အခန်း (၁၇၆-၁၈၀)

စာစဉ် ၁၂။ အပိုင်း ၁၇၆ ဒေါသထွက်လွန်းလို့သေလုနီးပါးပဲ

ကျရောက်လာသည့် ဓားအလင်းတန်းမှာ အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ချိုးဖျက်မရသော တိုက်ခိုက်မှုသည် ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံးရှိ နေရာအကျယ်ကြီးကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲစေသည်။

အုန်း...

ကျောက်တုံးများ ပေါက်ကွဲသံများ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေက တဟုန်းဟုန်းနှင့်တိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များပျံ့လာကာ ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုလုံး ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဟစ်~ ဆရာတူညီလေး ..အရမ်းကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။"

ဖုန်းထျန်းယွမ်က မချီးမွှမ်းပဲမနေနိုင်တော့ပေ။

သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်သည် အဓိကအားဖြင့် ကာကွယ်ရေးနှင့် ခွန်အားကို အာရုံစိုက်သည်။ ခွန်အားအပြင် ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် သူ၏ခံစစ်တွင် လုံးဝယုံကြည်မှုရှိသည်။

သို့သော်ငြားလည်း၊ လီချန်းရှန်၏ဓားသည် သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ဖုန်းထျန်းယွမ် ခံစားမိသေးသည်။

လီချန်းရှန်၏ ခွန်အားက သူ့ထက် ပိုအားကောင်းတာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လီချန်းရှန်၏ ဓားရည်ရွယ်ချက်က အရမ်းထက်တာကြောင့်ပင်။

တူညီသောအဆင့်များထဲတွင်၊ သူဓားကိုအသုံးပြုသောအခါတွင်၊ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် မည်သူမျှ သူ့ထက်ပိုမိုမြင့်မားသော သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမရှိနိုင်ပေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြေမှုန့်များကို ဖယ်လိုက်ကြသည်။ ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကို အသုံးပြု၍ ချိုင့်ဝှမ်းကို မီးလင်းစေကာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးကို ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေသည်။

လီချန်းရှန်က ဝမ့်ခိုက်ရဲ့ အမှတ်အသားကို ပစ်လိုက်သည်။ လေထဲတွင် အမှတ်အသားသည် ရွှေလိပ်ပြာသဏ္ဍာန်အသွင်ပြောင်းကာ အောက်သို့ ပျံဝဲသွားသည်။

နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်း လိုက်သွားကြသည်။

"ညီမငယ်ကို ဒီတခေါက်မှာ ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရင်းကတော့ ဆရာတူညီလေးရဲ့ ဓားနည်းပညာကြောင့်ပဲ၊ ဆရာတူညီလေးရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စွမ်းအားက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်။ ငါတို့ပြန်လာပြီးရင် ဆရာက ဆရာတူညီလေးကို သေချာပေါက် ဆုချလိမ့်မယ်။"

"ဆရာတူအစ်ကိုဖုန်းက သဘောကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော်က ဆရာ့အတွက်ပဲ လုပ်တာပါ။ နောက်ပြီး အခုက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂျူနီယာ ညီမကို ရှာနေတာလေ..။ ဘာလို့ ဆုလိုချင်ရမှာလဲ"

"ဆရာတူ ညီမငယ်လေး ဘယ်လိုပုံစံလဲလို့ သိချင်မိပါတယ်။ သူမဟာ ဖုတ်ကောင်လို့ပြောတယ်၊ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ပုံပေါက်တယ်လို့ ဆရာကြီးဆီက ကြားခဲ့ရတယ်။"

"အဲ့လို မထင်ဘူး။ အဇူရာကြာပန်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ စာကြည့်တိုက်မှာ တခါဖတ်ဖူးတယ်။ အဆင့်မြင့်တဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေက နေနဲ့လရဲ့ အနှစ်သာရကို စုပ်ယူပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ အာဟာရဖြစ်အောင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ယင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူကြတယ်။ သာမန် ဖုတ်ကောင်တွေလို ကြောက်စရာမကောင်းဘူး၊ သူတို့ဟာ သာမန်လူတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ။"

"သိပြီ။ ဆရာတူညီလေး၊ မင်းအများကြီးသိတာပဲ။ မင်းရဲ့လမ်းညွှန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် အမှတ်အသားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လိပ်ပြာသည် နောက်ဆုံးတွင် ရွေ့လျားမှုရပ်တန့်သွားသည်။

"အင်း ညီမလေးကို တွေ့ပြီ။"

နှစ်ယောက်သား ဝမ်းသာအားရဖြင့် ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားကြသည်။ သို့သော် လိပ်ပြာလေး လဲလျောင်းနေသည့်နေရာကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချက်ခြင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။

လေထုသည် ခြောက်ခြားဖွယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ သို့သော်လည်း ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ ပြိုကျလာသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခု ရှိနေသဖြင့် ပေါက်ကွဲသံများ တုန်ခါသွားသည် ။

အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လီချန်းရှန်သည် ဖုန်းထျန်းယွမ်ကို အားကိုးရာမဲ့ ကြည့်နေခဲ့သည်။

"အကိုကြီး၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

ဖုန်းထျန်းယွမ် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး သူ့ဘေးကနေ ထွက်သွားသည်။

"ဆရာတူညီလေး၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ တာဝန်သိတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်။ မင်းအမှားတစ်ခုလုပ်မိတဲ့အတွက် မင်းတာဝန်ယူရဲရမယ်။ မင်းယောက်ျားဖြစ်ရမယ်။"

လီချန်းရှန်:"…"

"ဆရာတူအစ်ကိုဖုန်း ၊ မင်းငါ့ကို နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မျှယူပေးမယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တယ်။"

"ငါပြောတာလား မင်းမှာသက်သေရှိလား။ မင်း စားချင်တာစားလို့ရတယ် ဒါပေမယ့် ပြောချင်တာ ပြောလို့မရဘူး။ ဆရာတူညီလေးလီ မင်းဒီလိုလုပ်ရင် ဆရာ့ရှေ့မှာ မင်းငါ့ကို စွပ်စွဲတယ်ဆိုပြီး တိုင်မယ် မင်းသိလား။"

လီချန်းရှန်တစ်ယောက် နေရာတွင်ပင် ထိုင်ငိုချင်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းလက်ရှည်ကြီးကို ကိုင်လိုက်သည်။

သူ၏ယခင်တိုက်ခိုက်မှုသည် ပြင်းထန်လွန်းသည်ဟု သူဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားပေ။ မြေပြင်ကို ကွဲကြေစေရုံသာမက သူ့ညီမငယ်ကိုလည်း အပိုင်းပိုင်းပြတ်တောက်သွားစေခဲ့သည်။ အခုတော့ တစ်ဖက်သူက လက်တစ်ဖက်ပဲ ကျန်တော့သည်။ ဒါကို သူ့ဆရာကို ဘယ်လို သတင်းပို့ရမှာလဲ။

သူ့ဆရာ သူ့ကို မသတ်ရင်ပင် ထူးဆန်းလိမ့်မည်။

ဖုန်းထျန်းယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အရမ်းစိတ်ဓာတ်ကျမနေပါနဲ့။ မင်းသူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲထုတ်လိုက်တာပါပဲ။ ကျန်တဲ့အစိတ်အပိုင်းတွေက တခြားနေရာမှာ ပြန့်ကျဲနေနိုင်တယ်။"

လီချန်းရှန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပလာသည်။

"မှန်ပါတယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ခွဲပစ်လိုက်ရုံပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာအဖြစ်မပြောင်းလဲစေဘူး။"

ဒီအကြောင်းပြောရင်း ချက်ခြင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ရှာဖွေလိုက်ပါတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှုံ့မဲ့သောအမူအရာများဖြင့် ကျောက်ဆောင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကြသည်။

"ဂျူနီယာညီမငယ်လေးက ငါ့ကြောင့် ဖုန်မှုန့်တွေအဖြစ် ပြောင်းသွားတယ်။ ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။"

"ညီလေး၊ မင်းအရမ်း အတွေးလွန်နေတာပါ။ မင်း ဆရာ့အကြောင်းကို မသိဘူး။ ဆရာက မင်းကို ပြဿနာရှာမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုသိတာလဲ။"

ဖုန်းထျန်းယွမ်က ဆက်ပြီး၊" ဆရာက မင်းကို တိုက်ရိုက်သတ်ပစ်မလား။ ဘယ်သူသိမလဲ။"

လီချန်းရှန်:"…"

"ဆရာတူညီလေး ၊ မင်း အခု အရင်ဆုံး တွေးထားရမယ့် ပြဿနာက မင်းသေပြီးရင် မင်းသဂြိုလ်မယ့် နေရာကို မင်းအခေါင်းတလား ဆောက်ဖို့ ဘယ်ပစ္စည်းကို သုံးမှာလဲ၊ မင်းရဲ့ အုတ်ဂူက ဘယ်လောက် ကြီးမှာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ဓားဝိညာဉ်ကို လွှဲပေးချင်ခဲ့လား။"

"ငါ့ကို စဉ်းစားကြည့်ဖို့ ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အကြံပေးတယ်။ ဘာပဲပြောပြော မင်းရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ ကူညီပေးနိုင်တယ်။ သင်္ချိုင်းအဝတ်အစားဆိုင်ကို ငါ သိတယ်။ သူတို့မှာ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်မှု၊ သင့်လျော်တဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ အဝတ်အစား ပုံစံသစ်တွေ ရှိတယ်။ သူတို့ဟာ နှစ်စဉ် အဝတ်အစားအသစ်တွေ ထုတ်လုပ်တယ်။ ဒါတင်မကဘူး ဆိုင်မှာ လျှော့ဈေးတောင်းလို့ရနိုင်မယ့် အသိမိတ်ဆွေတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်။"

လီချန်းရှန်:"…"

"ငါသေတောင်သေပြီးမှတော့ လျှော့စျေးရနိုင်တယ်၊ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုကွာခြားသွားမှာမလို့လဲ။"

"ကွာခြားချက်တော့ ရှိတယ်။ ဈေးသက်သာရင် ဝယ်ပေးလို့ ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဈေးအရမ်းကြီးရင် အလုပ်မဖြစ်ဘူး။ ငွေနည်းနည်းကျပ်တယ်။"

"ငါ မင်းကို ကျိန်ဆဲလို့ရမလား။"

"ရပါတယ်၊ မင်း ငါ ရိုက်နှက်တာကို ခံနိုင်ရည်ရှိရင်ပေါ့ "

လီချန်းရှန်သည် ချက်ချင်းပင် ငိုချင်လာသည်။

ဆရာတူအစ်ကိုဖုန်းသည် သူနှင့်နောက်ပြောင်နေမှန်းလည်း သူသိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ဟာ ဆရာတူတပည့်တွေပါ။ သူ့ဆရာက သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်လို့ တစ်ဖက်လူက တကယ်မျှော်လင့်ထားတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

သို့သော် ပြဿနာမှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အကြီးအကျယ် အရှုပ်အထွေးနှင့် ကြုံခဲ့ရပြီး သူ့ဂျူနီယာညီမကိုပင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဒီအကြောင်းကို သူ့ဆရာသိရင် ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲသွားလိမ့်မည်။

ဆရာတူအစ်ကိုဖုန်း၏ စကားကောင်းအနည်းအကျဉ်းပြောပေးရုံဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သော အရာမဟုတ်ပေ။

ငါ လီချန်းရှန်ဟာ မဟာကျိုးမှာ မကျော်ကြားခင်မှာဘဲ သေသွားရတော့မှာလား။

သူတို့နှစ်ယောက် ဒီကိစ္စကို စိတ်ပူနေချိန်မှာပဲ အေးစက်နေသည့် အလောင်းကောင်၏ အငွေ့အသက်ဟာ အနောက်ကနေ ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး လီချန်းရှန်နှင့် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ခဲ့သည်။

အုန်း..

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့နှစ်ဦးကို ကြီးမားသောစွမ်းအားဖြင့် လွင့်ထွက်စေခဲ့သည်။

ပေါက်ကွဲသံ…

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ ချိုင့်ထဲသို့ အပြင်းအထန် ထိုးဖောက်ကာ နက်ရှိုင်းသော အပေါက်နှစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် ။

အုန်း..

နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ဓားရောင်တောက်လာသည်။ ဓားအလင်းသည် နဂါးတစ်ကောင်နှင့်တူပြီး ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခြမ်းရှိ အပေါက်ကြီးကို တိုက်ရိုက်ပေါက်ကွဲကာ လီချန်းရှန်နှင့် ဖုန်းထျန်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

လီချန်းရှန်က အဆင်ပြေနေသေးသည်။ ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် သူ၏ မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ထဲတွင် သူ့ကို ချက်ချင်း ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

ဖုန်းထျန်းယွမ်ကတော့ တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအားလုံးကို ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကာ မကူညီနိုင်တော့ပေ။

သူတို့ နှစ်ယောက် ရှေ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဝတ်ရုံဖြူ နဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ နီမြန်းသော တပည့်များနှင့် ပါးစပ်ထောင့်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ချွန်ထက်သော သွားနှစ်ချောင်းက သူသည် သာမန်လူသားမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသည်။

"ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ အငွေ့အသက်လဲ၊ သူက ဘုရင်အဆင့် ဒါမှမဟုတ် အထက်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်။ ဆရာတူ အစ်ကိုဖုန်း မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။"

လီချန်းရှန်၏ အမူအရာသည် အလွန် လေးနက်နေခဲ့သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အခုပဲ မင်းကိုကာကွယ်ဖို့အတွက် ငါ့နံရိုးသုံးချောင်းကို ချိုးခွင့်ပေးလိုက်တယ်။"

ထိုစကားကြောင့် ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းစေသော ဆေးလုံးလက်တစ်ဆုပ်စာအား ပါးစပ်ထဲသို့ထည့်ကာ ဝါးလိုက်သည်။

"ဒီကောင်က ဘုရင်အဆင့်မှာလား။"

"မှန်တယ်။"

"ငါတို့ ရှုံးသွားပြီ။ ငါတို့ မနိုင်နိုင်ဘူး။ ကျီရွှေ့တောင်ထိပ်ရဲ့ စည်းကမ်းကို နာခံရမယ်။"

"ကောင်းပြီ"

နှစ်ယောက်သား နားလည်မှုရှိပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ဓားတန်းတစ်ခုနှင့် ရွှေလက်သီးပုံရိပ်တစ်ခုတို့သည် နှစ်ဖက်စလုံးမှ ဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို တစ်ချိန်တည်းတွင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

အုန်း..

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ ချိုင့်ဝှမ်းသည် မီးတောက်များဖြင့် လင်းထိန်သွားပြန်သည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် ၎င်းအား ချီးမွမ်းရန် အနည်းငယ်မျှ အားလပ်ချိန်ကို အကုန်မခံဝံ့ခဲ့ကြပေ။ အလျင်မြန်ဆုံးအမြန်နှုန်းဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် ၎င်းတို့၏လှုပ်ရှားမှုနည်းပညာဖြစ်သော အရိပ်မဲ့လေပြင်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် ပေါက်ကွဲနေသော အလင်းဘောလုံးကို ကြီးမားသော တွန်းအားတစ်ခုဖြင့် ဖိသိပ်ထားသည်။

အဆုံးတွင်၊ ၎င်းသည် ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်ဖမ်းယူထားသော အလင်းဘောလုံးငယ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဂါး....

ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်သည် အော်သံကို ထုတ်လွှတ်ပြီး စွမ်းအင်ဘောလုံးကို အပိုင်းပိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် ကွဲအက်သွားစေသည်။ ထို့နောက် အတွေးတစ်ခုဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်လာသော အနက်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားသည်။

…

နှစ်ရက်အကြာတွင် လုရှာင်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် အခန်းတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ မဟာတာအိုမွေးဖွားခြင်းကို တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီနှင့် ယာယီပေါင်းစပ်ထားသည်။

နတ်ဘုရားအဆင့်လက်နက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲတိုးတက်နေပြီဖြစ်သော တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီသည် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံနည်းလမ်းနှင့် မဟာတာအိုမွေးဖွားခြင်းတို့၏ တန်ခိုးကို လုံးလုံးလျားလျား တွန်းလှန်နိုင်သည်။

"အခုတော့ လီကောနဲ့ တခြားသူတွေ ပြန်လာဖို့ စောင့်ဆိုင်းပြီးရင် သူတို့ကို ကျင့်ကြံစေပြီး သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးပွားလာစေဖို့အတွက် အချိန်ပိုလုပ်ခွင့်ပေးရမယ်။"

သူစကားပြောပြီးသည်နှင့် လုရှာင်ယန်သည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံစားသွားပုံရပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှာ ကွေးတက်သွားသည်။

"အသက်ရှည်ဦးမယ်။ လီကောနဲ့ ဝူရှား ရောက်လာပြီပဲ။"

ခြေဖဝါးကို ညင်သာစွာ နင်းလိုက်သည်နှင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်းပင် သူ့နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ တောင်ခြေကို ရောက်နေပြီ။

အလင်းတန်းနှစ်စင်း လင်းလက်သွားပြီး ယွင်လီကောနှင့် ကျီဝူရှား ရောက်ရှိလာသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ မင်းပြန်လာပြီ။"

"မင်္ဂလာပါ ဆရာ။"

နှစ်ယောက်သား တစ်ခဲနက် ဦးညွှတ်ကြသည်။ လုရှာင်ယန်က သူ့လက်ကို အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား တက်လာဖို့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုလဲ၊ လင်းမိသားစု ဖျက်ဆီးပြီးပြီလား၊ မင်း သဲလွန်စတွေ ချန်ထားခဲ့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်တဲ့ အရာတွေလား။"

"အိုး…"

ယွင်လီကောသည် ကျီဝူရှားကိုကြည့်ကာ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိနေပုံရသည်။

လုရှာင်ယန်သည် ထက်မြက်သည်။ သူတို့၏အမူအရာတွေကိုမြင်ပြီး တစ်ခုခုမှားနေပြီဆိုတာကို သူချက်ချင်းနားလည်သွားသည်။

သူ၏ နှလုံးခုန်မြန်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက် လွတ်သွားပြီလား။"

ယွင်လီကော ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဒါဆို...တစ်ယောက်ယောက်က တွေ့သွားတာလား။"

ယွင်လီကော က ခေါင်းယမ်းပြန်သည်။

"မင်းတို့ လင်းမိသားစုကို မဖျက်ဆီးဘူးလား။"

ယွင်လီကောက ခေါင်းယမ်းပြန်သည်။

လုရှာင်ယန်က သူ့ပေါင်ကို တိုက်ရိုက်ကန်သည်။

"ပြောစမ်းပါဟ၊ မင်းခေါင်းငုံ့ထားရင် ငါဘယ်လိုသိရမှာလဲ။"

ယွင်လီကောက အနည်းငယ်စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး "ကျွန်တော်... ဆရာတူညီမကို ပြောခိုင်းတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော် မပြောနိုင်ဘူး။"

လုရှာင်ယန်သည် ကျီဝူရှားကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကျီဝူရှားက "ဒီလိုပါ။ ကျွန်မတို့ လင်းမိသားစုကို ဖျက်ဆီးပြီးပြီ၊ ဒါပေမယ့် လင်းမိသားစုမှာ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်တဲ့ ကျောက်တုံးတစ်ခုရှိတယ်။ တကယ်တော့ အဲဒီကျောက်တုံးဟာ လင်းမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးက ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီးက ခွဲလိုက်တော့ အလင်းတန်းတစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး ကောင်းကင်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကနဦး ခန့်မှန်းချက်အရ ဒီကိစ္စက သတင်းစကားပို့တာ ဖြစ်သင့်တယ်။ ဒါ့ပြင်… နတ်ဘုံလောကကို ပို့လိုက်ပုံရတယ်။

အုန်း..

လုရှာင်ယန်သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့စိတ်ထဲတွင် ပုံတစ်ပုံစာလောက် ထူထဲသော မိုးကြိုးဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မူးဝေသွားသည်။

ယွင်လီကောသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့….."

***

ပြိုင်ဘက်ကင်းအသန်မာဆုံးသခင်ကြီး

စာစဉ် ၁၂။ အပိုင်း ၁၇၇ လမ်းခွဲကြစို့..

"မင်းဘိုးအေပဲ..."

လုရှာင်ယန်သည် တိုက်ရိုက်ကန်ထုတ်လိုက်ပြီး ယွင်လီကောကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

သူ တကယ်ကို ဒေါသဖြစ်နေသည်။

"အတိတ်က မင်းကို ငါဘာတွေသင်ပေးခဲ့တာလဲ မင်းသတိထားပြီး သက်သေအထောက်အထားမချန်ထားရဘူး။ အခု မင်းဘာတွေလုပ်ခဲ့တာလဲ ကြည့်စမ်း။ မင်းကို မစ်ရှင်တစ်ခုဆောင်ရွက်ဖို့ ထွက်သွားခိုင်းတာ မင်းထွက်သွားပြီး ဒီလိုအမှားကြီးကို လုပ်ခဲ့တာ။ နတ်ဘုရားကမ္ဘာက လူအစုအဝေးကြီး ဆင်းသက်လာရင် ငါတို့ ဘယ်လို ခုခံရမလဲ။”

ကျီဝူရှားသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ ဒီလိုဖြစ်လာမည်ဆိုတာ သူမသိသည်။

နတ်ဘုရားကမ္ဘာသည် သေမျိုးကမ္ဘာနှင့်ယှဉ်လျှင် တန်ခိုးကြီးလွန်းလှသည်။ ကြုံရာကျပန်း ပညာရှင်အုပ်စုကပင် သူတို့ကို ချေမှုန်းပစ်နိုင်သည်။

ဒါဆို သူ့ဆရာ၏ ကျင့်ကြံမှု အားကောင်းရင်ကော။

သူသည် တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကို ခုခံနိုင်သော်လည်း ရာနှင့်ချီသော နတ်ဘုရားဘုံ ကျွမ်းကျင်သူများ ရောက်ရှိလာပါက အဘယ်သို့လုပ်မည်နည်း။

သူ့ဆရာ ဘယ်လို ခုခံနိုင်မည်လဲ။

ယွင်လီကောသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ စကားမပြောဝံ့ပေ။

"ကျွန်တော် ဒုက္ခရှာခဲ့တယ်တယ်ဆိုတာ ကျွန်တော်သိပါတယ်။ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ပေးပါ။"

လုရှာင်ယန် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ရွှမ်ယွမ်ဓားကို တိုက်ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းကို အပြစ်ပေးရမယ်ဟုတ်လား။ ငါ အခုသတ်မယ်။"

ယွင်လီကောသည် ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ရှောင်တိမ်းမသွားပေ။

"ကျွန်တော့်အသက်ကို ဆရာ့လက်ထဲ အပ်ထားပါတယ်။ ဆရာမရှိရင် လီကောက သေသွားတာကြာပါပြီ။ အခု လီကောက ကြီးမားတဲ့အမှားတစ်ခုကို ကျူးလွန်လိုက်တဲ့အတွက် ဆရာက သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် လီကောမှာ ညည်းညူစရာအကြောင်းမရှိပါဘူး။"

လုရှာင်ယန် ဒေါသအရမ်းထွက်ပြီး ပြိုလဲနေသည်။ သူသည် ရွှမ်ယွမ်ဓားကို မြှောက်ထားသော်လည်း မလှုပ်ပေ။

အမှန်မှာ၊ ဤသူသည် ကိုယ်တိုင်ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သော တပည့်ဖြစ်သည်။ သူမွေးထားသည့် ကလေးတစ်ယောက်လိုပင်။ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ သူ့ကို ဒီလိုသတ်ပစ်ဖို့ မလုပ်ရက်နိုင်ပါဘူး။

ထို့အပြင်၊ကိစ္စမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ယွင်လီကောကိုသတ်ရင်တောင် အသုံးမဝင်ပေ။

တိတ်တဆိတ် ကျီဝူရှားကို ငေးကြည့်လိုက်သော် သူမနားလည်သွားသည်။

"ဆရာ၊ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိလုပ်တာမဟုတ်ပါဘူး။ လင်းမိသားစုတစ်ခုလုံးမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ဆုံးအရာက တကယ်ကို ဆိုးရွားတဲ့ကျောက်တုံးကြီးဆိုတာ ဘယ်သူသိမလဲ။ ဆရာ၊ အကြီးတန်းအစ်ကိုကို အရမ်းကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

ဒါကိုကြားတော့ လုရှာင်ယန်က သူ၏ ရွှမ်ယွမ် ဓားကို နောက်ဆုံးမှာ ပြန်ရုတ်လိုက်ပါသည်။

"မင်းရဲ့ ဂျူနီယာညီမက မင်းအတွက် သက်ညှာပေးဖို့ တောင်းပန်ပြီးပြီမို့ မင်းကို ငါခွင့်လွှတ်ပြီး မင်းအသက်ကို ထားပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းပြစ်ဒဏ်က မလွတ်နိုင်ဘူး။"

ထို့နောက် သူသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်နှင့် ယှဉ်နိုင်သော ကြာပွတ်ကို ကျီဝူရှားသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို အကြိမ် ၂၀၀၊ မဟုတ်ဘူး၊ ၂,၀၀၀ ။ အကြိမ် ၂၀,၀၀၀ ရိုက်၊ သူ မခံနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် သူ့ကို ကုတဲ့ ဆေးတလုံး ကျွေးလိုက်။ သူပြန်ကောင်းလာပြီဆိုတာနဲ့ ဆက်သာရိုက်။"

"ဟုတ်ကဲ့...နားလည်ပါတယ်။"

ကျီဝူရှား သည် ကြာပွတ်ကိုလက်ခံရရှိပြီးနောက် ယွင်လီကောကို သနားစရာကောင်းသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမက "ဒါက ငါ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ကြိမ်ဒဏ်ပေးခဲ့တာ ဆရာပဲ၊ နောက်ပြီး မင်းကို အသက်မခံရဖို့ ငါကူညီပေးခဲ့တယ်။"

ယွင်လီကောသည် ကျီဝူရှားကို ခါးသီးသောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အကြည့်တွေက ကျီဝူရှားကို ညင်သာဖို့ တောင်းဆိုနေပုံပဲ။

မကြာမီ တောင်ခြေရင်းမှ အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယွင်လီကော၏ သွေးပြန်ကြောများသည် နာကျင်မှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့သည် ကြမ်းတမ်းသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ ကွေ့ကောက်လာကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝေးသောမိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ နောက်ထပ် အလင်းတန်းနှစ်ခု လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

ဤရင်းနှီးသောအရှိန်အဝါနှစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ လုရှာင်ယန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

ဖုန်းထျန်းယွမ်နှင့် လီချန်းရှန်တို့ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် သူ၏ ပဉ္စမမြောက်တပည့်နဲ့ သူ့တပည့်တွေ၏ အငယ်ဆုံးညီမ ကျူးကောကျီချုံကို ပြန်ခေါ်လာသင့်ပြီမဟုတ်လား။

အခြားတပည့်တစ်ဦးနှင့်ဆို၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် အနည်းငယ် မြန်ဆန်စွာ တိုးပွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှာတော့ သူဟာ မြင်းနက်တွေကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ ပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိလာမည်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေမယ့် အရာတစ်ခုပေါ်လာပါပြီ။

လုရှာင်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပိုအဆင်ပြေလာသည်။

သို့သော် သူ မပျော်မီတွင် သူ့တပည့်နှစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်နေပုံရသည့်အရာကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ကယ်ပါဦး။"

ဖုန်းထျန်းယွမ်နှင့် လီချန်းရှန်တို့သည် လုရှာင်ယန်ကိုတွေ့ပြီး အကူအညီတောင်းရန် ချက်ချင်းအော်လိုက်သည်။ လုရှာင်ယန်သည် သူ၏ စစ်မှန်သောအမြင်အာရုံသုံးပါးကို သုံးပြီး သူ၏ အဖိုးတန်တပည့်နှစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းသူသည် အမှန်တကယ်တွင် ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ကျူးကောကျီချုံကိုစောင့်သည့် ယင်လွန်ကဲမှုမှ မွေးလာသော တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင်ဖြစ်သင့်သည်ဟု ယူဆရသည်။

သို့သော် ယင်းသည် အဓိကအချက်မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ ဤခွေးကောင်သည် သူ၏ အဖိုးတန်တပည့်နှစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်နေခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ခွေးကိုမရိုက်ခင်မှာ သခင်အကြောင်းကို သိအောင်ရှာရမည်။ ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်တစ်ယောက်ကများ သူ့ရဲ့ အဖိုးတန်တပည့်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ သတ္တိရှိသည်လား။

ဤဖုတ်ကောင်သည် သေလမ်းရှာနေသည်။

လုရှာင်ယန်၏ မျက်လုံးများ ရွေ့လျားသွားပြီး သူ တိုက်ရိုက် နေရာကူးပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ဖုန်းထျန်းယွမ်နှင့် လီချန်းရှန်၏နောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဖုတ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။

ဂါး..

တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင်သည် ချက်ချင်းဟောက်ကာ ချွန်ထက်သောခြေသည်းများကို ဖြန့်ကာ လုရှာင်ယန်၏မျက်လုံးများဆီရောက်မည့် အအေးဓာတ်နှင့် အဆိပ်အတောက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ရက်စက်ပေမယ့် လုရှာင်ယန်က သူ့ထက်တောင် ပိုရက်စက်သည်။ သူသည် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်ကို သုံးကာ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် သူ့လက်ကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ကာ တောရိုင်းဖုတ်ကောင်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တဖက်သူ၏လက်ကို ပုတ်ပြီး ထိုလက်တွေကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ်ပြောင်းသည်။

တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင် မတုံ့ပြန်မီ လုရှာင်ယန်သည် တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင်အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် လက်သီးချက်ဖြင့် ထိုးခဲ့သည်။

ယွင်လီကောထံမှ သူခံစားခဲ့ရသော ဒေါသကို လုရှာင်ယန်တစ်ယောက် တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင်ထံသို့ လုံး၀ ဖွင့်ထုတ်လိုက်ပါတော့သည်။

တစ်ဖက်သားကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရန် ၎င်း၏မူကိုပင် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ခွန်အားကို အပြည့်အ၀အသုံးမပြုဘဲ အဆက်မပြတ်တိုက်ခိုက်ကာ တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင်ကို အကြိမ်ကြိမ်အော်ဟစ်သည်အထိ အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ဖုတ်ကောင်၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများအားလုံးသည် တစ်ပြီးတစ်ပိုင်း ကျိုးသွားကာ ပြတ်သားစွာ အသံထွက်လာသည်။

ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ထိုဝမ်းနည်းဖွယ်မြင်ကွင်းသည် ဖုန်းထျန်းယွမ်နှင့် လီချန်းရှန်ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

သူတို့ဆရာက ဒီလောက်ရက်စက်ခဲ့တာလား။

ဤသည်မှာ ဆရာ ထိုသို့ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

ဒါက သိပ်ရက်စက်တာပဲ မဟုတ်လား။

သူသည် တဖက်သူကို တစ်ချက်တည်း သတ်နိုင်သော်လည်း သူ မလုပ်ခဲ့ပါ။ ထိုအစား သူက တစ်ဖက်လူကို ဖမ်းပြီး ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်သည်။

တစ်ခုခု မှားနေသည်။

သူ့ဆရာက အမြဲသတိထားပြီး သတ်နည်းကို အမြဲသုံးတယ်။ သူ ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်နေသည်လဲ။ သူက တစ်ဖက်ကိုသတ်မယ့်အစား တစ်ဖက်သားကို နှိပ်စက်နေတာလား။

ခဏအကြာတွင် နှစ်ယောက်သား ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော်၊ တောရိုင်းဖုတ်ကောင်ဘုရင်က သူတို့နှစ်ယောက်ကိုသတ်ဖို့ လာတဲ့အတွက် သူအရမ်းဒေါသထွက်သွားခြင်းဖြစ်ရမည်။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ဆရာ၏ နက်နဲသော ချစ်ခြင်းပေတည်း။

နှစ်ယောက်သား လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားကာ မတတ်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်။

အောက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်နေသည့် ကျီဝူရှားနှင့် အရိုက်ခံရသူ ယွင်လီကောကသာ ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို နားလည်သည်။

ကျီဝူရှားက "ဒါကို မင်းမြင်လား အကြီးဆုံး အစ်ကိုကြီး၊ ဆရာက မင်းကို အရမ်းဒေါသထွက်နေတော့ သူ့မူတွေကိုတောင် ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။"

ယွင်လီကော၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ရှက်လာသည်။

“တကယ်ရှက်လိုက်တာ ဆရာ့ကို စိတ်ပျက်စေပြီ။ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ ပိုကြိုးစားရဦးမယ်။ အနာဂတ်မှာ ဆရာ့ရဲ့ အတတ်နိုင်ဆုံး တပည့်ကောင်းဖြစ်လာရမယ်။ ဆရာလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်ရမယ်။ အရာရာကို ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ရမယ်။"

ကျီဝူရှား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မြေကြီးပေါ်မှာ နည်းနည်းလေး လှဲအိပ်လိုက်ပါ၊ မင်းဒီလို စောင်းငဲ့နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့တင်ပါးတစ်ဖက်ကို မထိဘဲ ပါးတစ်ဖက်ကို ထိမိသွားလိမ့်မယ်။ "

ယွင်လီကော :"…"

လုရှာင်ယန်သည် ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ပြီးနောက်၊ သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းအား ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေရန်အတွက် သိုင်းဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံနည်းလမ်းတစ်ရာကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထို့နောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"အခုတော့ ပိုနေလို့ကောင်းသွားပြီ"

ဒေါသကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဒေါသကို ထုတ်ပစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်လို့များ မထုတ်ဘဲ သူ့နှလုံးသားထဲမှာ သိမ်းထားရင် ပိုဆိုးသွားလိမ့်မည်။

လုရှာင်ယန်က သူ့လက်ကို ခါပြီး ဖုန်းထျန်းယွမ်နဲ့ လီချန်းရှန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် ဆရာ၏အနားသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားကြသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဆရာ။"

လုရှာင်ယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဦးညွှတ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းညီမ ဘယ်မှာလဲ၊ ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ မြန်မြန် လာခိုင်းလိုက်။"

"အိုး…"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းထျန်းယွမ်နှင့် လီချန်းရှန်သည် ချက်ချင်းပင် အရှက်ရသွားသည်။

လုရှာင်ယန်သည် သူတို့၏ အမူအရာများကို မြင်သောအခါတွင် သူ၏ ပျော်ရွှင်သော ခံစားချက်သည် ချက်ချင်းပင် ခုန်ပျံထွက်သွားပြန်တော့သည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရော တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့တာလား။"

တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လီချန်းရှန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ဆရာသခင်၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး အပြစ်ပေးပါ။"

လုရှာင်ယန်ရဲ့ စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားပြီး ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

"ဘာလဲ...မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ။"

လီချန်းရှန်က ဖုန်းထျန်းယွမ် ကိုကြည့်သည်။ ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ လက်သည်းရှည်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး၊ ဂျူနီယာညီမလေးကို မြှုပ်နှံထားတဲ့ အလွန်အေးတဲ့နေရာက တကယ့်ကို မာကျောပြီး ခိုင်ခံ့လွန်းတယ်။ ညီငယ်က အဲဒီနေရာကို ဓားနဲ့တိုက်ရိုက် ခုတ်ထစ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် အင်အားအများကြီးသုံးပြီးတော့ ညီမငယ်ကို မြေကြီးထဲထိ တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်မိစေလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

လုရှာင်ယန် လုံးဝပြိုကျသွားသည်။ သူ့သွေးတွေ တဟုန်းဟုန်းတောက်ပြီး မျက်လုံးတွေ ဖြူလာသည်။ သူသည် ဒေါသကြောင့် တိုက်ရိုက် မူးမေ့သွားသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး ဆရာသခင် မေ့လဲသွားပြီ။"

"တစ်ယောက်ယောက် မြန်မြန်လာ။"

…

အချိန်အတော်ကြာ သတိမေ့ပြီးနောက် လုရှောင်ယန် မှိန်းခနဲနိုးလာသည်။ တပည့်တော် လေးယောက်လုံး တန်းစီပြီး ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။

သူနိုးလာသည်ကိုမြင်တော့ အားလုံး၏မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းပင် တောက်ပလာခဲ့သည်။

"ဆရာ နိုးပြီလား။"

လုရှာင်ယန်က သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "မလုပ်နဲ့၊ မလုပ်နဲ့၊ ငါက မင်းရဲ့ဆရာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့က ငါ့ဆရာပဲ။ မင်းတို့လို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ သူတွေကို သင်ပေးဖို့ ငါ့မှာ အင်အားမရှိဘူး။"

သူဒီလိုပြောလိုက်တာနဲ့ လုရှာင်ယန်၏ မျက်လုံးတွေ နီရဲလာပြီး ငိုချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

နဂိုက အခြေအနေကောင်းတွေကို ဒီကောင်ငယ်လေးတွေက လုံးလုံးလျားလျား ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

ဒီကောင်တွေက ဒဏ္ဍာရီလာ အသုံးမဝင်တဲ့ အသင်းဖော်တွေ ဖြစ်မည်လား။

သူ့အရင်ဘဝတုန်းက ဘာအပြစ်တွေ ကျူးလွန်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။

ဤဒုက္ခပေးတဲ့တပည့်များနှင့် အဘယ်ကြောင့်များ ရေစက်ဆုံခဲ့ရပါသနည်း။

သူတို့လေးယောက်က ရှက်ရွံ့တဲ့အမူအရာတွေကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုကြပါသည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါပြီ။"

ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် သူတို့အားလုံးဟာ အသက်အရွယ် အတူတူပါပဲ။ သူတို့အားလုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ပင်။

လုရှာင်ယန်ကတော့ ဘဝ နှစ်ကြိမ်နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ထက် အများကြီး ပိုရင့်ကျက်လာတာ သေချာပါသည်။

သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မာနကြီးခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ဓာတ်မြင့်မားခြင်း မရှိပါ။ ပြသနာတွေ ကြုံလာတဲ့အခါ အမြဲသတိထားပြီး စိတ်အေးအေးထားသည်။

ဤရှုထောင့်တွင်၊ ယွင်လီကောနှင့် အခြားသူများသည် သူ့ထက် နိမ့်ကျနေပါသည်။ ထို့ကြောင့်၊ လူငယ်ဘဝ၏ အဖုအထစ်များဖြစ်စေမည့် အမှားကိုလုပ်မိကြသည်။

လုရှာင်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဘာမှမတတ်နိုင်ပါဘူး၊ အပေါ်လမ်းနဲ့ အောက်လမ်းကြား နှစ်ခုလုံး ပျောက်သွားတယ်။ အခု အလယ်လမ်းတောင် ပျောက်သွားတယ်။ စားပွဲတွေကို လှန်ဖို့ အစွမ်းအစ မရှိတော့ဘူး။ မင်းလိုချင်တဲ့ သူကို သွားရှာပါ။ ငါ ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ။ ငါတို့ရဲ့ ကျီရွှေ့ တောင်ထိပ် အဖွဲ့ဝင်တွေကို…"

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့ကို နှင်ထုတ်နေတာလား။"

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာ ရပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မနှင်ထုတ်နဲ့။"

သူတို့လေးယောက်၏ မျက်လုံးတွေက အနည်းငယ်နီနေသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့တကယ်ကြောက်သွားကြသည်။

လုရှာင်ယန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့ အနည်းငယ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကို နှင်ထုတ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ လေးယောက်ကို သယ်ရတာ အရမ်းခက်နေပြီ။ မင်းတို့ လေးယောက်က ငါ့ကိုလာကစားနေကြတာပဲ။ မင်းတို့က မြင်းနက်တွေလွှတ်ထားတဲ့ သူလျှိုတွေလားလို့တောင် ငါတကယ် တွေးမိတယ်….."

***

ပြိုင်ဘက်ကင်းအသန်မာဆုံးသခင်ကြီး

စာစဉ် ၁၂။ အပိုင်း ၁၇၈ ဖိနှိပ်ခြင်း

"ဆရာ…"

သူတို့၏ မျက်လုံးတွေက တကယ်ကို စိုစွတ်နေပြီး မှိုင်တွေနေသည်။

" ဆရာ ကျွန်တော်တို့ကို ရိုက်နှက် အပြစ်ပေးချင်ရင်လဲ အတွန့်တက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို မနှင်ထုတ်ပါနဲ့၊ သေသွားရင်တောင် ဆရာနဲ့အတူ လိုက်သေချင်ပါတယ်။"

"မင်းတို့ ငါနဲ့ဝေးရင် ငါသေမှာမဟုတ်ဘူး။"

ယွင်လီကော :"…"

ကျီဝူရှား :"…"

ဖုန်းထျန်းယွမ် :"…"

လီချန်းရှန် :"…"

ကျူးကောကျီချုံ၏လက် : “...”

ခဏအကြာမှာတော့…

ယွင်လီကောတစ်ယောက်နောက်ဆုံးတွင် "ဆရာ၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲဒါအားလုံးက ကျွန်တော့်အမှားမှန်း ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အနာဂတ်မှာ လီကောက သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း နာခံမှုရှိလာမှာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပြီး သတိထားပါ့မယ်။ သေချာပေါက် မဆိုးသွမ်းတော့ဘူး။”

လီချန်းရှန်က "ဆရာ၊ ချန်းရှန်က နောက်ထပ် နာမည်ကြီးဖို့ သေချာပေါက် မတွေးတော့ဘဲ နာခံပြီး သတိထားနေမှာပါ။"

သူတို့ အနည်းငယ်၏ သနားစရာကောင်းသော ဒူးထောက်ခြင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုရှာင်ယန်၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဘာပဲပြောပြော ဤလူတွေအားလုံးသည် သူ၏တပည့်တွေဖြစ်သည်။ သူတကယ်ပဲ သူတို့ကို လျစ်လျူမရှုနိုင်သလို နှင်လည်းမထုတ်နိုင်ဘူးလေ ဟုတ်တယ်မလား။

ဝမ့်ခိုက်၏ လက်ဆောင်အိတ်များကို စွန့်လွှတ်ရန်လည်း သူ မရည်ရွယ်ပေ။

သူ အလကားနေ ကျင့်ကြံဆင့်တိုးချင်သေးသည်။

ပြတ်ပြတ်သားသားပြောရလျှင် သူတို့သည် တစ်ဖွဲ့တည်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အတူတကွဆိုလျှင်သာ အားကောင်းလာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခွဲခွာလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့၏ ခွန်အားသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကျဆင်းသွားမည်။

ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လုရှာင်ယန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ "ကောင်းပြီ၊ ငါမင်းတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ထပ်ပေးမယ်။ ဒါ မင်းတို့ရဲ့နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပဲ၊ ဒါကို မှတ်ထားလိုက်ပါ။

အနာဂတ်မှာ မင်းအပြင်မှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် သတိထားရမယ်။ မကြွားဝါရတော့ဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်း မိုးကြိုးပစ်ခံရဖို့ ကျိန်စာတိုက်ခံရလိမ့်မယ်။ မင်းသေရင် သေလမ်းရှာတဲ့ မင်းရဲ့ အပြစ်ပဲ။ မင်းလူတိုင်းကို ဆွဲမထည့်နဲ့။"

လေးယောက်လုံး တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

"ဒီစကားတွေကို သေချာမှတ်ထား၊ နောင်မှာ ဒီလိုထပ်လုပ်ရင် ငါ့ကို နှလုံးသားမဲ့တယ်လို့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

သူတို့လေးယောက်က ချက်ချင်းပဲ "စိတ်မပူပါနဲ့ ဆရာ၊ ကျွန်တော်တို့သိပါတယ်။"

"ကောင်းပြီ၊ ထပါ။"

ထိုမှသာ သူတို့လေးယောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

လုရှာင်ယန်က "အခုအခြေအနေတစ်ခုရှိတယ်။ မင်းတို့ကို ငါအရင်ရှင်းအောင်ပြောမယ်။ ရှေးမျောက်ဝံနွယ် ဖုန်းအောက်ထျန်းက ဘုရင်အဆင့်ရဲ့ပထမအဆင့်ကိုရောက်နေပြီ။ နောက်ပြီး သူ့မှာလက်နက်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ သိုင်းဘုရင်အဆင့် လက်နက်တွေ အများကြီးပါတဲ့ ရတနာတဲတစ်လုံးရှိလောက်တယ်။"

ဟစ်..

၎င်းတို့သည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကြက်သီးမွေးညင်းထနေသည်။

သူတို့၏ဆရာသည် သိုင်းဘုရင်အဆင့် လက်နက်မျိုးစုံရှိသည်မှာ ၎င်းတို့အတွက် မထူးဆန်းပါ။ သို့သော် ဖုန်းအောက်ထျန်းတွင် သိုင်းဘုရင်အဆင့် လက်နက်အနည်းငယ်ရှိသည်ကို သိလိုက်ရသောအခါတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချား၍မဆုံးနိုင်ပေ၊၊

ဘာပဲပြောပြော သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် လူတိုင်းက သတို့ ဆရာလို လုပ်နိုင်တာမဟုတ်ပေ။

ဖုန်းအောက်ထျန်း၏ရန်သူဟောင်းဖြစ်သည့် ဖုန်းထျန်းယွမ်သည် သူ၏လက်သီးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ထားပြီး အံကြိတ်ထားသည်။

သူ၏ရန်သူသည် ယခု အမှန်တကယ်ပင် အားကောင်းလာနေပြီဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ဆရာ၊ အခု ဘာလုပ်သင့်လဲ၊ ဖုန်းအောက်ထျန်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အရှိန်အရ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အခု တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံရင်တောင်မှ သူ့ကို လိုက်မမီနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား။"

လီချန်းရှန် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

လုရှာင်ယန်က ဖြေလိုက်သည်။

"ချန်းရှန်ရဲ့မေးခွန်းက အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းတို့ ပုံမှန်ကျင့်ကြံရင် မင်းတို့ ဘဝတစ်ခုလုံးကျင့်ကြံရင်တောင် ဖုန်းအောက်ထျန်းကို အမီလိုက်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။ ဖုန်းအောက်ထျန်းက ပိုမြင့်တဲ့ ရန်သူတွေကိုတောင် သတ်နိုင်သေးတယ်။ သူ့ထက် အနည်းဆုံး အဆင့်ကြီးနှစ်ခုမြင့်တဲ့သူတွေထိ သတ်နိုင်မယ်ထင်တယ်။ နောက်ပြီး ဒါကိုလုပ်ဖို့ အစီအရင်တွေကိုတောင် အားကိုးနေစရာ မလိုဘူး။"

သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ ကြုံ့သွားကြသည်။

အဆင့်ကြီးနှစ်ခု။

ဒီအတိုင်းဆို ဒီကောင်က သိပ်အစွမ်းထက်လွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ယခင်က ရှောင်ပိုင် သို့မဟုတ် လင်းဖေးတို့သည် အဆင့်ကြီးတစ်ခုကိုသာ အများဆုံးဖြတ်ကျော်နိုင်သည်။ ယခုအခါတွင်၊ ဖုန်းအောက်ထျန်းသည် အဆင့်ကြီးနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည်ဟု သူတို့၏ဆရာ အမှန်တကယ်ပြောခဲ့သည်။

မြင်းနက်တွေကြားမှာတောင် ကွဲပြားမှုတွေ ရှိနိုင်သည်လား။

လုရှာင်ယန်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး "မင်းတို့ တုန်လှုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ မြင်းနက်တွေဟာ အမြဲတမ်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပါပဲ။ မွေးကတည်းက သိုင်းဘုရင်အဆင့်ကို ရောက်နေတဲ့ မြင်းနက်တွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင်တောင် အနာဂတ်မှာ ငါတို့ မအံ့သြသင့်ဘူး။ ဒါက သူတို့အတွက် ပုံမှန်ပါပဲ။

ငါတို့လုပ်ရမယ့်အရာက သူတို့ကိုသတ်ဖို့ ငါတို့အနေနဲ့ လိုအပ်တဲ့ အားသာချက်တွေအားလုံးကို အသုံးပြုဖို့ပဲ။”

"ဆရာ၊ ဘာလုပ်ရမလဲ ပြောပါဦး၊ ဆရာ့မှာ အကြံရှိပြီးသားဖြစ်ရမယ်။"

လုရှာင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တော်တယ်။ သိပ်မကြာခင် မင်းတို့ကို တောင်နဲ့မြစ် ပန်းချီထဲကိုပို့မယ်။ တောင်နဲ့ မြစ်ပန်းချီအတွင်းက စီးဆင်းနေတဲ့ အချိန်ကို ချိန်ညှိပြီးပြီ။ အပြင်မှာ တစ်ရက်က ပန်းချီထဲက ခုနစ်ရက် ၊ရှစ်ရက်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်ရက်အထိနဲ့ ညီမယ်။ မင်းတို့ကို ကျင့်ကြံဖို့ ငါ အချိန်အများကြီး မပေးဘူး။ ဘာပဲပြောပြော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းက ကြာရှည်တောင့်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်း လုံးဝ မပျက်စီးခင် ဖုန်းအောက်ထျန်း ကို တိုက်ခိုက်ရမယ်။”

လုရှာင်ယန်သည် ၎င်းသည် ဂိမ်းကစားခြင်းနှင့်တူသည်ဟု ယခင်က ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။ ကစားသမားတစ်ဦးသည် ဘော့စ်ကိုအနိုင်ရသောအခါတွင် အတွေ့အကြုံများစွာကိုရရှိမည်ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သောပစ္စည်းများနှင့် ကောင်းမွန်သောပစ္စည်းများကိုရရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခွန်အားတွေလည်း အများကြီး တိုးလာမည်။

သူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမပျက်စီးမချင်း စောင့်မျှော်နေပါက၊ ဖုန်းအောက်ထျန်း၏ ကျင့်ကြံမှု တိုးလာရုံသာမက အရင်းအမြစ်များစွာကိုလည်း ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်၊ လုရှာင်ယန်သည် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် အခက်အခဲရှိလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ဖုန်းအောက်ထျန်းနှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတိုက်ပွဲ အဆုံးမသတ်မီတွင် သူတို့ ဝင်ပါရန် အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန်းအောက်ထျန်းသည် သူ၏ အညံ့ဆုံးအခြေအနေမှာဖြစ်သင့်ပြီး အောင်မြင်ရန် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်ပေမည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကျင့်ကြံမှာပါ။”

လုရှာင်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူတို့ကို တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ ပေးသည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသုံးဖို့အတွက် သူသည် သိုင်းဘုရင်အဆင့်နှင့် သူတော်စင်အဆင့် ဆေးအမျိုးအစားအားလုံးကို ပစ်ချခဲ့သည်။

သူ၏တပည့်များအတွက် စီစဉ်ပြီးနောက် လုရှာင်ယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် လက်ကိုကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်လောက်သနားစရာကောင်းတဲ့ ပဉ္စမတပည့်လဲ။ သူမတွင် လက်တစ်ဖက်သာရှိသည်။

ဤသည်မှာ တပည့်အားလုံးကြားတွင် ကြေကွဲဖွယ်အကောင်းဆုံးဖြစ်သင့်သည်မဟုတ်လော။

ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ သူ့တွင် မြင့်မြတ်လက်နက် ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသား ရှိသည်။ ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသား သည် လူတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုပြင်ရန်အတွက် သွေးအနှစ်သာရနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်သာ လိုအပ်သည်။ ဤနေရာ၌ လက်တစ်ချောင်းလုံးရှိသည့်အတွက် ၎င်းသည် ပြဿနာမဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

လုရှာင်ယန်သည် ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသားကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူပြီး ကျူးကောကျီချုံ၏ လက်ကို အထဲသို့ ပို့လိုက်သည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင်၊ သူသည် နတ်ဘုရားအဆင့်လက်နက်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသားတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်လာစေသည်။

ကျူးကောကျီချုံ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်နိမ့်သောကြောင့် ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသားသည် သူမအား အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြုပြင်ခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသားသည် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီတွင်၊ လှပသော ကျောက်စိမ်းနှင့်တူသော လူသားသည် လုရှာင်ယန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

လုရှာင်ယန်:"…"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လုရှာင်ယန်သည် အကျီတစ်ထည်ကို ကျူးကောကျီချုံထံ ချက်ချင်းပစ်ချလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရှန်းထီကျောက်ရှင်အမှတ်အသားက ငါ့ကို ဘာမှမပါတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြတာလဲ၊ အဝတ်တစ်ထည်တောင် ဘာလို့မပါလာတာလဲ၊ ဒါက လုံးဝလက်မခံနိုင်ဘူး၊"

ပို၍ထူးဆန်းသည်မှာက ကျူးကောကျီချုံသည် မြေပြင်ပေါ်ကနေ တွားသွားကာ သူမရှေ့က လုရှာင်ယန်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာနဲ့ ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်က စူးစူးရှရှနှင့် ချစ်စရာကောင်းသော အကြည့်မှာ မခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။ သူမ၏ဖုတ်ကောင်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်ပါလာသော သွားစွယ်များသည် အလွန်လျှပ်ပေါ်လော်လီဖြစ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသည်။ ရေတံခွန်လို ရှည်လျားပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့ အနက်ရောင် ဆံပင်တွေနဲ့ သူမ၏ ဖြူစင်ပြီး နူးညံ့တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ တွဲပြီး ကြည့်ရတာ ဝတ္ထုထဲက အမျိုးသမီး ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက်နှင့် အရမ်းတူလှသည်။

သာမာန်လူတစ်ယောက်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းတို့သည် ရာဇ၀တ်မှုကို တိုက်ရိုက်ကျူးလွန်ရန် ထိန်းနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လုရှာင်ယန်က ငြင်းပေလိမ့်မည်။

သူသည် အလွန်ရှင်းလင်းသော ဘဝအမြင်ရှိသည်။

မိတ်ဆွေဖွဲ့ပါက ဒုက္ခရောက်လျှင် ထိုသူငယ်ချင်းက ကူညီလိမ့်မည်။

သို့သော် အမျိုးသမီးတွေက မင်းကို ဘယ်လိုဆွဲချရမလဲဆိုတာကိုပဲ သိသည်။

ထို့ကြောင့် လုရှာင်ယန်သည် ရည်းစားမထားချင်ခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် တဖက်သူသည် သူ၏တပည့်ဖြစ်သည်။ သူသည် တဖက်သူ၏ ဆရာ၊ အလုပ်ကြိုးစားသော ဥယျာဉ်မှူး၊ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။

“ဆရာ” ဟူသော နှုတ်ကပတ်တော်ကို စော်ကားသော အရာတစ်ခုကို သူ မည်သို့ လုပ်နိုင်မည်နည်း။

တစ်ဖက်သား၏မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများကို မြင်လိုက်ရသော လုရှာင်ယန်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ။"

တဖက်သူက သူ့ကို လျစ်လျူရှုသည်။

လုရှာင်ယန် မကူညီနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တဖက်သူသည် မဟာကျိုး အင်ပါယာမှမဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါသလော သို့မဟုတ် တဖက်သူသည် ဖုတ်ကောင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူမအသုံးပြုသောဘာသာစကားသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်လော။

ထို့ကြောင့် လုရှာင်ယန်သည် သူ၏ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဟယ်လို။"

…

"မိုရှီ မိုရှီ?"

…

"အာရီဂါတို။"

…

"ကိုနီချီဝါ။"

…

"Yamete"

…

"Iku iku"

…

လုရှာင်ယန်သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက်ကြိုးစားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝေါဟာရအားလုံးကို အသုံးပြုလုနီးပါးဖြစ်သော်လည်း ကျူးကောကျီချုံက လုံးဝတုံ့ပြန်ခြင်းမရှိပေ။

ဒါက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ခေါင်းကိုက်စေသည်။ ဤလူ၏ ဖုတ်ကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းသည် သူမ၏ ဘာသာစကားစွမ်းရည်ကို အပြောင်းအလဲဖြစ်စေနိုင်သည်လား။

ဘာသာစကား အတားအဆီးကြောင့် သူတို့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်နိုင်မလဲ။

"ဝမ့်ခိုက်၊ ထွက်လာခဲ့။"

[လာ...လာပါပြီ သခင် ငါ ဒီမှာပါ]

"ဒီ ကျူးကောကျီချုံက ငါပြောတာကို နားမလည်ဘူး။ ဒီလိုသာဆို သူ ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်မပြုနိုင်ဘူး မဟုတ်လား။"

[သခင့်ကိုပြန်ဖြေရရင် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ သူမရဲ့ ဖုတ်ကောင်သွေးက အရမ်းအဆင့်မြင့်ပေမယ့် သူမရဲ့ ကြီးထွားမှုအဆင့်က အခြေခံကျနေပါသေးတယ်။ အခုချိန်မှာတော့ သူမဟာ လူသားအချင်းချင်း စကားပြောနည်းကို သင်ယူနေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ညီမျှပါတယ်။ ကျင့်ကြံနည်းလမ်းကို ကျင့်ကြံပြီး ကျင့်ကြံဆင့်လည်း တိုးလာတဲ့အခါ၊ သူမရဲ့ ဘာသာစကားစွမ်းရည်လည်း တိုးလာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်မယ်]

"ဒါပေမယ့် ပြဿနာက အခုချိန်မှာ သူ့ဆရာအဖြစ် ငါ့ကို အသိအမှတ်မပြုနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သဘာဝအတိုင်း ကျင့်ကြံနည်းလမ်းတွေကို သင်ပေးလို့မရဘူး။ သူ့ကို ဘယ်လို ကျင့်ကြံဆင့်မြင့်အောင်ကူညီနိုင်မလဲ။"

[ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ စကားပြောတာ ရိုးရှင်းတယ်။ စကားလုံးတွေ မလိုဘူး]

လုရှာင်ယန်:"…"

"မင်းကို နှာဘူးလို့ သံသယရှိပေမယ့် ငါ အတိအကျ မပြောနိုင်ဘူး။"

[ဘယ်ဟုတ်မလဲ]

ထိုစကားကြောင့် ဝမ့်ခိုက်သည် ကျူးကောကျီချုံဘက်သို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူက သူမကို ကန်ထုတ်ပြီး သူ့လက်သည်းတွေကို သူမ ခေါင်းနောက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်တယ်။

ဒုန်း

ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ကျူးကောကျီချုံ၏ဦးခေါင်းသည် တွင်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သည်။

ပြီးတာနဲ့ ဝမ့်ခိုက်က ပြုံးပြီးပြောသည်။

[ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်၊ ဘုရင်အဆင့် ဖုတ်ကောင်သွေးလိုင်းရှိတဲ့ တပည့်ကို ရရှိတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်။ သခင့်ကို သိုင်းဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံနည်းလမ်း—ကောင်းကင်ချဲ့ထွင်တာအိုခြောက်ပါးအနုပညာနဲ့ ထိပ်တန်းသိုင်းဘုရင်အဆင့် လက်နက်-ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းခြောက်ပါးချပ်ပြား တို့ ဆုချီးမြှင့်ပါတယ်]

လုရှာင်ယန်:"…"

"ဒီလိုလုပ်မှရမှာလား။ ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလို့လား။ ငါတို့ဆရာနဲ့တပည့်ဆက်ဆံရေးကို မင်း အလွယ်တကူ အတည်ပြုနိုင်မယ်လို့ ငါထင်တယ်နော်။"

[သခင်၊ မဟုတ်တဲ့စကား မပြောပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို စွပ်စွဲမှုနဲ့ တရားစွဲမယ်။ ဝမ့်ခိုက်က ကလေးကောင်းတစ်ယောက်ပါ]

"မေ့လိုက်ပါတော့။"

ထိုကဲ့သို့သော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနှင့် ဘောမတတ်သည့် အကျင့်များရှိသည့် စစ်စတမ်တစ်ခုသည် အမှန်တကယ်ပင် ကလေးကောင်းတစ်ဦးဖြစ်မည်တဲ့လား ...။

ဘယ်သူမှ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါက မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူး။ ပြန်သွားတော့ ငါကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ပေးလိုက်ဦးမယ်…."

***

ပြိုင်ဘက်ကင်းအသန်မာဆုံးသခင်ကြီး

စာစဉ် ၁၂။ အပိုင်း ၁၇၉ ခြေဆေးရေရဲ့အစွမ်း အံ့မခန်းပဲ

လုရှာင်ယန်သည် ကျူးကောကျီချုံ၏ရှေ့သို့ရောက်ရှိလာပြီး ကျင့်ကြံနည်းလမ်းကို သူမထံပေးပို့တော့မည်တွင် ကျူးကောကျီချုံသည် ရုတ်တရက် ချက်ခြင်းထလာပြီး လုရှာင်ယန်၏လက်ကိုကိုက်လိုက်သည်။

လုရှာင်ယန်: "လွှတ်လိုက်။"

သို့သော်လည်း ကျူးကောကျီချုံက လက်မလွှတ်ခဲ့ပါဘူး။ ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှု အလွန်နည်းသော အခြေအနေတွင်၊ ဖုတ်ကောင်သည် ၎င်း၏ သွေးဆာသော ဆန္ဒကို ရိုးရှင်းစွာ မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။

လုရှာင်ယန်က မကူညီနိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူမခေါင်းလေးကို ရိုက်လိုက်ပြီး သူမခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချထားလိုက်တော့သည်။ ဘယ်လောက်ပဲ ရုန်းကန်နေရပါစေ သူမ ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပါ။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်အားနည်းပြီး မြေတွင်းအပေါက်သည် အလွန်တင်းကျပ်သည်။ သူမ ဆွဲမထုတ်နိုင်တာက သာမန်ပါပဲ။

"မင်းဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းငါ့ရဲ့ အကာအကွယ်တွေကို မချိုးနိုင်ဘူး။ မင်းငါ့ကို ကိုက်ရင်တောင် ငါ့သွေးကို မယူနိုင်ဘူး။"

သူစကားပြောနေစဉ်တွင် လုရှာင်ယန်သည် သူ၏လက်ချောင်းများကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး ကျူးကောကျီချုံ၏ ခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ရုန်းကန်နေရသော ကျူးကောကျီချုံသည် တည်ငြိမ်လာသည်။

ထို့နောက် လုရှာင်ယန်သည် ကျူးကောကျီချုံကို မြေပြင်မှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျူးကောကျီချုံက သူ့ကို ကိုက်ဖို့ မကြိုးစားတော့ပေ။

ကျင့်ကြံနည်းလမ်းသည် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် တိုးတက်ပြောင်းလဲလာကာ သူမ၏မှတ်ညဏ်များကို စုစည်းရန် ကူညီပေးနေသည်။

လုရှာင်ယန်သည် သူမ၏ သွားစွယ်များကို ကြည့်ရင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဤကလေးသည် အနာဂတ်တွင် လက်တွဲဖော်ရှာရန် လွယ်ကူမည်မဟုတ်ပေ။ ဒီသွားလေးတွေက အရမ်းချစ်စရာကောင်းပေမယ့် သူ့လက်တွဲဖော်ကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမှာမဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် လုရှာင်ယန်သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်စလုပ်ခဲ့သည်။

ကျူးကောကျီချုံသည် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သာဖြစ်သောကြောင့်၊ သူမ၏ဉာဏ်ရည်သည် လောလောဆယ်တွင် ရှုပ်ထွေးနေပြီး သူမ၏ ကျင့်ကြံနည်းလမ်းက အလိုအလျောက်ကျင့်ကြံသည်။ ဒီအရှိန်က အရမ်းနှေးသည်။ သူမသည် သူမ၏မှတ်ညဏ်များကို လုံးလုံးမစုဆောင်းမီ အနည်းဆုံး နောက်ထပ်ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် စောင့်ရမည်ဟု သူခန့်မှန်းရသည်။

ထို့ကြောင့်၊ သူသည် စစ်မှန်သောအမြင်အာရုံသုံးပါးကို အသုံးပြုကာ သူ၏စိတ်ခွန်အားကို ကျူးကောကျီချုံထံသို့ အရူးအမူးသွန်းလောင်းခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပဲ ကျူးကောကျီချုံ၏ သွေးနီရောင်မျက်လုံးတွေမှာ အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဉာဏ်ပညာနဲ့ဆိုင်တဲ့ အလင်းဖြစ်သည်။

လုရှာင်ယန်၏အကူအညီဖြင့် ကျူးကောကျီချုံသည် နေ့တစ်ဝက်မပြည့်မီတွင် သူမ၏မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိခဲ့သည်။

သို့သော် သူမသည် ကြောင်အနေသေးသည်။

ချစ်စဖွယ်သွေးနီရောင်မျက်လုံးများသည် လုရှာင်ယန် ကို စူးစိုက်စိုက်ကြည့်လျက် ထူးဆန်းတဲ့အရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ "ငါဘယ်မှာလဲ၊ မင်းဘယ်သူလဲ၊ မင်းဘာလုပ်နေတာလဲ"

လုရှာင်ယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "ရှင်းပြပါရစေ။ ငါက မင်းရဲ့ဆရာပါ။ မင်းကို ယင်လွန်ကဲတဲ့ နေရာကနေ ကယ်တင်ခဲ့တာ... ပြီးတော့ မင်းထဲကို သိုင်းဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံနည်းလမ်းကို ထိုးသွင်းပြီး မင်းရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ပြန်ရဖို့ ကူညီပေးခဲ့တယ်။"

ကျူးကောကျီချုံက ခေါင်းမညိတ်ခင် ခဏလောက် ငြိမ်နေသည်။

"ကမ္ဘာပေါ်မှာ ယင်လွန်ကဲတဲ့မြေတွေ အများကြီးရှိတယ်။ ငါဘယ်မှာ ရှိလဲဆိုတာကို မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ၊ မင်း ငါ့မှတ်ဉာဏ်ကို ဘာလို့ ပြန်ရယူပေးခဲ့တာလဲ။"

"မင်းမှာ မေးစရာတွေရှိမှာကိုသိတယ်။ တစ်ခုကို အရင်ရှင်းအောင် ရှင်းပြပါရစေ။"

လုရှာင်ယန်သည် ကျူးကောကျီချုံကို သူ၏ စည်းမျဉ်းများ၊ နောက်ခံ၊ ယွင်လီကောနှင့် အခြားအရာများအပြင် မြင်းနက်များနှင့်ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများအကြောင်း အမြန်ပြောပြခဲ့သည်။

ဒါကိုကြားပြီးနောက် ကျူးကောကျီချုံသည် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားသည်။ သို့သော် သူမ အံ့သြသွားသည်။

ယနေ့ လုရှာင်ယန် ပြောခဲ့သည့်စကားကို မကြာမီ၊ ကျူးကောကျီချုံသည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဟက်ကာများစွာရှိနေသည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်ခဲ့မိပေ။

"ငါသိပြီ။ မင်းပြောတဲ့အတိုင်းဆို ဒီ မိန်းမပျက်ရဲ့သမီးက မြင်းနက် ဖြစ်နိုင်တယ်မဟုတ်လား၊"

လုရှာင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဖုချိုးကျဲယ်သွေးသောက်အဖွဲ့ရဲ့ အဓိက ရည်မှန်းချက်က ကမ္ဘာ့ငြိမ်းချမ်းရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ဒီ မြင်းနက်တွေကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ။"

ကျူးကောကျီချုံသည် ချက်ချင်းပင် လေးစားသွားသည်။

လုရှာင်ယန်သည် အထင်ကြီးစရာကောင်းလွန်းလှသည်ဟု သူမ ခံစားမိသည်။

သူမအဖေကို သွေးဆောင်သည့်အတွက် သူမ၏ အဖေတူအမေကွဲညီမ၏အမေ အမှားဖြစ်သည်မှာ ရှင်းသည်။ ဘာပဲပြောပြော ထိုတစ်ဖက်သား၏မိခင်က သူမ အမေကို ဒေါသကြောင့်သေအောင်ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမကို မိဘမဲ့ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူမ အမေအတွက် လက်စားချေပြီး တစ်ဖက်သား၏အမေကို အပြစ်ပေးချင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်သား၏မိခင်သည် သူမအဖေအနားရှိတိုင်း အပြစ်ကင်းသလို ပြုမူလေ့ရှိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမအဖေက သူမကိုသာ အမြဲတမ်း အပြစ်တင်ပြီး အပြစ်ပေးသည်။

သူမသည် သူမ၏မိခင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူတို့ဟာ သူမမိသားစုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ကျူးကျော်သူတွေဆိုတာ အထင်အရှားပင်။ သူမသည် သူမ အမေအတွကိ လက်စားချေရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူမက ယုတ်မာသည့်သူ ဖြစ်လာတာလဲ။

ပိုမုန်းစရာကောင်းတာက ကောင်းကင်ဘုံက တစ်ဖက်လူကို ကူညီပေးခဲ့တာပါပဲ။ ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အရည်အချင်းများဖြင့် သူမသည် မျိုးဆက်တစ်ခု၏ ထိပ်တန်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်ကို မသိလိုက်ပေ။

တဖက်သူက သူမကို သတ်ပစ်ရုံသာမက သူမကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဝင်စားနိုင်တော့ကြောင်း သေချာစေရန်အတွက် ယင်လွန်ကဲသောနေရာတွင် ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့သည်။

ကျူးကောကျီချုံက ဒါကို လက်မခံချင်ပါ။

ဘာကြောင့်များလဲ

ကောင်းကင်ဘုံကပဲ ကန်းနေသလား။

လုရှာင်ယန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူမမှတ်ညဏ် ပြန်ကောင်းလာပြီး နိုးထလာနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။

"ဒါပေမယ့် အဲဒီ မိန်းမပျက်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၂၀၀ ကတောင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်နေပြီ။ အခု သူမရဲ့ ကျင့်ကြံမှု ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာ မသိရဘူး။ သူ့ကိုနိုင်ဖို့ ကျွန်မတို့မှာ ဘယ်လောက် အခွင့်အရေး ရှိလဲ။"

"ငါလည်းမသိဘူး၊ ငါမင်းကိုမလိမ်ချင်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မြင်းနက် တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါမှာ အန္တရာယ်က ၉၉.၉၉၉% ရှိတယ်။ တစ်ဖက်သူရဲ့ နောက်ခံကို ရှာဖွေပြီး တစ်ရှိန်ထိုး ပြုတ်ကျသွားဖို့ကိုသာ ငါတို့အစွမ်းကုန်ကြိုးစားရမယ်။"

ကျူးကောကျီချုံ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ဆရာသည် အမှန်တကယ် ရိုးသားသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရသည်။

သူသည် သူမကို လှည့်စားနိုင်ပေသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ သူမ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံလျှင် တဖက်သူကိုသတ်ဖို့ သေချာပေါက် ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူပြောနိုင်သည်။ သို့သော် သူ ထိုသို့ မလုပ်ခဲ့ပေ။

သူ၏စကားများသည် ရိုးသားမှုနှင့် ရိုးရှင်းမှုကို ထင်ရှားစေသည်။

ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်တဲ့လူလဲ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လုရှာင်ယန်နှင့် သိကျွမ်းကာစ ကျူးကောကျီချုံပင်လျှင် ဤဆရာကို သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အသိအမှတ်ပြုထားပြီးဖြစ်သည်။

"ဘယ်လိုနေသေးလဲ။ ဆရာခေါ်လို့ရပြီလား။"

လုရှာင်ယန်က ပြုံးပြီး သူမကိုကြည့်သည်။ ကျူးကောကျီချုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဆရာ။"

လုရှာင်ယန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ထပါ။"

တပည့်တစ်ဦးလက်ခံရသည့် ခံစားချက်သည် အလွန်ကျေနပ်စရာကောင်းသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဖုန်းအောက်ထျန်းလိုမျိုး မြင်းနက်တွေနဲ့ မတူဘဲ၊ သူက တပည့်တွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။ တစ်ဖက်တွင်မူ ထိုလူများသည် ဦးနှောက်မရှိသောဝက်များကိုသာ တစ်နေ့လုံး စုဆောင်းကြပြီး ရွံရှာဖွယ်တန်ဖိုးများသာ ရှိသည်။

"မင်းဟာ လူသားမဟုတ်တော့ဘူး။ မင်းဖုတ်ကောင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဆေးဖက်ဝင်ဆေးလုံးတွေကို စုပ်ယူနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ ငါ့မှာ တည်ဆောက်ပုံကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်တဲ့ သိုင်းဘုရင်အဆင့်ဆေးလုံးတွေ အများကြီးရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးမြင့်လာစေဖို့အတွက် သိုင်းဘုရင်အဆင့်ရဲ့ သွေးအနှစ်သာရကို ထုတ်ယူပေးမယ်။ ဒါ့အပြင် မင်းကျင့်ကြံရမယ့် ကျင့်ကြံနည်းလမ်းဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ချဲ့ထွင်တာအိုခြောက်ပါးအနုပညာက မင်းရဲ့ ခွန်အားကို တိုးစေနိုင်တယ်။"

ကျူးကောကျီချုံသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသများ တိုးလာသဖြင့် သူမ၏ လက်သီးများကို အနည်းငယ် ဆုပ်ထားသည်။

ကျင့်ကြံမှုအလွန်နည်းသော ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် နာကြည်းမှုများစွာကို စုစည်းထားသောကြောင့် ဒေါသထွက်ရန် အလွန်လွယ်ကူပါသည်။

လုရှာင်ယန်သည် မျက်ခုံးပင့်တင်ကာ ခေါင်းလေးကို ပွတ်လိုက်သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ၊ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်က မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့မှာ လုံလောက်တဲ့အထိ ငါ အစွမ်းထက်လာပြီဆိုရင် မင်းရဲ့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ဖို့ ငါကူညီနိုင်လိမ့်မယ်။"

ကျူးကောကျီချုံ၏ အေးစက်သောနှလုံးသားမှ နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်ကို တစ်ဖန် မျိုသိပ်ထားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။"

"မှန်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ညီမက အဲဒီမယားငယ်ရဲ့သမီးဆိုတော့။ မင်းမှာအချက်အလက်တွေရှိရင် ငါ့ကိုအရင်ပြောပါ။ ငါမှတ်တမ်းတင်ထားရမယ်။"

"ကောင်းပြီ"

ကျူးကောကျီချုံသည် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်သည်။

"ကျွန်မအမေက အရမ်းကောင်းတဲ့ဇနီးမို့လို့ အိမ်တစ်အိမ်လုံးက သူ့ကို အရမ်းလေးစားကြပါတယ်။ အမေဆုံးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မသာမက အိမ်မှာရှိတဲ့လူတွေအားလုံးကလည်း ကျူးကောလျို့လီနဲ့ သူ့အမေအပေါ် မလိုလားမှုတွေ အများကြီးရှိခဲ့ပါတယ်။ သူ့ကိုလည်း အနိုင်ကျင့် ကြိမ်းမောင်းကြတယ်။"

"ကျူးကောလျို့လီက အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်။ ကျွန်မက သူ့ကို အိမ်မှာကြိမ်းမောင်းလေ့ရှိတယ်။ အပြင်လူတွေရှေ့မှာတော့ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပါတယ်၊ အပြင်ကလူတွေက ကျွန်မတို့ ကျူးကောမိသားစုကို လှောင်ရယ်မှာစိုးလို့လေ၊ ငါ့မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို နှိမ့်ချဖို့ ငါဘာမှ လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အိမ်မှာ သူ့ကို ညစ်ပတ်တဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်ခိုင်းတယ်။”

လုရှာင်ယန်က မေးစေ့ကို ကိုင်ကာ ရေရွတ်ရင်း...

"အနိုင်ကျင့်ခံနေရတဲ့ မယားငယ်ရဲ့ သမီးလေး... ကြားရတာ တကယ်ကို အသုံးမဝင်တဲ့ ဇာတ်ဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အာဝါသနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ လျို့လီဆိုတဲ့ နာမည်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ကြွယ်ဝတဲ့ ကံကြမ္မာသမီးတော်တစ်ပါးရဲ့အော်ရာတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။"

"ဒါပေမယ့် တဖက်လူက နေ့ချင်းညချင်း ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာမှာမဟုတ်ဖူး။ မြင်းနက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကံကောင်းနေပါစေ၊ သူတို့၏ တိုးတက်မှုအတွက် အထူးအချက်တစ်ခု ရှိနေပေလိမ့်မယ်။ သူမနဲ့ပတ်သက်တဲ့ တခြားထူးခြားတဲ့ လက္ခဏာတွေကို မှတ်မိသေးလား။ ဒါမှမဟုတ် တိကျတဲ့ပုံစံနဲ့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်။”

ကျူးကောကျီချုံက "အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ သူမ အသွင်ပြောင်းလာတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဘယ်အချိန်က စမှန်း မသိပေမယ့် တစ်ချိန်မှာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ကြောက်လန့်စေခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် သူမက အေးစက်စက်နဲ့ ပြုံးပြတဲ့အခါ၊ ပါးစပ်က ကောက်ကွေးနေတယ်၊ ကျွန်မကို စိတ်မသက်မသာ ခံစားရစေတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ပုရွက်ဆိတ်လေးတစ်ကောင်ပဲ ဖြစ်သွားသလိုပဲ။"

လုရှာင်ယန်:"…"

တကယ် ဒဏ္ဍာရီလာ မဲ့ပြုံးပဲ။ ကောက်ကျစ်သောအပြုံးကိုတွေ့မြင်ပြီးနောက်တွင် အသက်ရှင်နေဦးမည်ဆိုသည်ကိုပြောရန်ခက်ခဲသည်။

“သိပြီ၊ သူမဟာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာသလား ဒါမှမဟုတ် အခြားတစ်ယောက်ယောက်က သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ခိုးယူသွားသလားဆိုတာကိုတော့ မသိဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လုံလောက်တဲ့ ကျင့်ကြံနည်းလမ်းနဲ့ ကျင့်ကြံမှုအတွေ့အကြုံရှိသူကတော့ သေချာပေါက် မြင်းနက်ပဲ။ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီး အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဲ့လိုဖြစ်နိုင်တယ်။"

ကျူးကောကျီချုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး ချက်ချင်းပြောလိုက်သည် ။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သူမက ကျွန်မကိုခြေထောက်ဆေးဖို့ ကူညီပေးရတာပါ။ တစ်ခါက သူမဆန္ဒမရှိတဲ့အခါ အဲ့ရေနဲ့ပက်မိပါတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး သူမဟာ လုံးဝပေါက်ကွဲသွားပါတယ်။ နာမည်ကြီး ကျင့်ကြံသူတော်တော်များများက သူမကို ချီးမွမ်းကြတော့တယ်။ တချို့က သူမကို နဂါးဘုရင်လို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ အချို့က သူမကို အဇူရာဟုခေါ်ကြပြီး အချို့က သူမကို တိုက်ပွဲနတ်ဘုရားလို့တောင်ခေါ်ကြတယ်။"

လုရှာင်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြွက်သားများသည် မကူညီနိုင်ဘဲ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။

လာပြန်ပြီ..ဒီ ခြေဆေးရေကြောင့် ဖြစ်တာ..။

အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လုရှာင်ယန်က ဒီပြဿနာကို အမြဲစဉ်းစားပြီး လေ့လာခဲ့သည်။

မြင်းနက်တွေ၏ ကံကြမ္မာက ဘာကြောင့် ဒီလောက် အစွမ်းထက်ခဲ့သည်လဲ။ နောက်ကွယ်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုရှိသလား။

ဥပမာအားဖြင့်၊ ရှောင်ပိုင်သည် လှောင်ပြောင်စော်ကားခံရပြီးနောက် ဟက်ကာတစ်ဦးဖြစ်လာခဲ့သည်။

စော်ကားခံရခြင်း သို့မဟုတ် အခြားသူများ၏ခြေကိုဆေးခြင်းကဲ့သို့သော နှိမ့်ချသောအမူအကျင့်များပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ၎င်းတို့၏ကံကို အမှန်တကယ်တိုးပွားစေနိုင်မည်လော။

လုရှာင်ယန်သည် ကဲ့ရဲ့ လှောင်ပြောင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အဆင့်အတန်းနဲ့သူ ဒီလိုလုပ်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ ထို့အပြင်၊ ယွင်လီကောနှင့် အခြားသူများကို အရှက်ရစေမည့်သူကိုလည်း ရှာမတွေ့ပါ။

သို့သော်… ခြေထောက်ဆေးသည့်အခါ…

"ကျီချုံ ၊ ခြေဆေးတဲ့ဇလုံကို သွားယူလိုက်ပါ။ မင်းခြေထောက်ဆေးပြီးရင် ငါ့ဆီ ရေကို ယူလာပေး။"

ကျူးကောကျီချုံ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ်နီနေ၏။

"ဆရာ၊ မင်း…"

လုရှာင်ယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အချည်းနှီးမတွေးနဲ့။ ငါ့မှာ ဒီလို ထူးထူးခြားခြား ဝါသနာ မရှိဘူး။ ဒီအရာကနေ ကံကောင်းခြင်းတွေ တိုးလာမလားဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့….."

***

ပြိုင်ဘက်ကင်းအသန်မာဆုံးသခင်ကြီး

စာစဉ် ၁၂။ အပိုင်း ၁၈၀ ငါ၊ ယွင်လီကော အောင်မြင်လာပြီ..

ကျူးကောကျီချုံသည် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း ၎င်းသည် သူမ၏ဆရာပေးသော ပထမဆုံးတောင်းဆိုမှုဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ သူမ လိုက်နာရမည်။

မကြာခင်မှာပဲ သူမခြေထောက်ဆေးထားတဲ့ရေကို လုရှာင်ယန်ကို ပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်မ ဒီရေနဲ့ ခြေထောက်ကို ဆေးခဲ့ရုံပဲ။"

လုရှာင်ယန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကြွေပုလင်းငယ်လေးကို ကျူးကောကျီချုံကို ပေးလိုက်သည်။

"ဒီကြွေပုလင်းသေးသေးလေးထဲမှာ သိုင်းဘုရင်အဆင့် သွေးဆေးက ငါထုတ်ထားတဲ့ သိုင်းဘုရင်အဆင့် သွေးပါတယ်။ ယူပြီးတော့ ကျင့်ကြံပါ။"

"ဟုတ်..."

ကျူးကောကျီချုံသည် ကြွေပုလင်းသေးသေးလေးကို လက်ခံရရှိပြီး သူမ ကြောင်အနေမိသည်။ သူမ မကူညီနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။

လုရှာင်ယန်သည် သိုင်းဘုရင်အဆင့် သွေးအနှစ်သာရ တစ်စက် သို့မဟုတ် နှစ်စက် အများဆုံးကို ထုတ်လုပ်လိမ့်မည်ဟု သူမ မူလက ထင်ခဲ့သည်။

ပထမတော့ လုရှာင်ယန်သည် အလွန်အစွမ်းထက်သော သိုင်းဘုရင်အဆင့် ကျင့်ကြံနည်းလမ်းပင်ရှိသောကြောင့် သူမသည် သိုင်းဘုရင်အဆင့် သွေးအနှစ်သာရအနည်းငယ်ကို ထုတ်လုပ်နိုင်သည်မှာ မထူးဆန်းဟု သူမထင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း လုရှာင်ယန်သည် သိုင်းဘုရင်အဆင့် သွေးအနှစ်သာရကို ဤမျှပမာဏအထိ ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

ဒါက သိပ်ကြောက်စရာကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သူသည် သိုင်းဘုရင်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကို ဖမ်း၍ ချည်နှောင်ကာ သွေးတွေကို စုဆောင်းခဲ့လေသလား။

ကျူးကောကျီချုံ၏ ထိတ်လန့်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ လုရှာင်ယန် သည် သူမအား တောင်နှင့် မြစ် ပန်းချီကားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ လုရှာင်ယန်သည် တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီထဲမှ ယွင်လီကောကို ထုတ်လိုက်သည်။

ဒီရေကို သွန်ပစ်ရမှာတော့ သေချာသည်။ ကျူးကောကျီချုံသည် မည်မျှပင် လှပနေပါစေ လုရှာင်ယန်သည် ထိုကဲ့သို့သော ဝါသနာ မရှိပေ။

သို့သော် သူ စမ်းသပ်ရန် လိုသေးသည်။ တကယ်ကံကောင်းရင် သူ့တပည့်ဟာ အနာဂါတ်မှာ မြင်းနက် ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အလမ်းရှိကောင်းရှိနိုင်ပါသည်။

နာလန်ဟုန်ယွီသည် လင်းဖေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပုံကဲ့သို့ပင် ယွင်လီကော ၊ ကျီဝူရှားနှင့် အခြားသော သူများကို ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ကိုခေါ်လိုက်တာလား။"

ယွင်လီကောသည် တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အပြောအဆိုနှင့် သဘောထားက အလွန်လေးစားနေသည်။

သူ၏ဆရာက မကြာသေးခင်ကမှ အပြစ်ပေးခဲ့၍ ယခု သူ၏ဆရာကို ရိုသေရုံသာမက ကြောက်လည်းကြောက်နေသည်။

လုရှာင်ယန်သည် ဝေ့ဝိုက်မနေပဲ ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။

"ဒီလိုပါ။ မင်းရဲ့ကံကို တိုးစေမယ့် နည်းလမ်းကို တွေးပြီး မင်းနဲ့ စမ်းသပ်ချင်နေတာ ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းကံတွေ တိုးလာလိမ့်မယ်။ အနာဂတ်မှာ မင်းမြင်းနက် တွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရင်တောင် မင်းသေမှာမဟုတ်တော့ဘူး.."

ယွင်လီကော အံ့ဩသွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာ သူ့နှလုံးသားက နွေးထွေးလာပြီး မျက်လုံးတွေ နီရဲလာသည်။

"ဆရာက ကျွန်တော့အပေါ် သိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ကျွန်တော် အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာတောင် ဆရာ ဒီလိုပစ္စည်းကောငိးတွေတွေ့ရင် ကျွန်တော့ကိုတွေးမိရတာတုန်း..."

လုရှာင်ယန် သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အဲ့ကိစ္စကိုထားလိုက်ပါ။ အတိတ်အကြောင်း မပြောချင်တော့ဘူး။ ဘဝဆိုတာ အနာဂတ်မှာ... အတိတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အတွက် မြန်မြန်စမ်းသပ်စမ်းပါ။ မင်းပြီးရင် သွားကျင့်ကြံပါ။"

ယွင်လီကောက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်ရည်တွေကို အင်္ကျီလက်နဲ့ သုတ်လိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ပြောပါဦး။ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။"

လုရှာင်ယန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ရေကန်ကို ညွှန်ပြသည်။

"ဒါကအရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ငါလုပ်ဖို့ပဲလိုတယ်..."

လုရှာင်ယန်၏စကား မပြီးဆုံးခင်မှာ ယွင်လီကောက သူ့ညာဖက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဆက်မပြောဖို့ တားလိုက်ပါသည်။

"ပြောမနေပါနဲ့၊ ဆရာ လီကော နားလည်ပါပြီ"

လုရှာင်ယန်: "???"

သူ မရှင်းပြခင်မှာ ယွင်လီကောက နားလည်ပြီးသားလား။

သူ ဒါကို အရင်က တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးမဟုတ်လား။

သူ…

လုရှာင်ယန် တွေးနေစဉ်မှာပဲ ယွင်လီကောသည် ကျူးကောကျီချုံ ၏ ခြေဆေးရေကို ကောက်ယူပြီး မော့ချလိုက်သည်။

"အိုက်၊ အိုက်...ဟစ်..."

လုရှာင်ယန်:"…"

သူသည် ယွင်လီကောကို ပက်ရန်သာ ကြိုးစားချင်ခဲ့သည်။ ယွင်လီကောကို သောက်ဖို့ တစ်ခါမှ မတောင်းဆိုဖူးပါဘူး။

အားလုံးသောက်ပြီးတာနဲ့ ယွင်လီကောက သူ့လက်ထဲက သစ်သားအင်တုံကို ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှာသပ်ကာ ပြောသည် ။

"ဆရာကြီး၊ ဒီနတ်ရေကို ဘယ်က ပြင်ထားတာလဲ။ မဆိုးပါဘူး၊ မွှေးပြီး ချိုနေတာပဲ၊ သောက်ပြီးရင် ပိုပြီး လန်းဆန်းလာတယ်။"

လုရှာင်ယန်:"…"

"ဒီအရာက ဘယ်လိုချိုမြိန်နိုင်မှာလဲ။"

"တကယ်ပါ၊ ဆရာ၊ ကိုယ်တိုင် မစမ်းဖူးဘူးလား။ နည်းနည်းကျန်သေးတယ်၊ စမ်းကြည့်ချင်လား။"

လုရှာင်ယန်သည် သူ့လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း ချိုတယ်လို့ ပြောမှတော့ ချိုမြိန်ရမယ်။ ဆရာ မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယုံကြည်တယ်။"

"ဒါဆို ကျွန်တော့ကံတွေ တိုးလာပြီလား။"

"ငါအရင်ကြည့်မယ်။"

လုရှာင်ယန်သည် စစ်မှန်သောအမြင်အာရုံသုံးပါး ကိုဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ ယွင်လီကောရဲ့ ကံတရားက တိုးမလာဘူး။

ဤအရာက သူ့ကို အနည်းငယ် စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။

ခြေထောက်ဆေးတဲ့ရေမှာ တိကျတဲ့အချက်တစ်ခုရှိရမှာလား။ သာမန်လူများအသုံးပြုသောအခါတွင် မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ သတ်မှတ်ထားသော လူများသာ ခြေထောက်ဆေးသည့်ရေနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ကံကို တိုးမြင့်လာစေနိုင်သည်လား။

ဒါမှမဟုတ် ကျူးကောကျီချုံက ဖုတ်ကောင်ဖြစ်လာပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် ယွင်လီကောက သူ၏ကံကို မတိုးစေခဲ့တာလား။

လုရှာင်ယန်က အဲဒါကို ထပ်ပြီး စမ်းသပ်ချင်ပေမယ့် အဲဒါကို တွေးပြီး မေ့ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဖုန်းထျန်းယွမ်နှင့် လီချန်းရှန်တို့သည် ထူပူပြီး ကြီးမားသော အင်တုံကို ကောက်ကိုင်ကာ သောက်ပစ်မည်ကို သူကြောက်သည်။

သို့သော် ရေသောက်ပြီးနောက် ယွင်လီကော၏မျှော်လင့်ချက်ကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ လုရှာင်ယန်လည်း သူ့ကိုစိတ်ပျက်စေဖို့တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်းတော့ တိုးလာတယ်။"

ဟစ်..

ယွင်လီကောသည် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာ့ရဲ့ လက်ဆောင်တွေက ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်တာ သဘာဝပဲလေ။ အဲဒါက ကံကောင်းခြင်းတွေတောင် တိုးလာနိုင်တယ်။"

လုရှာင်ယန်က နှုတ်ဆိတ်သွားပြီး ပြန်မဖြေပေ။

သို့သော် သူ့ကို အပြစ်မတင်နိုင်။ သူ မပြီးခင် ယွင်လီကောက သောက်လို့ ပြီးသွားပြီ။ သူရှင်းပြဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မရှိဘူး။

"စကားမစပ် ဆရာ၊ ကျွန်တော် ထွက်လာတော့ ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးနဲ့ ချောမောလှပတဲ့ ကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက ဂျူနီယာညီမလေးပဲ မဟုတ်လား။"

လုရှာင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ညီမငယ်ကို လမ်းပြကူညီပေးစေချင်သလား။ နောက်ဆုံးတော့ သူက အခုမှရောက်လာတာ။ အကြီးဆုံး အစ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆရာ့ ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ကူညီပေးဖို့ ကျွန်တော့မှာ တာဝန်ရှိတယ်။"

လုရှာင်ယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားတော့။"

"နားလည်ပါပြီ။"

ယွင်လီကောသည် တောင်နှင့်မြစ် ပန်းချီကားထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်သွားသည်။ လုရှာင်ယန်သည်လည်း အနာဂတ်တွင် ဖုန်းအောက်ထျန်းကို တွန်းလှန်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

တောင်နှင့်မြစ်ပန်းချီတွင် ယွင်လီကောသည် သူ၏ဂျူနီယာညီမကို အမြန်ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူ၏ ဂျူနီယာညီမသည် ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်သာဖြစ်ပြီး သူမ၏စွမ်းရည်ကို တိုးမြင့်လာစေရန်အတွက် မြင့်မြတ်စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းဆေးလုံးကို မစားသင့်ပါ။ အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ သူသည် မြင့်မြတ်စိတ်ဝိညာဉ်စုစည်းခြင်းဆေးလုံး ကိုစားရုံသာမက၊ သူ၏စွမ်းရည်မှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ့သခင်က သူ့အား ကံကောင်းစေရန်အတွက် ပေးထားသည့် နတ်ရေအိုးကြီးကိုလည်း သူသောက်လိုက်သေးသည်။ အရည်အချင်းအရ၊ သူသည် ကျီရွှေ့ တောင်ထိပ်၏ ထိပ်တန်းငါးဦးတွင် ပါဝင်သင့်သည်။

ဤအဆင့်ဖြင့်၊ ယနေ့တွင် သူ၏ခွန်အားကိုပြသပြီး ကျီရွှေ့ တောင်ထိပ်၏ အကြီးဆုံးအကို၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရယူရမည်ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် လုရှာင်ယန်၏တပည့်များဖြစ်သည်။ ထုတ်ဖော်ပြသရန်မှာ သူ့အတွက် ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"မင်းက ဂျူနီယာညီမလေးလား။"

ဆိတ်ငြိမ်ရာနေရာကို ရှာတွေ့ပြီး ကျင့်ကြံတော့မည့် ကျူးကောကျီချုံသည် ယွင်လီကော ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်းက...?"

ယွင်လီကောက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး "ငါက ယွင်လီကော ပါ" လို့ပါ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျူးကောကျီချုံ ချက်ခြင်းထရပ်ပြီး ယွင်လီကော ဆီသို့ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဒါဆို အကြီးဆုံး အစ်ကိုပဲ။ ကျွန်မက ကျူးကောကျီချုံပါ။ မင်္ဂလာပါ အကြီးဆုံး အစ်ကို။"

ယွင်လီကောက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"အရမ်းယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မင်းကို လမ်းပြဖို့ ဒီကိုလာပြီး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုမှာ အကူအညီ တစ်ခုခု လိုအပ်လားဆိုတာ ကြည့်စမ်းပါ။"

"အဲ့ဒါဆို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို။ အဲဒါကို ပြောရရင် ကျွန်မလည်း နည်းနည်းတော့ ပဟေဌိဖြစ်နေတယ်။"

"ငါ့ကိုပြောကြည့်ပါလား။"

"ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဖုတ်ကောင်များသည် ဒြပ်ငါးပါး သို့မဟုတ် ဒွိခြောက်ပါးတို့၏ အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ပေ။ အမှန်စင်စစ်၊ ၎င်းတို့သည် နေနှင့်လ၏ အနှစ်သာရကို စုဆောင်းခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာတည်သရွေ့ အသက်ရှည်စွာ နေထိုင်ကြတယ်။ သို့သော်လည်း၊ အနုပညာအရ၊ ဖုတ်ကောင်များသည် တာအို ခြောက်ခု၏ စွမ်းအားကို စုပ်ယူရန် အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် အသုံးပြုသင့်ပြီး ၎င်းကို ဒြပ်စင်ငါးခု၊ ရှစ်မျိုးတို့နှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာခပ်သိမ်းနှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်ရန် ပြောထားတယ်။

ယွင်လီကော: "???"

သူ့ညီမငယ်၏ ကျင့်ကြံနည်းလမ်းသည် ဤမျှ လေးနက်ခဲ့ပါသလား။ သူမ ပြောတာကို နားမလည်ပဲ ဘယ်လိုလမ်းပြမလဲ။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး"

သူ နှုတ်ဆိတ်နေသည် ကိုမြင်တော့ ကျူးကောကျီချုံက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အိုး…"

ယွင်လီကောသည် သူ့ညီမငယ်၏ စိတ်ရင်းမှန်နှင့် အနည်းငယ် ပဟေဋ္ဌိဆန်သော အမူအရာကို ကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် နားရွက်များ ပူလောင်လာသည်။

မဟုတ်ဘူး၊ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ထွက်သွားလို့မရဘူး။

သူသည် ကျီရွှေ့တောင်ထိပ်၏အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သည်။ သမရိုးကျ အောင်မြင်ဖို့ လိုသည်။

ဒါကို စဉ်းစားရင်း ယွင်လီကောက ချက်ချင်း အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါက မင်းဟာ ဒြပ်စင်ငါးခုနဲ့ ပေါင်းစပ်ရမဲ့ ဒြပ်စင်ငါးခုမှာ မပါဝင်တာကြောင့် အတိအကျပြောရမယ်ဆိုရင် မင်း တာအို ခြောက်ခုအပြင်မှာ ရှိနေလို့ အတိအကျပြောရရင် တာအို ခြောက်ခုရဲ့ အစုအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရလို့ပါပဲ။ ဖုတ်ကောင်တွေဟာ မူလက ပေါ်ပေါက်လာတာပါ။ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နာကြည်းမှု၊ ညစ်ညမ်းသော ရောင်ဝါ နှင့် အညစ်အကြေး ရောင်ဝါများ ၊ ၎င်းတို့သည် ၎င်းတို့ကိုယ်ကို အာဟာရဖြစ်စေရန်အတွက် နို့စို့သွေးများကို အားကိုး၍ ရိုးရှင်းစွာပြောရလျှင် သင်သည် တာအို ခြောက်ခုကို ကျော်လွန်ခဲ့သော်လည်း၊ သင်သည် ရှေးရိုးစွဲကမ္ဘာ၏ ခြောက်ခုမြောက်တာအိုကို အားကိုးနေရဆဲဖြစ်သည်။ ရှင်သန်ရန်၊ ကောင်းကင်ချဲ့ထွင်တာအိုခြောက်ပါးအနုပညာအတွက်၊ ၎င်းသည် သင့်အား ရှေးရိုး တာအိုမှ အမှီအခိုကင်းစေပြီး တာအိုခြောက်ခု၏ အသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်စေတယ်။ မင်းနားလည်သလား?”

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ၊ ဂျူနီယာညီမ နားလည်သည်ဖြစ်စေ၊ နားမလည်သည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါ။ သူ၏ မျက်နှာကို ထိန်းထားနိုင်သရွေ့တော့ ကောင်းပါသည်။

သို့သော် ကျူးကောကျီချုံသည် ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် သူမသည် အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မကြာခင်မှာပဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက သူမခန္ဓာကိုယ်ကနေ စုစည်းလာပါတော့သည်။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြစ်ပြီး အညစ်အကြေးမရှိသော စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။

ဖုတ်ကောင်များသည် သန့်စင်သော ရောင်ဝါနှင့် နေနှင့်လ၏ အနှစ်သာရကိုသာ စုပ်ယူနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူရန် ၎င်းတို့အတွက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျူးကောကျီချုံသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီး ကောင်းကင်ချဲ့ထွင်တာအိုခြောက်ပါးအနုပညာကို သင်ယူရာတွင် အောင်မြင်နေပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

ပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကျူးကောကျီချုံရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အငွေ့အသက်တွေ ချက်ချင်း တိုးလာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်၏ ပထမအဆင့်၊ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်၏ ဒုတိယအဆင့်… မွေးဖွားမှုအဆင့်… ချိတ်ဆက်မှုအဆင့် … ဆရာသခင်အဆင့် … သူမသည် စိတ်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ရောက်ရှိပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟား..

ကျူးကောကျီချုံသည် ပျော့ပျောင်းသောလေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို၊ ငါ့ရဲ့သံသယတွေကို ဖြေကြားပေးပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...

"အစ်ကိုကြီး ရှိသေးလား။"

"စီနီယာ အစ်ကို ဘယ်သွားတာလဲ။"

…

တစ်ဖက်တွင်၊ ရှေးမျောက်ဝံမျိုးနွယ်၏ ဘိုးဘွားခန်းမအတွင်းရှိ လေထုသည် ပြန်လည်၍ ညှိုးရော်နေပြန်သည်။

ဘိုးဘွားခန်းမရှိ ရုပ်အလောင်းသည် နှစ်ခုမှ ခြောက်ခုအထိ တိုးလာခဲ့သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် ဖုန်းအောက်ထျန်း၏ အမျိုးသမီး ခြောက်ဦး သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူစိတ်အရမ်းဆိုးနေပြီး သူ၏မျက်လုံးတွေက သွေးလိုနီရဲပြီး သတ်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

မူလက သူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် အလွန်အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန် ရှေးမျောက်ဝံမျိုးနွယ်မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို စုစည်းရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင်၊ ကိစ္စအားလုံးချောမွေ့ခဲ့သည်။ နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ နတ်ဆိုးအရှင် လက်အောက်ရှိ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အကြီးအကဲဟေးမော့ပင် သတ်ဖြတ်ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသည်လည်း ၎င်းတို့၏ ဗျူဟာကို ပြောင်းလဲမည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။ သူတို့တပ်တွေကို စတင်စည်းရုံးပြီး လူစုခွဲခဲ့သည်။ ထို့အပြင် တိုက်ပွဲအပြီး ထွက်ပြေးရန် ညစ်ပတ်သော လှည့်ကွက်မျိုးစုံကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

ရှေးမျောက်ဝံမျိုးနွယ်သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဖမ်းဆုပ်၍မရပါ၊ သူတို့သည် နေရာတိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော အသေအပျောက်များကိုပင် ခံစားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပညာရှင်အားလုံး စုစည်းပြီး အခြားအဖွဲ့များတွင် ၎င်းတို့ကို ပညာရှင်တစ်ဦးမှ ဦးစီးခြင်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၊ မင်းတို့ ဒါကို ဖန်တီးခဲ့တာ။ ငါ့မိန်းမတွေကိုထိဝံ့ရင် ကောင်းကင်တောင်မှ မင်းကိုမကာကွယ်နိုင်ဘူး။"

လုယိက စိုးရိမ်သောကအမူအရာဖြင့် သူ့နှင့်မဝေးစွာရပ်နေ၏။ သူ့ကိုမြင်တော့ အရမ်းစိုးရိမ်နေသည်။

"အောက်ထျန်း ၊ သိပ်စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ငါ့ညီမတွေ သေသွားရင်တောင် ကောင်းကင်ဘုံမှာ သူတို့က မင်းကို အကာအကွယ်ပေးနေမှာပါ…."

***

စာစဉ် ၁၂ ပြီး၏။