အခန်း (၈၀)

စက်မှုလုပ်ငန်းတွင် ဒါရိုက်တာ ကျင်း၏ အဆင့်အတန်းသည် ငြင်းမရပေ။ သူ့မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျိုးရှို့လင်း၏ လိမ္မာပါးနပ်မှုအတွက် လူများက တိတ်တဆိတ် သဘောကျခဲ့ကြသည်။

အားလုံးက စကားများများမပြောဘဲ နားလည်ကြသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ကျိုးရှို့လင်းက နောက်ဆက်တွဲဖျော်ဖြေရေး လှုပ်ရှားမှုများတွင် မပါဝင်ခဲ့ပေ။ ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြား ကုမ္ပဏီများမှ သူဌေးအများအပြားက ကျိုးရှို့လင်း သူတို့ အနားတွင် မရှိသောကြောင့် အနည်းငယ် လှောင်ပြောင်ရန် အခွင့်အရေးယူကာ လျှို့ဝှက်စွာ ညည်းညူခဲ့ကြသည်။

ဟိုတယ်ပြန်ရောက်တော့ ကျိုးရှို့လင်းက အရက်ကြောင့် မူးဝေလာပေမယ့် သူ့ဖုန်းထဲက ဗီဒီယိုကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ခဲ့သည်။

အင်း၊ တခြားသူတွေကတော့ ရောင်စုံညဘဝတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ဦးဆောင်ခဲ့ပြီ။

ဆယ်နာရီထိုးတော့ သူ ကျန်းရှောင်ဆီ စာပို့လိုက်သည်။ "နောက်ကျနေပြီ အခု ပြန်လာတော့"

ကျန်းရှောင် ဆယ့်တစ်နာရီထိုးခါနီးမှ မက်ဆေ့ချ်ကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်လုံးများတွန့် သွားသည်။ သူမနှင့်အတူ business ကတ်တွေ မယူလာခဲ့တော့ အမျိုးသားအဆိုတော်အတွက် သူမနံပါတ်ကို ချန်ထားပေးခဲ့လိုက်သည်။

"မနက်​ဖြန်​ ဒီနံပါတ်​ကို ​ခေါ်လို့ရ​တယ်​။ ကျွန်​​မရဲ့အကြံ​ပြုထားလို့လို့ပဲ ​ပြောလိုက်။ ကျွန်မနာမည်က ကျန်းရှောင် ပြီးတော့ သူမက ရှောင်နီ"

လူငယ်က သူမကို ရှောခ့်ရစွာကြည့်လိုက်သည်။ " ရှောင်နီ " ရှောင်နီကို သူဘယ်လိုမသိနိုင်မှာလဲ။ ရှောင်နီက တေးဂီတ ပရိုဂရမ်များစွာကို စီစဉ်ခဲ့ပြီး "Mother of Reality Shows" အဖြစ် နာမည်ကြီးသည်။

ကျန်းရှောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူမပဲ။ ကျွန်မမှာ သွားစရာရှိသေးလို့ သွားလိုက်ဦးမယ်။ တစ်ချိန်ချိန်မှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့ "

ရှောင်နီဆီမှ ချင်ယီလုကို ယခင်က တောင်းဆိုခဲ့ဖူးသောကြောင့် ယခု သူမသည် ဤကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

အမျိုးသားအဆိုတော်က တကယ့်ကို အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကျန်းရှောင်ကို ရုပ်ရှင်နှင့် ရုပ်မြင်သံကြားလုပ်ငန်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သူမကို ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်ကို သူထင်လိုက်တာ။

ကံကောင်းခြင်းတွေက ပြင်ဆင်ထားတဲ့အရာတွေကို မျက်နှာသာပေးပြီး တစ်နေ့မှာ သင့်ကိုမျက်နှာသာပေးနိုင်ပါတယ်။ ဒါဆိုရင် ကံကောင်းခြင်းတွေရောက်လာပြီဆိုတော့၊ ကြိုးစားလိုက်တော့။

ကျန်းရှောင်နှင့် ကျန်းချင်တို့ တက္ကစီတစ်စီးဖြင့် ဟိုတယ်သို့ အမြန်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ ပြီးတော့ သူမကကျိုးရှို့လင်းကို စာပြန်ပို့ခဲ့သည် - "ပြန်လာပြီ!"

သန်းခေါင်ကျော်နေပြီမို့ မစ္စတာ ကျိုး အနားယူနေမယ်လို့ သူမ ထင်လိုက်သည်။

တစ်မိနစ်အကြာတွင် ကျိုးရှို့လင်းဆီက စာပြန်လာခဲ့သည်။ "မစ္စစ် ကျိုး လာခဲ့ဦး။ ကိုယ်မူးပြီး ခေါင်းကိုက်နေလို့"

ကျန်းရှောင် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး အဝတ်စားကို အနည်းငယ် သပ်သပ်ရပ်ရပ်လုပ်ကာ အမြန်တက်သွားလိုက်သည်။ မစ္စတာ ကျိုး ရှေ့မှာတော့ သူမမှာ ဇွဲလုံ့လ သို့မဟုတ် အခြေခံမူတွေ မရှိဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူမရဲ့ယောကျ်ားက အခုအချိန်မှာ အရေးကြီးဆုံးပဲ။

တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နဲ့ သူမ သူ့အခန်းထဲ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးရှို့လင်းက ရေချိုးထားပြီး ညဝတ်အင်္ကျီတွေလဲထားပြီးပြီ။ ခေါင်းလျှော်ရည်၏ မွှေးရနံ့က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝဲပျံနေခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင်၏ မျက်နှာသည် စိုးရိမ်ပူပန်နေတာ ပေါ်လွင်နေပြီးမေးလိုက်သည်။ "ဒီတခေါက် ရှင် ဘယ်လောက်သောက်ထားတာလဲ။ ရှင် အဆင်မပြေဖြစ်နေလား။ အရက်နာကျဆေး လိုချင်လား"

ကျိုးရှို့လင်း ပြုံးလိုက်လိုက်သည်။ "ဘားမှာပျော်ခဲ့လား"

ကျန်းရှောင် သူ့လက်ကိုကူတွဲပေးလိုက်သည်။ "မဆိုးပါဘူး၊ သူတို့အားလုံးက လူငယ်တွေချည်းပဲ"

ကျိုးရှို့လင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့အသံက လေးလံနေတာမျိုးလဲမဟုတ်ဘူး ပေါ့ပါးနေတာမျိုးလည်းမဟုတ်ပေ။

"ညဉ့်နက်မှ ဘားမှာ တစ်ယောက်တည်း ရူးကြောင်ကြောင်တွေ လုပ်နေတယ်။ ဟမ့်။ လူငယ် အဆိုတော်တွေနဲ့ သီချင်းဆိုနေတယ် "

သူက သူမ၏ အောက်ခြေကို ရွှတ်နောက်နောက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်းက အခု စစ်မူ ထက် ကိုယ့်ကို ဒုက္ခပိုပေးနေတာ"

ကျန်းရှောင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံဖြဲဖြဲနဲ့ နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်သည်။ "အဲ့မှာ ကျန်းချင် မရှိလို့လား။ ဘယ်လိုလုပ် ကျွန်မကတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားရတာလဲ"

သူမ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့အင်္ကျီလက်ကိုဆွဲလိုက်သည်။ "ဒါက လူအိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထားပဲ"

သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးနွေးနွေးလေးနဲ့ သူမကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ဒေါသအရိပ်အမြွတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "လူအိုကြီးတဲ့လား"

ကျန်းရှောင်က သူ့ကို ရွှတ်နောက်နောက် တွန်းလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ဒီမှာ အကြာကြီးနေလို့မရဘူး။ ဒီအထပ်မှာနေတဲ့ လူတွေက ရင်းနှီးပြီးသားတွေ။ ပေါ်သွားလိမ့်မယ်!"

သူ့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေက သူမနားရွက်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ "ထပ်ပြီးရွှေ့ရင် မင်းကို ခုချက်ချင်း ယူလိုက်မယ်"

ကျန်းရှောင် ရှက်ရွံ့စွာနဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ "လူဆိုး!"

ကျိုးရှို့လင်းက သူမနှင့် စကားပြောရန်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်။ ဘီ မြို့တော်တွင် ဤနှစ်ရက်အတွင်း သူမက သူ့ထက် ပို၍အေးဆေး ပေါ့ပါးနေမည်မဟုတ်ပေ။

"မနက်ဖြန်မနက်ကျရင် အစည်းအဝေးရှိတယ်။ မင်းနဲ့ ကျန်းချင်တို့ တူတူသွားသင့်တယ်"

"ကျွန်မလည်း သွားရမှာလား။ ကုမ္ပဏီမှာ 'ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါနဲ့' လို့ ပြောထားတဲ့ စည်းကမ်းရှိတယ်လေ"

ကျန်းရှောင် မျက်တောင်ခတ် လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးတွေထဲ ရွှတ်နောက်နောက် အကြည့်တွေရှိနေခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူမကို ဆုပ်ကိုင်ထားထားတာကို ဖြေလျှော့ကာ ရေတစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးကာ စသလိုမျိုးမေးလိုက်သည်။ "မင်းက တခြားသူ မလို့လား"

ကျန်းရှောင် ခနဲ့တဲ့တဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒီည တော်တော်လေး တော်တဲ့ပုံပေါက်တဲ့ အဆိုတော်တစ်ယောက်နဲ့တွေ့လာခဲ့တယ်။ သူ့ကို ရှောင်နီနဲ့ ဆက်သွယ်ပေးလိုက်တယ်"

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း ဂီတနယ်ပယ်သည် ကောင်းမွန်စွာ မလည်ပတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အဲ့တာက သရုပ်ဆောင်တာနဲ့ ယှဉ်လို့မရဘူး။ ဂီတကို အမှန်တကယ် လုပ်ချင်တဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ တွေ့ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပေ။ ဒါက ခေတ်ရဲ့ လက္ခဏာတစ်ခုပါ။ "ဒါရိုက်တာ ကျင်းလည်း မနက်ဖြန်ရောက်မယ် "

ကျန်းရှောင်၏ အမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိပေ။ ဒါရိုက်တာ ကျင်းနှင့် ပတ်သက်တဲ့ အစီရင်ခံစာများစွာကို သူမ ဖတ်ဖူးသည်။

သူသည် အလုပ်နှင့် မိသားစုကို တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး Southern Weekly သည် ယခင်က သူနှင့် လျန့်ယွဲ့ ကိုပင် အင်တာဗျူးခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းက လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ စံနမူနာထားစရာလို့ သတ်မှတ်ခံထားရသည်။

ကျိုးရှို့လင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ ကျင်း မှာ ကျန်းမာရေး ပြဿနာလေးတစ်ခုရှိနေတယ်လို့ မနေ့ညက ကိုယ် ကြားထားတယ်"

"ဘာပြဿနာလဲ"

“အသေးအဖွဲ ဝေဒနာတစ်ခုပဲ။ သူက မေလရဲ့ အလုပ်အားလုံးကို ရွှေ့ဆိုင်းပြီး အသေးစား ခွဲစိတ်မှုတစ်ခု လုပ်တော့မှာ ”

ကျန်းရှောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကိစ္စအမျိုးမျိုးနဲ့ ကြုံလာရတယ်နော် "

သူမ သူ့ပုခုံးကို မှီလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ။ အခု ကျွန်မ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျတော့မယ် "

ကျိုးရှို့လင်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ပြုံးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ကိုယ် မင်းကိုနှိုးပေးမယ်"

နောက်နေ့မနက်မှာ ကျိုးရှို့လင်း စောစောနိုးလာပြီး ရေကူးသွားခဲ့သည်။ သူက ကျန်းရှောင် ဆီကို စာပို့ထားပြီး သူမနိုးလာရင် သူ့ကိုလာရှာခိုင်းလိုက်သည်။

မနေ့ညက ဘယ်လောက်ပဲ နောက်ကျတဲ့အထိနေပါစေ ကျိုးရှို့လင်းက မနက်ခင်းမှာ အချိန်မှန် နိုးထနိုင်သည်။ သူ့မှာ နေ့တိုင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း အစီအစဉ်လည်း ရှိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်တာကာလအတွင်း သူသည် ကျန်းရှောင်ကို အောင်မြင်မှုအနည်းငယ်ဖြင့် သူနှင့်ပူးပေါင်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင် အောက်ထပ် ဆင်းသွားသောအခါ သူမ ရင်းနှီးတဲ့ရုပ်သွင်ဖြစ်သည့် ကျောက်ရှင်းရန်နှင့် မိုရီဟန် ကို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျောက်ရှင်းရန်က တောက်ပတဲ့ အပြုံးကို ဆင်မြန်းထားကာ မိုရီဟန်နှင့် လက်ချင်းချိတ်ထားသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က သူမတို့ တွေ့ဆုံခဲ့ကြတဲ့ပုံစံနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားသွာသည်။

သူတို့ ပြန်တွဲနေပုံရသည်။ ကျောက်ရှင်းရန် ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်နေတာလဲဆိုတာကို သူမ မသိနိုင်ပေ-သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။

ကျန်းရှောင် အပေါ်မှာ စိတ်မသက်မသာ ခံစားချက်တွေ လွှမ်းခြုံသွားသည်။

ရေကူးကန်ဘေးမှာ ကျိုးရှို့လင်းကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ သူမရဲ့ ခံစားချက်က သိပ်ပြီးမဆိုးတော့ချေ။

ကျိုးရှို့လင်း ကမ်းပေါ်မတက်မီ အကြိမ်အနည်းငယ် ရေကူးလိုက်ပြီး ကျန်းရှောင်က သူ့ကို သဘက်တစ်ထည် ကမ်းပေးကာ မေးလိုက်သည်။ "ရှင်ဘယ်နှနာရီထတာလဲ"

"ခြောက်နာရီကျော်လောက်"

ကျန်းရှောင်က ဤကဲ့သို့သော စိတ်ကောင်းရှိသူကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ တစ်နေ့မှာ ခြောက်နာရီသာအိပ်ခြင်းဖြင့် သူ အားအင်တွေပြည့်နေသလိုပဲ။

သူမ ကျောင်းတက်တုန်းကဆိုရင် ညလုံးပေါက်နေပြီး နောက်နေ့ရောက်ရင်လည်း ဆိုးကျိုးမရှိပေ။ ဒါပေမယ့် ကလေးမွေးပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အလုံးစုံပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေကိုခံစားရစေသည်။

ကျိုးရှို့လင်း တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ "စစ်မူ အသက်နည်းနည်းကြီးလာတဲ့အခါကျရင် သူ့ကိုလည်းရေကူးနည်း သင်ပေးရမယ်"

သူတို့ရဲ့ ပဲပင်ပေါက်လေးကို တွေးရင်း ကျန်းရှောင်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

"ခဏလေးစောင့်ဦး ကိုယ်ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်။ ဒီမှာပဲစောင့်နေ"

ကျန်းရှောင် အဝေးမှာရပ်ပြီး သူ့ကိုစောင့်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ကျယ်ဝန်းသောပခုံးနှင့် ခါးကျဉ်ကျဥ်ဖြင့် ရေကူးဘောင်းဘီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှောင် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်နေသလိုဟန်ဆောင်ပြီး ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။

ထိုသူမှာ စတားလိုက် ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီ၏ ဒုတိယဥက္ကဌဖြစ်သူ ရှဇီဟောင် ဖြစ်သည်။ သူ ဖြတ်သွားစဉ် ကျန်းရှောင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်မယ့် ဧရိယာဆီ မသွားခင် သူ့အကြည့်က တခဏမျှ ရစ်ဝဲနေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကျိုးရှို့လင်းက သူ့အဝတ်အစားတွေကိုလဲပြီး ကျန်းရှောင်နှင့်အတူ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ရှဇီဟောင်က ရေကူးကန်အစွန်းကို မှီ၍ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ကာ ထွက်ခွာသွားတဲ့ ရုပ်သွင်နှစ်ခု၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ကစားနေသည့် အပြုံးအရိပ်အမြွက် ရှိနေသည်။

အင်း၊ ဥက္ကဌ ကျိုးက ကျန်းရှောင်ကို တော်တော်လေး ကာကွယ်ပေးနေသလိုပဲ။

ဟုတ်တာပေါ့ ရှဇီဟောင်က ကျန်းရှောင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အထောက်အထားကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူမမှာ ကျောထောက်နောက်ခံရှိတယ်ဆိုတာ သူခဏကြာမှသိခဲ့ရတာ။ အမြင့်တက်တာ မြန်လွန်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က သူမရဲ့အင်္ကျီလက်အောက်မှာ လှည့်စားလေ့ရှိတယ်။

ဟွားရှ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီရဲ့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတဲ့ အေးဂျင့်ကြီးက သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ထားတာလဲဆိုတာ သူ သိချင်နေမိသည်။

ကျန်းရှောင်နဲ့ ကျိုးရှို့လင်းတို့ အောက်ထပ် စားသောက်ဆိုင်ဆီ ရောက်ရှိသွားပြီး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင် စောစောက သူမ တွေ့ခဲ့တဲ့ဟာ အကြောင်းတွေကို သူ့ကို မပြောပြခင် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းခဲ့သည်။ "ရှင်းရန်နဲ့ ဥက္ကဌ မိုတို့ ပြန်ပြီးသင့်မြတ်နေကြပြီ"

ကျိုးရှို့လင်းက အထူးတလည် မအံ့သြနေခဲ့ပေ။ "ရီဟန် ပထမဆုံးအကြိမ် ပြန်လှည့်ကြည့်ခဲ့တာပဲ " နောက်ပြီး သူက စေ့စပ်ထားပြီ။

"ဟန်မိသားစုက ကျောက်ရှင်းရန် နှိုးဆွလို့ရနိုင်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူမ သတိမထားမိရင်တော့ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရှောင် မျက်ခုံးကြုတ်လိုက်သည်။ "မိုရီဟန် စေ့စပ်ထားတာကို သူမ သိတယ် ပြီးတော့ ..."

ကျိုးရှို့လင်းက သူမရဲ့သံသယကိုပြေပျောက်စေခဲ့သည်။ "ဒီနယ်ပယ်မှာ မင်းနေလာတာ နှစ်လည်းအတော်ကြာနေပြီ မင်း ဒါကိုကျင့်သားရနေသင့်ပြီ"