အခန်း (၉၈)

ကျိုးရှို့လင်း ထွက်ခွာခါနီးမှာ ကျိုးစစ်မူ နိုးလာခဲ့သည်။

"ဖေဖေ၊ဖေဖေ အိမ်မှာမရှိရင် သားကြောက်တယ်"

"ဒေါ်ဒေါ် အိမ်မှာ မရှိဘူးလား။ ကောင်းပြီး သွားအိပ်တော့"

"ဖေဖေ၊သားတို့ဆရာမကပြောတယ် လိမ်တဲ့သူတွေက နှာခေါင်းရှည်လိမ့်မယ်" သူ ကျိုးရှို့လင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းကို ထိဖို့ ရုတ်တရက် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ ချိန်းတွေ့မယ်လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောခဲ့တာမလား"

ကျိုးရှို့လင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ့သားကို မနက်ဖန် နေ့ခင်းဘက် အလွန်အကျွံ မအိပ်ခိုင်းတော့ဘူး။ လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ၉ နာရီ ထိုးနေပြီ။ "ကျိုးစစ်မူ၊ မင်းမှာ အကြံဥာဏ်တွေ ရှိသေးလား"

"သားလည်း သွားချင်တယ်"

နောက်ထပ် ဆူညံသောင်းကျန်းမှုမရှိဘဲ ကျိုးရှို့လင်းက သူ့သားကို အဝတ်အစားတွေလဲပေးကာ သူ့ကို အပြင်ခေါ် သွားခဲ့သည်။ သူ့သားလေးရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို နားလည်ထားတာ ကြာပြီ။

ကျန်းရှောင်က လမ်းဘေးမှာ ရပ်စောင့်နေသည်။ သူ့ကားကိုမြင်တော့ လမ်းလျှောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

"မေမေ-"

"ဟေ့ မင်း မအိပ်သေးဘူးလား"

ပဲပင်ပေါက်လေးက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်။ "မေမေ၊မေမေ အိမ်မှာမရှိရင် သားအိပ်လို့မပျော်ဘူး"

ကျန်းရှောင် သက်ပြင်းချပြီး ကျိုးရှို့လင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "အို အချစ်၊ ရှင်လည်း သူ့ကို ထိန်းလို့မရဘူးပဲ"

ကျိုးရှို့လင်း ကူကယ်ရာမဲ့ အကြည့်ဖြင့် မောင်းသွားခဲ့သည်။ "ကိုယ် သူ့ကို နောက်တစ်ပတ်ကျရင် နွေရာသီစခန်းမှာ စာရင်းသွင်းလိုက်မယ်။ ဒါမှ သူအိမ်မှာ တစ်ချိန်လုံး မနေရမှာ"

ကျန်းရှောင် ရယ်ချင်နေတာကိုထိန်းထားခဲ့သည်။ "အခု ကျွန်မတို့အထက်မှာ တောင်ကြီးငါးတောင်ရှိတယ်ဆိုတာ ရှင်မေ့သွားပြီလား"

"ကိုယ် သူတို့နဲ့စကားပြောမယ်" ကျိုးရှို့လင်း အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။

ပဲပင်ပေါက်လေးက ကြွားဝါခဲ့သည်။ "သား အရင်ကညဘက် ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့ တစ်ခါမှအပြင် မထွက်ဖူးဘူး။ အရမ်းပျော်လိုက်တာ"

ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "ဘဝမှာ အမြဲတမ်း ပထမဆုံးဆိုတာတွေ အများကြီးရှိတယ်"

နောက်ဆုံးတော့ မိသားစုက ည ၁၀ နာရီ ၁၀မိနစ် ပွဲအတွက် လက်မှတ်တွေဝယ်ခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရုပ်ရှင်လာကြည့်သူတွေ အများစုကတော့ လူငယ်စုံတွဲတွေ။

ကျန်းရှောင် ကောင်တာမှာ ပေါက်ပေါက်နဲ့အချိုရည်တွေ သွားဝယ်နေတုန်း ကျိုးရှို့လင်းက ပဲပင်ပေါက်လေးကို ကိုင်ထားသည်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖို့အတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အရာတွေပါပဲ ဒါပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်းကတော့ ဘာတစ်ခုကိုမှ မစားဘူး။

ကျန်းရှောင်က ဤအရာသည် သူမနှင့် ကျိုးရှို့လင်းကြားမှာ သူတို့၏ ဘဝချဉ်းကပ်မှုတွင် ကွာခြားချက်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ တစ်ချို့အရာတွေက အာဟာရမရှိဘဲ ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပေမယ့် သူတို့က သူမကို ပျော်ရွှင်အောင် လုပ်ပေးနေသရွေ့ သူမ မျက်စိမှိတ်ထားလိမ့်မည်။ ဒါပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်း က မတူဘူး။ သူ့မှာ ခိုင်မာတဲ့မူတွေရှိသည်။

ပဲပင်ပေါက်လေးကလည်း ကျိုးရှို့လင်း၏ ဇီဇာကြောင်သော စားသောက်မှု အလေ့အထကို အမွေဆက်ခံထားပြီး ထိုအရာများကို စားတာရှားသည်။ သူအမြဲတမ်း ညည်းညူနေတာက သူ့ရေခဲမုန့်။ "​ဘာလို့ရေခဲမုန့်​ရောင်းတဲ့သူက ဆိုင်​ပိတ်သွားတာလဲ"

ကျန်းရှောင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ညဘက်မှာ ရေခဲမုန့်စားတာက ဗိုက်နာစေလို့လေ"

ပဲပင်ပေါက်ငယ်လေးက သူ့အမေလက်ထဲက ပေါက်ပေါက်ဘူးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် မေမေ၊ ညဘက်ကြီး ပေါက်ပေါက်စားတာက ကိုယ်အလေးချိန်တက်စေတယ်"

ကျန်းရှောင် အပြစ်အနာအဆာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျိုးရှို့လင်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သားအမိနှစ်ယောက်ကို အချင်းချင်း ကျီစယ်ခွင့်ပြုထားသည်။

အံ့အားသင့်စရာမှာ ညနှောင်းပိုင်းရုပ်ရှင်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုသူနှုန်းမှာ ခြောက်ဆယ်မှ ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်ရှိသည်။

မိသားစု သုံးယောက်သား နောက်ဆုံးရဲ့ ဒုတိယတန်းမှာ ထိုင်ကြသည်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်ရင်း တစ်ဝက်မှာပဲ ပဲပင်ပေါက်လေး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးရှို့လင်းက သူ့ကို ပွေ့ချီထားပြီး ကျန်းရှောင်က သူ့ပခုံးကို မှီထားသည်။

ဇာတ်ကားထဲမှာ ရေတပ်မှူးရဲ့ "ပစ်!" ဆိုတဲ့အသံကို သူတို့ကြားတာနဲ့ ကျန်းရှောင်မှာ မျက်ရည်တွေကျလာပြီး ကျိုးရှို့လင်း ရဲ့ ပခုံးကို စိုစွတ်သွားစေသည်။ သူမ နှာရှုပ်လိုက်သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူ့ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူမ မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်စတွေကို သူ့ရဲ့အင်္ကျီလက်အနားဖြင့် ညင်သာစွာ သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမဆံပင်ကို ဖွကာ လုံးဝ တုန်နေအောင်ချစ်နေသလိုမျိုး ကြည့်နေသည်။

ကျန်းရှောင် သူ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီက သူမမျက်ရည်တွေနဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ သွားရည်တွေကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

ရုပ်ရှင်ရုံရှိ အလင်းရောင်သည် တောက်ပမှုနှင့် အမှောင်ကြားတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဒီမြင်ကွင်းက ပရိသတ်ကို ကြည်နူးစေသည်။ ပေါက်ပေါက်ကိုတောင် ကုန်အောင်မစားနိုင်သေးတဲ့ သူတို့နောက်တွင် ထိုင်နေသည့် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ယောက်မှာ ယခု ညဉ့်နက်ပိုင်း ရုပ်ရှင်ကြည့်ကာ ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့လေးတွေက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုရဲ့ အခိုက်အတန့်လေးမှာ တတိယဘီးဖြစ်နေကြသလို ခံစားနေရသည်။

နှစ်ယောက်သား ထွက်ခွာမသွားမီ အကြွေးတင်သည့် မြင်ကွင်းကို အဆုံးထိ ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

ကျန်းရှောင်က သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ နီနီရဲရဲနဲ့ စကားပြောလိုက်သည်။ "ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ ဇာတ်ကားကို ကျွန်မကြည့်ခဲ့တာ ကြပြီ။ မှန်ကန်တဲ့ အခန်းကဏ္ဍကို ရွေးချယ်တာက အောင်မြင်မှုရဲ့ သော့ချက်ပဲ"

ပဲပင်ပေါက်လေးကို ချီထားတဲ့ ကျိုးရှို့လင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့လူတွေထဲမှာ မင်းရွေးချယ်ထားတဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ဘယ်တစ်ခုကများ စေ့စေ့စပ်စပ်မရှိခဲ့လို့လဲ "

ကျန်းရှောင် နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။ "ကျွန်မ မကူညီနိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်မက သူတို့ကိုတာဝန်ယူရမယ်လေ"

ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်လာပြီးနောက် ညက ငြိမ်သက်သွားသည်။ မီးရောင်တွေက ထွန်းလင်းတောက်ပနေပြီး နူးညံ့သော အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်၏ အရှိန်အဟုန်ကို တမင် နှိမ့်ချလိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်က မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ ရုပ်ရှင်အတူတူကြည့်ခဲ့ဖူးတာက ကြာသွားပြီနော်။ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ အရမ်းပျော်နေသလို ခံစားရတယ်"

ကျိုးရှို့လင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကိုယ်နဲ့ရုပ်ရှင်ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းပျော်နေတယ်လို့ ခံစားရတာလား။ မင်းရဲ့စံနှုန်းတွေက အရမ်းမမြင့်ဘူးပဲ"

ကျန်းရှောင် ပြုံးပြီးပြောလိုက်သည်။ "ရှင်နဲ့ ပဲပင်ပေါက်လေးက ကျွန်မနဲ့အတူတူရှိနေတာကြောင့် မတူဘူး "

တလမ်းလုံး စကားစမြည်ပြောပြီး ရယ်မောကြကာ မနက် ၂ နာရီထိုးခါနီးမှ အိမ်ကို ပြန်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းရှောင်က သူမလက်ထောက် ရှောင်ယွိဆီမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့သည်။

ကျန်းရှောင် အသံအောရှရှနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟယ်လို"

"အစ်မကျန်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က အစ်မနဲ့ပတ်သက်တဲ့ negative ကောမန့်တွေကို ကြောင်ကဏ္ဍမှာ တင်နေတယ် " "ကြောင်ဏ္ဍ" သည် တရုတ်နိုင်ငံရှိ နာမည်ကြီးအွန်လိုင်းဖိုရမ်တစ်ခုတွင် နာမည်ကြီးပရိသတ်များစွာ စုဝေးရောက်ရှိနေသည့် အကြောင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ နာမည်ကြီးတွေရော သူတို့ရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေရော ဒီဖိုရမ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို အာရုံစိုက်ကြသည်။

"ငါ့ကို ပို့စ်တွေ ပို့ပေး။ အခု ကြောင်ကဏ္ဍမှာပဲ ရှိတာလား။ Weibo မှာကော ဖော်ပြချက်တွေ ရှိလား။ သူတို့က ယိဝမ် ဒါမှမဟုတ် ကျားရမ်ကို ပြောနေကြသေးလား"

"ကျွန်မ စစ်ဆေးပြီး အစ်မ ဆီပို့ပေးလိုက်မယ်"

"အလျင်မလိုနဲ့၊ အဲဒါက ပျင်းတဲ့သူတွေပဲဖြစ်နိုင်တယ်"

"ဒီတစ်ခါတော့ အဲ့လိုဖြစ်မယ်လို့ မထင်မိဘူး..." ရှောင်ယွိ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "အစ်မကျန်း၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အရင်ကြည့်လိုက်"

"ကောင်းပြီ"

ကျန်းရှောင် မျက်ခုံးကြုတ်လိုက်သည်။ ကြောင်ကဏ္ဍကဲ့သို့သော အွန်လိုင်းဖိုရမ်တစ်ခုတွင် အနုပညာရှင်ရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ဦးကို ဝေဖန်ခံရခြင်းက အထူးအဆန်းဖြစ်သည်။

ကျိုးရှို့လင်းလည်း နိုးလာသည်။ "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ကျန်းရှောင် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟန်နီ၊ ရှင့်မိန်းမ နာမည်ကြီးတော့မယ် "

ကံကောင်းထောက်မစွာ ကျန်းရှောင်က နာမည်ကြီးဆယ်လီတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ အရည်အချင်းရှိတဲ့ အေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်တာကြောင့် ကြောင်ဇုန်ရှိ ပို့စ်က လှုပ်လှုပ်ရွရွမဖြစ်ခဲ့ပေ။ သူမက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်ပစ်လိုက်သည်။

ကျိုးရှို့လင်းလည်း အဲ့တာကို ဖတ်ပြီးသွားပြီ။ "မကြာသေးခင်က မင်း ဇာတ်ညွှန်းအသစ်တွေ ရထားလို့လား"

ကျန်းရှောင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မရထားပါဘူး၊ သူတို့အားလုံး သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရှင်ပရောဂျက်တွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ ပြီးတော့ ဇာတ်ညွှန်းတချို့ကို ဆွေးနွေးနေကြတုန်း၊ အပြီးသတ်ထိ မပြီးပြတ်သေးပါဘူး"

ကျိုးရှို့လင်း ခဏလောက် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့လူတချို့က မကြာသေးခင်က ဂယက်ရိုက်သွားအောင်လုပ်ပြီး တခြားသူတွေရဲ့လမ်းကြောင်းကို ပိတ်အောင်လုပ်မိသွားတယ် "

ကျန်းရှောင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဖွင့်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်ဖို့က လွယ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ဟာတွေကိုတော့ ကာကွယ်ရခက်တယ်"

ဤလုပ်ငန်းမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းခြင်း နှင့် မှောင်မိုက်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံးရှိသည်။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံနည်းနည်းရှိလို့ စည်းကမ်းကို ချိုးဖျက်နိုင်မယ်လို့ ထင်တဲ့ လုဖျင် ကို သူမ တွေးမိသည်။ လုဖျင်က နံပါတ်တစ်သံသယရှိသူဖြစ်သည်။

ကျိုးရှို့လင်း လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ညှစ်လိုက်သည်။ "ဒါကို ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ကျန်းရှောင်က အရင်က လက်ထောက်မဟုတ်တော့ပေ။ "ဒါက တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ တမင်သက်သက်လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ရှိလာမှာ သေချာတယ်။ တစ်ဖက်က နောက်ဆုတ်ဖို့ကို ကျွန်မ စောင့်နေမယ်"

"ဒီလူကို ရှာဖို့က မခက်ပါဘူး"

ကျန်းရှောင် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "မစ္စတာ ကျိုး၊ အလျင်စလို လုပ်စရာမလိုဘူး" သူမ အိပ်ယာမှထကာ အဝတ်အစားအချို့ကို ၀တ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

"ပဲပင်ပေါက်လေးကို နွေရာသီစခန်း တကယ်ပို့ချင်တာလား၊ သူက သုံးနှစ်ပဲရှိသေးတာနော် "

ကျိုးရှို့လင်းက သူမကို အမှန်ပြန်ပြင်ပေးလိုက်သည်။ "မစ္စစ် ကျိုး၊ သူက သုံးနှစ်နဲ့ သုံးလရှိပြီ"

ကျန်းရှောင် ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်တော့ နေရောင်က အခန်းထဲသို့ ဖြာကျကာ တောက်ပစွာ တောက်ပနေလေသည်။ "တကယ်တော့၊ လူငယ်သရုပ်ဆောင်တွေရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ ပါဖို့ ပဲပင်ပေါက်လေးကို ကျွန်မတို့လွှတ်လို့ရတယ်"

ကျိုးရှို့လင်း ခြေဗလာဖြင့် လမ်းလျှောက်လာရင်း အနောက်ဘက်မှ ဖက်လိုက်ကာ သူ၏ မေးစေ့ကို သူမရဲ့ပခုံးပေါ်တင်လိုက်သည်။ "တကယ်လို့ သူ အခု စမလုပ်ရင်လည်း သူ ဒရာမာဘုရင်ဖြစ်နေပြီ။ မင်းက မင်းရဲ့သားကို အနာဂတ်မှာ အော်စကာဆု ရစေချင်တာလား"

ကျန်းရှောင် လှည့်ပြီး သူ့ရဲ့ဘေးတိုက်မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမကို စွဲလမ်းသွားစေပြန်သည်။ "ဒါက မကောင်းတဲ့ အကြံတော့ မဟုတ်ဘူး" လို့ ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူမအား ရွှင်မြူးစွာကြည့်ကာ ဇနီးသည်က သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ကျက်သရေ၌ နှစ်မြုပ်နေသည်ကို သတိပြုမိကာ အတော်လေး ကျေနပ်သွားသည်။

သူမ သူ့ကို တံတောင်နဲ့တို့လိုက်သည်။ "ကျွန်မ ပဲပင်ပေါက်လေးကို သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦးမယ် သူနိုးနေလောက်ပြီ"

ကျိုးရှို့လင်း သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ဆေးကြောသန့်စက်ဖို့ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်။

မနက်ခင်းမှာ ကျိုးရှို့လင်းက ကုမ္ပဏီကိုလာပြီး ဗီဒီယို ကွန်ဖရင့် နှစ်ပွဲလုပ်ခဲ့သည်။ ဟွားရှက တီဗီ ဒရာမာတွေကို အဓိကထား အာရုံစိုက်မည့် မူရှောင် မီဒီယာ အမည်ရှိ လုပ်ငန်းခွဲတစ်ခု ဘီမြို့တော်တွင် မှတ်ပုံတင်ခဲ့သည်။

ကျိုးရှို့လင်းက ကျန်းချင်ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ "တကယ်လို့ အွန်လိုင်းမှာ ကျန်းရှောင်ရဲ့အကြောင်းနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ နောက်ထပ် သတင်းဆောင်းပါးတွေ ထပ်ရှိလာရင် ကုမ္ပဏီရဲ့ကိစ္စတွေကို မီဒီယာတွေကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်"

ကျန်းချင် မေးလိုက်သည်။ "ဒါက ရှီးချီ ပွဲတော် (တရုတ်ချစ်သူများနေ့) အတွက် ဆရာ့ရဲ့ဇနီးကို ပေးမယ့် လက်ဆောင် မဟုတ်လား "

ကျိုးရှို့လင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဒမ်က ဒါကိုသေချာပေါက် သဘောကျမှာ " ကျန်းရှောင်က ကုမ္ပဏီခွဲမှာ ရှယ်ယာ ခုနစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာကြောင့် သူမက အနာဂတ်မှာ ကုမ္ပဏီရဲ့ အကြီးအကဲ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။