မြောက်ဘက်သို့ဦးတည်ခြင်း (၃)

သင်္ဘောပေါ်သို့ မတက်မီ ကျန်ထိုင်ချင်းသည် ဟိုယုရှောင်အား သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းသိမ်းရန် သတိပေးခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်စရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး မည်သည့်နေရာ၌မျှ ဖွင့်ထုတ်၍ မရသော ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏ အခန်းတွင်း၌သာ ပိတ်လှောင်နေရန်နှင့် အပြင်သို့ မထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သင်္ဘောပေါ်၌ တစ်လကျော်ကြာအောင် နေထိုင်ရမည်ဟူသော အချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူသည် မဟာဂရန်းမာစတာနယ်ပယ်၌ မကြာသေးမီက ရရှိခဲ့သော ကျင့်ကြံမှုကို တည်ငြိမ်အောင် တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံရန် အချိန်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ကောင်းမွန်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သင်္ဘောပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံခြင်းက လုံးဝမဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူအလျင်အမြန် သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

သီအိုရီအရ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းတစ်ခုတွင် တစ်လကြာအောင် တရားထိုင်ခြင်းက ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် မခက်ခဲသော အလုပ်ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံမှု မြင့်မားလေလေ၊ တစ်ယောက်တည်း တရားထိုင်နိုင်သည့် အချိန်ကြာမြင့်လေလေဖြစ်သည်။ အချို့သော အင်အားကြီးမားသူများသည် သူတို့၏ တရားထိုင်ခြင်းကို နှစ်နှင့်ပင် တိုင်းတာနိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဟိုယုရှောင်သည် ယခု မဟာဂရန်းမာစတာဖြစ်ပြီး တစ်လသည် သိပ်မခက်ခဲသင့်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် လက်တွေ့တွင် ရေပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းသည် ကုန်းပေါ်တွင် ရှိနေခြင်းနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ ကုန်းပေါ်တွင် အတိတ်ဆိတ်ဆုံး အခန်းထဲတွင်ပင် သင်ကြာရှည်စွာ တရားထိုင်နိုင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ တံခါးဖွင့်လိုက်ရုံဖြင့် အချိန်မရွေး ထွက်သွားနိုင်သည်ကို သိသောကြောင့် စိတ်ချမ်းသာမှုရရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရေပေါ်တွင်မူ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ဖြူဖွေးသော ဧရိယာအကျယ်ကြီးဖြင့် ဝန်းရံထားသောကြောင့် သင်မြင်သမျှမှာ ရေသာဖြစ်သည်။ တိုတောင်းသော အချိန်ကာလများမှာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တရားထိုင်ခြင်းကို မပြောနှင့်၊ ကိုယ့်စိတ်ခံစားချက်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် အထူးသဖြင့် ရေပြင်ကို မကြာခဏ မတွေ့ကြုံဖူးသူများအတွက် ဇိမ်ခံမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

ကမ်းဘေးဘေးတွင် မြေကိုမြင်နိုင်သည့် တုန်ထျန်မြစ်တွင်မူ ခံနိုင်ရည်ရှိသေးသော်လည်း သင်္ဘောသည် တုန်ထျန်မြစ်မှ ထွက်ခွာပြီး ယူလန်ရှေးဟောင်းမြစ်ဝှမ်း၏ ကျယ်ပြောသော ဧရိယာထဲသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ မြေကို လုံးဝမမြင်နိုင်တော့ပေ။ မည်သည့်အထောက်အပံ့မှမရှိဘဲ သင်္ဘောသည် မြစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရွက်လွှင့်နေသည်။ အလွန်ခိုင်မာပြီး ခိုင်ခံ့သောသူများသာ ထိုကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တရားထိုင်ပြီး ကျင့်ကြံနိုင်ကြသည်။

ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏စိတ်နေသဘောထားကို အထင်ကြီးသော်လည်း အခန်းထဲတွင် ရက်နှစ်ဆယ်ကြာ ပုန်းအောင်းနေပြီး အထီးကျန်ဆန်သော ခံစားချက်ကို ခံစားပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် မခံနိုင်တော့ပေ။ စိတ်တိုခြင်းနှင့် ငြီးငွေ့ခြင်းတို့သည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး လေကောင်းလေသန့် ရှူရှိုက်ရန် အပြင်ထွက်ရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ရက်နှစ်ဆယ်ကြာ၊ ကျင်ယွမ်ဆေးလုံးများ၏ အကူအညီဖြင့်သာ ကျင့်ကြံခဲ့သော ကျင့်ကြံမှုသည် အနည်းငယ် တိုးတက်မှုရရှိခဲ့သော်လည်း အလွန်အကန့်အသတ်ရှိသည်။ ကျင့်ကြံမှုအဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဟိုယုရှောင်သည် သူ၏အခန်းမှ ထွက်လာပြီး ကျန်ထိုင်ချင်း၏ နေရာကို နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ပါးစပ်ထောင့်က အနည်းငယ် တွန့်သွားသည်။

“ဒီအဘွားကြီးက သူ့ထက် ကျင့်ကြံမှုပိုမြင့်ပြီး စိတ်နေသဘောထားလည်း ပိုခိုင်မာနိုင်တယ်”

တစ်နေ့လျှင် မိုင်တစ်ထောင်နှုန်းဖြင့် သူတို့၏ အရှိန်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက ရက်နှစ်ဆယ်အတွင်း မိုင်နှစ်သောင်းကျော် ခရီးပေါက်ခဲ့သင့်ပြီး ရေကြောင်းလမ်း မိုင်တစ်သောင်းခန့် ကျန်ရှိနေသောကြောင့် ကုန်းမြေသို့ ရောက်ရန် ဆယ်ရက်ကျော် ကြာလိမ့်မည်။ အဆုံးမရှိသော ရေကိုကြည့်ရင်း ဟိုယုရှောင်၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် စိတ်မရှည်ခြင်းအရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နှလုံးသားထဲရှိ စိတ်တိုခြင်းကို ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် ဟိုဖေးနှင့် အခြားသူများ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးရန် အောက်ပိုင်းအခန်းများသို့ သွားရန် သူဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် အနည်းငယ် စူးစမ်းချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ မဟာဂရန်းမာစတာတစ်ဦးဖြစ်သော သူပင်လျှင် ထိုအခြေအနေကို မခံနိုင်ပါက ဂန်းချီနယ်ပယ်တွင်သာရှိသော ဟိုဖေး၊ ဟိုယင်းနှင့် ဟိုချွမ်တို့နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွင့်ခြင်းနယ်ပယ်တွင်ရှိသော သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် ပို၍ပင် ခံစားနေရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကုန်းပတ်ပေါ်ရှိ လူတစ်ထောင်ကျော်ကို ချန်ထားခဲ့လျှင် အောက်ပိုင်းအခန်းများတွင် ခြောက်ထောင်မှ ခုနစ်ထောင်အထိ ပြွတ်သိပ်နေပြီး အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဖိစီးနေသည်။ သို့သော် ရက်ဆက်ရက်နှစ်ဆယ်ကြာသည်အထိ သူတို့ကြားတွင် တိုက်ခိုက်မှု သို့မဟုတ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပွားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်သတင်းမှ သူ မကြားရသေးပေ။

အောက်မှာ တခြားဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။

ဟိုယုရှောင်သည် ကုန်းပတ်ကို ဖြတ်၍ အောက်ပိုင်းအခန်းများ၏ အဝင်ဝသို့ ရောက်လာသည်။ သီးသန့်အခန်းများမှလွဲ၍ သင်္ဘောပေါ်ရှိ နေရာအားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သည်။ သူသည် တန်းတန်းမတ်မတ် ဝင်သွားပြီး မီတာဆယ်ကျော်အထိ လှေကားထစ်ကို ဆင်းသွားသောအခါ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများက သူ့နားထဲသို့ စီးဝင်လာသည်။

"လောင်းကြေးတွေ အပြီးသတ်ပြီ၊ လောင်းကြေးတွေ အပြီးသတ်ပြီ..."

"ဒီနေ့ ဟိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ ဂန်းချီ ဒုတိယနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ ဟိုဖေးနဲ့ ရာက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းရဲ့ ဂန်းချီ ဒုတိယနယ်ပယ် ကျွမ်းကျင်သူ လီထျန်ယွမ်တို့ ယှဉ်ပြိုင်ကြမှာပါ။ အလေးသာက ၁ နဲ့ ၁.၄ - မြန်မြန် လောင်းကြေးထည့်ကြပါ။"

"ဟိုမျိုးနွယ်စုဆိုတာ တုန်လင်က ဟိုမိသားစုလား"

"နဂါးနှစ်ကောင်ကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီမိသားစုပဲ။"

"ဒါ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမယ်။ တူညီတဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆို ရာက္ခသသန့်ရှင်းသောဂိုဏ်းက အနည်းငယ် ပိုနက်ရှိုင်းသင့်တယ်။ လီထျန်ယွမ် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်တယ်။"

"မဖြစ်မနေတော့ မဟုတ်ဘူး၊ ဟိုဖေးက သုံးပွဲတောင် အနိုင်ရပြီးပြီ။"

...

"အရင်တုန်းက သခင်ချန်လည်း နေရာအနှံ့အပြားကို ခရီးထွက်ခဲ့တယ်၊ နေရာတော်တော်များများကို သွားခဲ့တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်က ကျုံးကျိုးလင်ချန်လမ်းမှာ ကိစ္စတွေ စီမံခန့်ခွဲရင်း မွန်းစပရစ်အိမ်တော်ရဲ့ ရှန်းပေခရိုင်ကို ဖြတ်သွားတုန်းက ကြားခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော် အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ အဲဒီထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို လူအများ သိအောင် ပြောပြပါရစေ။"

ဒဏ္ဍာရီအရ ဝူကျုံးနှစ် ၈၉ ခုနှစ်တွင် ကမ္ဘာကြီးသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေချိန်၌ မွန်းစပရစ်အိမ်တော်သည်လည်း စစ်ဘေး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကို များစွာ ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုနှစ် ဇူလိုင်လ၏ ပြင်းထန်သော အပူချိန်တွင် ခရိုင်မြို့ကို ခန့်မှန်းခြေ လူတစ်သိန်းခန့်ရှိသော မိုက်မဲသော စစ်သားများ၏ အုပ်စုတစ်စုက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ မြို့တွင် အစောင့်အရှောက်များ များများစားစား မရှိသော်လည်း ထိုအုပ်စုများသည် မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ကြောင်းကို ပြည်သူများ သိရှိသောအခါ မြို့ကို ကာကွယ်ရန် အလိုအလျောက် စုစည်းခဲ့ကြပြီး ရက်ပေါင်း ဆယ်ရက်ကျော်ကြာအောင် ထိုအုပ်စုကို မြို့ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမှ တားဆီးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ထိုမိုက်မဲသော စစ်သားများ၏ ခေါင်းဆောင်သည် သူ၏နယ်မြေကို တည်ထောင်ရန်အတွက် ခရိုင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်လိုသောကြောင့် သဘာဝကျကျ အလွယ်တကူ လက်လျှော့မည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ကြီးမားသော စစ်တပ်ကို မြို့ပြင်တွင် တပ်စွဲထားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် ဝိုင်းရံခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသည်။

မြို့တွင်းရှိ ပြည်သူများသည် အပြင်ထွက်ရန် မဝံ့ရဲဘဲ သူတို့၏မြို့ရိုးများကို ကာကွယ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မကျော်လွှားနိုင်ဘဲ အခြေအနေ တင်းမာနေခဲ့သည်။

ညနက်သန်းခေါင်တွင် ကိုယ့်လက်ကိုပင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် မှောင်မိုက်သောညတွင် ပြည်သူများသည် မြို့ပြင်မှ ကြီးမားသော စစ်တပ်တစ်ခု ဖြတ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုကြပြီး လူအများအပြား လှည့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။

ထိုကြီးမားသော စစ်တပ်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားပြီး ပထမတစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် အနည်းဆုံး လူတစ်သိန်းခန့်ရှိပုံရသည်။ ထိုစစ်သားများသည် ညအချိန်တွင် မီးရှူးမီးတိုင်များ မထွန်းဘဲ ချီတက်နေကြသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်ခဲ့သည်...

"ဟိုမိုက်မဲတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ မဟာမိတ်တွေများလား"

"မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး။ လမ်းကိုမြင်ဖို့ မီးရှူးမီးတိုင်မထွန်းဘဲ ညအချိန်မှာ ဘယ်သူက ချီတက်မှာလဲ"

"ပြီးတော့ အဲဒီလောက်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ တကယ်ပဲ အဲဒီလို စစ်တပ်ရှိလား"

"ဦးလေးချန်၊ ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို နောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်"

...

"ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော့်ကို အဆုံးသတ်ခွင့်ပေးပါဦးလား"

ထိုသူသည် ခဏရပ်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး ဆက်ပြောသည် "အစပိုင်းမှာ ပြည်သူတချို့က ဟိုမိုက်မဲတဲ့ စစ်သားတွေရဲ့ မဟာမိတ်ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ခဲ့ကြပေမယ့် သူတို့ ပိုသေချာကြည့်လိုက်တော့ တစ်ခုခု မှားနေတာကို သဘောပေါက်သွားကြတယ်။"

"အဲဒီစစ်တပ်မှာ စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး။ သူတို့ဝတ်ထားတဲ့ သံချပ်ကာတွေ၊ သူတို့ကိုင်ထားတဲ့ လက်နက်တွေအားလုံးက ပျက်စီးပြီး ကျိုးပဲ့နေတယ်။"

"ဒါတင်မကဘူး၊ သူတို့ ချီတက်နေတုန်းမှာ ဘာအသံမှ မကြားရဘူး၊ သူတို့စီးတဲ့ မြင်းတွေရဲ့ မြည်သံတောင် မကြားရဘူး။"