အခန်း (၄၉)

ကျန်းယိရဲ့ မေးက တောင့်တင်းသွားသည်။ "မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ သမီးက မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာတော့မယ်။ အချိန်တွေကုန်တာ မြန်လိုက်တာနော်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ဆိုတဲ့အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီ။ ကျိုးရှို့လင်း၊ အခုကစပြီး မင်းမှာ ရှောင်ရှောင်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးရမယ့်တာဝန်ရှိလာပြီ။ သူမ မင်းကို အားကိုးလိမ့်မယ်"

"အဖေ၊ အဖေ ထပ်ပြီးထွက်သွားဦးမို့လား" ကျန်းရှောင် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။

"သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်နဲ့ အနောက်မြောက်ဘက်ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားလို့ " ကျန်းယိ သူ့မျက်လုံးတွေကို စွေကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ လိုင်းတွေက ကွဲပြားပြီး အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားနေသည့် ဤနှစ်များက သူ့အသက်အမှန်ထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်း စကားထပြောလာသည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော့် မိဘတွေက အဖေ ပြန်ရောက်နေပြီဆိုတာ သိပြီးကတည်းက အဖေ့ကို တွေ့ချင်နေကြတာ"

ကျန်းယိက လူမှုဆက်ဆံရေး သိပ်မကောင်းပေမယ့် သူ့သမီးအတွက်ကြောင့် သဘောတူလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ မင်း စီစဉ်ထားလိုက်"

ကျန်းယိနဲ့ ကျန်းရှောင်တို့ မတွေ့တာကြာပြီဆိုတာ ကျိုးရှို့လင်းသိသည်။ နာရီဝက်ကျော်ကြာ အတူထိုင်ပြီးနောက် သူ ထပြီး တစ်ခုခုဝယ်ဖို့ အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ သူတို့အတွက် နေရာအနည်းငယ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယိက အေးနေပြီဖြစ်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ " ရှောင်ရှောင်၊ သမီး အနုပညာနယ်ပယ်ထဲ ဝင်ဖို့ ဘာလို့ တွန်းအားပေးနေသေးတာလဲ"

ကျန်းရှောင်က သူ့အဖေ ဒီမေးခွန်းကို မေးလာမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားပြီးသား။ “သမီး အနုပညာသမား မဖြစ်လာတော့ပါဘူး” သူမ အနည်းငယ် ပြုံးကာ လိမ္မာပါးနပ်ပြီးချစ်စရာကောင်းတဲ့ အရိပ်အမြွက်ပြသခဲ့သည်။

သူမ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တုန်းကတော့ အနုပညာ လောကထဲ ဝင်ရောက်လုနီးပါးပဲ။ ကျန်းယိ ထိုအကြောင်းကို သိရှိပြီးနောက်တွင် သူ အတိအကျ ပြန်လာခဲ့ပြီး အလွန်ခိုင်မာခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင် အနုပညာ နယ်ပယ်ထဲ မဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမ အနုပညာလောကထဲကို ၀င်ဖို့ တွန်းအားပေးခံရရင် အဖေနဲ့သမီး ဆက်ဆံရေးက ပြတ်တောက်သွားမှာ။

ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ့တာက ထိုအချိန်က ကျန်းယိ

ဒေါသတကြီး ပြောခဲ့သည့်အရာဖြစ်သည်။

"သမီး " ကျန်းယိ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"သမီးရဲ့ ပင်ကိုစရိုက်က အနုပညာနယ်ပယ်အတွက် မသင့်တော်ဘူး"

"အဖေ ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ သမီး သိတယ်" ကျန်းရှောင်၏အမူအရာက ပြတ်သားလာခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သမီးရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို အတင်းရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ အမည်မသိ လက်ထောက်တစ်ယောက်ကနေ အခုသမီးဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲ၊ သမီးတကယ်ကို ဆန္ဒမရှိဘူး .. "

ကျန်းယိ မျက်ခုံးကျုံ့လိုက်သည်။ " ရှောင်ရှောင် -"

ကျန်းရှောင် ခေါင်းစဥ် ပြောင်းလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် ကလေးရှိလာတော့ တစ်ချို့အရာတွေကို နားလည်လာခဲ့တယ်။ အဖေ၊ သမီးတို့ ကျန်း မိသားစုက သမီးတို့ရဲ့ သွေးထဲမှာ စွဲလမ်းနေတဲ့ သဘာဝအထုံပါနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျန်းယိ၏ တင်းကျပ်ထားတဲ့ မျက်ခုံးတွေ ရုတ်တရက် ပြေလျော့သွားသည်။ " ရှောင်ရှောင်၊ သမီး အဖေ့ကို ဆူနေတာလား"

ကျန်းရှောင် ရယ်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အခု သမီး စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ။ ကလေးမွေးပြီးရင် တခြားဘာမှ မလုပ်ဘဲ ကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို ပဲလုပ်မှာပါ" သူမအကြည့်တွေက ထူးထူးခြားခြား ဆုံးဖြတ်ထားသလို ဖြစ်နေပြီး အဲဒီအချိန်မှာ ကျန်းယိ နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူ့သမီးငယ်လေး တကယ်ကြီးပြင်းလာပြီ။ တကယ်ကို ကြီးပြင်းလာပြီပဲ။

"အဖေ၊ အဖေ မပြောချင်တဲ့ဟာတွေကို သမီးမမေးပါဘူး" ကျန်းရှောင် စကားတစ်လုံးပြီးတစ်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သမီးက အဖေ့သမီးပဲ၊ အဖေ့ ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သမီး "

ကျန်းယိ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး နောင်တအပြည့်နဲ့ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က ညိုမှိုင်းနေတဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက အခု ခါးသီးမှုတွေနဲ့ပြည့်လျှံနေခဲ့သည်။

သူမ ကိုးတန်းတက်နေချိန် မတော်တဆဖြစ်ခဲ့ချိန်ကစလို့ သားအဖတွေ တစ်ခါမှထပ်ပြီးတော့ ဒီလိုရင်းနှီးမှုမျိုး မရှိခဲ့ဖူးဘူး။

" ရှောင်ရှောင်၊ အဖေ လိုချင်တာ ဒါပဲ" လို့ ကျန်းယိ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ အဖေ ဘာမှထပ်မပြောတော့တာ သူမ သိသည်။

ကျန်းယိ လက်ချောင်းတွေက တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ "ရှို့လင်းက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။ အခုကစပြီး အဖေ စိတ်ချလိုက်လို့ရပြီ။ အစကတော့ သူ့လို လက်တွဲဖော်မျိုးနဲ့ သမီးကို မတွေ့စေချင်ဘူး"

"ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့လဲဆို​တော့ သူက အရမ်း​ထူးချွန်နေလို့။

သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက္ခဏာ၊ သူနဲ့ ဆက်ဆံတဲ့လူတွေ၊သွေးဆောင်မှုတွေ အများကြီးရှိတယ်။ အနုပညာနယ်ပယ်က ကျော်ကြားမှုနဲ့ ချမ်းသာရာ ရတဲ့နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးဖို့ လွယ်တယ်။ သမီး နာကျရင်ရမှာကို အဖေ ​ကြောက်​တယ်​"

"အဖေ၊ သမီးက မထူးချွန်ဘူးလား"

ကျန်းယိ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆို အဖေ့ကိုပြောပြလေ၊ ကျိုးရှို့လင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သမီးကိုဘယ်လိုမြင်လဲ "

ကျန်းရှောင် ခဏလောက် လေးလေးနက်နက် တွေးလိုက်သည်။ "သမီးရဲ့ရုပ်ရည်လေ၊ ဟုတ်တာပေါ့"

ကျန်းယိက နေရောင်ခြည်ထက် ပိုနွေးထွေးသော သမီးလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝါးလုံးကွဲအော်ရယ်လိုက်သည်။ ဒီကလေးက သူထင်ထားတာထက် ပိုသန်မာတယ်။

သူမ မပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအများကြီးရှိတယ်၊ သူတကယ် နားမလည်တော့ဘူးတဲ့လား။ မထင်မှတ်ထားတဲ့ ကိုယ်ဝန်က ပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "အဖေ သိပြီ"

ညနေခင်းတွင် ကျိုးရှို့လင်းက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု စီစဉ်ပေးကာ သုံးယောက်သား အတူတူ ထမင်းစားခဲ့ကြသည်။

ကျန်းယိ စေ့စေ့စပ်စပ်ကြည့်လိုက်တော့ ကျိုးရှို့လင်းက ကျန်းရှောင်အတွက် တကယ်ကောင်းကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဒါက သရုပ်ဆောင်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဝိုင်သောက်ရင်း စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ကံကြမ္မာကိုယ်စီရှိကြသည်။

ကျန်းရှောင်က စိတ်ဓာတ်ပျော့ညံ့ပုံပေါက်ပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်းနဲ့တွေ့ဆုံတာက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ကံကြမ္မာပင်။

ညနေခင်း အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ ကျန်းရှောင်က ပျော်ရွှင်စွာနဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ဆိုခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းလည်း သူမရဲ့ကောင်းမွန်နေတဲ့စိတ်ကြောင့် ကူးစက်ခံလိုက်ရသည်။ "အဖေ ကိုယ့်အကြောင်း တစ်ခုခုပြောခဲ့လား"

ကျန်းရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကို တော်တယ်လို့ပြောပြီး ရှင့်ကို ချစ်ခင်မြတ်နိုးဖို့ ကျွန်မကို ပြောတယ်"

ကျိုးရှို့လင်း မေးလိုက်သည်။ "ဘာရှိသေးလဲ"

ကျန်းရှောင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရှင်ကျွန်မကို ဘယ်လိုချစ်မိသွားတာလဲ ဆိုတာ သူသိချင်နေတာ"

ကျိုးရှို့လင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုဖြေလိုက်တာလဲ"

ကျန်းရှောင် သူမ၏ လမ်းကြောင်းမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မရဲ့ရုပ်ရည်ကြောင့် ရှင်ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရတာလို့ ပြောလိုက်တယ် "

ကျိုးရှို့လင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကိုယ်က ဒီလိုမလေးနက်တဲ့ သူတစ်ယောက်လား။ ဒါပေမယ့် မင်းမှန်ပါတယ်၊ အဲဒါက အနည်းဆုံးတော့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ"

ကျန်းရှောင်က တခဏချင်း ပွင့်နေတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်လို ရွှတ်နောက်နောက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ လက်ထောက် တစ်ယောက် လုပ်နေတဲ့အချိန်တုန်းက သူမကို လိုက်ပိုးပန်းနေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိခဲ့သည်။ သူမမှာ ထိုယုံကြည်ချက် ရှိနေဆဲပင်။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျိုး မိသားစုနှင့် ကျန်းယိတို့ တွေ့ဆုံကြပြီး မိသားစုနှစ်စု၏ လူကြီးတွေ

တရားဝင်တွေ့ဆုံမှု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ကျန်းယိ၏ အနုပညာဆန်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားကြောင့် မေမေကျိုးက ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ စကားများပျောက်ရှခဲ့ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဖေဖေကျိုးနဲ့ ကျန်းယိတို့ စကားစမြည်ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

ကျန်းယိက ကမ္ဘာတဝှမ်းက နေရာတော်တော်များများကို ရောက်ဖူးကြောင်း ဖေဖေကျိုးက ကြားဖူးထားပြီး သူ့ကိုမကူညီနိုင်ဘဲ ချီးကျူးခဲ့သည်။

" ရှောင်ရှောင် အရမ်းအမှီအခိုကင်းတာက အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး။ ခင်များရဲ့ လှုပ်ရှားမှုနဲ့ သွန်သင်ချက်တွေကတစ်ဆင့် စံနမူနာကောင်းတစ်ခုကို သင်ပြခဲ့တာ။ ခင်များက သူမကို ကောင်းကောင်း သင်ကြားပေးခဲ့လို့ပဲ"

ကျန်းယိ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါအတွက် ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူလို့မရဘူး။ ကျွန်တော် သိပ်စိတ်မပူပါဘူး။ ရှောင်ရှောင်က လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြုစုပျိုးထောင်ခံထားတာ"

ဖေဖေ ကျိုး ရှက်သွားသည်။ ဒီလိုဂရုစိုက်မှုမျိုးနဲ့ ကြီးပြင်းလာရတဲ့ သူ့ကလေးက လွတ်လပ်မှုပေးခံရတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်လောက် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။ ဒါက မျက်နှာကို ဖျက်ရိုက်ခံရတာမဟုတ်လား။

"ခင်များက ရိုကျိုးတယ်နော်။ ရှောင်ရှောင်က Go ကစားတာ တော်တော်ကျွမ်းကျင်တယ်"

ကျန်းယိ ပြောလိုက်သည်။ “သူမ ငယ်ငယ်တုန်းက တခြားကလေးတွေနဲ့ ကစားရတာကို မကြိုက်တဲ့အတွက်၊ Go ကစားနည်းကို ကျွန်တော် သင်ပေးထားတာ။ နောက်ပိုင်း သူမ သိတတ်လာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆန့်ကျင်ပြီး ကစားခဲ့တယ်”

ဖေဖေ ကျိုး စိတ်ခံစားသွားရသည်။ "ယန်ယန်သာ ရှောင်ရှောင် လောက် တစ်ဝက်လောက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် စကားနားထောင်နိုင်ခဲ့ရင်..."

ကျန်းယိ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော် ပြန်ရောက်တော့ ရှောင်ရှောင် တော်တော်ရင့်ကျက်နေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ရှို့လင်း ​ကျေးဇူးတင်​တယ်​"

ဖေဖေ ကျိုး သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "အဲဒါ မမှန်ပါဘူးဗျာ"

ကျန်းယိ ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ရှို့လင်းက ငယ်ရွယ်ပြီး အလားအလာ ကောင်းတယ်။ သူက အထင်ကြီးလောက်စရာပဲ"

ဖေဖေကျိုး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့အားလုံးက တစ်မိသားစုတည်းမို့ သူ့ကို ဆက်ပြီး မချီးကျူးပါနဲ့တော့ "

ကျန်းယိက သူ့စိတ်ထဲမှာရှိတဲ့အရာများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုတတ်သူဖြစ်သည်။ " ကျေးဇူးပြုပြီး ရှောင်ရှောင်ကို ဂရုစိုက်ပေးကြပါ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

မေမေ ကျိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါ ကျွန်မတို့ လုပ်သင့်တဲ့အရာပါ"

ကျန်းယိ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး"

ကျန်းရှောင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "အဖေ၊ အဖေ ပြန်လာတာနဲ့တင် သမီး အရမ်းပျော်နေပါပြီ"

ကျန်းယိ သူမလက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အခုချိန်ကစပြီး သမီးရဲ့ ဖေဖေကျိုးနဲ့ မေမေ ကျိုးတို့ စကားကို နားထောင်နော်။ သမီးနဲ့ ရှို့လင်း ပျော်နေရင် အဖေ တို့ စိတ်ချလို့ရပြီ"

ကျန်းရှောင် နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ "သမီးသိပါတယ်"

ဖေဖေကျိုးလည်း သဘောတူခဲ့သည်။ "မှန်တယ်။ ကလေးမွေးပြီးရင် အသက်ဝင်လာတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်များ အဖိုးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မကြာခဏ ပြန်လာသင့်တယ်"

ကျန်းယိ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုပေါ်လာခဲ့သည်။ ကျိုးရှို့လင် ၏ အပြုအမူကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ကျိုး မိသားစုက ကောင်းမွန်ကြောင်း သူသိလိုက်သည်။ ရှောင်ရှောင်က ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝခဲ့ပါသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းယိ သွမ်းဟွမ်သို့ထွက်ခွာသွားတော့မည်ပင်။ မသွားခင် ကျိုးရှို့လင်းကို ဆက်သွယ်ပြီး တစ်ကြိမ်ထပ်တွေ့ခဲ့သည်။

"ဒါက 'အရုဏ်ဦး မြတ်စွာဘုရားပုံတော် '" ကျန်းယိ ပန်းချီကားကို ဂရုတစိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

"အဖေ၊ ဒါဘာလုပ်တာလဲ" ကျိုးရှို့လင်း အံ့သြသွားသည်။

"ငါ အစကတော့ ရှောင်ရှောင်ကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ " ကျန်းယိ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဒီပန်းချီကားကို အမြဲလိုချင်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျိုးရှို့လင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ကျွန်တော့်မှာ လက်တွေ့ဘဝအစစ် ဗားရှင်း ရှိပြီးသားပါ"

ကျန်းယိက သူ့ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လေများ တဟုန်ထိုး ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ ယောက္ခထီးနဲ့ ညှိနှိုင်းရတာက သူ့အတွက် လွယ်လွန်းနေတာလား။

ကျိုးရှို့လင်း လေးလေးနက်နက်ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဒီပန်းချီကားကို အဖေ သိမ်းထားသင့်တယ်"

ကျန်းယိ သူ့ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရနေသလို မျက်လုံးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။ “တစ်ခါတုန်းက လူတစ်ယောက်က ဒီပန်းချီကားကို ဝယ်ဖို့ ၅ သန်းနဲ့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမယ့် ငါ သဘောမတူခဲ့ဘူး”

ကျိုးရှို့လင်း ငြိမ်ကျသွားသည်။

"ရှို့လင်း၊ ဒီအချိန်မှာ ရှောင်ရှောင် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ ငါပြောနိုင်တယ်၊ အဲဒါ မင်းကြောင့်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ အနာဂတ်မှာ ဘာကိစ္စပဲဖြစ်ဖြစ်လာလာ ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပွင့်လင်းရိုးသားနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်"

"စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော် အဖေ့ကို ကတိပေးပါတယ်" ကျိုးရှို့လင်း သူ့ကို အာမခံခဲ့သည်။

ကျန်းယိ ပန်းချီကားကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ဒီပန်းချီကားကို မင်းနဲ့အတူ ယူသွားပြီး အမြတ်တနိုးထား "

ကျိုးရှို့လင်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး "ဟုတ်ကဲ့ " ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းယိ ထွက်သွားခဲ့သည်။