အခန်း (၅၆)

သေချာတာကတော့ သူမရဲ့ အလုပ်နဲ့ မိသားစုအချိန်တွေကို ကောင်းမွန်စွာ ကိုင်တွယ်တတ်သူပါ။ သူမ စစ်မူကိုအချိန်ပိုပေးနိုင်အောင် ကြိုးစားမယ်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမမှာ ချို့တဲ့ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို စစ်မူဆီမှာကျရင် မချို့တဲ့စေရအောင်လုပ်မည်။

ဩဂုတ်လတွင် သူမ အလုပ်စလုပ်ရန် စီစဉ်နေကြောင်း မေမေကျိုး ကြားတော့ သူမ ကျန်းရှောင်နဲ့ စကားပြောဖို့အခွင့်အရေးယူခဲ့သည်။

မေမေကျိုးက ကျန်းရှောင် အလုပ်မလုပ်ခင် စစ်မူလေး အသက်တစ်နှစ်ပြည့်တဲ့အထိ စောင့်နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ခဏတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှောင် စကားပြောလိုက်သည်။ "အမေ၊ ရှို့လင်းနဲ့ ကျွန်မ ဒါကိုဆွေးနွေးပြီးပြီ။ အလုပ်ကြောင့် စစ်မူကို ကျွန်မ လစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်တော့ မေမေ ကျိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး သတိရှိကြပါတယ်။ မင်းတို့ လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်ကြပါတော့"

ကျန်းရှောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အမေ တောင်းပန်ပါတယ်"

မေမေ ကျိုး အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးသွားသည်ကို သူမ ခံစားနိုင်သည်။

ညနေခင်းတွင် ကျိုးရှို့လင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ လက်ဆေးပြီး စစ်မူလေးကို သွားကြည့်ခဲ့သည်။

စစ်မူလေးက ရေချိုးထားပြီး ကျန်းရှောင်က သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ပေါင်ဒါတွေ လိမ်းပေးနေသည်။ ကလေးလေးက မျက်လုံးကြီးကြီးလေးတွေကို ဖွင့်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်နေသည်။

ကျန်းရှောင်ရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အထိအတွေ့က သူ့ကို အလွန်သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေပုံရပြီး သူလည်း တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းသည် ဤအခိုက်အတန့်မှာ ပျော်နေတဲ့ ကလေးကို ကြည့်ကာ ပေါင်ဒါမှုန့်လိမ်းပေးဖို့ သူလည်း ကူညီပေးလိုက်သည်။ "စစ်မူရဲ့ အသားက ပိုဖြူလာပုံသလိုပဲ "

ကျန်းရှောင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးတွေက ပိုကြီးလာတယ် " သူမသည် ကျိုးရှို့လင်းကို တစ်စုံတစ်ခုအကြောင်း မည်သို့ပြောရမည်ကို စဉ်းစားနေသည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူမ၏ ပြောင်းလဲမှုကို သတိပြုမိပြီး "ဘာပြောချင်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အလုပ်လုပ်တော့မယ်ဆိုတာ အမေသိနေတယ်"လို့ ကျန်းရှောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူက စစ်မူ လေးကို ရွှတ်နောက်နောက်နဲ့ သနေသည်။ "အမေ ဘာပြောခဲ့လဲ"

ကျန်းရှောင် ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ " နည်းနည်း စိတ်ဆိုးသွားသလိုပဲ"

ကျိုးရှို့လင်း သူ့ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။ "ခဏကြာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ အဲဒါကို စိတ်မပူနဲ့။ မျိုးဆက်ကွာဟမှု ပြဿနာတွေက ရှောင်လွှဲလို့ မရဘူး"

ကျန်းရှောင် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ "ကျွန်မက အကြင်နာတရား မဲ့လွန်းတယ်လို့ ရှင်ထင်လား။ စစ်မူက အရမ်းငယ်သေးတယ်..."

ကျိုးရှို့လင်း တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ "စစ်မူက မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ကလေး မဟုတ်ဘူး။ ဒီ logic ကို လိုက်နာမယ်ဆိုရင် ကိုယ်လည်း အလုပ်မလုပ်ဘဲ သူနဲ့အတူတူ အိမ်မှာပဲနေသင့်လား"

ကျန်းရှောင်က သူ့ကို ဒီလိုပြောလာလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားတာကြောင့် ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။ "ရှင့်ကို အိမ်မှာနေတဲ့ယောကျ်ား ဖြစ်ခွင့်ပေးမယ်၊ အဲ့တာကို အရည်အချင်းတွေ ဖြုန်းတီးတာလို့ မပြောနဲ့ ကျွန်မတို့ နယ်ပယ်ထဲက မိန်းကလေးငယ်ငယ်လေးတွေ ဘယ်နှစ်ယောက် အသည်းကွဲသွားမလဲလို့ ကျွန်မ တွေးမိတယ် "

ကျိုးရှို့လင်း သူမ ထိုကဲ့သို့ပြောသည်ကို သူမဆီကနေ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ခြင်းပင်။ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ "ဘယ်က မိန်းကလေး ငယ်ငယ်လေးတွေလဲ"

ကျန်းရှောင် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း သူမရဲ့စကားတွေ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်း ရွှတ်နောက်နောက်နဲ့ မေးလိုက်သည် "သဝန်တိုနေတာလား"

ကျန်းရှောင် အဲ့တာကို ဝန်မခံဘူး။ " စစ်မူကို မနှိပ်ပေးရသေးဘူး"

ကျိုးရှို့လင်းက နားလည်မှုရှိတဲ့ အသံနဲ့ သူမနားရွက်နား ကပ်လိုက်သည်။ "စစ်မူရဲ့ လပြည့်တဲ့နေ့ မတိုင်ခင် လဝက်လောက်လိုသေးတယ်နော်"

သူမ မော့ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ရဲ့ နက်နဲတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ဆုံတွေ့လိုက်ရပြီး သူမရဲ့ နှလုံးသားက အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

မရေရာတဲ့ လေထုက အိပ်ခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့အလင်းရောင်မှာ သူတို့ရဲ့အရိပ်တွေက ရောယှက်နေသည်။

ကျန်းရှောင် သူ့ကို အနည်းငယ် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမခါးကို လက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းကို တိုက်ရိုက်နမ်းလိုက်သည်။

"ဝါး " ကျယ်လောင်တဲ့ ငိုသံက အိပ်ခန်းထဲကို ချက်ချင်းပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

ငိုသံကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကျန်းရှောင်နဲ့ ကျိုးရှို့လင်းတို့ ရုတ်တရက် ခွာလိုက်ကြသည်။ အိပ်ယာနိုးလာပြီး ငိုနေပြီဖြစ်တဲ့ စစ်မူလေးကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။

ကျန်းရှောင်က စစ်မူလေး ကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ချီလိုက်ပြီး သူ့ကို ချော့ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူမရဲ့လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အသာအယာလွှဲပေးနေသည်။ "ဒီမှာ၊ ဒီမှာ စစ်မူလေး၊ မေမေ ဒီမှာရှိတယ်၊ မငိုနဲ့တော့နော်၊ မေမေ့ရဲ့ နတ်သားလေး"

ကျိုးရှို့လင်း ထိုမြင်ကွင်းကို နူးညံ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေသည်။ "စစ်မူလေးက ကိုယ်တို့ကို နှစ်ယောက်တည်းကို အချိန်အများကြီးမပေးချင်ဘူးပဲ "

ကျန်းရှောင် သည် သူမ၏ အသံတွင် ကြည်နူးမှုနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ရောယှက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "မိဘဖြစ်ရတာ ဘယ်တော့မှ မလွယ်ဘူး မဟုတ်လား၊ ကျွန်မတို့ ဘဝတွေက စစ်မူလေး နဲ့ အမြဲရောယှက်နေတာ"

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးကို ချစ်ခင်တွယ်တာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်နေသည်။

"ဒါပေမယ့် အခိုက်အတန့်တိုင်းက ထိုက်တန်ပါတယ်။ ကိုယ်တို့မိသားစုလေးက ပျော်ရွှင်မှုနဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေကို သယ်ဆောင်လာပေးတယ်"

စစ်မူလေး သူ့မိခင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းငြိမ်သက်သွားသောအခါ ကျန်းရှောင်က သူ၏နဖူးကို ညင်သာစွာနမ်းလိုက်သည်။ "မေမေတို့ ဒီမှာရှိနေတာက မင်းအတွက်ပဲ၊ စစ်မူလေး။ ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ မေမေတို့ မင်းရဲ့အနားမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ"

ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေသော နှလုံးသားများဖြင့် ကျန်းရှောင်နှင့် ကျိုးရှို့လင်း တို့သည် သူတို့၏ ချစ်လှစွာသော ကလေးနှင့်အတူ အဖိုးတန်အချိန်တိုင်းကို မိဘများအဖြစ် လက်ခံယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့က မိဘနေရာဆိုတဲ့ဘဝခရီးကို အတူတူစတင်ခဲ့ကြပြီး ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

ပြီးတော့ ညတာက သူတို့၏အိမ်တွင် အခြေချလာသည်နှင့်အမျှ စစ်မူလေး၏ ငိုသံတွေက ငြိမ်းချမ်းတဲ့အိပ်စက်ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မိသားစုကို သာယာနှစ်သိမ့်မှုရှိတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

ကျိုးစစ်မူ၏ လပြည့်နေ့ အခမ်းအနားတွင် ကျိုး မိသားစုမှ ရင်းနှီးတဲ့ ဆွေမျိုးများကိုသာ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ ကျန်းယိ သွမ်းဟွမ်မှ ပြန်လာမည်ဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း အချို့သော မထင်မှတ်ထားသည့် အဖြစ်အပျက်များက သူ့မူလအစီအစဉ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတာကြောင့် ပြန်မလာခဲ့ရပေ။

ကျန်းရှောင်သည် စစ်မူလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပို့ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းယိ ၎င်းကိုမြင်သောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး စကားမပြောနိုင်ဘဲ အကြာကြီးနေခဲ့သည်။

တစ်လကြာပြီးနောက်၊ သူသည် စစ်မူ အတွက် ရည်စူးထားသည့် "ဘဝသစ်" ဟူသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကျန်းရှောင်ဆီ ပေးပို့ခဲ့သည်။

စစ်မူ အတွက် လပြည့်နေ့ ပါတီပွဲက လူမစည်ကားသော်လည်း တက်ကြွနေဆဲဖြစ်သည်။ ဆွေမျိုးတွေအားလုံးက ကလေးကို ချီထားချင်ကြပြီး သူက စိတ်ရှုပ်စရာမရှိဘဲ လူတိုင်းကို ပျော်ရွှင်စွာ ချီခွင့်ပြုခဲ့သည်။

ဒါက သူ့ကို ချီးမွမ်းတဲ့ အကြီးအကဲတွေကို “ဒီကလေးက ငယ်ငယ်က ရှို့လင်းနဲ့ အရမ်းတူတာပဲ ” လို့သူ့ကို ချီးမွမ်းစေခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် မေမေကျိုးက အနည်းငယ် မပျော်ရွှင်ခဲ့ပေ။ မြေးတစ်ဦးရှိပြီးနောက် သူမသည် ပိုမိုစည်ကားတဲ့ အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

ချွေးမက အသက်မွေးဝမ်းကြောင်းကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တာကြောင့် သူမ အနည်းငယ် နောင်တရမဆုံးနိုင်ပေ။ ပြီးတော့ သူမ အပြင်လူတွေကို မပြောနိုင်သေးဘူး။

ကျန်းရှောင်က နာမည်ကျော် မဟုတ်ပေ။ ဒါကြောင့် လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာကို အမှန်တကယ် လိုအပ်လို့လား။

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမကြားတွင် ဖော်မပြနိုင်တဲ့ မကျေနပ်ချက်အချို့ ရှိကောင်းရှိနိုင်သည်။ မေမေကျိုးလို သန့်စင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်တောင်မှ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ပေ။

ကျိုးရှို့လင်းမှာ ကျိုး မိသားစုတွင် ခိုင်မာတဲ့စကားရှိပြီး သူပြုလုပ်တဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက အခြားသူများအပေါ် အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးမှုမခံရပေ။ စစ်မူ၏ အထောက်အထားကို လူသိရှင်ကြား မထုတ်ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သောကြောင့် ကျိုး မိဘတွေက လုံးဝကန့်ကွက်ခြင်းမပြုနိုင်ခဲ့ပေ။

ဒါပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်း၏ ရှုထောင့်မှ တွေးကြည့်လျှင် စစ်မူ၏ ဝိသေသလက္ခဏာကို အပြင်လူများ လှည့်စားခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် လူသိရှင်ကြား ထုတ်ဖော်မပြခြင်းက အမှန်ပင် ကောင်းမွန်တဲ့ကိစ္စဖြစ်သည်။

ကျိုးရင်အန်းနဲ့ ကျိုးရင်ပိုင်တို့က စစ်မူလေးကို အထူးနှစ်သက်ကြပြီး ကလေးတွန်းလှည်းနားမှာ အဆက်မပြတ် ရှိနေကြသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်က အကျင့်စာရိတ္တကောင်းမွန်ပြီး စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာပြီး ဘယ်တော့မှ ဟန်မဆောင်တတ်ကြပေ။

ရင်အန်း - "ဒီကလေးလေးက ကောင်းကောင်းအိပ်တာပဲ"

ရင်ပိုင် - "စစ်မူ ရဲ့ ခြေဖဝါးလေးတွေက အရမ်းနူးညံ့တယ်"

ရင်အန်း - "ငါလည်း မောင်လေး လိုချင်တယ်"

ရင်ပိုင် - "အမေက တစ်ယောက်မှ မမွေးပေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် စဥ်းစားမနေနဲ့တော့"

ကျန်းရှောင် ရယ်စရာကောင်းတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခုခေတ် ဒီမူလတန်းကလေးတွေက အရမ်းလေပေါကြတာပဲ။

ရင်အန်းက ကျန်းရှောင် ဘက်လှည့်ပြီးစကားပြောခဲ့သည်။ "မမ၊ မမနဲ့ အစ်ကိုက ဘယ်တော့ကျရင် ညီမလေးတစ်ယောက်ထပ်မွေးမှာလဲ"

ရင်ပိုင်က ထပ်ပေါင်းပြောခဲ့သည်။ "သမီးလည်း ကလေးမလေးတွေကို ကြိုက်တယ် ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူမကို အရုပ်တွေနဲ့ အင်္ကျီတွေ အများကြီး ပေးလို့ရလို့"

အမြွှာတွေက သူမကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေကြပြီး ကျန်းရှောင်၏ အပြုံးက အေးခဲသွားခဲ့သည်။ "အင်း၊ အဲဒါက စစ်မူ အသက်နည်းနည်းကြီးလာတဲ့အထိ စောင့်ရမှာပေါ့ အဲ့နောက်မှ ညီမလေးတို့ အစ်ကိုနဲ့ မမက ညီမလေးတစ်ယောက်ရှိဖို့ စီစဉ်ကြမယ် "

အမြွှာတွေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အိုခေ ၊ ဒါဆို မမတို့နှစ်ယောက် ကြိုးစားကြရမယ်နော်!"

သူတို့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မှတ်ချက်ကြောင့် ကျန်းရှောင်ရဲ့ ပါးစပ်က တွန့်သွားခဲ့သည်။

ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ ကျိုးရှို့လင်း ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက ပြုံးပြီး ကွေးတက်သွားသည်။

ကျိုးရှို့ဇဲ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီး ဘာတွေရယ်နေတာလဲ"

ကျိုးရှိူ့လင်း သူ့မျက်လုံးတွေနဲ့ မှေးကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှပြန်မပြောခဲ့ပေ။

ကျိုးရှို့ဇဲ သူ့အကြည့်နောက်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျန်းရှောင် စစ်မူနဲ့ ကစားနေသည်ကို နူးညံ့လှပတဲ့ရောင်ဝါနဲ့ ဝန်းရံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့လို single dog တွေကို အခွင့်အရေးပေးပါဦး"

ကျိုးရှို့လင်း သူ့အကြည့်ကို ရုတ်လိုက်ပြီး သူ့ဝမ်းကွဲအငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ဂျူနီယာ အမျိုးသမီးတွေ တော်တော်များများ မင်းဆီကို မက်ဆေ့ချ် ပို့တာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား ”

ဒါက ကျိုးရှို့ဇဲရဲ့ဖုန်းထဲမှာ ဂိမ်းတွေဆော့ရင်း ရင်အန်းနဲ့ရင်ပိုင်တို့ တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ဟာတွေဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ကောင်မလေးတွေက မတော်တဆ အဲ့တာကို ချော်ထွက်သွားစေခဲ့ပြီး မိသားစုတစ်စုလုံး သိသွားကြသည်။

ကျိုးရှို့ဇဲ ဟန်လုပ်ပြုံးလိုက်သည်။ "အကိုကြီး၊ အဖိုးနဲ့ အဖွား ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေလို့ ​​ခဏလောက် သွားလိုက်ဦးမယ်"

ကျိုးရှို့လင်း မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ကျန်းရှောင်ရဲ့ဘေးကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ရှို့ဇဲက ကိုယ်တို့အတွက် မိသားစု ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျန်းရှောင် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ နှလုံးသားထဲ လေးလေးနက်နက် ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။

စစ်မူက ပျော်ရွှင်မြူးထူးကာ အသံပြုပြီး သူ့လက်လေးတွေကို ဝှေ့ယမ်းခဲ့သည်။