အခန်း (၃၈)

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျိုးရှို့လင်း ကုမ္ပဏီသို့ရောက်ရှိလာတော့ ကျန်းချင်က စိတ်ပူပန်သောကရောက်နေတဲ့အမူအရာကို ဆင်မြန်းထားပြီး သူ့ရုံးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မန်နေဂျာ ကျိုး၊ မစ္စ ကျိုး အထဲမှာ စောင့်နေတာ နာရီဝက်ရှိနေပြီ"ကျန်းချင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြောခဲ့သည်။ မစ္စ ကျိုးက သူ့အပေါ် မလိုမုန်းတီးနေပုံရသည်။

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းညိတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "မင်းအလုပ် မင်းပြန်သွားလုပ်လိုက်တော့ "

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့ ကျိုးယန်ယန် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကို၊ ရောက်ပြီလား " ကျိုးယန်ယန် မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့နေတဲ့ အပြုံးတစ်ခုပြနေသည်။

ကျိုးရှို့လင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာကာ သူမအား လေးနက်တဲ့ အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ညီမကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ညီမ ငယ်ငယ်က အမှားလုပ်မိရင် အစ်ကို ညီမကို အမြဲတမ်း ခွင့်လွှတ်ပေးတယ်လေ" လို့ ကျိုးယန်ယန် စကားပြောရင်း နှုတ်ခမ်းတွေတုန်နေသည်။

ကျိုးရှို့လင်း မျက်ခုံးကျုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယန်ယန်၊ ဒီတစ်ခါက ငါမင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာလား ခွင့်မလွှတ်ဘူးလားဆိုတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတောင်းပန်သင့်တဲ့သူက ကျန်းရှောင် "

ကျိုးယန်ယန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ဘာစကားတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းထော်ခဲ့သည်။ မရောက်ခင်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေက တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

" ဇာတ်ကောင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ ငါ့ကို ပုဂ္ဂိုလ်ရေးနဲ့ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ကိစ္စတွေမှာ ခွဲခြားလို့မရတဲ့ သူတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာလား"

"မဟုတ်ဘူး"

"ကျန်းရှောင် ထိခိုက်သွားပြီ၊ မင်း ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။ မင်းဘယ်အချိန်တုန်းကစပြီး နှလုံးသားမရှိတဲ့သူဖြစ်သွားတာလဲ"

"ငါ......"

"အရာအားလုံးက ချင်းဟန်ကြောင့်။ ယန်ယန် မင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ဘူးလား "

ကျိုးယန်ယန် မျက်နှာက ချက်ချင်းဖျော့တော့သွားကာ သူမ မျက်လုံးအလွတ်လိုက်ဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမအစ်ကိုလည်း ချင်းဟန် အကြောင်း သိနေတယ်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွေက ခါးသီးပြီး ဖော်မပြနိုင်တဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုအဖြစ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ကျန်းရှောင် အစ်ကို့ကိုပြောလိုက်တာမလား။ ချင်းဟန်က..."

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နိုင်ငံခြားမှာ သူမ ကောင်လေးနှစ်ယောက်နှင့် ချိန်းတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့ဟာ ချင်းဟန်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်သလို တဖြည်းဖြည်းချင်းနဲ့ သူမ သူ့ကို မေ့သွားခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် ပြန်လာပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ကို ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ အတိတ်ကို ပြန်သတိရသွားသည်။

သူမ စိတ်ကသိကအောက်ဖြစ်ပြီး ဒေါသထွက်လာသည်။

ကျန်းရှောင်ရဲ့ အသွင်အပြင်က အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာများကို သူမအား သံသယဝင်စေခဲ့သည်။

ဘယ်သူကမှ စကားမပြောဘဲ တင်းမာမှုအငွေ့အသက်တွေက လေထုထဲ ပြည့်လျှံသွားသည်။

ကျိုးရှို့လင်း စိတ်ထဲမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ "ယန်ယန် မင်းထပ်ပြီး ဒီလောက်ခေါင်းမာမနေနဲ့"

"ဒါပေမယ့် အစ်ကို၊ ညီမက အစ်ကို့ရဲ့ညီမအရင်းပါ။ အစ်ကို ကျန်းရှောင်ကို သိတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီမလို့လဲ။ သူ့ကို ဘာလို့ အရမ်းထောက်ခံနေရတာလဲ "

ကျိုးယန်ယန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ သူမရဲ့အမြင်အရကတော့ အရာအားလုံးကို အလေးမထားသင့်ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အရာရာတိုင်းက ဘယ်တော့မှ မရိုးစင်းပေ။

"ယန်ယန်၊ မင်း အမှားလုပ်မိရင် မင်းမှာ အဲ့တာကိုတာဝန်ယူကိုယူရမယ့် တာဝန်ယူမှု တာဝန်ခံမှုဆိုတာရှိရမယ်"ဟု ကျိုးရှို့လင်းက အေးစက်တဲ့အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးယန်ယန်က ငတုံးမဟုတ်ပေ။ ကျိုးရှို့လင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာရှိတာကို သူမ ပြောပြနိုင်သည်။

“တကယ်လို့ ညီမ ကျန်းရှောင်ကို တောင်းပန်လိုက်မယ်ဆိုရင် အစ်ကို ညီမရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုကို နှောင့်ယှက်တာ ရပ်ပေးမှာလား။ 'တခဏတာ နှစ်များ ' ရိုက်ကူးရေးမှာ ညီမ ပါလို့ရတုန်းပဲမလား"

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းကိုက်လာသည်။ သူမ ဘယ်လိုများ ဒီလောက် ခေါင်းမာလာရတာလဲ။ “ဒါက ဒီတစ်ခုတည်းနဲ့တင်မဟုတ်ဘူး"

" လိမ်နေတာ။ ဒါ အစ်ကို့ရဲ့ အမိန့်ကြောင့် မဟုတ်ရင် ညီမရဲ့အလုပ် ဖျက်ခံရလိမ့်မယ်။ အစ်ကို.."

ကျိုးရှို့လင်း သူ့မျက်နှာကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က ပြတင်းပေါက်ဆီ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"တစ်ခါတည်းပြောလိုက်မယ်။ မင်းအမှားလုပ်မိရင် မင်းရဲ့လုပ်ရပ်အတွက် မင်းတာဝန်ယူရမယ်" သူမကို သင်ခန်းစာတစ်ခု မသင်ပေးရင်၊ သူမဟာ အနာဂတ်မှာ တကယ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။

"ကောင်းပြီ...ကောင်းပြီ..." ကျိုးယန်ယန် သူမရဲ့ မျက်လုံးထောင့်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ညီမ သူ့ကို တောင်းပန်ပါ့မယ်။ ညီမ ဒီည သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားတောင်းပန်မယ်။ အစ်ကို၊ ညီမ ပြောင်းလဲလိုက်ပါ့မယ်"

ကျိုးရှို့လင်းက ဘာမှမဖြစ်သလိုမျိုး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်အောင်လုပ်ပြီးမှ သွား"

ဆယ်မိနစ်ကျော်လောက်ကြာတော့ ကျိုးယန်ယန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းချင်က တံခါးခေါက်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာ ကျိုး၊ အကုန်လုံး အစည်းအဝေးခန်းထဲမှာ ရောက်နေကြပြီ။ လျန့်နန် ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားမြို့တော် ပရောဂျက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ မနက် ၉ နာရီမှာ အစည်းအဝေး ရှိပါတယ်။ ဟွားရှက ဟမ်ထျန့်လို လျန့်နန်မှာ ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားမြို့ကို တည်ထောင်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ဒါက လာမယ့်နှစ်တွေမှာ ဟွားရှရဲ့ အကြီးမားဆုံး ပရောဂျက်တွေထဲက တစ်ခုပဲ "

ကျိုးရှို့လင်း နားထင်တွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "နောက်ပိုင်းမှာ ယန်ယန်ကို ပိုအာရုံစိုက်ဖို့ ကျိလန်ကိုပြောထားလိုက်"

"ကျွန်တော် ကျိလန်ကို အကြောင်းကြားထားလိုက်ပါ့မယ်။ မစ္စ ကျိုး ရဲ့ အရင်အလုပ်ကကော။ ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒါကို ဆက်လုပ်သင့်လား "

“ငါတို့ တရားဝင်ကိစ္စတွေကို ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ကိုင်တွယ်တယ်၊ အထူးဆက်ဆံစရာ မလိုဘူး"

"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ"

"ယန်ယန်ရဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်က အနုပညာနယ်ပယ်မှာ ဝေးဝေး ရောက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ သူမ အဲဒါကို မြန်မြန်နားလည်သွားတာ ပိုကောင်းတယ်"

ကျန်းချင် အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မန်​​နေဂျာ ကျိုး၊ စိတ်​မပူပါနဲ့ ၊ မစ္စ ကျိုးက ငယ်​​ပါသေးတယ်​"

ကျိုးရှို့လင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ သူ့နဖူးကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။ "ဌာနမှူးအဖြစ် တီနာကို ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာနဆီ လွှဲလိုက် "

ကျန်းချင် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း မင်းသမီး ကျိုးရဲ့ သင်္ဘော ရွက်လွင့်ရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ရင် အရာအားလုံး ဇောက်ထိုး ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ "ကောင်းပါပြီ။"

တီနာ၏ လွှဲပြောင်းမှုက ကုမ္ပဏီအတွင်း သေးငယ်သည့် ဂယက်ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမကို ရာထူးမှ ဖြုတ်ချခံလိုက်ရကြောင်း လူတိုင်း သိသည်။

ဒါပေမယ့် တီနာ၏ အပြောင်းအရွှေ့နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းအတိအကျကို ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘဲ အဲ့တာက တဖြည်းဖြည်းနက်နဲလာသည်။

ကျန်းရှောင် အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်းနေရပေမယ့်လည်း သူမ အချောင်ခိုနေတာတော့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း လူကြိုက်များသည့် တီဗီဒရာမာများအကြောင်း ကိန်းဂဏာန်းခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုတစ်ခုကို ပြုစုကာ တီဗီရှိုးအမျိုးအစားများသည် ဈေးကွက်နှင့် ပိုမိုသင့်လျော်ပြီး ပရိသတ်၏အရသာကို ဖမ်းစားနိုင်တာကို လေ့လာခဲ့သည်။

မန်နေဂျာတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ချိတ်ဆက်မှုများသာမက သူမ၏ အနုပညာရှင်အတွက် အခန်းကဏ္ဍကောင်းများကို ရွေးချယ်ရန် ပိုင်းခြားသိမြင်တဲ့ မျက်လုံးလည်း လိုအပ်သည်။

သရုပ်ဆောင်များစွာသည် တစ်သက်တာဂန္ထဝင်ဇာတ်ကားများကို ဖန်တီးရာတွင်ပင် ဇာတ်ကောင်တစ်ခုတည်းမှတစ်ဆင့် ကျော်ကြားမှုနှင့် အောင်မြင်မှုတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

အချိန်တွေ လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပြီး ညနေခင်းမှာ ကျိုးရှို့လင်းက သူမကို ခေါ်ဖို့ လာချိန်မှ နေ့တစ်နေ့က ဒီလိုပဲ ကုန်လွန်သွားမှန်း ရုတ်တရက် သိလိုက်ရသည်။

ကျိုးရှို့လင်းသည် ကော်ဖီစားပွဲနှင့် ဆိုဖာပေါ်ရှိ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ မှတ်စုစာအုပ်များကို ကြည့်ကာ နဖူးအနည်းငယ်ကျုံ့သွားခဲ့သည်။ သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ညင်သာစွာကြည့်လိုက်ပြီး ချော့မြူနေတဲ့အသံနဲ့ စကားပြောခဲ့သည်။

"ကျန်းရှောင်၊ နှစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက်ဦးနော်။ အလုပ်မှာ အလျင်လိုစရာ မရှိပါဘူး"

"ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒီနေ့ အောက်ထပ်မှာ လမ်းလျှောက်ဖို့ အန်တီလည်း ကျွန်မနဲ့ကူလျှောက်ပေးတယ် "

"ကိုယ်တို့အိမ်မှာ စာကြည့်ခန်းရှိတယ်။ နောက်တစ်ခါ စာကြည့်ခန်းမှာပဲ အလုပ်လုပ်"

ကျန်းရှောင် လျှာ ထုတ်လိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်တာ အကျင့်ပါနေပြီ။ ရုပ်ရှင်အစုံလိုက်က ပိုတောင် ရှုပ်သွားနိုင်တယ်။ တစ်ခါတလေ ခေါက်ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ကျွန်မ မှတ်စုတွေ ရေးတယ်"

ကျိုးရှို့လင်း အတင်းအကြပ် မပြောခဲ့ပေ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အလေ့အကျင့်ဆိုတာရှိတာပဲ။ သူမ ပျော်ရွှင်နေသရွေ့ ဘာလုပ်လုပ်ရပါတယ်။ သူမ ခေါင်းကိုပုတ်ပေးလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်ပြီး အနားလည်းယူဦး "

သူတို့နှစ်ယောက် ဟိုတယ်ကို အတူတူရောက်လာတော့ ကျိုး မိဘတွေနဲ့ ကျိုးယန်ယန်က အဲဒီကို ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

ဖေဖေ ကျိုးက ကျန်းရှောင်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အပြုံးကို သတိပြုမိပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး"

ဖေဖေကျိုးက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာသူဖြစ်ကာ ကျန်းရှောင် ၏ နောက်ခံအကြောင်းနှင့် သူမ၏ ကြီးပြင်းလာမှုအကြောင်းကို သူ သိသည်။

ကျန်းရှောင်ဟာ အမှီအခိုကင်းပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး သူ့သမီးရှေ့မှာ ကောင်းတဲ့သဘောဆောင်တဲ့ စံနမူနာတစ်ခုအဖြစ် ဖေဖေကျိုးသည် သူမအပေါ် ပို၍ပင် ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသည်။

"အမေနဲ့ အဖေ" ကျန်းရှောင် သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

မေမေကျိုးက ခေါင်းညိတ်ခဲ့သည်။ "ကျန်းရှောင်၊ သမီးရဲ့မျက်နှာအရောင်က မနေ့ကထက် ဒီနေ့က ပိုကောင်းလာတယ်"

ကျန်းရှောင် ပြုံးပြီး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အခု နေကောင်းနေပါပြီ။ နှစ်ရက်လောက်နေပြီးရင် ကျွန်မ အလုပ်ပြန်လုပ်လို့ရပြီ"

ဖေဖေကျိုး ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "အလျင်စလိုလုပ်စရာမလိုပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား ရှို့လင်း။ သူဌေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ဝန်ထမ်းတွေအပေါ် အရမ်းကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းမလုပ်သင့်ဘူး"

ကျိုးရှို့လင်း သူ့ပါးစပ်ထောင့်ကို ပင့်လိုက်သည်။ "မြင်လား အဖေတောင်မှ သဘောမတူဘူး"

မေမေကျိုးက တစ်ချိန်လုံး မျက်မှောင်ကြုတ်နေတဲ့ ယန်ယန် ကို တံတောင်နဲ့တို့လိုက်သည်။ သူမက အေးစက်စွာနှာမှုတ်ခဲ့သည်။ "ကျန်းရှောင် -"

ဖေဖေ ကျိုး မျက်နှာထားတင်းတင်းဖြင့်ပြော လိုက်သည်။ "ကျင့်ဝတ်ကို မထီမဲ့မြင် မလုပ်နဲ့၊ ယောက်မလို့ ခေါ်"

ကျန်းရှောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်မတို့က အတန်းဖော်တွေပဲ၊ ကျွန်မတို့နာမည်တွေပဲ အချင်းချင်းခေါ်တာက အဆင်ပြေပါတယ်"

ယန်ယန် သူမကို စိုက်ကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ သမီးတို့လူငယ်တွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နာမည်တပ်ပြီး ခေါ်လေ့ ရှိတယ်"

သူမက တမင်ရပ်လိုက်ပြီးဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ကျန်းရှောင်၊ နင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း မသိခဲ့တဲ့အတွက် ဒါက ငါ့အမှားပါ"

ကျန်းရှောင်က အသိအမှတ်ပြုတဲ့ အသံပြုလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာတော့ နည်းနည်းထူးဆန်းနေသလို ခံစားနေရသည်။

ကျိုးယန်ယန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း ကျန်းရှောင်၏ စိတ်နေသဘောထားကြောင့် နှိုးဆွခံလိုက်ရသည်။ သူမရှေ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ပြောခဲ့သည်။

"တောင်းပန်တဲ့ အမူအရာအနေနဲ့ နင့်ကို လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ပေးမယ်။ လူကြီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျန်းရှောင်သည် ကျိုးယန်ယန်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ တောင်းပန်လာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ဒါက သူမရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း ဇာတ်ကောင်စရိုက်နဲ့ မတူဘူး။

မေမေကျိုးက ကြားဖြတ်ပြောခဲ့သည်။ "ကျန်းရှောင်၊ ယန်ယန်က သမီးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိမှန်း တကယ်မသိခဲ့ဘူး။ မသိဘဲလုပ်မိတာက အပြစ်ကင်းစေတာမလား"

ကျန်းရှောင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမပေါင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ လက်ကို နွေးထွေးတဲ့လက်က ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။ သူမ အနည်းငယ် လှုပ်သွားပြီး ကျိုးရှို့လင်းက သူမရဲ့လက်ကို ပိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။