျောက် မှာ 'Spring Blossoms and Autumn Moon ' ကို ထိုကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်လေးက နှစ်သက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားပေ။ ဒီဇာတ်ကားက ပြည်တွင်းမှာ အမိုက်စားဖန်တီးမှုတွေ အများကြီးမပြုလုပ်ခဲ့ပေမယ့် ဘာလင်မှာ ဆုတွေရခဲ့သည်။

လျန့်ယွဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "အခုခေတ် လူငယ်တွေကို ငါတို့ရဲ့ရုပ်ရှင်ကားဟောင်းတွေ ကြည့်လိမ့်မယ့် မမျှော်လင့်ထားဘူး"

"ရုပ်ရှင်ကားဟောင်းတွေမှာ အကောင်းဆုံး ရုပ်ထွက်သက်ရောက်မှုတွေ မရှိနိုင်ပေမယ့် ရုပ်ရှင်ကားဟောင်းတော်တော်များများမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေ ရှိပြီး သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ သဘာဝကျတဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုစွမ်းရည်တွေက မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေကို လေ့လာရကျိုးနပ်စေပါတယ်" လို့ ကျန်းရှောင် က ရိုးရိုးသားသားပြောကာ သူမ၏ မျက်လုံးတွေ ဝေဝါးသွားကာ စိတ်ခံစားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သူမရဲ့ ခံစားချက်အစစ်အမှန်ကို မြင်ဖို့ခက်သည်။

ဒါရိုက်တာ ကျောက် တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။ "ရှို့လင်း၊ ဒီလက်ထောက်ကို ဘယ်မှာရှာတွေ့လာတာလဲ။ မဆိုးပါဘူး မဆိုးဘူး"

ဒါရိုက်တာ ကျောက် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချီးမွမ်းတာက အဲ့ဒါအစစ်အမှန် ဖြစ်လို့ပင်။