အခန်း (၁၂၀)

ထိုညတွင် မင်္ဂလာပွဲ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဧည့်သည်အများစုက ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ကျန်းရှောင်၏ အထက်တန်းကျောင်း အတန်းဖော် အများအပြားက ဤနေရာတွင် စုဝေးကြပြီး တစ်ညတာ အနားယူရန် စီစဉ်ကြသည်။

ကျိုး လင်မယားနှစ်ယောက်က လာပြီး နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ "လွတ်လွတ်လပ်လပ်သာနေ ငါတို့ပြန်တော့မယ်။ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်တွေ့ကြမယ်"

ကျိုးယန်ယန် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကို၊ မူမူ ကော ”

ကျိုးရှို့လင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူ မပြန်ဘူး။ အန်တီ သူ့ကို ခဏ ခေါ်ထားလိမ့်မယ်"

ဒါနဲ့ ကျိုးရှို့လင်းနှင့် ကျန်းရှောင်တို့ ဟိုတယ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူတို့ကားက ကြင်စဦးဇနီးမောင်နှံကို လေဆိပ်သို့ ခေါ်ဆောင်ဖို့ အပြင်မှာ စောင့်နေကြသည်။ ဒီနေ့ညမှာတော့ သူတို့ ဘာလီကို ပျံသန်းခဲ့ကြပြီး ကျိုးရှို့လင်းက သူတို့ရဲ့ ဟန်းနီးမွန်းအတွက် တစ်ပတ်လောက် အနားယူခဲ့သည်။

လင်းဝူက ဖိနပ်အပါးတစ်ရံလဲခဲ့ပြီး ယခုအခါ သက်သာလာခဲ့သည်။ ပဲပင်ပေါက်လေးက သူမနောက် လိုက်နေသည်။ "အန်တီ၊ နောက်ကျရင် ဘယ်တော့မှ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ် မစီးရတော့ဘူး​နော် မဟုတ်ရင် ခြေထောက်တွေ အရမ်းနာလိမ့်မယ်။ မူမူ အန်တီ့ကို ဂရုစိုက်ပေးမယ်"

အနီးနားတွင်ရပ်နေတဲ့ ချင်းဟန်က အဖော်ငယ်လေးကို အံ့သြစွာကြည့်ကာ သူ့ရဲ့ဆံပင်ကို ဖွရင်းပြောလိုက်သည်။ "မင်းက လူတွေကို ဘယ်လိုဂရုစိုက်ရမလဲဆိုတာ တကယ်သိတယ်ပေါ့"

ကျိုးစစ်မူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဖေဖေက ကျွန်တော့်ကို လူကြီးလူကောင်းလုပ်ပြီး မိန်းကလေးတွေကို ဂရုစိုက်သင့်တယ်လို့ ပြောထားတယ်"

ချင်းဟန်က သူ့ ခေါင်းကိုပုတ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရည်းစားက မင်းရဲ့ဂရုစိုက်မှုကို မလိုအပ်ဘူး"

ဟုတ်ပါတယ်၊ လင်းဝူ ဒီစကားဝိုင်းကို မကြားလိုက်ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် သူမ တော်တော် စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မယ်။

အထက်တန်းကျောင်းက အတန်းဖော်တွေက သူတို့ကို စောင့်မျှော်နေပြီး ကျိုးယန်ယန်က အဲ့မှာရှိနေကာ သူတို့က သူတို့ကို စနောက်ဖို့ မကူညီနိုင်ခဲ့ပေ။

"တကယ်ကို မမျှော်လင့်ထားဘူး ကျန်းရှောင်က တကယ်ကြီး အရင်ဆုံး လက်ထပ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျိုးယန်ယန်၊ နင် နင့်အစ်ကိုဆီ ကျန်းရှောင်ကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာလား"

ကျိုးယန်ယန်က သူမ၏ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ "ငါအဲ့လိုလုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်လား။ ဒါပေမယ့် ကျန်းရှောင်ကို ငါ့ယောက်မအဖြစ် ထားရတာကလည်း မဆိုးပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

အတိတ်မှာတုန်းက သူတို့ အဆင်မပြေခဲ့ကြဘူးဆိုတာ လူတိုင်းသိသည်။

ကံမကောင်းစွာပဲ၊ ရှန်းထင်ကလွဲပြီး ပါဝင်ပတ်သက်သူအများစုက ယနေ့ညတွင် ရှိနေကြသည်။

ချင်းဟန်နှင့်လင်းဝူ ရောက်ရှိလာသောအခါ အားလုံးက သူတို့ကို ရွှတ်နောက်နောက်နဲ့စနောက်ခဲ့ကြသည်။ "လင်းဝူ၊ ငါတို့ နင့်ရဲ့မင်္ဂလာပွဲကို မကြာခင် စောင့်ရတော့မှာပဲ"

"ဟုတ်တယ် လင်းဝူ၊ နင့်ရဲ့ မဟာပရိုဂရမ်ကနေ အခု ဘွဲ့ရလာပြီးပြီ နင်အိမ်ထောင်ပြုတဲ့အခါကျရင် ငါတို့အတန်းထဲကလူအားလုံးကို ဖိတ်ရမယ်နော်"

လင်းဝူကို အများအားဖြင့် သီးသန့်ထားသော်လည်း ဒီလူတွေကို သူမ မမြင်ခဲ့ရသည်မှာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီမို့ အခု သူတို့ပြက်လုံးတွေကို သူမ ပိုပြီးတော့တောင် တုံ့ပြန်လာတတ်သည်။ "ငါက အခု single ဒါပေမယ့် ငါအိမ်ထောင်ပြုရင်တော့ သေချာပေါက် အားလုံးကို ဖိတ်မှာပါ"

ချင်းဟန်က ဘေးတွင်ရပ်ကာ သူမကို စွဲဆောင်နေတဲ့ အာရုံမရှိဘဲ သူမကို သိမ်မွေ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

အခန်းက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က အခု ခွဲစိတ်ဆရာဝန်နှင့် သားဖွားမီးယပ်ပါရဂူတို့ဖြစ်နေကြပြီး အတူတွဲနေကြပြီဟု လူအများက ထင်မြင်ယူဆထားခဲ့ကြသည်။

ဒါပေမယ့် ချင်းဟန်က ကတိမတည်ဘဲ ဆက်လက်ရှိနေခဲ့ပြီး အားလုံးက မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်လာမည်ကို မသိရှိခဲ့ကြပေ။

ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ စုန့်ယွမ်က မူမူ ကို လာခေါ်ဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရှောင်ကလည်း သူ့ကို လင်းဝူ ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ပေးဖို့ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ စုန့်ယွမ် သည် One Middle School မှ ထိပ်တန်းကျောင်းသူဟောင်း လင်းဝူနှင့် ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမကို အမြဲတမ်း လေးစားနေခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့ရောက်ရှိနေမှုက အခြေအနေအတွက် ရှုပ်ထွေးမှုနောက်ထပ် အလွှာတစ်ခု ထပ်တိုးလာသည်။

"လင်းဝူ" သူ စကားစပြောလိုက်သည်။ " ရှောင်ရှောင်က မင်း မနက်ဖြန် စုန့်ပိုင်ကို ပြန်တော့မယ်လို့ပြောတယ်၊ ငါအားလပ်ချိန်ရှိလို့ မင်းကို ကားမောင်းပြီးလိုက်ပို့ပေးလို့ရတယ်"

ချင်းဟန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ့အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။

လင်းဝူ ပြန်ပြောခဲ့သည်။ "နင့်ကို ဒုက္ခမပေးချင်ပါဘူး၊ ငါ ကိုယ်တိုင် ကားဌားစီးသွားလို့ရပါတယ်"

ဘီမြို့တော်ကို လင်းယွမ် လာတာရှားတာကိုသိနေတဲ့ စုန့်ယွမ်က စကားဆက်ပြောခဲ့သည်။ "ဒီရက်တွေမှာ ငါ အားနေတာ။ လင်းဝူ၊ ဒီလထဲ ဘီ မြို့တော် မှာရှိတဲ့ XX Gymnasium မှာ ငါ တစ်ကိုယ်တော်ဖျော်ဖြေပွဲလုပ်မှာ။ မင်း လာနားထောင်ချင်လား"

ချင်းဟန် - "ကောင်းပြီ၊ ငါတို့ကို နောက်ထပ် လက်မှတ်နည်းနည်း ပေးလိုက်။ ငါတို့ မင်းကို သေချာပေါက်လာပြီးတော့ support ပေးမယ်"

စုန့်ယွမ် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တွေးလိုက်သည်။ "ဒီလူက ဘယ်သူလဲ၊ သူ့ကို လာခိုင်းလိုက်မယ်"

လင်းဝူ မျက်ခုံးကြုတ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “စုန့်ယွမ်၊ မကြာသေးခင်က ငါ ဆေးရုံမှာ အလုပ်တွေရှုပ်နေတာ”

စုန့်ယွမ် ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးကာ လင်းဝူနှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေလိုက်သည်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောမရသေးခင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘေးသို့ ဆွဲလိုက်သည်။

ချင်းဟန်ရဲ့မျက်နှာပေါ်မှာ တင်းမာတဲ့အမူအရာ "သူမက ငါ့ရဲ့အနာဂတ်ဇနီး" လို့ပြောခဲ့သည်။ ထို့အတူ လင်းဝူ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

စုန့်ယွမ် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့အစ်မက လင်းဝူကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ခိုင်းထားတာ။ မင်းက ဘယ်သူလဲ။ လင်းဝူ သတိထားဦး"

ကြည့်ရှုသူများ - "အနာဂတ်ဇနီး" လို့ ပြောလိုက်တာက အဓိပ္ပါယ်အလွှာသစ်တစ်ခု ရှိတယ် - ဒါက မိန်းမဆိုတာပဲ။

ကျိုးယန်ယန်က ချင်းဟန် ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေခဲ့ပြီး နှစ်တွေကြာလာပြီးနောက်မှာတော့ သူ့မှာ တကယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာမျိုးမရှိပေ။ ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက မဆင်မခြင်ပြုမူမှုအချို့က သူ့ရင်ထဲမှာ စွဲမြဲနေသေးပြီး သူ့ကလေးဆန်မှုအားလုံးကို လင်းဝူကို လွှဲပေးလိုက်ပုံရသည်။

ငယ်ရွယ်နုပျိုတဲ့နေ့ရက်တွေ ကုန်ဆုံးသွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။

နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတော့ ပြန်ဆုံတွေ့ကြတဲ့အခါ အတိတ်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ခံစားချက်တွေက မှေးမှိန်သွားခဲ့တာကြာသွားပြီပင်။

တစ်ချိန်က ငါတို့ချစ်ခဲ့ကြတဲ့ လူတွေက အတိတ်ရဲ့အမှတ်တရတွေထဲမှာပဲ ကျန်နေခဲ့တာကို တွေ့ရသည်။

"လူတိုင်းထွက်သွားကုန်ကြပြီက မင်းဘာလို့ကြည့်နေသေးတာလဲ" စုန့်ယိဝမ် ပေါ်လာပြီး ကျိုးယန်ယန် လက်ကို ကူတွဲပေးလိုက်သည်။ "သူက တကယ်ကြည့်ကောင်းနေလို့လား"

ကျိုးယန်ယန်က သူ့ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြပြီးပြောလိုက်သည်။ "ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ချင်းဟန်မှာ တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတယ်"

စုန့်ယိဝမ် စိတ်ကောက်သွားသည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ စွဲလန်းနေတဲ့သူကြီးရယ်"

ကျိုးယန်ယန်က သူမ ရှိနေတဲ့နေရာမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ "ကျွန်မ မိဘတွေနဲ့ ထွက်သွားတော့မယ်"

စုန့်ယိဝမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "သူ့ကောင်မလေးကို လွှတ်ပေးဖို့လုပ်လိုက်တဲ့ ချစ်သူကောင်လေးအတွက် အဲ့တာက အရမ်းလွန်သွားလား"

ကျိုးယန်ယန်၏ အမူအရာ ပြောင်းသွားသော်လည်း သူမသည် သူမ စိတ်ခံစားမှုများကို ထိန်းချုပ်ရန် သင်ယူခဲ့တဲ့ အောင်မြင်တဲ့ ရုပ်ရှင် မင်းသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ "လက်ရှိရည်းစားလား ရည်းစားဟောင်းလား"

ထက်မြက်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်က အလှဆင်မှုတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ ဒါက သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ရဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခုပင်။

စုန့်ယိဝမ် သူမခါးကို ကိုင်လိုက်သည်။ "မင်းကကိုယ့်ကို လမ်းခွဲရဲတယ်ပေါ့"

ကျိုးယန်ယန် ခဏရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အံကြိတ်ခဲ့သည်။ "မရဲပါဘူး"

ခဏတာ အပြုံးတစ်ခုက စုန့်ယိဝမ် ရဲ့ နှုတ်ခမ်းဆီ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ "သွားရအောင်" စကားလုံးနှစ်လုံးက ခြောက်သွေ့နေပေမယ့် သူ့လုပ်ရပ်တွေက သတိထားနေခဲ့သည်။

"ကျိုးယန်ယန်၊ ကိုယ်အထက်တန်းကျောင်း တက်တုန်းက ကိုယ်တို့နှစ်တုန်းက ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို လိုက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူမက ကျန်းရှောင် လိုမျိုးပဲ အရမ်းချစ်စရာကောင်းပြီးအရမ်းလှ..."

ကျိုးယန်ယန် ကြားဖြတ်ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မကို အရင်က ဒါကိုဘာလို့မပြောပြခဲ့တာလဲ။ နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲ"

စုန့်ယိဝမ် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ "နောက်တော့ အဲဒီမိန်းကလေးက သူမရဲ့ကျောင်းကိစ္စကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ရည်းစားမလုပ်ချင်ဘူးတဲ့"

ကျိုးယန်ယန် ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ " တကယ့်ကို သနားစရာပဲ။ တကယ်လို့ သူမက ရှင်နဲ့အတူတွဲခဲ့ရင်၊ ရှင်က ရှင့်ရဲ့ငယ်ရွယ်ခဲ့တုန်းက ဓာတ်ပုံတွေကို ပိုပြီးတော့ ရိုက်ခဲ့နိုင်မှာ ပြီးတော့ အဲ့တာတွေက အခု့ချိန်မှာ သီးသန့်အရာများ ဖြစ်လာမှာပဲ။ အဲ့မိန်းကလေးက တကယ်ကို အမြင်မရှိဘူး။ သူမက ချမ်းသာဖို့ လမ်းကြောင်းကို လွဲချော်သွားခဲ့တယ်"

စုန့်ယိဝမ် အမူအရာက အနည်းငယ်မည်းမှောင်သွားသည်။ "ကိုယ် ဘာကိုဆိုလိုတာလဲဆိုတော့ ဒီ ချင်းဟန်ကို မေ့ပစ်လိုက်တော့။ ဒါက ရှေးသမိုင်းပဲ၊ ဒီအတိတ်ဆက်ဆံရေးကို မင်း တကယ်အလေးအနက်ဘထားနိုင်ပါ့မလား"

ကျိုးယန်ယန် မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူမ အသံတုန်သွားခဲ့သည်။ "အဲ့ဒါကို ကျွန်မ မတွေးတော့တာကြာပြီ"

ဘာလီက သူမ၏ ပထမဆုံးနေ့မှာ ကျန်းရှောင် ပဲပင်ပေါက်လေးကို လွမ်းဆွတ်လာသည်။ သူမကျိုးရှို့လင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောခဲ့သည်။ "ပဲပင်ပေါက်လေး ဘယ်လိုနေနေလဲ သိချင်လိုက်တာ"

ကျိုးရှို့လင်းမထိန်းနိုင်ဘဲ ပြုံးစိစိနဲ့လုပ်ခဲ့သည်။ "သူ နေသားကျနေမှာပါ"

အဲဒီ့ရက်တွေမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က ကမ်းခြေမှာ လမ်းလျှောက်ပြီး ပင်လယ်စာတွေ စားရင်း အားလပ်ချိန်မှာ အပန်းဖြေခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရှို့လင်း၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ကျန်းရှောင်တောင် ဒိုက်ဗင်ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။

ညနေခင်းတွင် သူမသည် ကမ်းခြေကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး လှဲလျောင်းရင်း ရေသံကို နားထောင်ခဲ့သည်။ သမုဒ္ဒရာနှင့် ညကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေတဲ့ ကြယ်တွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ "နေ့ရက်တိုင်းသာ ဒီလို ပျော်ရွှင်လို့ရနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့"

ကျိုးရှို့လင်းသည် ဖျော်ရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူမကို အနည်းငယ် သောက်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့ အခုကစပြီး ကိုယ်တို့ ဒီကို နှစ်တိုင်းလာကြမယ်"

ကျန်းရှောင် တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်သည်။ "အဲဒါကို မှတ်ထားလိုက်မယ်။ တကယ်တော့-" သူမစကားမဆုံးခင်မှာ ရုတ်တရက် ပျို့အန်ချင်သလိုဖြစ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန်ကွေးလိုက်ပြီး မသက်မသာခံစားနေရသည်။

ကျိုးရှို့လင်းက သူမကို ကူညီပေးပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"

မျက်ရည်တွေဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကျန်းရှောင် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာများလား"

ကျိုးရှို့လင်း အမူအရာမှာ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုမဟုတ်သော်လည်း ရှော့ခ်ရသွားသည်။

ကျန်းရှောင် သတိမထားမိဘဲ ဂရုတစိုက် ပြန်လှဲလိုက်သည်။ "ကျွန်မဖုန်းကော။ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ပြန်သွားတော့ ကျွန်မ နောက်ဆုံးရာသီလာခဲ့တာကို စစ်ဆေးဖို့ မေ့သွားတယ်"

ကျိုးရှို့လင်း မျက်ခုံးကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့ သိရဖို့ ဆေးရုံသွားကြမယ်"

ကျန်းရှောင် - "ဒီလောက် အလျင်လိုနေစရာ မလိုဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား။ မနက်ဖြန်မှ သွားမယ်" ဒါပေမယ့် ကျိုးရှို့လင်းက သမီးတစ်ယောက်လိုချင်နေခဲ့တာ။

ကျိုးရှို့လင်း - "မင်းဗိုက်နာနေတာဖြစ်မယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်"

ကျန်းရှောင် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။ "အိုး- ရှင့်ရဲ့ အတွေးတွေက တကယ်ကို ထူးခြားတယ်"

ကျိုးရှို့လင်းက သူမကို ကူထူပေးခဲ့ပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ဆေးရုံကို ကားမောင်းလာကာ အရေးပေါ်ခန်းကို မသွားခင် အဝတ်အစားလဲခဲ့ကြသည်။

စေ့စေ့စပ်စပ်စစ်ဆေးပြီးနောက် ကျန်းရှောင်မှာ ကိုယ်ဝန်မရှိဘူးဟု အတည်ပြုခဲ့ပြီး ကျိုးရှို့လင်း သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပုံရသည်။

ကျိုးရှို့လင်းသည် ဆရာဝန်နှင့် အင်္ဂလိပ်လို စကားပြောနေပေမယ့် ကျန်းရှောင်၏ အင်္ဂလိပ်စကားက သူမရဲ့သားလောက် မကောင်းသည့်တိုင်အောင် ယိုယွင်းနေခဲ့သည်။ သူမ နားလည်နိုင်ပေမယ့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ရုန်းကန်နေရသည်။

ကျန်းရှောင် အနည်းငယ်စိတ်ပျက်သွားကာ ဟိုတယ်သို့ပြန်လာပြီးနောက် သူမ ကုတင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေစွာလှဲလျောင်းရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရေရွတ်ခဲ့သည်။ "ဒါက အစာအိမ်အချဥ်ပေါက်တာတဲ့။ ဟာသပဲ၊ နောက်ဆုံး ကျွန်မ ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့တာကို"

ကျိုးရှို့လင်းက သူမကို ရေနွေးတစ်ခွက် ယူလာပေးခဲ့သည်။ "မင်း နောက်နှစ်ရက်လောက်ထိ ပင်လယ်စာမစားသင့်ဘူး"

ကျန်းရှောင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပြီး သူ့ကိုမော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံမပေါ်ဘူးနော် ဟုတ်တယ်မလား"

ကျိုးရှို့လင်း အမူအရာက နူးညံ့သိမ်မွေ့နေသည်။

ကျန်းရှောင် မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

ကျိုးရှို့လင်းရဲ့လက်က သူမရဲ့ဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ကိုင်ထားသည်။ "တကယ်တော့ သမီးလေး မရှိရင်လည်း ကိုယ်တို့ သုံးယောက်ဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

"အိုး။ ရှင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ကျန်းရှောင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ သမီးလေး ရှိရင် ရှင့်ကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့မှာကို ရှင်ကြောက်လို့လား"

ကျိုးရှို့လင်းက သူမ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ရှေ့နောက် ညင်သာစွာ ပွတ်ပေးနေခဲ့သည်။ " ရှောင်ရှောင်၊ ကိုယ် မင်းကို မပြောခဲ့ဖူးတဲ့အရာတစ်ခုရှိတယ်။ မကြာသေးခင်က မင်းမှာ ပန်ဒါသွေးအမျိုးအစားရှိလို့ ဆရာဝန်နဲ့တိုင်ပင်ခဲ့တာ ဆရာဝန်က ကိုယ်တို့ကို ဒုတိယကလေးမမွေးဖို့ အကြံပေးခဲ့တယ်"

ကျန်းရှောင် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ "အဲ့ဒါကို ကျွန်မကြားဖူးတယ်၊ ဒါပေမယ့် တချို့အမေတွေက ဒုတိယကလေး မွေးသေးတယ် ဟုတ်တယ်မလား" ဒီကိစ္စကို သူမ မေ့လုနီးပါးဖြစ်နေပြီ။

"မင်းကို မထင်မှတ်ထားတဲ့အရာတစ်ခုမှ မဖြစ်လာစေချင်ဘူး" ကျိုးရှို့လင်း၏ နက်နဲတဲ့ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် လေးနက်လာသည်။

"ကိုယ် မူမူကို ချစ်တယ်၊ ဒါပေမယ့် ကိုယ် မင်း ကို ပိုချစ်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ်ချစ်တဲ့လူနဲ့ သူတို့နဲ့ပါလာသမျှအရာအားလုံးနဲ့ ပတ်သက်တယ်။ ရှောင်ရှောင်၊ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း လုံလောက်တယ်။ကိုယ်က မင်းကို ကိုယ့်ရဲ့ရတနာလေးလိုမျိုး တန်ဖိုးထားပြီးသား။ ကိုယ်တို့မှာ သမီးလေးရှိတာ မရှိတာက အရေးမကြီးဘူး"

ကျန်းရှောင် သူ့စကားကို ဖြည်းညှင်းစွာ စုပ်ယူလိုက်ပြီး တုန့်ပြန်မှုဖြင့် အွန်းဟုပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အခု ဒီအကြောင်းကို မူမူကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုပြောကြမလဲ"