ဟဲရှီရှိ ဟိုမိသားစုနေအိမ် (၃)

“တပ်ထဲက ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုတွေလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်နေပုံရတယ်”

ချန်ယွင်ယဲ့သည် သူ့ရှေ့မှ ဒင်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ကောင်းသော ဥပမာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဒင်ချန်၏ နောက်ခံသည် သူထက်ပင် နှိမ့်ကျသေးသည်။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ရှစ်ရှိ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ်သို့ တိုးတက်သွားပြီး မိသားစုစမ်းသပ်မှုများကို အောင်မြင်ကာ ကြည်နီရောင်မီးတောက်တပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို တူညီသော အဖွဲ့တွင် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားများသည် အတော်လေး ဆင်တူသောကြောင့် သူတို့သည် တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသည်။

“ဒါက ဒင်ချန်က သူ့ကို အရင်ပြောခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်ပဲ”

သူသည် ဒင်ချန်နှင့် များစွာမတူပေ။ ထိုမျိုးနွယ်၏ အလားအလာကို မြင်သည့်အပြင် ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ် ဟိုယုတွမ်းအား သူကိုယ်တိုင် အသက်ကယ်တင်ခြင်း ကျေးဇူးကြောင့် ကျေးဇူးတင်လျက်ရှိပြီး သူ၏ မိသားစုက လုံရှန်ခရိုင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီးသည့်နောက် ချန်မိသားစု၏ နာကြည်းချက်များကို လက်စားချေရန်ပင် ကူညီခဲ့သည်။ ထိုကျေးဇူး နှစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သူနှင့် သူ၏ အစ်မသည် ဟိုမျိုးနွယ်အား စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ အမှုတော်ထမ်းရန် လုံလောက်သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ပေသည်။

အမှုတော်ထမ်းရန် ဆိုသော်လည်း ယခုအခါ၌ကား ဒုက္ခပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။

ချန်ယွင်ယဲ့သည် ခါးသက်သော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူနှင့် သူ၏အစ်မတို့သည် သူတို့၏ ကျေးဇူးကို ဆပ်ရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ အင်အားက အမှန်တကယ် အလွန်အားနည်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ်သို့ တိုးတက်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် အရှိန်အဝါရှိလာနိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကြည်နီရောင်မီးတောက်တပ်မတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ်သည် ကြည်နီရောင်မီးတောက်တပ်မတော်တွင် စစ်သားစုဆောင်းရန် အနည်းဆုံး စံနှုန်းသာဖြစ်ကြောင်း သူတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူ့အစ်မ ချန်ယွင်တီသည် တတိယမြောက် သခင်မလေး ဟိုယုလင် ဦးဆောင်သော လက်အောက်ခံ ဟိုဂိုဏ်းသို့လည်း ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူမ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာဖွင့်လှစ်ခြင်း အဆင့်ဆယ် ကျင့်ကြံခြင်းသည် အနည်းဆုံး လိုအပ်ချက်ကိုသာ ပြည့်မီကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

မိသားစု ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသည့်နှုန်းကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သူသည် ဂန်ချီအဆင့်သို့ တိုးတက်သွားလျှင်ပင် မျိုးနွယ်စုကို သူကူညီနိုင်မှုမှာ အကန့်အသတ်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် မဟာမာစတာအဆင့်သို့ မရောက်မချင်း မိသားစုနှင့် ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်အတွက် အမှန်တကယ် အထောက်အကူဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သခင်အဆင့် ကိုယ်ခံပညာရှင်အဆင့်တွင် မျိုးနွယ်စု၌ လူခုနစ်ဦးသာရှိပြီး သခင်ငယ်ငါးဦးအပြင် စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ဦးသာရှိသည်။

"ဘာအိပ်မက်လဲ၊ ငါ ဂန်ချီအဆင့်ကိုတောင် မရောက်သေးဘူး၊ မဟာမာစတာအဆင့်ဆို ဝေးသေး။ ငါ မဟာမာစတာဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ မိသားစုအကြီးအကဲနဲ့ ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်တို့က ယင်ယန်သန့်ရှင်းသောနယ်မြေကို ရောက်နေလောက်ပြီ"

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှိုင်းယှဉ်တာက တကယ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာပဲ...

မိသားစုအကြီးအကဲနှင့် ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်အပြင် ဒုတိယမြောက်သခင်ငယ်၊ တတိယမြောက်သခင်မလေးနှင့် စတုတ္ထမြောက်သခင်ငယ်… သူ့ထက် သုံးနှစ် သို့မဟုတ် လေးနှစ်သာကြီးသော ဤမောင်နှမငါးဦးကို တွေးတောရင်း ချန်ယွင်ယဲ့သည် သူ့ခေါင်းကို ဆက်တိုက်ခါယမ်းနေခဲ့သည်။ မိသားစုအကြီးအကဲ၏ မောင်နှမငါးဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူနှင့် ချန်ယွင်တီတို့၏ အရည်အချင်းများသည် တကယ်ပင် သနားစရာကောင်းလှသည်။

သို့သော် သူ၏စိတ်ထဲတွင် အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျနေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ကွာခြားမှု အနည်းငယ်သာရှိလျှင် သူအနည်းငယ် ရှုံးနိမ့်သည်ဟု ခံစားရနိုင်သော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ကြီးမားသော ကွာဟချက်ဖြင့် စိုးရိမ်စရာ မရှိပေ။ ထို့အပြင် ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်လျှင် မိသားစုအကြီးအကဲ၏ မောင်နှမငါးဦး၏ အရည်အချင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သူ အများအပြား ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

"အစ်ကို၊ ဒီနေ့ မထွက်ဘူးလား"

ညင်သာသော အသံတစ်ခုသည် ချန်ယွင်ယဲ့၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်သွားသည်။ ခေါင်းကိုမော့လိုက်သောအခါ သူ၏အစ်မ ချန်ယွင်တီသည် သူတို့၏ စားပွဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ချန်ယွင်တီ၏ မျက်နှာတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေပြီး သူမက သူ့ကိုပြောနေစဉ် သူမ၏အကြည့်သည် ရှန်ရှင်းနေအိမ်တော်နောက်ရှိ ဟိုအိမ်တော်၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်နေသည်။

“ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့က စာရင်းခေါ်တဲ့နေ့ပဲ။ ငါ ဘိုင်ယဲစခန်းကို ပြန်ရမယ်”

ချန်ယွင်ယဲ့နှင့် ဒင်ချန်တို့သည် တပ်မတော်တွင် သူတို့၏ ဆယ်ရက်ခွင့်ပြီးဆုံးသွားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ယနေ့တွင် သူတို့သည် ဘိုင်ယဲစခန်းသို့ အမြန်ပြန်၍ သတင်းပို့ရမည်ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးသား မဆိုင်းမတွဘဲ အမြန်ထရပ်ပြီး အပြင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက် ချန်ယွင်ယဲ့သည် တစ်ခုခုကို တွေးမိပြီး သူ၏အစ်မ၏ အကြည့်နောက်သို့ ဟိုအိမ်တော်၏ တံခါးဆီသို့ လိုက်သွားသည်။ မြင်းစီးလာသော လူအုပ်စုတစ်စုသည် အဝင်ဝတွင် ရပ်တန့်နေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောကြောင့် သူ၏မျက်နှာ အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ပြီး "ငါ မေ့လုနီးပါးပဲ၊ ဒီနေ့က ၁၅ ရက်နေ့၊ ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ် ဘိုင်ယဲစခန်းကို စစ်ဆေးတဲ့နေ့ပဲ။ ငါတို့ အလျင်လိုစရာ မလိုဘူး။ နောက်မှ ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်နဲ့ အတူ ထွက်သွားလို့ရတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒင်ချန်လည်း အသိပြန်ဝင်လာပြီး သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ဟိုအိမ်တော်၏ တံခါးဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး "ကြည့်စမ်း၊ ဟိုမှာ ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်…. ဟေ့၊ အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားနဲ့ ဘယ်သူလဲ၊ ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်ရှေ့မှာ ရဲရဲတင်းတင်း လျှောက်နေတာ" ဟု အာမေဋိတ်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်ရှေ့တွင် လျှောက်နေသော ချန်ယွင်ယဲ့သည် သူ၏အကြည့်ကို စူးစိုက်လိုက်သည်။ အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားနှင့် ပုံရိပ်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိသွားသောကြောင့် သူ၏မျက်လုံးများတွင် ပြင်းထန်သော လေးစားမှုများ ပေါ်လာပြီး အားသစ်လောင်းကာ "ဒါက မိသားစုအကြီးအကဲပဲ။ မိသားစုအကြီးအကဲလည်း ဒီနေ့ ဘိုင်ယဲစခန်းကို သွားနေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် ချန်ယွင်ယဲ့သည် သူ၏အစ်မအား နှုတ်ဆက်ရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလာသော ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသော ချန်ယွင်တီကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏မျက်နှာတွင် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေပုံပေါ်နေသော်လည်း သူမ၏နှလုံးသားသည် များစွာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသေးပေ။

ဟဲရှီခရိုင်လေးခုလုံးတွင် ဟိုအိမ်တော်၏ ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ် ဟိုယုတွမ်းကို မြတ်နိုးသော မိန်းကလေးအရေအတွက်မှာ မရေတွက်နိုင်ပေ။ ထိုမိန်းကလေးအချို့သည် ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်၏ မျက်နှာကိုပင် မမြင်ဖူးဘဲ ရူးသွပ်စွာ စွဲလမ်းနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်က ပဉ္စမမြောက်သခင်ငယ်ကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ခဲ့သော သူ၏အစ်မ ချန်ယွင်တီသည် သူ့ကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်သည်မှာ အံ့ဩစရာမဟုတ်ပေ။