အခန်း (၄၅)

​နောက်​တစ်​​နေ့​ လျိုရှီး ကျိုးရှို့လင်းကို လာရှာတော့ သူက သူ့ရုံးခန်းတွင်​ရှိ​နေသည်​။

"မနက်ဖြန် ညနေ ၃ နာရီ၊ Unnamed Street Caféမှာ မင်းအတွက် ငါချိန်းပေးထားတယ်။" လျိုရှီးက ဆိုဖာပေါ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှီချလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးပဲ"

"ကျန်းယိကို ဘာအတွက် ရှာနေတာလဲ"

"ငါ ဆရာ ကျန်းနဲ့ စကား​ပြောချင်​လို့​...ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်​အကြောင်း"

"မင်း motivation လေး​တွေရချင်​ရင်​ ငါ့ဆီလာ​လို့ရပါတယ်​ကွာ " လျိုရှီးက အဲ့တာကိုမယုံဘူး။ သူ ပတ်ပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ လက်ထောက်လှလှလေး တီနာကော "

“သူမကို PR ဌာန ပြောင်းလိုက်တယ်”

လျိုရှီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းက တကယ်ကို နှလုံးသားမရှိတဲ့သူပဲ။ တီနာက မင်းနဲ့အတူ နှစ်​​တွေ​အကြာကြီးရှိခဲ့တာကို မင်းက သူ့ကို ဒီ​လောက်​ပဲ ထုတ်​ပစ်​လိုက်​တယ်​ပေါ့"

ကျိုးရှို့လင်း မယိမ်းယိုင်ဘဲ သူ့လက်ထဲမှ ကိုယ်ရေးအကျဉ်းများကို လှန်ကြည့်ခဲ့သည်။ ယင်းတို့သည် ယခုနှစ်တွင် ကုမ္ပဏီမှ လက်မှတ်ရေးထိုးရန် စီစဉ်ထားတဲ့ talent အသစ်တွေဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့တွင် နိုင်ငံအတွင်းရှိ ထိပ်တန်းရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြား အကယ်ဒမီများမှ ဘွဲ့ရ နှစ်ဦးပါရှိသည်။

စုန့်ယိဝမ်၊ အရပ် 182 cm ၊ အသက် ၂၂ နှစ်၊ ငယ်ရွယ်ပြီး လန်းဆန်းတက်ကြွတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် စာပေခံစားမှုရှိတဲ့ သာမာန်လူငယ်တစ်ယောက်။

မြောက်ပိုင်းဒေသမှ အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ကျိုးဇဲ သည် အရပ် ၁၈၄ စင်တီမီတာရှိပြီး စိတ်ဓာတ်မာကြောကာ ယောက်ျားပီသတဲ့ စိတ်ဓာတ်နဲ့ ကောင်းစွာသတ်မှတ်ထားတဲ့ သွင်ပြင်လက္ခဏာတွေရှိသည်။

ကျန်းရှောင် ဤကိုယ်ရေးအကျဉ်း နှစ်ခုကို အများကြီးထဲကမှ ရွေးထုတ်ထားတဲ့အခါ၊ သူမသည် ၎င်းတို့၏ အလားအလာ တိုးတက်မှုများ အပါအဝင် အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုကို ပြုလုပ်ထားသည်။

ဟွားရှသည် ဤလူနှစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် အားစိုက်ထုတ်မှုမရှိဘဲ ၎င်းတို့၏ အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းလုပ်ငန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် ထူးချွန်တဲ့ မန်နေဂျာနှစ်ဦးကို တာဝန်ပေးအပ်ရမည်။ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ သူတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ မူတည်သည်။

လျိုရှီးက ပိုစူးစမ်းချင်လာသည်။ "ရှို့လင်း ဖြစ်နိုင်တာက မင်း ...ခုထိ မိန်းမနဲ့ မနေဖူးသေးလို့လား"

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့လိုက်ပြီး ဓားကဲ့သို့ စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

လျူရှီးရဲ့ မျက်ခွံတွေ လှုပ်သွားသည်။ "ငါ သတိရသွားပြီ။ ဒီည ငါ့ရည်းစားနဲ့ အစီအစဉ်ရှိတယ်၊ ငါတို့အသစ်ဖွင့်တဲ့ စားသောက်ဆိုင်ကို သွားမလို့။ ငါအရင်သွားနှင့်ပြီနော်"

ကျိုးရှို့လင်း သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ စိတ်မပူနဲ့၊ မဝေးတော့တဲ့ အနာဂတ်မှာ လူမှုဆက်ဆံရေးအတွက် သူနဲ့အတူ ပဲပင်ပေါက်လေးကို သူခေါ် လာရတော့မှာ။

မင်းမှာ ချစ်သူကောင်မလေးတွေ အများကြီးရှိပေမယ့် အဲဒီလူနည်းစုကို ကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ အဖေမဟုတ်ဘူး။

"နောက်မှလာတဲ့သူတွေက အရင်ရောက်တဲ့လူတွေထက် သာတယ် "ဆိုတဲ့ idiom အသုံးအနှုန်း တစ်ခုရှိသည်။

နောက်တစ်နေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျိုးရှို့လင်း ကော်ဖီဆိုင်သို့ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် စောပြီးရောက်လာခဲ့သည်။ သူဝင်လိုက်သည်နှင့် သူ့အကြည့်တွေက အဆောင်အအုံတစ်ဝိုက်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေတဲ့ ကျန်းယိဆီ မထင်မှတ်ပဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းယိသည် ဖျော့တော့တဲ့ အဖြူရောင်ကုတ်အင်္ကျီ၊ အနက်ရောင်မျက်မှန်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးလည်းရှိသည်။ သူ့တွင် အနည်းငယ်ထူးခြားတဲ့အသွင်အပြင်ရှိသည်။ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူအများကြီး မပြောင်းလဲသွားခဲ့ပေ။

ကျိုးရှို့လင်း စားပွဲဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။ "ဆရာ ကျန်း မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က ကျိုးရှို့လင်းပါ"

ကျန်းယိ ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ "မစ္စတာ ကျိုး ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ"

ဒါက သူတို့ရဲ့ ဒုတိယအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုပင်။

ကျည်ဆံမရှိ၊ ထိတ်လန့်စရာမရှိ၊ နေသာပြီး ငြိမ်းချမ်းသော၊ အေးချမ်းသောလေထုဖြစ်သည်။

ကျိုးရှို့လင်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်လိုက်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ကော်ဖီဆိုင်က လူမစည်ကားဘဲ တိတ်ဆိတ်သောနေရာတွင် ခဏခဏ စကားပြောနေသည့် ဖောက်သည်များ၏ အသံများသာရှိသည်။

ကျန်းယိက စိတ်အေးလက်အေး သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို နှစ်သက်တာကြောင့် ဤနေရာတွင် တွေ့ဆုံရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ဒီနေရာက အထီးကျန်မှုကို သက်သာစေသည့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသော နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဆရာ ကျန်း၊ ဒီတခေါက် ရုတ်တရတ်ကြီး ဖိတ်လိုက်ရတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါက ဆရာ့ရဲ့အလုပ်တွေကို မနှောင့်ယှက်မိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ကျန်းယိ၏ အမူအရာက မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။ "မင်းအတွက် ငါဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

သူ့ရှေ့က လူငယ်လေးအပေါ် လေးလေးနက်နက် စွဲလန်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှသာရှိသေးသော်လည်း တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ကာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာက ၎င်းတို့သည် တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် သေခြင်းတရားကို အတူတကွ တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ကြရသည်။

နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျိုးရှို့လင်းက သူ့ရဲ့ ပန်းချီကားတွေကို ဝယ်ယူခဲ့ပေမယ့် သူတို့မှာ နောက်ထပ် အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့ဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တမင်မဆက်သွယ်ခဲ့ကြပေ၊ ဒါကြောင့် ကျန်းယိက ကျိုးရှို့လင်း သူ့ကို ဒီအချိန်မှာ တွေ့ချင်နေတယ်ဆိုတာကိုကြားတော့ သူ အတော်လေး အံ့သြသွားသည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူ့ "နံနက်ခင်းဆည်းဆာ" ပန်းချီကားကို အလွန်စိတ်ဝင်စားကြောင်း ကျန်းယိ သိပြီး ၎င်းကို သူအမြဲဝယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း "နံနက်ခင်းဆည်းဆာ" က ရောင်းဖို့ မဟုတ်ပေ။

အဲ့တာက သူ့သမီးရဲ့ ခန်းဝင်ပစ္စည်း။ သူ့မှာ ကျန်းရှောင် ကို ပေးစရာ အကန့်အသတ်ပစ္စည်းတွေ ရှိပြီး ဒီတစ်သက်မှာ သူ့သမီးကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆပ်နိုင်တော့ဘူး။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး မစ္စတာကျိုး ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့စိတ်ထဲကဟာကိုပြော "

ကျိုးရှို့လင်း ရက်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း ဗျူဟာမြောက်သူဖြစ်ပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ်မှာလည်း အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။

စားပွဲထိုးက သူ ခုနက မှာထားတဲ့ လတ်တေးကို ယူလာပြီး ကော်ဖီရဲ့ ရနံ့က လေထဲမှာ ပြည့်နေသည်။

ကျိုးရှို့လင်း မတ်မတ်ထိုင်ပြီးပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ ကျန်း၊ ကျွန်တော် ပြောမယ့်စကားတွေက ရုတ်တရက်ဆန်နိုင်တယ် "

ကျန်းယိ၏ လျစ်လျူရှုတဲ့ အမူအရာက မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ "ဆက်ပြော"

ကျိုးရှို့လင်း သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ဖိပြီး တည့်တည့်ပဲပြောလိုက်သည်။ " ရှောင်ရှောင်နဲ့ ကျွန်တော်က လက်ထပ်စာချုပ်ရထားပြီးသား"

ကျန်းယိ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်းပြောင်းသွားပြီး သူ့မျက်လုံးထဲ အံ့အားသင့်မှုများက ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိပေ။ "မင်း ဘာကို ပြောနေတာလဲ"

"ရုတ်​တရက်​ ဖြစ်​သွား​ပေမယ့်​ ​ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ယုံပါ၊ ကျွန်တော် ရှောင်ရှောင်ကို ​ကောင်း​ကောင်း ဂရုစိုက်​ပါ့မယ်​"

"မစ္စတာ ကျိုး၊ မင်း ရှောင်ရှောင်နဲ့ ဘယ်တုန်းက တွေ့တာလဲ " ကျန်းယိ မျက်လုံးထဲရှိ ထိတ်လန့်မှုက ပိုပြင်းထန်လာသည်။

ရှောင်ရှောင်က အခုနှစ်မှ တက္ကသိုလ်က ဘွဲ့ရတာ။ သူသည် ကျိုးရှို့လင်းကို နားမလည်မှုနှင့် စိုးရိမ်မှုတို့ဖြင့် ရောထွေးကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှောင်ရှောင် ဟွားရှကို ဒုတိယအကြိမ်ရောက်လာတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို မှတ်မိသွားတာ " သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး။ သူ့မှာ သူမကို အမြဲသတိရှိစွာ စောင့်ကြည့်ဖို့ ခိုင်းထားတဲ့သူတစ်ယောက်ရှိသည်။

"ဟွားရှ ရုပ်ရှင်နဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားကုမ္ပဏီလား " ကျန်းယိ စကားကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

" ရှောင်ရှောင် ဘာအလုပ်လုပ်တယ်ဆိုတာ မင်း ငါ့ကို ပြောပြမှာလား"

"သူမက ကုမ္ပဏီက အနုပညာရှင်ရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်လုပ်ခဲ့တာ အခု သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်ထောက်" ကျိုးရှို့လင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းယိ မျက်ခုံးအနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ့ခွက်ထဲမှ ကော်ဖီကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မကျေနပ်မှု အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့သည်။ "မစ္စတာကျိုး၊ မင်း အသက်ဘယ်လောက်လဲ"

"နှစ်ဆယ့်ရှစ်" ကျိုးရှို့လင်းက သူ့ပါးစပ်ထောင့်မှာ အကူအညီမဲ့တဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

"ဒီမေလမှာ ရှောင်ရှောင်က အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်ပဲရှိသေးတယ်" ကျန်းယိ ရဲ့အသံက အောရှနေသည်။

"ငါက ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ ဒီနှစ်တွေမှာ ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်မကျေခဲ့ဘူး"

“ဦးလေး” ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ သူ့ကို “အဖေ” လို့ ခေါ်ဖို့ လွယ်လွယ်နဲ့ မပြောင်းနိုင်ဘူး။ ဒီအသည်းမာတဲ့ ပန်းချီဆရာကို နှိုးဆွနိုင်သည်။

" ရှောင်ရှောင်က ဦးလေးကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ဘူး"

တုန်ရီမှုတစ်ခုက ကျန်းယိ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ဖြတ်ကျော်သွားသည်။

"ငါသိတယ်။ ရှောင်ရှောင်က ကြင်နာတတ်တဲ့သူ။ ငါ သူမကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ၊ ငါဘယ်လိုလုပ် မသိရမှာလဲ။ သူမမှာ ခေါင်းမာတဲ့သဘောထားရှိတယ်။ နှစ်ရက်လောက်ကြာမှ ငါ သူမဆီသွားလည်ဖို့ စီစဉ်ထားတာ "

ကျိုးရှို့လင်း သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ရှောင်ရှောင်မှာ ကိုယ်ဝန်လေးလကျော်ရှိနေပြီ"

ကျန်းယိ အံ့သြသွားရပြန်သည်။ သူ့အမူအရာက အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း သူ့အသက်ရှူသံက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူ့လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ရာ သူ့လက်ဖမိုးရှိ သွေးကြောများက ထင်ရှားလာပြီး ကျိုးရှို့လင်းကို သူ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဒါဆို သူ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေလို့ မင်း လက်ထပ်လိုက်တာလား"

ကျိုးရှို့လင်းက ကျန်းယိကို ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးမေးလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် သူ အခိုင်အမာပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "မဟုတ်ဘူး ကလေးမရှိရင်တောင် ကျွန်တော် ရှောင်ရှောင်နဲ့ လက်ထပ်မှာ "

ကျန်းယိ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ "နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာ ငါ တက်ပေးစရာ ကိစ္စတစ်ချို့ရှိသေးတယ်။ အမျိုးသားနေ့ပြီးရင် ငါ ရှောင်ရှောင်နဲ့ အမြန်ဆုံးတွေ့မယ်"

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ"

ကျန်းယိက အနက်ရောင်နဲ့ ခါးသက်သော ကော်ဖီတစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်သော်လည်း သူစိတ်ထဲ ထားပုံမပေါ်ပေ။ သူ့ရှေ့က ဒီလူငယ်လေးဟာ ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှာ ထူးချွန်ကြောင်း သူ မကူညီနိုင်ဘဲ ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူနဲ့ ရှောင်ရှောင်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လိုလဲ။

"ဦးလေး၊ ဒီနှစ်တွေ ဦးလေးရဲ့ကျန်းမာရေးက ဘယ်လိုရှိလဲ" လို့ ကျိုးရှို့လင်း မေးလိုက်သည်။

အမေရိကန်မှာ ပစ်ခတ်မှုဖြစ်ပွားချိန်၌ ကျန်းယိက ကျိုးရှို့လင်းကို ဆွဲထုတ်ခဲ့ပေမယ့် သူကိုယ်တိုင် သေနတ်နဲ့ ပစ်ခံလိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် အသက်မသေတဲ့ ဒဏ်ရာမဟုတ်ပေမယ့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိခိုက်မှုအချို့ ရှိနေဆဲပင်။

"ဒါက ပြဿနာမရှိတော့ဘူး" ကျန်းယိက သူ့ကိုကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "မစ္စတာ ကျိုး၊ မင်း ရှောင်ရှောင်ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံနေတာလား"

ကျိုးရှို့လင်း နှုတ်ခမ်းကိုဆွဲတင်းလိုက်သည်။ "ဦးလေး၊ ဦးလေး သမီးရဲ့ အရည်အချင်းကို လျှော့တွက်နေတာလား"

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယိ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပျော်ရွှင်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ငါ့သမီးက သဘာဝအတိုင်း အကောင်းဆုံးမိန်းကလေးပဲ "

ကျိုးရှို့လင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သဘောတူတယ်" ဒီနေ့ အဲ့တာကို တွေးကြည့်မိလိုက်တိုင်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေမယ့် အဲ့တာက အဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိသည်။

ထိုနှစ်တွင် ကျန်းယိ အပစ်ခံရသောအခါတွင် သူ တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို သူ ကြောက်ခဲ့သည်။ သူက သူ့အတွင်းခံအိတ်ကပ်ထဲက ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ခဲ့သည်။

“ဒါ ဦးရဲ့သမီး။ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် ကျေးဇူးပြုပြီး တိုင်းပြည်ကိုပြန်ပြီး သူမကိုရှာပြီး ဦးရဲ့အရိုးပြာတွေကို ယန်ဇီ မြစ်ထဲ ကျဲခိုင်းပါ။ သူမရဲ့ နာမည်က ကျန်းရှောင်၊ဂျေ တက္ကသိုလ်မှာ ကျောင်းတက်နေတယ်”

"ဦးလေးမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဦးရဲ့ သမီးကို ရှာပြီး ဦးလေးအတွက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်"

ကျိုးရှို့လင်းက သူ့ကတိကို ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ကျန်းရှောင်နဲ့တောင် လက်ထပ်ခဲ့သည်။