အခန်း (၃၇)
Vol. 3 Ch. 37
ချန်းရင် ဒဏ်ရာရသွားပြီး ကျင်းကျုံးပိုင် ပေါ်လာတာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။
ဒါပေမယ့် ကျင်းကျုံးပိုင်မှာ ချန်းရင် အပေါ် အမှန်တကယ် ခံစားချက်တွေ ရှိနိုင်မလားဆိုတာ သူမကို မကူညီနိုင်ဘဲ တွေးမိသွားစေသည်။
နှစ်တွေကြာလာပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ချစ်သူကောင်မလေး ဒါမှမဟုတ် ချစ်သူကောင်လေးဆိုပြီး ပါပါရာဇီးတွေ ဖမ်းမိထားတာ မရှိခဲ့ပေ။
ဒါ့အပြင် သူတို့က ပြီးပြည့်စုံတဲ့ တွဲဖက်ညီတဲ့သူတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။
အင်း၊ ကျိုးရှို့လင်း ပြန်လာပြီး သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စုံစမ်းဖို့ သူမ စောင့်နေမှပဲရတော့မည်။
ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ယောက်ျားက တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ကောလဟာလထဲ ပါလာတာကို သူမ ဘာလို့ သဝန်တိုတဲ့ အရိပ်အမြွက်လေးကိုတောင် မခံစားခဲ့ရတာလဲ။
ကျန်းရှောင် သူမရဲ့ဗိုက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး မမွေးလာသေးတဲ့ကလေးကို စကားပြောလိုက်သည်။ "ပဲပင်ပေါက်လေး၊ မင်းအဖေ တခြားမိန်းမနဲ့ ကောလာဟလ ကိစ္စတွေထဲ ပါနေတယ်။ တကယ်ကို ဆိုးတာပဲနော်!"
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျိုးယန်ယန်က အုံ့မှိုင်းနေတဲ့အမူအရာဖြင့် အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ အိမ်ထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် မောပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ မေမေကျိုးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမေ၊ ကျန်းရှောင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာက အမှန်ပဲလား"
မေမေကျိုးရဲ့ မျက်နှာမှာ တင်းမာတဲ့ အကြည့်ရှိနေခဲ့သည်။ "ဒီတစ်ခါတော့ သမီး အရမ်းဝေးသွားပြီ!"
"တကယ်ပဲလား" ကျိုးယန်ယန် လက်လျှော့ဖို့ ဆန္ဒမရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။
"အမေ ဒီမနက်ပဲ သူမဆီ သွားလည်လာတာ။ မနက်ဖြန် သမီး သူမကို သွားတောင်းပန်သင့်တယ်"
"သမီး မတောင်းပန်ဘူး! သမီး သူ့ကိုသဘောမကျဘူး !ပြီးတော့ သူ အဆင်ပြေနေတယ် မဟုတ်လား။ ဒါ ထောင်ချောက်တစ်ခုလို့ သမီးထင်တယ်"
"ယန်ယန်၊ သမီး မှတ်ထားရမယ်၊ သူမက သမီးရဲ့ယောက်မ၊ သမီး သူမကို သဘောကျစရာ မလိုဘူး၊ ဒါပေမယ့် သမီးအစ်ကိုအတွက် နည်းနည်းလေးတော့ လေးစားမှုရှိတာကိုပြရမယ်" မေမေကျိုး ခေါင်းကိုက်လာသည်။
"သူ့ကို သမီးရဲ့ယောက်မ အဖြစ် အသိအမှတ်မပြုနိုင်ပါဘူး။ အမေ၊ ကျန်းရှောင်က သမီးအစ်ကိုဆီ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုနဲ့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ သေချာတယ်"
"သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူမ အောင်မြင်သွားပြီ။ သူမနဲ့ သမီးအစ်ကိုတို့ တရားဝင်လက်ထပ်ပြီး ဥပဒေအရ အကာအကွယ်ပေးပြီးသား "
မေမေကျိုးက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတွေကို တွေးမိသည်။ ရှင်းနေသည်မှာ သူတို့နှစ်ဦးက သီးခြားကုတင်တွေပေါ်မှာ အိပ်ကြသည်။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျိုးရှို့လင်းက သူမဗိုက်ထဲက ကလေးကြောင့် ကျန်းရှောင်ကို လက်ထပ်ဖို့ အတင်းတွန်းအားပေးခံရတာလား။
လူငယ်တွေရဲ့ကမ္ဘာက သူမ နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုဖြစ်သည်။
"အမေ......"
"ကောင်းပြီ အရင်ဆုံး နားလိုက်ဦး။ သမီးအဖေ ပြန်လာမှ အမေတို့ စကားပြောကြမယ်"
ကျိုးယန်ယန်က သူမအမေရဲ့လက်ကို အမြန်ဆုပ်ကိုင်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ အဖေပြန်လာရင် သမီးကိုကူညီပေးရမယ်နော်"
"တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် အမေတို့ကို ချက်ခြင်းပြောသင့်တယ်၊ အခုလိုမျိုး ထွက်မပြေးနဲ့"
"သမီး ဟောင်ကောင်ကို ကျောင်းတက်ဖို့သွားတာပါ "
"ယန်ယန်၊ သမီးက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူးနော်။ ကျန်းရှောင်နဲ့ပတ်သတ်ပြီး ဘယ်လို အာဃတတွေရှိနေတာလဲ"
"သမီး သူ့ကို မကြိုက်ဘူး။ အမေ၊ သမီး ဟောင်ကောင်ကနေ အမေ့အတွက် skincare set ဝယ်ခဲ့တယ်။ အရေးအကြောင်းတွေတွက် အရမ်း ထိရောက်တယ်လို့ ပြောတယ်။ အမေ ဒီည စမ်းသုံးကြည့်လိုက်"
မေမေ ကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
ထိုညတွင် ကျိုးရှို့လင်း အိမ်ကို အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ပြန်လာပြီး မှုန်မှိုင်းနေပုံရသည်။ သူအိမ်ထဲဝင်သွားတော့ ကျိုးယန်ယန်က အေးစက်ပြီး နာကြည်းတဲ့အမူအရာဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူ့ကိုစောင့်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရသည်။
"အစ်ကို၊ ကျန်းရှောင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ အမှန်ပဲလား" ကျိုးယန်ယန်က ဒေါသနဲ့ စပ်စုချင်တဲ့စိတ်တွေ ရောနှောနေပြီး မေးလိုက်သည်။
ကျိုးရှို့လင်း သက်ပြင်းချပြီး ဆိုဖာပေါ် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ညီမကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါအမှန်ပဲ။ ကျန်းရှောင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်"
ကျိုးယန်ယန် မယုံကြည်နိုင်စွာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ "ဒီလိုဖြစ်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်လွှတ်ထားရတာလဲ၊ အစ်ကို။ သူမက အစ်ကို့အတွက် မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ အစ်ကိုသိပါတယ်။ ဒီကိုယ်ဝန်နဲ့ အစ်ကိုကို ပိတ်မိအောင်လုပ်လိုက်တာပဲဖြစ်ရမယ်"
ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "ယန်ယန်၊ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူး။ ကျန်းရှောင် ငါ့ကိုပိတ်ထားတာမဟုတ်ဘူး။ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ၊ ကိုယ်ဝန်က မထင်မှတ်ဘဲရလာတာ "
ကျိုးယန်ယန် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "အချစ်။ အစ်ကို၊ အစ်ကို နုံအတာပဲ။ သူမက ညီမတို့မိသားစုရဲ့ ချမ်းသာမှုနဲ့ အဆင့်အတန်းကို အခွင့်ကောင်းယူချင်တဲ့ အကြံအစည်ရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ"
ကျိုးရှို့လင်း ရဲ့ မျက်နှာက လေးနက်လာသည်။ "တော်လိုက်တော့ ယန်ယန်။ ကျန်းရှောင်က ငါ့လိုပဲဆိုတာ မင်းမသိဘူး။ သူမက အဲ့လိုလူမဟုတ်ဘူး။ သူမက ကြင်နာတတ်ပြီး စစ်မှန်တဲ့သူတစ်ယောက်"
"အစ်ကို ဘယ်လိုတွေးနေလဲ ညီမ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ညီမ သူမကို ညီမရဲ့ယောက်မအဖြစ် လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးနော် ပြီးတော့ ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို ညီမ ထောက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး” ကျိုးယန်ယန်က ခေါင်းမာစွာ ကြေညာခဲ့သည်။
ကျိုးရှို့လင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အခြေအနေ၏ အလေးချိန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ယန်ယန်၊ မင်းမှာ မင်းရဲ့သံသယရှိတယ်ဆိုတာကို ငါနားလည်ပါတယ် ဒါပေမယ့် ဒါက ငါ့ဘဝနဲ့ ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ဒါကိုလက်ခံဖို့ ကြိုးစားပြီး ငါ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေကို လေးစားလိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်တယ်"
ကျိုးယန်ယန် သူမရဲ့အစ်ကိုကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတွေက မပြေလျော့သွားခဲ့ပေ။ "ညီမ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ညီမ ဟန်ဆောင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအိမ်ထောင်ရေးက အမှားတစ်ခုပဲ၊ ညီမ ဒီအိမ်ထောင်ရေးပိုင်းမှာ မပါဘူး "
ဒီလိုနဲ့ ကျိုးယန်ယန် ဧည့်ခန်းထဲကနေ ဒေါနဲ့မောနဲ့ထွက်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးရှို့လင်းကို စိတ်ပျက်မှုတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေနှင့် ရောထွေးကာချန်ထားခဲ့သည်။
သူ့ညီမရဲ့ သဘောမတူမှုကို သူ့ကိုယ်ပိုင်ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ကြောင်း သူသိသော်လည်း ကျန်းရှောင်နှင့် အရာခပ်သိမ်းကို လုပ်ဆောင်ရန် သူ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
ရှေ့ဆက်ရမယ့်လမ်းက ချောမွေ့နေမှာ မဟုတ်ပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်းကတော့ စိန်ခေါ်မှုတွေကိုရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီး ကျန်းရှောင် အပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ချစ်ခြင်းမေတ္တာက အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူ့မိသားစုကို သက်သေပြမည်။
.....
ညနေပိုင်းတွင် ကျိုးရှို့လင်းက သူနဲ့ကျန်းရှောင်ရဲ့ အိမ်သို့ အနည်းငယ်နောက်ကျမှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသည်။ သူအိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျန်းရှောင် အိပ်ပျော်နေပြီ။ ဧည့်ခန်းက ထောင့်တိုင်းတွင် မီးရောင်များဖြင့် လင်းထိန်နေသည်။
ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ခရမ်းဖျော့ရောင်ပန်းပွင့်လေးတစ်စည်း ရှိနေပြီး အိမ်ကို ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာစေသည်။ သူမ ပြောင်းလာကတည်းက ဒီနေရာက နေစရာသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ အိမ်တစ်အိမ်လို ခံစားလာရသည်။
အိပ်ခန်းထဲကို အရင်သွားကြည့်လိုက်တော့ သူမ အိပ်ပျော်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာကြောင့် သူ ရေချိုးဖို့ အပြင်ဘက်ကို တိတ်တိတ်လေး ထွက်သွားလိုက်သည်။
သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ပြီးတာနဲ့ သူထပ်ပြီး ပြန်လာတော့ ကျန်းရှောင် နိုးသွားပြီ။
"ကိုယ် မင်းကို နှိုးမိသွားတာလား" ကျိုးရှို့လင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။
ကျန်းရှောင်က သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပွတ်ပြီး "ရေ သောက်ချင်တယ်" လို့ အက်နေတဲ့အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှို့လင်းက ခွက်ကိုယူပြီး ဧည့်ခန်းထဲမှာ သူမအတွက် ရေတစ်ခွက်လောင်းထည့်ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင် အငမ်းမရသောက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
"ရန်ကျဲ ဘယ်လိုနေလဲ။ သူမရဲ့ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်လား။သတင်းတွေမှာတော့ သူမရဲ့ဒဏ်ရာကတော်တော်လေး ပြင်းထန်တယ်လို့ ပြောတယ်"
ကျိုးရှို့လင်း စောင်ပါးပါးလေးရဲ့ ထောင့်စွန်းကို မလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် တက်လိုက်သည်။ “သူမ နံရိုးကျိုးသွားတယ် ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို မထိခိုက်စေခဲ့ဘူး”
ကျန်းရှောင် မျက်နှာက တောင့်တင်း သွားသော်လည်း သူမ ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ "တော်သေးတာပေါ့"
"အွန်လိုင်းမှာ မြင်နေရတဲ့အရာတွေကို အလေးအနက်ကြီး မထားနဲ့၊မင်း အဲဒါကို သိပါတယ်" လို့ ကျိုးရှို့လင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရှောင် သဘောတူညီတဲ့ အသံထုတ်လိုက်ပြီး သူမ အိပ်မပျော်တာကြောင့် ဖုန်း ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျိုးရှို့လင်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာပြောခဲ့သည်။ "မင်း အခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဟာကို ဖုန်းပဲ အမြဲကြည့်နေတယ်။ ကိုယ်တို့ရဲ့ ပဲပင်ပေါက်လေး အနာဂတ်မှာ အဝေးမှုန်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ကျန်းရှောင် အလေးအနက်ထား ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမှာလား"
“ရှိနိုင်တာပေါ့ ”သူ ဝိုးတဝါး ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းရှောင် ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်ကျရင် အန်တီ ကျန်းကို မေးလိုက်မယ်"
"စကားပြောရအောင်"
ကျန်းရှောင် ထိုအရှုပ်တော်ပုံအကြောင်းကို တွေးပြီး "ဆရာကျင်းက ရင်ကျဲကို ကြိုက်နေတာလား"လို့ မမေးခင် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
"ကျင်းကျုံးပိုင်အတွက်လား ဒါမှမဟုတ် ချန်းရင် အတွက် စိတ်ပူနေတာလား"
"ကျွန်မက သိချင်ရုံလေးပါ။ ရှင်တို့ သုံးယောက်အကြောင်း အွန်လိုင်းမှာ အချစ်တြိဂံဇာတ်လမ်း ရှိနေပြီ"
ကျိုးရှို့လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူတို့ အွန်လိုင်းမှာ ဘာတွေပြောနေကြတာလဲ"
"ရင်ကျဲ ရဲ့ ပရိသတ်တွေပေါ့ သူတို့ထဲက သုံးပုံတစ်ပုံက ရင်ကျဲနဲ့ ဆရာ ကျင်းကို ထောက်ခံကြတယ်။ သုံးပုံတစ်ပုံက ရှင်နဲ့ ရင်ကျဲ ကို ထောက်ခံတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က သူမအတွက် မသင့်တော်ဘူးလို့ တွေးကြတယ်"
ကျိုးရှို့လင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ပြုံးနေပေမယ့် မပြုံးသလိုပဲ သူ့မျက်ဝန်းနက်နက်တွေက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျန်းရှောင်က သူ့ အကြည့်အောက်မှာ စိတ်မသက်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ မှင်သက်စွာပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ့်မှာ ချန်းရင်နဲ့ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိပါဘူး"
"ကျွန်မ သိတယ်" သူ၏ ရိုးသားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ မသိစိတ်က ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
"ကျန်းရှောင်၊ ကိုယ်တို့ရဲ့အလုပ်က တစ်ခါတလေ ကောလဟာလတွေကို ရှောင်လို့မရဘူး။ သတင်းထောက်တွေ ဘယ်လို ရေးကြမယ်ဆိုတာ ကိုယ်တို့မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီအစစ်အမှန်မဟုတ်တဲ့ ကြေညာချက်တွေရဲ့ ပုံသဏ္ဍာန်တွေကို ရှောင်ရှားဖို့ ကိုယ် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားသွားမှာပါ။ ပြီးတော့ မင်းနဲ့ ပဲပင်ပေါက်လေးအပေါ် ထားတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျန်းရှောင်ရဲ့ စိတ်တွေ တဝီဝီမြည်သွားပြီး တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းလည်း ဆုံးရှုံးသွားရသည်။
သူမ ပျာယာခတ်နေတာကိုမြင်တော့ သူ ပြီးမြောက်သွားသလို ခံစားရသည်။ "ကျန်းရှောင်၊ မင်းကိုယ့်ကို ဒီလိုဆက်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် ကိုယ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မှာမဟုတ်ဘူး"
ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "...ရှင့်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကြောင့်ကျွန်မ လှည့်စားခံလိုက်ရတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ မစ္စတာ ကျိုးက ဒီလိုမျိုး မပြောတတ်ဘူး"
ကျိုးရှို့လင်း ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အသံက နက်နဲပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ "မဟုတ်ရင် ပဲပင်ပေါက်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်တည်လာမှာလဲ"
ကျန်းရှောင်ရဲ့ မျက်နှာ ပေါက်ကွဲတော့မည်။ သူမ စောင်ကို ဆွဲယူကာ သူမကိုယ်တိုင် ပြန်ညှိယူပြီး သူ့ကိုကျောပေးလိုက်သည်။
ကုတင်တစ်လုံးတည်းကို မျှသုံးတာက တကယ်အန္တရာယ်များတယ်။
စောနက သူမ အရမ်းအိပ်ထားခဲ့တယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတော့ အခုလည်း အိပ်မပျော်နိုင်ပေမယ့် အိပ်ယာပေါ်လှဲချလိုက်သည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကျန်းရှောင် စကားပြောခဲ့သည်။ "အမေက ဒီနေ့လာသွားတယ် ပဲပင်ပေါက်အတွက် ပုခက်ဝယ်ချင်တယ်လို့ပြောတယ်"
"မလိုပါဘူး နောက်မှ ကိုယ်တို့ကိုယ်တိုင်ပဲ ဝယ်လိုက်မယ်"
"မနက်ဖြန် ညစာအတူတူစားမယ်လို့ အမေပြောတယ်"
"ကိုယ်သိတယ်။ မနက်ဖြန် မင်းကိုလာခေါ်ဖို့ ကိုယ် စောစောပြန်လာခဲ့မယ်"
"ယန်ယန် ကျွန်မကို တောင်းပန်လာအောင် ရှင်လုပ်မှာလား"
"မင်းက သူ့ယောက်မပဲ၊ အစဉ်အလာအရ မင်းကို အမေတစ်ယောက်လို လေးစားရမယ်။ ဒါ သူ့တာဝန်ပဲ"
ကျန်းရှောင် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ "လူလူချင်းဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုပဲ "
ကျိုးရှို့လင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါက လှပတဲ့ ကျောက်စိမ်းကြောင့် ဖြစ်ရတဲ့ အမွေကိစ္စပဲ"
ကျန်းရှောင် သူ့စကားတွေကို တွေးပြီး အကျယ်ကြီး ရယ်ပစ်လိုက်သည်။ "တကယ်တော့၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အထက်တန်းကျောင်း ဇာတ်လမ်းကို အခြေခံပြီး တီဗီဒရာမာတစ်ကား လုပ်လို့ရတယ်။ လင်းဝူနဲ့ ချင်းဟန် တို့က အဓိက ဇာတ်ကောင်တွေဖြစ်ပြီး ကျွန်မနဲ့ ယန်ယန်တို့က ဇာတ်ပို့တွေဖြစ်ကြမယ်။ ကျောင်း ဒရာမာဇာတ်ကားတွေမှာ အခုချိန်ထိ စျေးကွက်တစ်ခုရှိနေသေးတယ်၊ ရှင် အဲဒါကို စဉ်းစားသင့်တယ်"
သူမ စိတ်ကောင်းဝင်နေခဲ့သည်။
ညသန်းခေါင်တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် အိပ်ရာဝင်ကာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း မပြောဘဲ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
ကျိုးရှို့လင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လက်ထောက် ကျန်း၊ ရုံးချိန်အတွင်း ကိုယ်တို့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးလို့ရတယ် "