တောင်ထိပ်

ကုန်းထျန်းဟောက်ထွက်သွားပြီးတော့ သူရှောင်မိသားစုကို မသွားခဲ့ပေ။ အဲ့ဒီအစား ကလေးတွေနွားကျောင်းနေတဲ့ တောင်ပေါ်ကိုသွားခဲ့သည်။

၎င်းကနွေရာသီအားလပ်ရက်ဖြစ်သည်။ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က နွားဘုရင်ငယ်လေးနဲ့ သူ့အမေအတွက် တာဝန်ကျသည်။

သူက သူတို့တွေကို တောင်ထိပ်ကမြက်ခင်းတွေဆီ မနက်စောစောမှာ ခေါ်သွားသည်။

နွားနှစ်ကောင်က အရမ်းဉာဏ်ကောင်းသည်။ သူတို့ဗိုက်ပြည့်တဲ့အထိ စားပြီးသောက်ပြီးတော့ သစ်ပင်အောက်မှာလှဲလိုက်ပြီး အထူးသဖြင့်နေရောင်အောက်မှာ အနားယူခဲ့သည်။ သူတို့ဟာသူတို့ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ပူအိုက်တဲ့‌နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပေမယ့်လည်း အမေနဲ့သားက တစ်ကောင်စီရဲ့ဘေးမှာ တိုးဝှေ့အိပ်နေကြသည်။

အရင်က အမေကြီးက အသတ်ခံရလုနီးနီးဖြစ်သည်။ ဒါ့ကြောင့် နွားကလေးက သူ့အမေကို ကပ်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေသူ့ဘေးမှာလာလှဲနေမှ လုံခြုံတယ်လို့ သူခံစားရသည်။

နွားနှစ်ကောင်တောင်ပေါ်မှာ အတူတူအိပ်နေတာကို ကုန်းထျန်းဟောက်မြင်တော့ မျက်လုံးကျုံ့သွားသည်။ သူအနားပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ပေမယ့် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကို မတွေ့လိုက်ပေ။

သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူက

“ရှောင်ရှောင်းဟွေ့"

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဘေးမှာ မှီပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့နာမည်ခေါ်တာကိုကြားလိုက်တော့ သူချက်ချင်းနိုးလာပြီး ကျယ်လောင်ပြီးသတိရှိတဲ့အသံနဲ့

“ဘယ်သူလဲ? ဘယ်သူငါ့နာမည်ကိုခေါ်နေတာလဲ?”

“ငါလေ!”

ကုန်းထျန်းဟောက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သစ်ပင်အောက်မှ ထလာသည်။ သူက အဖြူရောင်စွတ်စွတ်ရှပ်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ ကုန်းထျန်းဟောက်ကိုမြင်တော့ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစွာနဲ့

“ဦးလေးကုန်း၊ ဦးလေးဒီမှာဘာလုပ်နေတာလဲ?”

“အစ်ကိုကုန်းကွ!”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့ကိုထပ်ပြီး နာမည်မှားခေါ်တာကို သူပြင်ပေးလိုက်သည်။

သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့

“ငါက မင်းအစ်မကို လက်ထပ်တော့မှာ။ အခု မင်းငါ့ကို အစ်ကိုကုန်းလို့ခေါ်သင့်တယ်။ ဒါပေမယ့်နောင်ကျရင်တော့ မင်းငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ခေါ်ရတော့မှာ”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့ကို ဦးလေးလို့ခေါ်နေတာကို သူမကြိုက်ပေ။ အရမ်းအလှမ်းဝေးနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကလည်း သူ့ကိုမကြောက်ပေ။

သူက နှုတ်ခမ်းကွေးလိုက်ပြီး၊

“ဦးလေးကုန်း၊ ဦးလေး ကျွန်တော့်အစ်မကို လက်ထပ်ပြီးရင် ကျွန်တော် ဦးလေးကို အစ်ကိုကုန်းလို့ခေါ်မယ်”

သူ့အစ်မက ထက်မြက်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ဘယ်ယောက်ျားမှ သူမနဲ့မတန်ပေ။ ဦးလေးကုန်းက သူ့အစ်မနဲ့တန်တာကိုတော့ သူလက်မခံပေ။ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့အစ်မက ပြီးပြည့်စုံသူပဲဖြစ်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ နဲ့ အငြင်းမပွားချင်ပေ။ သူက အနားပတ်လည်ကိုကြည့်လိုက်ပြီး စူးစမ်းလိုစွာနဲ့

“ရှောင်းဟွေ့၊ ဒီမှာ မင်းတစ်ယောက်တည်းလား?”

သူသေသေချာချာမှတ်မိသလောက်ဆို ကလေးတွေအများကြီး အတူတူနွားကျောင်းနေကြသည်။ နွားဘုရင်ငယ်လေးအကြောင်းလူတွေသိကတည်းက နွားဘုရင်ငယ်လေးနဲ့ သူ့အမေကိုကျောင်းဖို့ ဆယ်နှစ်အထက်ကလေး အနည်းဆုံးသုံးယောက်ကို ပို့ခဲ့ကြသည်။ ရှောင်လင်းယွီရော ရွာသားတွေပါ နွားဘုရင်ငယ်လေးကို စိတ်ပူကြသည်။ ဒါ့ပြင် ရှောင်ရှောင်းဟွေ့နဲ့အတူနွားကျောင်းတဲ့လူတိုင်း ၅ယွမ်ရမယ်လို့ ရှောင်လင်းယွီက ပြောထားသည်။

ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံက သေးငယ်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုပင်။ အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စက လုံခြုံမှုဖြစ်သည်။ လူပိုများများဆိုရင် သူတို့ အချင်းချင်းမျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နိုင်သည်။

ရွာထဲမှာ ကလေးဆယ်ယောက်ဝန်းကျင်ရှိသည်။ သူတို့အကုန် တာဝန်အရ အကြောင်းကြားခဲ့သည်။ သူတို့က နွား‌ကျောင်းတဲ့တာဝန်ကို အလှည့်ကျယူကြသည်။ တချို့က မနက်ခင်းမှာလုပ်ပြီး တခြားသူတွေက နေ့လည်ခင်းမှာ လွှဲယူကြသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ခေါင်းဆောင်ကတော့ အမြဲ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ပင်။ သူအမြဲတမ်း အဲ့ဒီမှာရှိသည်။ သူ့တခြားအ‌ဖော်တွေ နွားကျောင်းတာနဲ့ပက်သက်ပြီး ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကစိုးရိမ်နေသည်။ တခြားကလေးတွေက နွားလေးတွေကို သူဂရုစိုက်သလောက် ဂရုမစိုက်ကြဘူးလို့ သူခံစားရသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ရှောင်လင်းယွီလည်း စိုးရိမ်သည်။ ပြီးတော့ သူမမိသားစုက ရှောင်ကွမ်းကို ပိုင်ဆိုင်တယ်လေ။ သူပျောက်သွားရင် ဘယ်သူ့ကိုသွားအပြစ်တင်ရမှာလဲ?

ဒါပေါ့ နွားလေးရဲ့ဉာဏ်ကောင်းပုံနဲ့‌ဆို သူတို့ပျောက်သွားနိုင်ချေက အတော်လေးနည်းသည်။ ပိုပြီးဖြစ်နိုင်ချေရှိတာက အခိုးခံရခြင်းဖြစ်သည်။

နွားဘုရင်ငယ်လေးက ရွာသားတွေထိန်းသိမ်းထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။ ‌ဒါပေမယ့်လည်း လူတွေအားလုံးက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး လောဘကြီးကြသည်။ ရွာသားတွေရဲ့ဆွေမျိုးတွေ အသွားအလာရှိသည်။

အပြင်လူတွေဆီကနေ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ ရွာသားတွေ သိမ်းသွင်းခံရနိုင်သည်။ တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ နွားဘုရင်ငယ်လေးကို ခိုးနိုင်သည်။ ၎င်းက ဒုက္ခကြီးဖြစ်စေလိမ့်မည်။ ဒါ့ကြောင့် ရှောင်လင်းယွီက ကလေးတွေက အချင်းချင်းစောင့်ကြည်နိုင်လို့ နွားကျောင်းသားတစ်အုပ်ကို မေးခဲ့သည်။ အချင်းချင်းထိခိုက်အောင်မလုပ်ရမယ့်အပြင် အမြဲသတိရှိရမည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့တစ်ယောက်တည်းရှိနေတာကိုမြင်တော့ ကုန်းထျန်းဟောက် ပဟေဠိဖြစ်သွားသည်။

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းနောက်ကိုထိလိုက်ပြီး

“သူတို့အကုန် ငှက်ဥတွေကြည့်ဖို့ တောင်ထိပ်ကိုသွားကြတယ်”

တကယ်တော့ ရှောင်ရှောင်းဟွေ့လည်းသွားချင်သည်။ ဒါပေမယ့် နွားဘုရင်ငယ်လေးကိုစောင့်ဖို့ သူ့အလှည့်ကျနေသည်။ ဒါ့ကြောင့် သူထွက်မသွားရဲပေ။

ကုန်းထျန်းဟောက်က မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။

“မင်းဒီမှာတစ်ယောက်တည်းရှိနေတုန်း နွားဘုရင်ငယ်လေးကို တစ်ယောက်ယောက်လာခိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ကခေါင်းခါပြီး

“ဦးလေးကုန်း စိတ်မပူနဲ့။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက အဝေးကြီးမသွားဘူး။ နွားဘုရင်ငယ်လေးကို တစ်ယောက်ယောက်က ထိခိုက်အောင်လုပ်ချင်ရင် ကျွန်တော်အော်လိုက်မှာပေါ့။ ပြီးရင် သူတို့ချက်ချင်းပြန်ပြေးလာကြလိမ့်မယ်”

ကုန်းထျန်းဟောက်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

“မဟုတ်ဘူး ဒါမမှန်ဘူး။ ဒါ နွားရော မင်းတို့ကလေးတွေအတွက်ရော အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ကုန်းထျန်းဟောက်ကို လုံးဝနားမလည်နိုင်တဲ့ပုံနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူက

“ဦးလေးကုန်း အန္တရာယ်လား? ကျွန်တော်တို့ဒီတောင်မှာ ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုး ကြုံရမှာမလို့လဲ?"

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ရဲ့လက်သေးသေးလေးကို ထိလိုက်ပြီး အရမ်းလေးလေးနက်နက်နဲ့

“လူကြီးတွေရဲ့လောကက အရမ်းခက်ခဲရှုပ်ထွေးပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ နွားဘုရင်ငယ်လေးကိုခိုးဖို့ လူဆိုးတချို့လာရင် သူတို့ကပြင်ဆင်လာမှာပဲ။ နွားဘုရင်ငယ်လေးကို တစ်ယောက်တည်းစောင့်ကြပ်နေတာတွေ့ရင် သူတို့ နွားကျောင်းသားရော အလင်းရောင်လေး‌ကိုရော ပြန်ပေးဆွဲသွားနိုင်တယ်။ ကလေးက ဘယ်လိုလုပ်အကူအညီတောင်းဖို့ အချိန်ရမှာလဲ?”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။

“အာ?”

အန္တရာယ်ကို သူတို့ကိုသေချာရှင်းပြဖို့လိုအပ်တယ်လို့ ကုန်းထျန်းဟောက်က ခံစားရသည်။ သူဒါကို ရှောင်လင်းယွီနဲ့ ဆွေးနွေးရဦးမှာဆိုပေမယ့်လည်း နွားဘုရင်ငယ်လေးက ပေါက်ကြားသွားမှတော့ အတော်လေးအန္တရာယ်ရှိသွားပြီ။

သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ကလေးနည်းနည်းနဲ့ စောင့်ကြပ်ခိုင်းရမှာလဲ?

‌ဒါ့ပြင် ကလေးတွေလည်း ဒါကြောင့် အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က

“ရှောင်းဟွေ့၊ မင်းသူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကိုသွားခေါ်ချေ။ အစ်ကိုကြီးကုန်းမှာ ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့ခေါင်းကိုပွတ်လိုက်ပြီး တရိုတသေခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ ဦးလေးကုန်း၊ ကျွန်တော်သူတို့ကို အခုပဲ သွားခေါ်လိုက်မယ်”

၎င်းကိုပြောပြီး သူက လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုဆီ ပြေးသွားလိုက်ကာ လမ်းဆုံမှာအော်လိုက်သည်။

“ရှောင်နီချိုး ရှောင်မုထန့် ပြန်လာခဲ့၊ ဦးလေးကုန်းက ငါတို့ကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်တဲ့”

ခနကြာပြီးတော့ တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေတာကို သူကြားလိုက်သည်။

“အိုခေ ငါတို့ပြန်လာပြီ”

သိပ်မကြာခင်ပဲ ရှောင်နီချိုးနဲ့ ရှောင်မုထန့်ရောက်လာသည်။ သူတို့လက်ထဲမှာတစ်ခုခုကို ကိုင်ထားကြသည်။

ကုန်းထျန်းဟောက် ကြည့်လိုက်ပြီး တခြားသူတွေ တောက်တဲ့ကိုင်ထားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ထဲကတစ်ယောက်က ငှက်ဥနည်းနည်းကို ကိုင်ထားတာကိုမြင်လိုက်သည်။

ကုန်းထျန်းဟောက်က ရှောင်မုထန့်ရဲ့လက်ထဲက တောက်တဲ့ကိုမြင်တော့ ကျောချမ်းသွားသည်။ အဲ့ဒီဟာကြီးက ကြောက်ဖို့ကောင်းသည်။ သူက ကျေးလက်မှာကြီးလာတာမဟုတ်ပေ။ ကျေးလက်ကလေးတွေအတွက်ကတော့ အဲ့ဒီ ပိုးကောင်တွေ အိမ်မြောင်တွေက သဘာဝအရုပ်တွေပဲ။

ရှောင်မုထန့်က အမြီးပြတ်နေတဲ့တောက်တဲ့ကို ယူလိုက်ပြီး ကုန်းထျန်းဟောက်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက ရှောင်ရှောင်းဟွေ့ဘက်လှည့်ပြီး

“ငါးကလေး မင်းဘာလို့ငါတို့ကိုခေါ်လိုက်တာလဲ? ဒီနေ့ခင်းမှာ နွားဘုရင်ငယ်လေးကို စောင့်ဖို့က မင်းအလှည့်လေ”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ရှောင်မီးသွေးရဲ့လက်ထဲက တောက်တဲ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး လူကြီးလေးတစ်ယောက်လို သူ့ကိုသင်ပေးလိုက်သည်။

“ရှောင်မုထန့် မင်းဘာလို့ ထပ်ပြီး တောက်တဲ့တွေဖမ်းနေပြန်တာလဲ? တောက်တဲ့တွေက အကျိုးပြုတဲ့တိရစ္ဆာန်တွေဖြစ်ပြီး ခြင်တွေကိုဖမ်းနိုင်တယ်လို့ ငါ့အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲကပြောတယ်”

၎င်းကိုကြားပြီး ရှောင်မုထန့်က သူ့လက်ထဲက တောက်တဲ့လေးကိုချပြီး၊

“ငါသူတို့ကို ကစားဖို့သက်သက်ဖမ်းနေတာ။ မသတ်ပစ်ပါဘူး”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က

“ဒါပေမယ့် မင်းသူတို့နဲ့ဒီလိုက‌စားနေရင် သေကုန်လိမ့်မယ်။ နောက်ဆိုရင် ထပ်မဖမ်းနဲ့တော့”

ရှောင်မုထန့်က နှုတ်ခမ်းကွေးလိုက်ပြီး

“ကောင်းပြီ၊ နောက်ဆို ငါသူတို့ကို ထပ်မဖမ်းတော့ဘူး”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ကျီစယ်စွာနဲ့

“ဒါပေမယ့် မင်းအမြဲပဲဒီလိုပြောနေတာ။ မကြာခင် မင်းတောက်တဲ့တွေနဲ့ ကစား‌နေတာကို ငါတို့ထပ်တွေ့ရမယ်မှန်း သေချာတယ်။ ရှောင်မုထန့် ဒါနဲ့ တောက်တဲ့တွေနဲ့ကစားရတာ ဘာပျော်ဖို့ကောင်းလို့လဲ?”

ရှောင်မုထန့်က

“ငါပျော်စရာကောင်းတယ်ပဲထင်တယ်”

အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူ့လက်ထဲက ငှက်ဥခြောက်လုံးကိုကိုင်ပြီး ရှောင်နီချိုးက

“ရှောင်းဟွေ့ ဒီနေ့တကယ် ကံကောင်းတယ်။ ငါတို့ နောက်ထပ်ငှက်သိုက်တစ်ခုရှာတွေ့ပြီး ငှက်ဥခြောက်လုံးယူလာတယ်”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က

“ငှက်သိုက်ထဲကဥတွေအားလုံးကိုတော့ မင်းနှိုက်မလာဘူးမလား?”

“နိုးနိုး”

ရှောင်နီချိုးက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

“ငါအသိုက်ထဲမှာ နှစ်လုံးထားခဲ့တယ်”

“ကောင်းတယ်!”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှောင်မုထန့်က တောက်တဲ့ကိုလွှတ်လိုက်ပြီးတော့ သူက နားမလည်တဲ့ပုံနဲ့

“ငါးကလေး၊ မင်းဘာလို့ ငါတို့ကို ဒီကိုခေါ်လိုက်တာလဲ?”

ရှောင်ရှောင်းဟွေ့က သူ့ခေါင်းကိုခါလိုက်ပြီး

“မင်းတို့ကို ဒီခေါ်လိုက်တာ ငါမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကိုစကားပြောချင်နေတဲ့ ဦးလေးကုန်းခေါ်လိုက်တာ”

“ဦးလေးကုန်း?”

ရှောင်မုထန့်နဲ့ ရှောင်နီချိုးက ကုန်းထျန်းဟောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဒါပေမယ့်လည်း ကုန်းထျန်းဟောက်ကို သူတို့ကြည့်နေတော့ သူတို့မျက်လုံးနဲ့ အမူအယာတွေက ရှောင်ရှောင်းဟွေ့လိုမျိုး ရဲရင့်မနေပေ။ ထိုအစား သူတို့ ရှိန်ပြီး ကြောက်နေကြသည်။

ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့မျက်လုံးထဲက ကြောက်ရွံ့မှုကို ကုန်းထျန်းဟောက်မြင်တော့ သူနည်းနည်း မသက်မသာဖြစ်သွားသည်။ သူက လက်သီးဆုပ်ပြီး နှစ်ကြိမ်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ လေးလေးနက်နက်နဲ့

“လာဦး ကလေးတွေ၊ အစ်ကိုပြောတာကို သေသေချာချာနားထောင်!”

***