အခန်း (၅၁)

သူ အချိန်ရလာတဲ့အခါ ကျန်းရှောင်၏ နောက်ခံအကြောင်း ကျောက်ရှင်းရန် ကိုမေးရမည်။ ကျိုးရှို့လင်းကိုယ်တိုင်က တစ်ဖက်ကမ်းက မြက်တွေကို စားချင်တဲ့ ယုန်တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။

ဒါရိုက်တာ ကျင်းရဲ့ မွေးနေ့ညနေခင်းတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အခမ်းအနားမရှိသော်လည်း ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေများကို အနည်းငယ်သာ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်း ရောက်လာတာက စောလည်းမစော နောက်လည်းမကျပေ။ သူ အိမ်ရှင်တွေကို နှုတ်ဆက်ပြီးလက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေကိုပေးအပ်ကာ ကုမ္ပဏီကို အကျိုးခံစားစေခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာ ကျင်းနှင့် လျန့်ယွဲ့တို့ တခြားသူတွေဆီ မအားမလပ်မတက်ရောက်မီ သူနဲ့ စကားအနည်းငယ်ပြောခဲ့သည်။

"ရှို့လင်း၊ ကျုံးပိုင်နဲ့ ရှု့ရန်တို့ ဟိုဘက်မှာ။ မင်းတို့လူငယ်တွေ ရောရောနှောနှောနေကြဦး"

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျင်းရှု့ရန်က အနက်ရောင် ညနေခင်းပွဲတက် ဂါဝန်ကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ကို နှစ်ဖက်စလုံးမှာ သပ်ရပ်စွာ စတိုင်ချထားပြီး လျန့်ယွဲ့အသေးစားလေးရဲ့ ကျက်သရေရှိမှုကို ထင်ရှားစေသည်။

သူမ ရှိပြီးသား အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ပြတ်သားတဲ့အမူအရာဖြင့် ကျိုးရှို့လင်း၏ ရုပ်သွင်ကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ့ရဲ့တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုကြောင့် သူမ ချက်ချင်း မချဉ်းကပ်ရဲပေ။

အခု ကျိုးရှို့လင်းက သူတို့ဆီ လှမ်းလာစဉ်တွင် သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ နှုတ်ခမ်းက ကော့တက်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက ကျင်းကျုံးပိုင်နဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ကျင်းရှု့ရန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ သူ့အသံကနွေးထွေးမှုနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။ "မင်္ဂလာပါ ရှု့ရန် "

ကျင်းရှု့ရန် အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး "မင်္ဂလာပါ အစ်ကို ကျိုး " လို့ တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူတို့ကြားက လေထုက သာယာပြီး သက်တောင့်သက်သာနဲ့ စကားပြောစပြုရင်း သူတို့ရဲ့ အသံတွေက ခန်းမရဲ့ သက်ဝင်လှုပ်ရှားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲကို ရောယှက်သွားကြသည်။

ကျိုးရှို့လင်း - " `သာယာဝပြောသောကမ္ဘာ' ပြီးမြောက်အောင်မြင်မှုအတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြီးသွားပြီ "

ကျင်းကျုံးပိုင် - "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဌ ကျိုး "

သူတို့ အပြုံးတွေ ဝေမျှခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှို့လင်း - "နောက်လာမယ့် မတ်လအတွက် မင်းမှာ အစီအစဉ်ရှိလား "

ကျင်းကျုံးပိုင် - "ဘာလို့လဲ၊ မင်းမှာ နောက်ထပ် ပရောဂျက်ရှိလို့လား"

ကျိုးရှို့လင်း - "အဲ့တာက သူလျှိုဒရာမာပါပဲ။ ဒါရိုက်တာ လီမှာ သရုပ်ဆောင်တွေနဲ့ ဇာတ်ညွှန်းအတွက် အရမ်းမြင့်တဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေရှိတယ် မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ သူ့စံနှုန်းနဲ့ ကိုက်ညီတာ"

ကျင်းကျုံးပိုင် - "ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်ပါ့မယ်။ လာမယ့်နှစ် ဒုတိယနှစ်ဝက်မှာ အမေရိကားကို သွားပြီး 'သာယာဝပြောသော ကမ္ဘာ ' ကို တခြားဘာသာစကားနဲ့ပြန်လုပ်ဖို့နဲ့ တခြားဟာတွေထပ်လေ့လာဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

သူတို့နှစ်ယောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသော်လည်း ကျင်းရှု့ရန် ထပ်ပြီး မခံနိုင်တော့ပေ။ "အစ်ကို၊ အစ်ကို ကျိုး နဲ့ အလုပ်ကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ အစ်ကို့မှာအချိန်မရှိတာလည်းမဟုတ်ဘူး"

ကျင်းကျုံးပိုင် ရယ်လိုက်သည်။ ဒီကောင်မလေးကတော့! စကားစမြည်ပြေဖို့ စတင်ခဲ့တဲ့သူက ကျိုးရှို့လင်းဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။ သူ သူမ၏ဆံပင်ကို မြတ်နိုးစွာ ကိုင်လိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ါ ရှို့လင်း တစ်ခုခုသွားစားရအောင်" သူ့နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ချန်းရင် မကြာခင် ဒီကိုရောက်တော့မှာပဲ ကျွန်တော် သူမကို တံခါးဝမှာ သွားစောင့်လိုက်ဦးမယ်နော်"

ကျင်းကျုံးပိုင် ထွက်သွားသည်နှင့် ကျိုးရှို့လင်းနှင့် ကျင်းရှု့ရန် တို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ကျင်းရှု့ရန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ်စောင်းလိုက်သည်။ "အစ်ကို ကျိုး၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ ယန်ယန် မလာတာလဲ"

"သူမ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ပြန်လာမှာပါ"

"မကြာသေးခင်ကမှ သူညီမကို မဆက်သွယ်ခဲ့တာ အံ့သြစရာမရှိတော့ပါဘူး။ ယန်ယန် ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်အရမ်းကြိုးစားလာတယ်နော်"

ကျိုးရှို့လင်း ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ "စကားမစပ်၊ Newcomer Photography Award ရရှိတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

ကျင်းရှု့ရန် ရှက်သွားသည်။ "ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ညီမ ဒီထက်ပိုပြီး ကြိုးစားရပါဦးမယ်"

ကျိုးရှို့လင်း ကျင်းရှု့ရန်၏ လက်ရာကို မြင်ဖူးသည်။ သူမရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေက လက်တွေ့ဆန်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြခြင်းမရှိဘဲ လွန်စွာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းနေသည်။ အချိန်ပေးရင် ပိုပြီးတောင် တိုးတက်လာဦးမှာ။

လူတွေ ခန်းမထဲကို ဝင်လာတော့ တချို့က ကျိုးရှို့လင်း နဲ့ ကျင်းရှု့ရန် တို့ကို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ စုံတွဲလို့ မြင်ကြသည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ဒါရိုက်တာ ကျင်းနှင့် လျန့်ယွဲ့တို့က ဒါရိုက်တာ ကျောက် နှင့်အတူ ရှိနေသည်။ ဒါရိုက်တာ ကျောက် အပြုံးလေးနဲ့ စလိုက်သည်။

"ဥက္ကဌ ကျိုးနဲ့ ရှု့ရန်က ကောင်းကင်ဘုံက တွဲဖက်ပေးထားတဲ့ အတွဲတစ်တွဲလိုပဲ "

ဒါရိုက်တာ ကျင်းက သူ့လက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “သူတို့က သူငယ်ချင်းတွေပဲ ရှိသေးတယ်"

ဒါရိုက်တာ ကျောက် ပြောလိုက်သည်ယာ “သူတို့က သူငယ်ချင်းထက် ပိုမဝေးဘူးလို့ ထင်တယ်။ ဥက္ကဌ ကျိုး က သမာဓိကို ထိန်းထားတာ တော်တယ်"

လျန့်ယွဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်သည်။ "ရန်ရန်က ကျောင်းသူပဲ ရှိပါသေးတယ်။ အဲ့အတွက်က အရမ်းစောလွန်းနေသေးတယ်"

ဒါရိုက်တာ ကျောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “အခု တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူတွေ အိမ်ထောင်ပြုလို့ရနေပြီ။ မင်းရဲ့အတွေးအမြင်ကို အပ်ဒိတ်လုပ်ဖို့ လိုနေပြီနော်။ကျုပ်တို့လုပ်ငန်းမှာ နောက်ကျမှ အိမ်ထောင်ပြုတာနဲ့ နောက်ကျမှ မိဘအုပ်ထိန်းမှုလုပ်တာက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး"

ဒါရိုက်တာ ကျင်း အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါက အိမ်ကိုထိတယ်။ ကျုံးပိုင်က အသက် ၂၉ဖြစ်နေပြီ"

လျန့်ယွဲ့ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့ ကျုံးပိုင်မှာ သူ့ကိုယ်ပိုင် ideaတွေရှိတယ်"

ဒါရိုက်တာ ကျင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ သူတို့အကြောင်း မပြောကြ ရအောင်"

တစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကျိုးရှို့လင်း ပြန်တော့မည်ပင်။

ချန်းရင်က နူးညံ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဥက္ကဌ ကျိုး၊ ရှင့်အကြောင်း မစ္စတာမို တိတ်တိတ်လေး ကွန်ပလိန်းတက်တာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာကြားဖူးတယ်။ ကျွန်မတို့ ရှင့်ကို မသိခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင့်ကို အိမ်ထောင်ရှင် ယောကျ်ား ဖြစ်သွားပြီလို့ ထင်ကြမှာ"

ကျိုးရှို့လင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အခုပြန်လိုက်ပါဦးမယ်။ နောက်တစ်ခေါက်မှ ထပ်ဆုံကြတာပေါ့"

ချန်းရင် နှုတ်ခမ်းကို စိလိုက်သည်။

ကျင်းရှု့ရန်က ကျိုးရှို့လင်း ထွက်ခွာသွားတဲ့ပုံစံကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချန်းရင်က မိန်းမငယ်လေးရဲ့ ခံစားချက်တွေက သူမအပေါ် ဘာကြောင့် မရှင်းလင်းသည်ကို နားမလည်ပေ။ သူမ သူမရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အနာဂတ်က ရှည်ပါတယ်"

ကျင်းရှု့ရန် မျက်နှာက ရုတ်တရက် နီရဲလာသည်။ "ရင်ကျဲ ဘာတွေပြောနေတာလဲ"

ချန်းရင်က ကောင်မ​လေးက ထိလွယ်ရှလွယ်ဖြစ်ကြောင်း သိသောကြောင့် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းလိုက်သည်။ "ရှု့ရန်၊ အစ်မအတွက် ဓာတ်ပုံတွေရိုက်ပေးဖို့ ဘယ်အချိန်မှ အချိန်ပေးနိုင်မှာလဲ"

"သေချာတာပေါ့။ မီးပုံးပွဲတော်ပြီးရင် ညီမတို့ကျောင်းမတက်ရသေးဘူးဆိုတော့ အစ်မရဲ့အချိန်ဇယားအတိုင်း ညီမတို့သွားမယ် "

"ပျော်စရာကြီး။ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရတာ ကောင်းတယ်။ အစ်မကတော့ အားလပ်ရက်ရဖို့ အငြိမ်းစားယူတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်"

ကျင်းရှု့ရန်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အစ်မနဲ့ ရှစ်ဖူ တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အလုပ်ကြိုးစားကြတဲ့သူတွေ"

ချန်းရင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မတို့ အလုပ်မကြိုးစားရင် အစ်မတို့က ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ ခဏလောက်ပျောက်သွားရင် အစ်မတို့ကို မေ့သွားလိမ့်မယ်"

ကျင်းရှုရန် ပြောလိုက်သည်။ "ညီမအမေလည်း ဒီလိုပဲ။ အစတုန်းကတော့ ခက်တယ်"

ချန်းရင် မှတ်ချက်ပေးခဲ့သည်။ "ဒါပေမယ့် ဆရာမလျန့် က ညီမအဖေနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်လေ"

ကျင်းရှု့ရန် ​ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ရင်ကျဲ၊ ရင်ကျဲ လည်း ဆက်သွားသင့်တယ်။ အချိန်တန်ရင် ညီမ အစ်မ ရဲ့ သတို့သမီးအရံလုပ်ပေးမယ် "

ချန်းရင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်မ ရည်းစားမရသေးခင် ညီမ လက်ထပ်သွားမှာ စိုးရိမ်မိတယ်"

ကျင်းရှု့ရန် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ညီမ အစ်ကိုက မဆိုးပါဘူး"

ချန်းရင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမက ဒုက္ခပေးသူလေးပဲ၊ အစ်မကို လိုက်စနေတယ် "

ရုတ်​တရက်​ ကျင်းရှု့ရန် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်​။ "ရင်ကျဲ၊ မစ္စတာ ကျိုးရဲ့ လက်ထောက်ကို သိလား"

ရင်ကျဲ က ပေးလိုက်သည်။ "မန့်ကျီလား ဒါမှမဟုတ် တီနာ လား"

ကျင်းရှု့ရန် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး တခြားတစ်ယောက် "

ချန်းရင် ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ကျန်းရှောင် လား "

ကျင်းရှု့ရန်ပြောလိုက်သည်။ "ညီမ သူမရဲ့နာမည်ကိုတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ကျိုး နဲ့ သူမ ဆက်ဆံရေးကောင်းပုံရတယ်။ အမျိုးသားနေ့တုန်းက ကျို့ယွင် တောင်မှာ သူတို့နဲ့တွေ့ခဲ့တယ် "

ချန်းရင် ပြောလိုက်သည်။ " ကျန်းရှောင် နိုင်ငံခြားကို နောက်ထပ် ပညာသင်ဖို့သွားလိုက်တာ ကြာပြီ ပြီးတော့ သူမဆီက အစ်မတို့ဘာမှမကြားရတာ ကြာပြီ။ သူမက စိတ်အားထက်သန်တဲ့ မိန်းကလေး ပြီးတော့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အေးဂျင့်ဖြစ်ဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတယ် "

ကျင်းရှု့ရန် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို သူမနဲ့ ကျိုး ကြားမှာ တစ်ခုခုရှိလား"

ချန်းရင် မေးခွန်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိသည်။ "အဲ့ဒါကို အစ်မလည်း မသေချာဘူး။ ရှု့ရန်၊ ညီမ ဥက္ကဌကျိုး ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် ညီမရဲ့ခံစားချက်တွေကို သူ့ကို ဝန်ခံလိုက် "

ကျင်းရှု့ရန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူ ညီမကို မကြိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ချန်းရင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အင်း၊ အဲဒါက လက်ရှိအခြေအနေထက် ပိုကောင်းနေသေးတယ်လေ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား"

ကျင်းရှု့ရန် ကျီစယ်တဲ့သဘောဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို နောက်နှစ် ညီမ မွေးနေ့မှာ သူ့ကိုဝန်ခံလိုက်မယ်"

ချန်းရင် စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကျင်းရှု့ရန်၏ စကားတွေက သူမစိတ်အတွင်း၌ သံယောဇဉ်ကြိုးကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

"သာယာဝပြောသော ကမ္ဘာ " ဇာတ်ကားရိုက်ကူးနေစဥ် ကျန်းချင်၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခြင်းက အမှန်တကယ်ပဲ ရုတ်ချည်းဆန်သည်။

အဲ့တာ ကျန်းရှောင် ကြောင့်လား။

ဒါပေမယ့် အဲ့လိုဖြစ်ပုံ မပေါ်ဘူး။ အဲဒါက ဘာဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူမ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် သွားနေတဲ့လမ်းမှာ ကျိုးရှို့လင်းက ကျန်းရှောင်ဆီမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။ စခရင်ပေါ်က သူမ နာမည်ကိုမြင်လိုက်ရတော့ သူနည်းနည်း အံ့သြသွားသည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ရှင် ဘယ်ချိန်ပြန်လာမှာလဲ"

"ကိုယ် လာနေပြီ။ ​​နာရီဝက်လောက်နေရင် အိမ်ပြန်ရောက်မယ် "

"အော.. နှင်းတွေကျနေတယ်၊ ​​သတိထားလာနော် " ကျန်းရှောင် အမြန်ပြောပြီး ဖုန်း ချသွားသည်။

သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အန်တီချောင်က ရယ်လိုက်သည်။ "သမီးတို့ နှစ်ယောက်စလုံး မိဘတွေ ဖြစ်နေကြပေမယ့် လူငယ် ချစ်သူစုံတွဲတွေလို လုပ်နေကြသေးတယ်"

ကျန်းရှောင်က သူတို့နှစ်ယောက် လက်မှတ်မရမီ ရထားပေါ်တက်သွားသောကြောင့် အနည်းငယ် ရှက်မိသွားသည်။

ကျိုးရှို့လင်း ကားပြတင်းပေါက်ကိုဖွင့်လိုက်ပြီး နှင်းပွင့်တွေက ကားထဲသို့ လွင့်ပျံလာကာ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ချက်ချင်း အရည်ပျော်သွားသည်ယာ

နှင်းတွေကျနေတယ်၊ ​​သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံးဆောင်းရာသီ၊ အေးတဲ့ဆောင်းရာသီရဲ့ ပထမဆုံးနှင်းတွေ။

မြို့ပြမီးတွေက လင်းထိန်နေသည်။ ကန်စွန်းဥကင်ရောင်းတဲ့ လမ်းဘေးဈေးသည်တွေ ဆိုင်ပိတ်နေကြပြီ။

ကျိုးရှို့လင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကားခဏရပ်လိုက်"

ဒါရိုက်ဘာက လမ်းဆုံမှာ ကားကို ရပ်လိုက်သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက ထွက်ပြီး ကန်စွန်းဥကင် ဝယ်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော့်အတွက် ထုပ်ပေးပါ" လို့ ပြောရင်း သူ့ပခုံးပေါ်ကို နှင်းပွင့်တွေ တစ်ပွင့်ပြီးတစ်ပွင့် ကျဆင်းလာသည်။

"ရပါတယ်။ ကောင်မလေးအတွက် မဟုတ်လား၊ မင်းအတွက် ချိုပြီး မွှေးနေတဲ့ဟာလေး ရွေးပေးလိုက်မယ်"

ကျိုးရှို့လင်း အဲဒါကို ယူလိုက်ပြီး အသံနက်ကြီးနဲ့ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်တော့် မိန်းမအတွက်ပါ။ သူမက စားရတာ ကြိုက်တယ်"

ကျိုးရှို့လင်း အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျန်းရှောင်က အကြောဆန့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေသည်။ ကလေး မွေးဖွားမှုကို လွယ်ကူချောမွေ့စေရန်အတွက် ပေါ့ပါးသော လေ့ကျင့်ခန်းအချို့ကို ပုံမှန်ပြုလုပ်ရန် ဆရာဝန်က သူမအား အကြံပေးခဲ့ပြီး ကျန်းရှောင်က ၎င်းကို နှလုံးသွင်းခဲ့သည်။