အခန်း (၄၁-၄၄)

အခန်း ၄၁ သားပေါက်မိခင်

မဲမှောင်နေသည့်ဂူကြီးထဲတွင် ဘယ်အရာကိုမှမမြင်နိုင်ပေ။ စွမ်းအင်သုံးမီးအိမ်များကိုသာ လမ်းကြောင်းသိဖို့ရန် ထွန်းလင်းထားရသည်။

ဂူနက်ပိုင်းမှနေပြီး အော်ဟစ်သံများထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မီးအိမ်၏အလင်းရောက်အောက်တွင် မီးခိုးရောင်နတ်ဆိုးညစ်ပင့်ကူများစွာကို ဂူ၏မျက်နှာကြက်၊ ကျောက်နံရံများပေါ်နှင့် ဂူတစ်လျှောက်တွင်တွေ့ရှိရသည့် သေးငယ်သည့် တွင်းကျင်းလေးများတွင်တောင်မှ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အုပ်စုထဲမှ ကြီးမားသည့် မီးမုန်တိုင်းကျားကြီးက သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်ကာ ပူပြင်းနီရဲနေသည့်မီးတောက်များက ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲတွင် စုစည်းလာပြီး လျင်မြန်စွာလှည့်ပတ်နေကာ မီးဘောလုံးကြီးတစ်လုံးဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဖွန်း!

မီးဘောလုံးသည် ချက်ချင်းပင် မီးခိုးရောင်နတ်ဆိုးညစ်ပင့်ကူရှိရာသို့ ပျံသန်းသွားကာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ချိန်ပင် ချန်ထားမပေးခဲ့ပေ။ ပင့်ကူမှာ ထိုမီးတောက်၏ လွှမ်းမိုးလောင်ကျွမ်းခြင်းကို မခံရခင် စိတ်ကျက်ကြေကွဲနေသည့်အော်ဟစ်သံများကိုသာ ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲတစ်ကောင်သည် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ရန်ပင် အခွင့်အရေးမရဘဲ မီးဘောလုံး၏လောင်ကျွမ်းပစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“မဖြစ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ်လို့မဖြစ်ဘူး၊ ငါတို့စွမ်းအားတွေအများကြီး ဖြုန်းတီးသလိုဖြစ်သွားမယ်။” အဖွဲ့ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ပုခုံးထိရှည်လျားသည့် ဆံပင်ရှည်နှင့်အတူ အဖြူရောင်တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝင်ဆင်ထားသူဖြစ်သည်။

သူတို့မီးလေးတစ်ချက်လောက်မှုတ်ထုတ်လိုက်ရုံနှင့် ထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲများကို အလွယ်တကူသတ်ပစ်နိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ထိုထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲများ၏အရေအတွက်မှာ များပြားနေသည်။ ထိုထိပ်တန်းသားရဲတစ်ကောင်ကို လတ်စတုန်းပစ်ဖို့ရန် မီးဘောလုံးတစ်လုံးလိုအပ်သည်ဆိုပါက သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်သားရဲများမှာ မကြာခင်တွင်ပဲ စွမ်းအင်များကုန်ခမ်းသွားပေလိမ့်မည်။

“ငါတို့အခု အနီးကပ်တိုက်ပွဲမျိုးလုပ်ပြီး အဝေးတိုက်ပွဲကို ရှောင်သင့်တယ်။ ရှေ့တန်းမှာ ခုခံကာကွယ်နိုင်တဲ့အမျိုးအစား သားရဲတွေနေ၊ အလယ်မှာတော့ အထောက်အပံ့ပေးမယ့်သားရဲတွေနေ၊ ပြီးရင် တိုက်ခိုက်ရေးသားရဲတွေကတော့ ရှေ့ထွက်တိုက်ကြ။ ဒီပုံစံအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားပြီး ရှေ့ဆက်ကြတာပေါ့။ တခြားအဖွဲ့တွေ အရင်ရသွားတာမျိုး ခွင့်မပြုကြနဲ့။” ကပ္ပတိန်စုန့်က နောက်တန်းမှနေကာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ တခြားသူတွေကလဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ လျင်မြန်စွာပဲ တိုက်ခိုက်မှုပုံစံအသစ်ကို ပြောင်းလဲနေရာယူလိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးက တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်နားလည်မှုရှိထားပြီးသား တိုက်ခိုက်သူတွေဖြစ်တာကြောင့် ကောင်းစွာလုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။

ကပ္ပတိန်စုန့်၏ပုခုံးထက်တွင်တော့ မီးတောက်နီရောင်မုတ်ဆိတ်ရှည်ရွက်တစ်ကောင်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာလဲလျောင်းလို့နေသည်။ ၎င်း၏ရှေ့ခြေလေးနှစ်ချောင်းက ကပ္ပတိတ်စုန့်၏ပုခုံးပေါ်တွင်ရှိနေကာ မျက်လုံးများကတော့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှအခြေအနေများကို အကဲခတ်လို့နေသည်။

ဖွဲ့စည်းပုံ၏အရှေ့ဘက်တွင်ရှိနေသည်က အလွန်မြင့်မားသည့်ကာကွယ်နိုင်စွမ်းနှင့် မီးစွမ်းအင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပါရှိသည့် အနီရောင်ဒိုင်းအမဲလိုက်ခွေးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ပြောင်းလဲဖွဲ့စည်းခဲ့သလို ပင့်ကူများဘက်ကလဲ အနီရောင်ဒိုင်းအမဲလိုက်ခွေးကို ရှေ့ဆက်မတိုးလာစေရန် စေးကပ်ကပ်အရည်များဖြင့် ပစ်လွှတ်နေကြသည်။ ဖွဲ့စည်းပုံ၏အလယ်မှ ဆူးပန်းနတ်ဆိုးသည် ၎င်း၏စွမ်းရည်ကို အသက်သွင်းကာ ဒိုင်းအမဲလိုက်ခွေးကို ၎င်း၏ဆူးဒိုင်းအလွှာဖြင့် ကာကွယ်ပေးနေသည်။

ဆူများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခုကန့်လန့်ဖြတ်ရွေ့လျားနေတာကြောင့် ပင့်ကူမျှင်များကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်ထားခဲ့သည်။

ကပ္ပတိန်စုန့်၏ပုခုံးပေါ်မှ မီးတောက်ကြွက်သည် ဆူးဒိုင်းပေါ်သို့ မီးဘောလုံးတစ်လုံးပစ်ထည့်လိုက်ကာ ဆူးဒိုင်းမှာ မီးတောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းလာပြီး ရုတ်တရက်ဆိုသလို လောင်ကျွမ်းနိုင်သည့်မီးဒိုင်းတစ်ခုဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ့အနားသို့ရောက်လာသည့် ပင့်ကူတို့၏စေးကပ်ကပ်အရည်တိုင်းကို ဘာမှမကျန်သည်အထိ လောင်ကျွမ်းသွားစေကာ ထိုအရည်များက မီးတောက်အတွက် လောင်စာသဘောပင် သက်ရောက်စေခဲ့သည်။ ထို့အပြင် လေထုသည်လဲ လောင်ကျွမ်းနေသည့် ညှော်နံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

မီးတောက်များသည် ပင့်ကူတို့၏စေးကပ်ကပ်အရည်များကို ချေဖျက်ရတာတွင် အလွန်ထိရောက်လှသည်။ မီးတောက်များနှင့် ထိုအရည်များထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် မီးတောက်ကိုပင် ပိုအားပေးရာရောက်သွားကာ ၎င်း၏စေးကပ်ကပ်နိုင်မှုနှင့်ဆွဲဆန့်နိုင်သည့်စွမ်းရည်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မီးတောက်ကြွက်သည် သခင်အဆင့်သို့မရောက်သေးတာကြောင့် စာရင်းဝင်အဖြစ် အတည်မပြုရသေးသော်လည်း အနီရောင်ဒိုင်းအမဲလိုက်ခွေးတွင် မီးခံနိုင်ရည်စွမ်းမြင့်မားနေသ၍ ဘာမှအရေးမကြီးတော့ပေ။ ဒါကပဲ ကပ္ပတိန်စုန့်နှင့်သူမအဖွဲ့ဖြစ်တည်လာသည့် တိုက်ပွဲနည်းစနစ်တစ်ခုဖြစ်နေခြင်းပင်။

ဂူသည် ဝင်္ကပါများ လမ်းလွှဲများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသည့် သဘာဝနက်ရှိုင်းသည့် လှိုဏ်ဂူတစ်လုံးပင်ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှေ့မှနေပြီး ပြင်းထန်သည့်တိုက်ပွဲသံသဲ့သဲ့ကို ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ကြရသည်။ အသံက ဂူ၏အတော်ဝေးဝေးအတွင်းဘက်မှလာခြင်းဖြစ်တာကြောင့် သူတို့ဦးတည်ရာနေရာနှင့် အလွန်ဝေးသေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပဲ ကပ္ပတိန်စုန့်၏အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူတို့ထက်အရင်ဦးတဲ့လူရှိနေတာပဲ!

သူတို့အလျင်အမြန်ပဲ အရှိန်ကိုမြှင့်တင်လိုက်ကာ အနီရောင်ဒိုင်းအမဲလိုက်ခွေးကလဲ ၎င်း၏မီးဒိုင်းကြီးခြံရံကာ ဂူများထဲသို့အမြန်ဆုံးအရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်လိုက်သည်။ ခဏလေးအတွင်းတွင်ပဲ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက်ကြီး လင်းရှင်းသွားကာ တခြားသော လှိုဏ်ဂူများထက် အဆများစွာပိုကြီးသည့် လှိုဏ်ဂူကြီးတစ်လုံးက သူတို့မျက်စိရှေ့တွက် ထွက်ပေါ်လို့လာခဲ့သည်။

လှိုဏ်ဂူ၏အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းတွင်တော့ အလွန်ကြီးမားသည့် သားပေါက်မိခင်တစ်ကောင် မြေပေါ်လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် အတော်လေးရောင်ရမ်းနေပုံရကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို များပြားလှသည့် ဖြူစေးကပ်သည့် အရာများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားတာကြောင့် အဖြူရောင်ဘောလုံးကြီးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေသည်။

ထိုဘောလုံးထဲမှ ၎င်း၏ပင့်ကူခြေထောက်များသာ ထွက်ပေါ်နေပြီး ခြေထောက်တစ်ချောင်းစီပေါ်တွင်လဲ ချွန်ထက်ကာ ထောင်နေသည့်အမွေးများရှိနေသည်။

ဂူထဲတွင်တော့ ကိုယ်ပိုင်သားရဲများစွာက ထိုသားပေါက်မိခင်ကို ဝန်းရံတိုက်ခိုက်နေနှင့်ကြပေပြီ။ မီးတောက်များ၊ အေးခဲသည့်ရေခဲများနှင့် လေဓါးသွားများက လေထဲတွင် ပျံသန်းနေကြပေမည့် အားလုံး၏ဦးတည်ရာက အဖြူရောင်ဘောလုံးကြီးရှိရာသို့ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုအလုံးစုံမှာ သမုဒ္ဒရာထဲမှ ရေတစ်စက်လိုပဲ အနားရောက်သည်နှင့်ပျောက်ကွယ်သွားကာ နည်းနည်းလေးမှ ထိရောက်မှုမရှိပေ။

တိုက်ခိုက်မှုများဝင်ရောက်လာသော်လည်း သားပေါက်မိခင်ကတော့ အသံတစ်ချက်လေးတောင်မပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေမြဲပင်။ ၎င်း၏ဝါရင့်ရင့်မျက်လုံးများက အေးစက်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်သာ ပြနေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုခုက သူ့မျက်လုံး သို့မဟုတ် မျက်လုံးအနီးသို့ရောက်လာမှသာ သူ့မျက်လုံးကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သလင်းလိုအကာအကွယ်တစ်မျိုးပြုလုပ်ကာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

ကပ္ပတိန်စုန့်က သူ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ တစ်ခုခုကရင်းနှီးနေသလိုခံစားနေရပြီး သူမအရင်က ထိုအရာကိုတစ်နေရာရာမှာမြင်ဖူးနေသလို ဖြစ်နေတယ်၊

“သားပေါက်မိခင်က တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်အများကြီးမရှိဘူး၊ သူ့ရဲ့ကြီးမားတဲ့အရွယ်အစားနဲ့အရူးအလုပ်မခံနဲ့, ဒါကငယ်ရွယ်တဲ့အကောင်တွေကို မွေးဖို့ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်သန်မာမှုက အဲ့ဒီအဆင့်တွေထဲမှာအားအနည်းဆုံးဘဲ၊” တစ်ယောက်က ပင့်ကူကိုသတ်ဖို့လူတိုင်းကိုခေါ်ရန် အော်ဟစ်လိုက်တယ်၊

“ငါတို့အားလုံးအတူအလုပ်တွဲလုပ်မယ်ဆိုရင်, ငါတို့ဒီသားပေါက်မိခင်ကို အလွယ်တကူသတ်နိုင်တယ်! ငါတို့အဲ့ဒါကိုသတ်လိုက်တဲ့အချိန် ငါတို့အားလုံးအုပ်စုကွဲဖျက်သွားပြီး ပျက်စီးမှုအဆင့်ကိုအ‌ခြေခံပြီး သူ့ကိုအဆုံးသတ်လို့ရတယ်၊” လျိုစန်းလင်းကပြောလိုက်သည်၊

“ကောင်းပြီ” ထိုအရာကိုကြားတဲ့အခါမှာသူတို့ထဲက အများအပြားက သူတို့ကိုယ်ပိုင်သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်မှုအရှိန်မြှင့်တင်ရန်အမိန့်ပေးလိုက်ကြသည်၊

သားပေါက်မိခင်က ပြန်ပြီးတိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုခဲ့ပါ၊ ၎င်းကထူးဆန်းတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိနေပြီး အများအားဖြင့်သူ့ကလေးတွေကို မွေးဖွားဖို့ပြင်ဆင်နေပုံရသည်၊ သူတို့အားလုံး ၎င်း၏အားနည်းနေတဲ့အချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ဖို့အခွင့်အရေးကိုအရယူမည်ဖြစ်သည်၊

တိုက်ခိုက်မှုကြားအချိန်သည် နည်းသထက်နည်းလာသည်ပြီး သားပေါက်မိခင်အပေါ် ကိုဖုံးအုပ်ထားသောအဖြူရောင်အမြှုပ်များသည် တစ်ဖြည်းဖြည်းနှင့်ပျောက်ကွယ်သွားသည်၊ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ခိုက်မှုအနည်းငယ်စီစဉ်ခြင်းဖြင့် ဒဏ်ရာပြဲသွား စေပြီးအနက်ရောင်နှင့်အဝါရောင်အရည်များ စီးကျလာသည်၊

သားပေါက်မိခင်၏နာကျင်မှုကိုတွေ့သောအခါ, အဖွဲ့လိုက်လူများက စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ သူတို့ကိုယ်ပိုင်သားရဲတွေကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ဆုတ်ခွာခဲ့ကြပြီး တိုက်ပွဲမှ ရှောင်ရှားလိုက်ကြသည်၊

တောင်ပံလေးခုမြစိမ်းရောင်နတ်ဆိုးရှိခိုးကောင်က အရှေ့သို့တဟုန်ထိုးတက်သွားကပြီး သူ့နောက်တွင်ပုံရိပ်ရောင်ကိုတောင်ချန်ခဲ့သည်၊ ၎င်းကသူ့ရဲ့ဓားသွားလက်များကို အတွင်းသို့ဆွဲသွားပြီး ကြတ်ခြေခတ်ပုံစံပြောင်းလိုက်သည်၊

ပွတ်ချ်…!

ပင့်ကူကသူ့ရဲ့မျက်လုံးကိုကာကွယ်နိုင်ရန် ကျောက်သလင်းအလွှာကိုမြှင့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့ကကျောက်စိမ်းရောင်ဓားသွားများ၏လွယ်ကူစွာသီးခြားစီ ဟက်တက်ခွဲခံ လိုက်ရသည်၊

ကျောက်သလင်းအလွှာမှကြေမွကွဲထွက်သောအစိတ်အပိုင်း လေထဲသို့ကွဲထွက်သွား ကာ အပေါ်မှမိုးရွာသလို ရွာချလာသည်၊

စခီးးးး…!!!

သားပေါက်မိခင်ကသူ့ရဲ့တည်ငြိမ်နေသောအပြုအမူများဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်သည်၊ ၎င်း၏ အဝါရင့်ရင့်မျက်လုံးများက ရုတ်တရက်အရောင်လက်လာကာ လူများကိုရွှေရောင်စူးရှ နေသောအကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်၊ ၎င်း၏စူးရှနေသောအော်သံက လှိုင်ခေါင်းကို ဖြတ်ကာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်၊

အချို့သောသားရဲလေ့ကျင့်သူများသည်သူတို့ဒူးတွေထောက်ကျသွားပြီး နာကျင်စွာနှင့် သူတို့နားတွေကိုဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်၊ သူတို့၏လက်ကြားများထဲမှ သွေးများကစိမ့် ထွက်လာသည်။

ဟူး…

ပင့်ကူ၏ထူထဲသည့်ခြေထောက်က ရုတ်တရက်မြေထဲမှဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါတွင် လေတိုက်သည့်ညည်းသံတောင်ကြားရသည်။

လေထုထဲတွင် အတောင်လေးခုရှိသော ကျောက်စိမ်းရောင်နတ်ဆိုးရှိခိုးကောင်က သူ့၏အတောင်များကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်ခတ်လိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ကာ ပင့်ကူ၏ကြီးမားသောလှံကဲ့သို့ထိုးဖောက်နိုင်သည့် ခြေထောက်များကို ရှောင်ရုံမျှရှောင်လိုက်သည်၊ ပင့်ကူရဲ့ခြေထောက်တွေကအားမစိုက်ရဘဲ ကျောက်တုံးကို အပိုင်းအစများဖြစ်အောင်ခွဲချေလိုက်သည်မှာ ထောပတ်တုံးကို ဖြတ်သည့်အတိုင်းပင်ဖြစ်သည်၊

လှိုက်ဂူတစ်ခုလုံးတွင် နက်ရှိုင်းသောအသက်ရှုသံနှင့်ပဲ့တင်ထပ်နေသည်၊ သားပေါက်မိခင်သည် အမြှုပ်များဖြင့်ပလုံစီနေသည့်နေရာတွင် လှဲလျောင်းနေရာမှနှေးကွေးစွာထလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ခြေချောင်းလက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ခြေချောင်းတစ်ချောင်းချင်းစီတိုင်းသည် ၁၀မီတာလောက်ထိရှည်လျားပြီး ရှည်လျားသောလှံတံကဲ့သို့ မြေပြင်ထဲသို့ထိုးစိုက်သွားသဖြင့် မြေကြီးသည်ကွဲထွက်သွား သည်။

မီးခိုးရောင်ပင့်ကူ၏ခြေထောက်များသည် အထက်သို့ကွေးတက်နေသော ချွန်ထက်သော အမွှေးများဖြင့်သိပ်သည်းစွာ ဖုံးအုပ်ထားသည်၊ သူ့ရဲ့ပါးစပ်အပိုင်းများက စားပွဲတစ်လုံးကဲ့သို့ကြီးမားပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ဂန္ဓာမာပန်းပွင့်နှင့်တောင်တူသည်၊ ၎င်းက ပွင့်လိုက်ပိတ်လိုက်နှင့် ဆိုးရွားသည့်အနံ့အသက်ကိုလေထုထဲသို့ထုတ်လွှတ်နေသည်၊

၎င်း၏ထုထည်ကြီးမားသောအရွယ်အစားနှင့်ရက်စက်သောသွင်ပြင်ပေါ်လာခြင်းသည် သေစေနိုင်လောက်သောအင်အားဖြင့်ဖိနှိပ်နိုင်သည်။

ဘယ်သူပြောလိုက်တာလဲ သားပေါက်မိခင်ကတိုက်ခိုက်မှုအင်အားအနည်းငယ်ဘဲရှိ တယ်လို့?

လှိုင်ဂူထဲမှလူများသည် တိတ်ဆိတ်စွာကျိန်ဆဲနေကြသည်၊

ငါတို့ကြုံရပြီ! ဒီလိုမစ်ရှင်က ကြီးမားတဲ့အစီအစဉ်ဘဲ ပြီးတော့ငါတို့အားလုံးအခု ကြုံတွေ့နေရပြီ!

ကပ္ပတိန်စုန့်ကနောက်ဆုံးတော့ ဘာလို့ဒီသားပေါက်မိခင်၏မျက်လုံးတွေကို ရင်းနှီးနေလဲဆိုတာကို မှတ်မိသွားပြီဖြစ်သည်၊ မီးကျီနက်သခင်မှာရှိတဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ သူတို့ကအတူတူပင်ဖြစ်သည်၊ မျက်လုံးတွေကအထက်သို့မြင့်တက်နေပြီး အောက်သို့ စိုက်ကာအဆင့်နိမ့်သောသားရဲများကို ကြည့်နေသည်။

သားပေါက်မိခင်၏အောက်ခြေတွင်, ပုံပျက်ကာမပြည့်စုံသေးသော ရောင်ခြည်စက်ဝန်းက နှေးကွေးစွာနှင့်လှည့်ပတ်နေသည်၊ မီးကျီနက်သခင်၏ရောင်ခြည်စက်ဝန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် သားပေါက်မိခင်တွင်ရှိသောတစ်ခုသည် မီးကျီနက်သခင်၏ ၁၀ဆလောက်သာရှိသည့်အရာဖြစ်ပြီး အလွန်အမင်းပင်ပုံပန်းပျက်နေသည်၊

ဒီဟာက အုပ်ချုပ်သူသားရဲအဆင့်၏အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်ပြီး ဒါကဆင့်ရဲဖြစ်စဉ်၏ အလယ်တွင်ရှိနေသည်။

သူတို့ကဒီသားရဲ၏ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို အနှောက်အယှက်ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာထင်ရှားနေသည်၊ အရူးတောင်မှ သူတို့ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းကြောင့် အလွန်ဒေါသထွက်ခံရခြင်းနှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းကိုခံရတော့မည်ဆိုတာသိသည်။

“ပြေး” လျိုစန်းလင်းကပြတ်ပြတ်သားသားနှင့်ကောက်ချက်ချလိုက်သည်၊ သူက ချက်ချင်းပင်တောင်ပံလေးခုရှိသည့်ကျောက်စိမ်းနတ်ဆိုးရှိခိုးကောင်ကိုခေါ်လိုက်သည်၊ သူကသူ့ကိုယ်ပိုင်သားရဲ၏နောက်ကျောပေါ်မှ စီးနင်းကာထွက်ပြေးတော့သည်။

***

အပိုင်း ၄၂ ခရမ်းရောင်ကျောပြင် မိုးကြိုးကင်းခြေများ

တခြားလူတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေးပိုကောင်းလာအောင် သူတို့ကိုကယ်ဖို့ နေခဲ့ရမယ်တဲ့လား၊ ပေါက်ကရစကားတွေ! ကိုယ့်အသက်ကိုတောင် မနည်းလုပြေးနေရမယ့်အချိန်မှာ တခြားလူတွေကို ဂရုစိုက်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် မြန်မြန်ပြေးနိုင်ဖို့ကသာ အရေးကြီးဆုံးပန်းတိုင်ပဲ။

ပင့်ကူမသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တွားသွားလာခဲ့သည်။ သူမပုံစံကနှေးကွေးပုံပေါ်သော်လည်း တကယ်တမ်း သူမ၏အလျင်မှာ မြန်ဆန်လှသည်။

၎င်း၏ခြေချောင်းများ မြင့်တက်သွားကာ မြေပေါ်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်းပြန်ချလိုက်ချိန်တိုင်း လေထဲတွင် မီးခိုးရောင်အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ခဲ့သည်။

၎င်းအောက်မှကျန်ရှိနေသည့် ကိုယ်ပိုင်သားရဲများကတော့ သူမတိုက်ခိုက်လာသမျှကို ခက်ခက်ခဲခဲရှောင်ရှားနေရသည်။ အချို့ကံမကောင်းကြသည့် ကိုယ်ပိုင်သားရဲများကတော့ ပင့်ကူခြေထောက်များဖြင့် ကိုယ်ကို ထုတ်ချင်းဖောက်ခံရကာ သွေးနှင်းဆီပန်းများပွင့်နေသကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

………

မီးကျီနက်သစ်တောအပြင်ဘက်တွင်တော့ အဝေးမှအစိမ်းရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

“မစ်ရှင်က ငါမှန်းထားတာထက် မြန်မြန်ပြီးသွားတာပဲ။” အစိုးရအရာရှိကာ ပြုံးလို့နေသည်။

သို့ပေမည့် သူ့ဘေးမှ စစ်ဦးထုပ်နှင့်လူကတော့ သူနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အမူအရာမျိုးသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုလူက မျက်မှောင်ကို ခပ်တင်းတင်းကြုတ်ကာ ပျံသန်းလာနေသည့် တောင်ပံလေးခုမြစိမ်းရောင်နတ်ဆိုးရှိခိုးကောင်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားကာ အမူအရာရုတ်ချင်းပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူ့လက်ကို ရှေ့သို့ဆန့်တန်းဝှေ့ရမ်းကာ ခပ်ကျယ်ကျယ်အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။ “နေရာယူ၊ တိုက်ခိုက်ဖို့အသင့်ပြင်ကြ!”

တောင်ပံလေးခုမြစိမ်းရောင်နတ်ဆိုးသားရဲပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသည့် လျှိုစန်းလင်မှာ သူ့ဆီသို့အမြှောက်များချိန်ရွယ်ထားသည်ကိုမြင်လိုက်ရတော့ နှလုံးပင် ခုန်ထွက်တော့မတတ် လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။ သူက ချက်ချင်းပင် သူလက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်လိုက်ကာ အော်လိုက်သည်။ “မပစ်ပါနဲ့၊ မပစ်ပါနဲ့၊ ငါက မင်းတို့ဘက်ကပါ!”

အမြှောက်များမှ မီးများကို ပြန်လည်ငြိမ်းသတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ တောင်ပံလေးခုမြစိမ်းရောင် နတ်ဆိုးရှိခိုးကောင်သည်လဲ လူအုပ်ကြီး၏ရှေ့သို့ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။ လျှိုစန်းလင်၏ခြေထောက်များမှာ တုန်ရီနေစဲဖြစ်ကာ ဟိုပင့်ကူမကိုပဲ ကြောက်နေတာကြောင့်လား၊ အမြှောက်တွေကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် နှစ်ခုလုံးစုံသွားတာကြောင့်လားပင် မပြောတတ်တော့ပေ။

“သားရဲတွင်းထဲကဟာက ပင့်ကူမ,မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်သေးဘူး။ ပင့်ကူမကနေ ဆင့်ကဲတိုးတက်လာတာ။ အဲ့ဒီပင့်ကူမက လုံးဝတိုက်ခိုက်ရေးသားရဲကြီးပဲ!” လျှိုစန်းလင် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေတာကြောင့် ဗလုံးဗထွေးပြောနေမိသည်။

“ဖြည်းဖြည်း၊ ရေအရင်သောက်လိုက်ဦး။” စစ်ဦးထုပ်နှင့်လူက ရောက်လာကာ လျှိုစန်းလင်ကို ရေဘူးပေးလိုက်သည်။

လျှိုစန်းလင်လဲရေသောက်ပြီးကာမှ နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်နေမှုမှ ပြန်လည်သက်သာလာကာ အနည်းငယ်စိတ်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စဉ်က ရှင်းလင်းပြောပြခဲ့သည်။

လျှိုစန်းလင်၏ထွက်ဆိုချက်ကိုကြားပြီးနောက် ရှိနေသည့်လူတိုင်း၏အမူအရာများ‌ ပြောင်းလဲကုန်ကြတော့သည်။

နောက်တော့ ဦးထုပ်နှင့်လူက အစိုးရအရာရှိဘက်ကို မျက်စောင်းထိုးကာ အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။ “ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ အစိုးရလက်တွေ့ခန်းကနေ ထွက်လာတဲ့ လေ့လာချက်ရလဒ်ပဲ၊ ပင့်ကူမက ‘တိုက်ခိုက်ရည်နိမ့်ကျတဲ့သားရဲ’ပါဆို။”

အစိုးရအရာရှိမှာ နေရခက်နေကာ ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်တော့ပေ။ မတော်တဆမှုက တကယ်ကိုပဲ အစိုးရဘက်မှဖြစ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

“ငါတို့ကို အသေခံဖို့လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ မင်းရဲ့အစိုးရကောသိရဲ့လား?” သူကအသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “အချက်အလကတွေက လုံးဝမှားနေတာပဲ!” သူ့နှလုံးသားထဲ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ကျလို့နေသည်။ ဒါဆုံးရှုံးမှုကြီးပဲ၊ ငါ့လူတွေ ဘယ်လောက်တောင် ခံလိုက်ရမလဲတောင်မသိတော့ဘူး။ ပင်စင်လစာနဲ့ဆုံးရှုံးမှုကတော့ တိုက်ရိုက်အချိုးကျနေပြီ။

သူတစ်ယောက်တည်းထွက်ပြေးလာတာကြောင့် နောက်ထပ်ဘယ်နှယောက်များ ရှင်သန်လာနိုင်မလဲ?

“သူတို့ပဲ၊ ငါတို့ဘက်ကို လူနည်းနည်းပြန်ရောက်လာပြီ။” စစ်သားတစ်ဦးက သူတို့ဘက်ဆီပြန်သန်းလာနေသည့် သစ်တောဘက်မှ အရိပ်များကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ပင့်ကူဘုရင်ကောဘယ်မလဲ?” ဦးထုပ်နှင့်စစ်အရာရှိက ထိုလူများ၏နောက်ဘက်သို့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ ပင့်ကူဘုရင်ကို မမြင်ရပေ။

“မသိဘူး။ တခြားလူတွေနောက် လိုက်သွားပုံရတယ်။ ငါတို့ခွဲထွက်ပြီး လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုးကနေ လာကြတာ။” တစ်ယောက်က ထိတ်လန့်နေစဲအခြေအနေနှင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ့လေသံထဲတွင် စိတ်အေးကာကျေနပ်နေမှုအချို့ကို ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ သို့ပေမည့် မကြာခင်တွင်ပဲ ထိုသို့မပြောသင့်မှန်း ပြန်သတိရသွားကာ နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

“သူတို့ ငါတို့ဘက်ကိုပဲ ဦးတည်လာကြတာလား?”

“မဟုတ်ဘူး။”

လူများထပ်မံငြိမ်ကျသွားပြန်သည်။ သူတို့ဘက်က ပြင်းပြင်းထန်ထန်ပြန်လိုက်တိုက်ခိုက်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပေမည့် ပင့်ကူဘုရင်က သူတို့ဘက်ကိုမလာခဲ့ပေ။ ဒီအခြေအနေကြောင့် အောင်ပွဲခံရမှာလား ဝမ်းနည်းရမှာလားတောင် မသေချာတော့ပေ။

ပင့်ကူဘုရင်က အုပ်ချုပ်သူအဆင့်အထိတက်သွားပြီမှန်း ငါစောစောကတည်းကသာ သိထားလိုက်ရင်ကွာ…. စစ်ဦးထုပ်နှင့်အရာရှိမှာ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့နှုတ်ခမ်းကိုသာ ခပ်တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ သူတော်တော်လေးနောင်တရနေသည်။

ဒီလိုသာ သူဒီလောက်လူပမာဏလောက်ပဲ ခေါ်လာခဲ့မှာမဟုတ်ပေ။

ပြောရလျှင် အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သားရဲတစ်ကောင်ကိုသာ ရလိုက်ပါက ချန်အန်း၏စစ်အင်အားကို များစွာတိုးမြင့်သွားစေနိုင်သည်။

“ကျန်တာတွေအတွက် မစိုးရိမ်နဲ့တော့။ မီးကျီနက်သစ်တောသခင်က လွှတ်ထားမှာမဟုတ်ဘူး။ ကျားနှစ်ကောင်က အထီးနဲ့အမဖြစ်နေရင်တောင် ဘယ်တော့မှ တောင်တစ်တောင်တည်းမှာ အတူရှိနေနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပင့်ကူဘုရင်နဲ့အနက်ရောင်ကင်းကောင်က မျိုးစိတ်တူတာလဲမဟုတ်ဘူး။ အုပ်ချုပ်သူသားရဲတစ်ကောင်တည်းသာဆို အခြေအနေပြောင်းသွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီပင့်ကူဘုရင်က အုပ်ချုပ်သူအကြိုအဆင့်ပဲရှိသေးလို့ အဆုံးမှာ မီးကျီနက်သခင်စားတာခံလိုက်ရနိုင်တယ်။”

သူ့စကားများထဲတွင် အနည်းငယ်နောင်တရမှုများပါဝင်လို့နေသည်။

အကယ်၍သူပင့်ကူဘုရင်ကို စစ်တပ်နယ်မြေဘက်သို့ပြန်ပို့နိုင်ရင် ဒါကအရမ်းကောင်း လွန်းတဲ့ အင်အားတစ်ခုဘဲ။

ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ်, ပင့်ကူဘုရင်ရဲ့ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုက အဆက်ပြတ်သွားပြီး တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင် မအောင်မြင်ခဲ့ပေ၊ ထို့ကြောင့်အဲ့တာက အသုံးမဝင်တော့ပေ။

…..

“ကွဲကြေသံ” သူတို့ရှေ့က သစ်သားပုံသည် အပိုင်းအစများဖြင့်နေရာတိုင်းသို့ ပျံထွက် ကာလွင့်စင်ကုန်ကြသည်၊ တာ့ဇီရဲ့အပေါ်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်သည်မြေပြင်ကို တင်းတင်း ကြပ်ကြပ်ဖမ်းကိုင်ထားကာ သူ့ရဲ့အောက်ပိုင်းခန္ဓာကိုယ်သည်ချွန်ထက်သော ဓားတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပိုင်းချလိုက်သည်၊

သစ်သားအပိုင်းအစများသည် မညီမညာဖြင့်ချိုင့်ဝင်နေကာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များနှင့် ဖုံးအုပ်ထားသလိုဖြစ်နေသည်။

ကောင်းဖန်ကအားပေးလိုက်သည်, “တော်တယ်, ဒီမှာမင်းရဲ့ဆု”၊ သူကတာ့ဇီကို တီကောင်မုန့်ပေးလိုက်သည်၊

သူကတာ့ဇီရဲ့ခေါင်းကိုပုတ်လိုက်ပြီး, တခြားအရာတစ်ခုကိုစဉ်းစားနေသည်၊ သာမန်အဆင့်ကနေ ထိပ်တန်းအဆင့်ကိုမြှင့်တင်ဖို့က မခက်ခဲပေ။

သားရဲကိုယ်တိုင်က ပင်ကိုပါရမီမပါသော်လည်း ကြိုးစားမှုနှင့်ဆိုလျှင်, ၎င်းက မကြာခင်ဒါမှမဟုတ်နောက်ပိုင်းတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲဖြစ်လာလိမ့်မည်။

အဆင့်၁မှ၁၀အထိ သာမန်အဆင့်တွင်ရှိပြီး အဆင့်၁၁မှ၂၀အထိသည် ထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲဖြစ်သည်။

နည်းပြချန်းက ကစားကွင်းကိုလမ်းလျှောက်ကာလှည့်ပတ်နေပြီး အလျဉ်းသင့်သလို စစ်ဆေးနေသည်။ သူနီးကပ်လာတာကိုမြင်တဲ့အခါ ပျင်းနေသောကျောင်းသားများက ရုတ်တရက်ထလိုက်ကြကာ, အာရုံစိုက်နေကြသည့်ပုံဖြင့် ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

တကယ်တော့နည်းပြချန်းက, ကျောင်းသားတွေက လေ့ကျင့်မှုအပေါ်မှာ အာရုံစိုက် လား၊ မစိုက်ဘူးလားဆိုတဲ့အပြုအမူတွေကိုသိသည်။ လေ့ကျင့်ရေးတွင်လိုအပ်တဲ့ သားရဲလေ့ကျင့်သူတွေနှင့် သားရဲတွေကပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြရပြီး သားရဲကိုအမိန့်ပေးလေ့ကျင့်ရန်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို တိုးမြှင့်ပေးရမည်။

တချို့လူတွေက သူတို့နှဖူးပေါ်မှာချွေးတစ်စက်တောင်မကျ, နည်းပြဖြတ်သွားသည့်အခါတွင် သူတို့သာလျှင်သူတို့သားရဲတွေကို နှိုးဆွနေရသည်။ သူတို့သားရဲတွေက ကြက်သေသေနေကြပြီး, ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို ဘာမှမသိလိုက်ကြပေ။

သူတို့မှာတုံပြန်ဖို့ပင် အချိန်လုံလုံလောက်လောက်မရလိုက်ပေ၊

ဘာတွေဖြစ်ကုန်တာလဲ?

ငါ့ပိုင်ရှင်က ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ?

ငါ့ကိုကစားဖို့ခွင့်မပြုထားဘူးမဟုတ်ဘူးလား?

အူး-ဝိုး! ရွှေရောင်ဟက်စကီးကောင်က သူ့သွားတွေကိုဒေါသနှင့်ကြိတ်လိုက်သည်၊ ၎င်းကသူ့ရှေ့ကလူကို ငေးကြည့်နေသည်၊ ငါ့ကိုဘယ်လိုပြောရဲတာလဲ!

အချိန်တိုင်း၎င်းက ဒီလူရဲ့အမိန့်ကိုမနာခံသည့်အခါ ထိုသူကထိုဆိုးရွားတဲ့ ဝံပုလွေ တွေကို အနိုင်ကျင့်ခွင့်ပြုလိမ့်မည်။

ပျာယာခတ်နေကာ ဒေါသထွက်နေသလိုခံစားနေရပြီး, ရွှေရောင်ဟက်စကီးကောင်သည် ထပ်ပြီးမခံမရပ်နိုင်ဖြစ်လာတော့သည်။

ဘူး….!

“ချီးဘဲ, မင်းမိမစစ်ဖမစစ်ကောင်! ခဏငါ့ကိုမကိုက်နဲ့၊”

ကောင်းဖန်ရဲ့ဘေးမှဖြတ်သွားတော့ နည်းပြချန်း၏မျက်လုံးများအောက်ခြေကနေစပြီး သဘောကျခြင်းနှင့်အတူ အလင်းမှိန်မှိန်လေးဖြင့်မြင့်တက်လာသည်၊ လူအနည်းငယ် လောက်ကဒီလူငယ်ကြိုးစားသလိုလုပ်သင့်တယ်၊

ဘန်း!

နောက်ထပ် ဖင်မြှီးပိုင်းနှင့်တိုက်ဖြတ်ခြင်း။

ထိုအချိန်တွင်၎င်းအသံက တစ်ခုခုပေါက်ကွဲသလိုဖြစ်နေပြီး ဗျောက်အိုးများ တစ်ဖြောက်ဖြောက်မြည်နေသလိုဖြစ်နေသည်။

တာ့ဇီကချွန်ထက်တဲ့ခြေထောက်များကို လှည့်လိုက်ပြီးလျင်မြန်တဲ့အမြန်နှုန်းနဲ့ ဖြတ်လိုက်သည်၊ လွှဲရိုက်လိုက်ခြင်းသည် အလောတကြီးနှင့်အလျင်အမြန်ဖြစ်လာပြီး ကြီးမားသည့်သစ်သားပုံကြီးကို ဖျက်စီးလိုက်သည်။ အကယ်၍ကျိုးပဲ့ခြင်းများကို ကြည့်လျှင် ၎င်းတွင်မညီညာသောချွန်ထက်နေသည့် အစွန်းများဖြစ်နေသည်၊ လွှဲရိုက် နေစဉ်အတွင်းတွင် တာ့ဇီ၏ခြေချောင်းများသည်လျှပ်စီးများလှည့်ပတ်နေသည့်လွှသွား လိုဖြစ်နေသည်။

တာ့ဇီရဲ့ချွန်ထက်သည့်ခြေချောင်းများကိုသူတွေ့သောအခါ ကောင်းဖန်ကအကြံတစ်ခုထွက်လာသည်၊ ထိုခြေချောင်းများက ချွန်ထက်သည့်လွှ၏အစွန်းကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

“ဆက်လုပ်!”

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင်ကောင်းဖန်သည် တာ့ဇီကိုအလေးအနက်ထားသည်။

တာ့ဇီကသူ့ရဲ့ခေါင်းကိုမြှင့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့သခင်ကိုကြည့်ပြီးနောက်သူ့ရဲ့ကြိုးစားအား ထုတ်ကာလေ့ကျင့်ရသည့်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။ကောင်းဖန်ကဘေးဘက်တွင်တောင် ထိုင်ကာကြည့်မနေဘဲ တာ့ဇီနှင့်အတူလေ့ကျင့်သည်။

ဥပမာအားဖြင့်တာ့ဇီပြေးနေချိန်တွင် ကောင်းဖန်ကသူနဲ့အတူလိုက်ပြေးကာ သင်ကြားမှုပေးသည်။

လေ့ကျင့်သူနှင့်သားရဲသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့်အတူဆင်းရဲဒုက္ခများကိုအတူတကွမျှဝေ ခံစား မှသာလျှင် ကိုယ်ပိုင်သားရဲကပိုပြီးနာခံမှုရှိလာမည်ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံး, သုံးနာရီကြာပြီးနောက်, တာ့ဇီ၏အသွင်အပြင်သည် သိပ်ပြီးပြောင်းလဲမှုမရှိသော်လည်း ကောင်းဖန်နောက်ဆုံးတော့သူ့ရဲ့အဆင့်သည် အဆင့်၁၀မှအဆင့်၁၁သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် ကိုရှင်းရှင်းလင်းလင်းတွေ့လိုက်ရသည်။

***

အပိုင်း ၄၃ စစ်ဆေးမှု

မျက်စိတစ်မှတ်လေးအတွင်းမှာပဲ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်က လျင်လျင်မြန်မြန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လျင်မြန်စွာကုန်ဆုံးသွားပေမည့် တပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံလဲဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်ထိုအချိန်ပိုင်းအတွင်း ကောင်းဖန်ကသည်လဲ ဒိုင်းပြာကာကွယ်ရေးကုမ္ပဏီသို့ အခေါက်ပေါင်းများစွာ သွားခဲ့ရသည်။ အစိုးရတာဝန်မှ လျှိုစန်းလင်ပြန်လာကတည်းက ထိုလူက ပိုလို့တိတ်ဆိတ်ကာ သုန်မှုန်လာခဲ့သည်။ ကောင်းဖန်လဲ ကုမ္ပဏီအခြေအနေက မှောင်မိုက်မှုများဖြင့်ပြည့်လာသည်ကို ခံစားမိသည်။

သို့ပေမည့် သူကအပြင်လူသာဖြစ်ပေသည်။ ပြီးတော့ တချို့ကိစ္စတွေက မမေးပဲထားတာက ပိုကောင်းပေသည်။

သို့သော်လည်း သူနှင့်လျှိုစန်းလင်တို့ သီးသန့်တွေ့ဆုံခဲ့ချိန်တွင်တော့ သူကြုံခဲ့ရသည့် ကံကောင်းသောနေ့မှ အဖြစ်အပျက်များအကြောင်း ကောင်းဖန်ကို ပြောပြခဲ့သည်။

သခင်အဆင့်တဲ့လား!

အစိုးရဘက်မှတာဝန်ကို လက်ခံလိုက်တာကြောင့်သာ လျှိုစန်းလင်အနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ သခင်အဆင့်သားရဲကြီးနှင့် သခင်အဆင့်ရောက်လှနီးပါးသားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို တွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ လျှိုစန်းလင်တစ်ဦးတည်းသာ သူ့ကံဘယ်လောက်တောင် ဆိုးလဲဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်သည်။

ကောင်းဖန် နှစ်သိမ့်စကားဆိုချင်သော်လည်း ဘယ်ကစပြောလို့ပြောရမှန်းမသိပေ။ အဆုံးမှာတော့ သူ့ပါးစပ်ထဲ မုန့်တွေထိုးထည့်ပြီးကာ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်တော့သည်။

ထိုရက်သတ္တပတ်များအတွင်း ကောင်းဖန်၏ဂရုစိုက်မှုကြောင့် ဒိုင်းပြာလုံခြုံရေးကုမ္ပဏီမှပိုင်ဆိုင်သည့် တောင်ပံလေးခုမြစိမ်းရောင်နတ်ဆိုးရှိခိုးကောင် အရေအတွက်မှာ နောက်ထပ်လေးကောင်တောင် တိုးများလာခဲ့သည်။ ဒါကပဲ လျှိုစန်းလင် တာဝန်အတွင်း ဆုံးရှုံးခဲ့မှုကို ပြန်လည်ဖြည့်စည်းနိုင်ခဲ့သည်။

လျှိုစန်းလင်က ကောင်းဖန်ကို သီးသန့်စာအိတ်နီထူထူတစ်ခုပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမည့် ကောင်းဖန်က ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ “ကြဲထားတာမရှိဘဲ မရိတ်သိမ်းနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်လုပ်ရမယ့်အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရုံပါ။ ကျွန်တော့်ကို သီးသန့်စာအိတ်နီထပ်ပေးတာ သိပ်မကောင်းဘူး။”

လျှိုစန်းလင်တွင်လဲ ကောင်းဖန်ကို စာအိတ်နီပေးရသည့် အကြောင်းအရင်းရှိပေသည်။ သူက ကောင်းဖန်နှင့်ရည်ရှည်လက်တွဲလုပ်ကိုင်သွားဖို့ မျှော်လင့်မိခြင်းပင်။ အရင်က ကောင်းဖန်၏တောင်းဆိုမှုကြောင့် သူတို့ချုပ်ထားသည့်စာချုပ်မှာ တစ်နှစ်အထိသာ အကျုံးဝင်ပေသည်။

တကယ်တော့ ထိုအချိန်တုန်းက လျှိုစန်းလင်သည် ထိုသို့ချုပ်ဆိုခြင်းက သူ့အတွက်ကောင်းသည်ဟုထင်ကာ ကောင်းဖန်၏တောင်းဆိုချက်အတိုင်း လက်ခံခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အခုများတော့ ကောင်းဖန်နှင့် ရည်ရှည်လက်တွဲနိုင်သည့်လမ်းခင်းရန် မကြိုးစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူသာ ကောင်းဖန်နဲ့ကောင်းမွန်တဲ့ဆက်ဆံရေးမတည်ဆောက်ထားပါက တစ်နှစ်ကြာပြီးလို့ ကောင်းဖန် တကယ်ထွက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?

သို့သော်လည်း သူမသိလိုက်သည်က ကောင်းဖန်သည် ဘယ်ကုမ္ပဏီနဲ့မှ ရည်ရှည်လက်တွဲလုပ်လိုခြင်းမရှိကြောင်းကိုပင်။ သူက သူ့အစီအစဉ်၏ပထမခြေလှမ်းအတွက် ငွေစုရန်လုပ်နေခြင်းသာဖြစ်သည်။

သာမာန်အဆင့်သားရဲအသေတစ်ကောင်သည် မဟာမိတ်ခရက်ဒစ်အနည်းငယ်လောက်သာရပေမည့် ထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲအသေကောင်ဆိုလျှင် မဟာမိတ်ခရက်ဒစ်၁၀ခုမကအထိတောင် ရနိုင်သည်။ အကယ်၍များ ထိပ်တန်းအဆင့်သားရဲတစ်ကောင်ကို အရှင်ဖမ်းနိုင်ခဲ့ပါက မဟာမိတ်ခရက်ဒစ်၁၀၀ကျော်အထိတောင် ရနိုင်သည်။ အုပ်ချုပ်သူအဆင့်သားရဲတစ်ကောင်ဆိုလျှင်တော့ ထိုထက်ဈေးမြင့်မည်သာ။

ဒါကြောင်ပဲ ကောင်းဖန်က တာ့ဇီနှင့်ဒမ်ဘီတို့ကို အုပ်ချုပ်သူအဆင့်အထိရောက်အောင် လေ့ကျင့်ပေးကာ တောထဲသို့ခေါ်သွားပြီး သားရဲများကို သတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ်လဲ အရှင်ဖမ်းနိုင်ဖို့ ခေါ်သွားရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူလဲ သားရဲပျိုးထောင်သူအနေဖြင့် နာမည်တစ်ခုရနေသင့်တာကြောင့် ယန်ကျင်းမြို့သို့သွားကာ အဆင့်မြင့်သားရဲပျိုးထောင်သူလက်မှတ်ရဖို့လဲ စီစဉ်ထားသည်။ ပထမတစ်မျိုးကတော့ သူ့ရဲ့အဓိကအလုပ်အကိုင်ဖြစ်ကာ နောက်တစ်ခုကတော့ အထောက်အပံ့အနေဖြင့်ထားမည်ဖြစ်သည်။ ဒီလမ်းကြောင်းကတော့ ကောင်းဖန် သူ့အတွက်သူရေးဆွဲထားသည့် ဘဝလမ်းကြောင်းပင်။ ဒီလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လျှောက်သွားသ၍ သူသေချာပေါက် သန်မာလာပေလိမ့်မည်။

ဒါတွေထက် မာကျန်းသည်လဲ ချန်အန်းပန်းဘုရင်ပြိုင်ပွဲတွင် ဒုတိယရခဲ့သည်။ မာနကြီးတဲ့ကောင်လေးဖြစ်တာကြောင့် ဒုတိယရခြင်းက သူ့ရဲ့ကိုယ့်ကိုကိုယ်အလေးထားမှုကို ဆိုးရွားစွာထိခိုက်သွားတာကြောင့် တစ်ပတ်လုံး ဘယ်သူ့ကိုမှမတွေ့ဘဲ အိမ်တွင်းပုန်းနေတော့သည်။

နောက်တော့မှ ပန်းဘုရင်ပြိုင်ပွဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဒက်ဖောဒယ်ပန်းမိစ္ဆာက အနိုင်ရသွားကြောင်း ကောင်းဖန်လဲ သိခဲ့ရသည်။

ဒါက တကယ်ကိုပဲ လုပ်နိုင်ခဲ့တာဘာမှမရှိခဲ့ဘူးပဲ။ မာကျန်း၏ဘီဂိုးနီးယား ဆမ်ပါဖလော့်ရမ့်စ်အပင်သည် သာမာန်အဆင့်သာဖြစ်ပြီး ပထမရသွားသည့်သားရဲနှင့် အဆင့်ကြီးတစ်ဆင့်တောင် ကွာခြားနေသည်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပြီးခဲ့သည့်ရက်သတ္တပတ်များအတွင်း တာ့ဇီ၏အဆင့်မှာ အဆင့်၁၀အထိတိုးတက်လာခဲ့ကာ ဒမ်ဘီသည်လဲ အဆင့်၁၄ကို ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဝမ်းနည်းစရာကတော့ ကောင်းဖန် သားရဲအမဲလိုအဖွဲ့အစည်းတွင်တင်ထားခဲ့သည့် အလုပ်တောင်းဆိုမှုကတော့ ဘယ်သူကမှ မဖြည့်စည်းပေးခဲ့ပေ။ အိမ်မှာကျန်ရှိနေသည့် ယင်ဓါတ်သစ်ကတိုးပင်တွေကလဲ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ကုန်သွားခဲ့ပေပြီ။

ဒမ်ဘီကတော့ သူ့နာမည်အတိုင်းပဲ နေ့တိုင်း ရေခဲသေတ္တာကိုသာ ကြောင်အအနှင့်ထိုင်ကြည့်နေတတ်သည်။

“ကျောင်းသားတွေ လူစုကြ! အခု ငါတို့တစ်ဦးခြင်းလေ့ကျင့်မှုပြီးဆုံးသွားပြီ။”ဟု နည်းပြကျန်းပိုင်ရန်က အော်လိုက်သည်။

လူတိုင်းလဲ ဒီနေ့ဖြစ်လာမည့်ကိစ္စကို သိထားပြီးကြပေပြီ။ တချို့ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရှေ့သို့ကျော်တက်လာကြပြီး တချို့ကတော့ စိုးရိမ်ပူပန်နေကာ တခြားလူများကတော့ သူတို့အခွင့်အလမ်းများအတွက် ယုံကြည်ချက်မရှိနေကြောင်း သိသာလှသည်။ သို့ပေမည့် နောက်ဆုံးအုပ်စုကတော့ ပျင်းစရာကောင်းလှသည့်လေ့ကျင့်ရေးက ပြီးဆုံးခါနီးပြီမှန်း သိလိုက်ရ၍ စိတ်အေးကာ သက်ပြင်းချနေကြသူများပင်။

ပထမဆုံးတော့နည်းပြကျန်းပိုင်ရန် ဘယ်သူမှမထင်မှတ်ထားသည့် တစ်စုံတစ်ခုကိုလုပ်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့အိပ်ကတ်ထဲက စက္ကူအပိုင်းကိုထုတ်ယူလိုက်သည်။

“နာမည်စာရင်းတွေကို ပထမဆုံးကြေညာမယ်၊” ကျန်းပိုင်ရန်ကသူ့ခေါင်းကိုငုံ့လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာနဲ့ဖတ်လိုက်သည်, “လျိုခဲ့ရှို့,အရည်အချင်းမပြည့်မှီ!ရှဲ့ကျန်ရိ,အရည်အချင်းမပြည့်မှီ! ဟူလထန်,အရည်အချင်းမပြည့်မှီ!..”

ကျောင်းသားအနည်းငယ်က အံ့အားသင့်သွားကြကာ, အခြားသူများကလည်းနည်းပြကို ပြန်ခံမပြောကြဘဲ မေးခွန်းစမေးတာတို့ဖြစ်လာကြသည်။

ကျန်းပိုင်ရန်ဤအရာကိုမျှော်လင့်ထားပုံရသည်၊ သူ့ခေါင်းကိုမမော့ဘဲ, သူကရိုးရိုးတန်းတန်းပြောလိုက်သည်, “ဒါက ကန့်ကွက်မှုအချို့ရှိနေလည်း စိတ်မရှည်မဖြစ်ကြနဲ့၊ ငါဒါကိုအကုန်ဖတ်ပြီးမှ အသံထွက်ကြ။”

သူကနာမည်စာရင်းအားလုံးကိုအကုန်ပြီးသွားအောင်အမြန်ဖတ်လိုက်သည်၊ အဖွဲ့၁၀အတွင်းတွင်ပင် အားလုံးပေါင်း၃၈ယောက်မှ ၆ယောက်သည်အရည်အချင်းမပြည့်မှီသူများ ဖြစ်ပြီးရွေးချယ်ထားသည့်စစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ရန်အခွင့်အရေးမရှိတော့ပေ။

“မင်းတို့ထဲကတစ်ချို့တွေ ဒီဟာနဲ့ပတ်သတ်ပြီးမပျော်မရွှင်ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်, ဒါပေမယ့် ငါတစ်ခုတော့ပြောချင်တယ်၊ ဒီအပတ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ မင်းတို့အားလုံးရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတစ်ခုချင်းစီတိုင်းကို ငါရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ပြီးပြီ၊ မင်းတို့ ကျောင်းပြေးတာမပြေးတာ မင်းတို့ကောင်းကောင်းသိမှာပါ။ ဘယ်ကျောင်းသားကိုမှ ငါမှားမှာမဟုတ်ဘူး၊”

“မင်းတို့အားလုံးထဲက တစ်ချို့က ငါတို့ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်မှာ တစ်ခုခုပြောစရာရှိမယ် ဆိုတာငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကအကယ်၍ဒီရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းတို့ကကြိုးစားပြီး အခြေခံကျတဲ့လေ့ကျင့်မှုတွေတောင်မှာမှ မင်းတို့လစ်လပ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းတို့ကို ဒီနောက်က လေ့ကျင့်ရေးတွေဆီ ဆက်ခေါ်သွားစရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး၊ ရှဲ့ကျန်ရိ, မင်းဖုန်းနဲ့ကစားရတာပျော်လား?, ဟူလထန် မနက်ဖြန်ကစပြီး မင်းအခန်းထဲကိုပြန်သွားပြီးဆက်အိပ်လို့ရပြီ, လေ့ကျင့်ရေးမြေပြင်ကတစ်မှေးလောက် အိပ်ဖို့အတွက်သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး၊” သူကထိုနာမည်နှစ်ခုကို ကျပန်းညွှန်းလိုက်ကာပြောလိုက်သည်၊

အကုန်လုံးက ရုတ်တရက်ဘာကိုမှမပြောတော့ချေ၊ သူတို့ခေါင်းထဲမှာ ဘာတွေတွေးနေတယ်ဆိုတာလည်း ဘယ်သူမှမသိနိုင်ဘူး၊

“ကျန်တဲ့လူတွေအကုန်လုံး မင်းတို့စစ်ဆေးမှုကိုစမယ်၊ ငါတို့အမြန်နှုန်းစစ်ဆေးမှုနဲ့ စတင်လိုက်ရအောင်..”

စမ်းသပ်မှုကနှစ်နှာရီလောက်ကြာပေမယ့် ရလဒ်ထွက်ဖို့ကတော့ အချိန်သိပ်မယူလိုက်ရပါဘူး၊

ကိုယ်ပိုင်သားရဲတစ်ကောင်ချင်းစီရဲ့ရလဒ်တွေက အီလက်ထရောနစ်စက်ကရိယာကနေ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ကွန်ပြူတာဆီသို့တိုက်ရိုက်ပေးပို့သည်။

ရမှတ်များသည် သားရဲများ၏ မျိုးစိတ်,စွမ်းရည်နှင့်အခြားသောအရေးကြီးသည့်အချက်အလက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသော ပုံသေနည်းတစ်ခုကိုအသုံးပြု၍တွက်ချက်သည်၊ နာရီဝက်အတွင်းမှာပင် ရလဒ်တွေကထွက်ပေါ်လာသည်။

“ခေါင်းဆောင်နည်းပြချန်း, ဒါကတော့နာမည်စာရင်းပါ၊ အာလုံးပေါင်းလူ၁၃၂၀ရဲ့တွေ့ရှိမှုလိုအပ်ချက်တွေပါ။”လက်အောက်ကအရာရှိထံမှ ချန်းယွမ်နာမည်စာရင်းကိုယူလိုက်သည်၊

“အမ်, ခဏလေး,” ချန်းယွမ်ကနာမည်စာရင်းကိုယူလိုက်ပြီး မကြည့်ဘဲ သူ့နောက်က ခုံတွင်ထားလိုက်သည်၊ သူ့ရှေ့တွင် ငွေလရောင်အယ်လ်ဖာဝံပုလွေသည် အံ့ဩစရာကောင်းစွာလေဆာရောင်ခြည်ကို တဟုန်ထိုးဖြတ်ပြေးသွားသည်၊ ထိုအရာက

လျင်မြန်သောငွေရောင်မြွေတစ်ကောင်ကအခန်းတစ်ခန်းကိုဖြတ်သွားသလိုပင်။

နောက်ဆယ်မိနစ်အကြာတွင်, လေ့ကျင့်ရေးအဆုံးသတ်လိုက်သည်၊ ငွေလရောင် အယ်လ်ဖာဝံပုလွေသည် အခန်းထဲကနေလှမ်းထွက်လိုက်ပြီး, သူ့၏ငွေရောင်အမွှေး တွေကိုခါလိုက်ကာ, ဘေးဖက်တွင်ရှိနေသောမြေညီထပ်တွင်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလှဲချလိုက် သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ပြီးကာမှ, ချန်းယွမ်ကလှည့်ကာစကားပြန်လိုက်သည်၊ “ဒါဆို ၁၃၂၀ဖြစ်သွားပြီပေါ့၊ အပိုတစ်ရာ့နဲ့နှစ်ဆယ်ကကောင်းကောင်းကျော်ဖြတ်နိုင်ကြတယ်၊ သူတို့ မှာစွမ်းရည်တွေရှိတယ်, ငါတို့အလဟသမဖြစ်စေသင့်ဘူး၊ ငါလေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို တိုးချဲ့ဖို့အတွက် ဌာနချုပ်ကိုပြောလိုက်မယ်၊ကျန်တဲ့လူတွေကိုအကြောင်းကြားလိုက်ဦး။”

“ဟုတ်ကဲ့,ဆရာ” လက်အောက်အရာရှိကအလျင်အမြန်သူ့ခေါင်းကိုခေါင်းငုံကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အမြဲတမ်း, ခေါင်းဆောင်နည်းပြချန်းက အပြင်ပန်းမှာသာအေးစက်စက်ရှိပေမယ့် သူ့အတွင်းစိတ်ကတော့နွေးထွေးသည်။

နောက်ဆုံးမျှော်မှန်းထားသည်က အောင်မြင်သည့် လူအရေအတွက်အားလုံးပေါင်းက ၁၃၂၀ဖြစ်ပြီး အားလုံးပေါင်း၏လူ၁၂၀သည် မူလမျှော်မှန်းထားသည်ထက်များခဲ့သည်။

“အခုမင်းတို့က အောင်သွားပြီ, မြန်မြန်နဲ့မင်းတို့သားရဲအတွက်လိုချင်တဲ့နေရာကို စာရင်းသွင်းလိုက်တော့။ ခုကစပြီး လေ့ကျင့်ရေးကမင်းတို့လုပ်ခဲ့လိုမျိုးပျော်စရာ ကောင်းတဲ့ဂိမ်းမျိုးမဟုတ်တော့ဘူး၊ မင်းတို့သားရဲတွေအတွက်နေရာအမျိုးအစား ရွေးပြီးတဲ့အချိန် မှာ မင်းတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သားရဲကအဲ့ဒီအခန်းကဏ္ဍမှာပါဝင်နိုင်လား ,မနိုင်ဘူးလားဆိုတာကို သေချာထည့်သွင်းစဉ်းစားဖို့ သတိရကြပါ၊ မဟုတ်ရင်မင်းတို့ရဲ့ နောက်ပိုင်းလေ့ကျင့် မှုကတစ်ဝက်လောက်ဘဲကျွမ်းကျင်မှုရှိလိမ့်မယ်၊” ကျန်းပိုင်ရန်က သတိပေးသည်။

“တိုက်ခိုက်ခြင်းအမျိုးအစား” ဒါကတာ့ဇီအတွက်ကောင်းဖန်ရွေးထားသောနေရာ အမျိုးအစားဖြစ်သည်၊ ဒီရွေးချယ်မှုမှာ တုံ့ဆိုင်းနေတာဘာမှမရှိခဲ့ဘူး၊ တိုက်စစ်က ကျိန်းသေတာ့ဇီရဲ့ သန်မာမှုကိုပြသနိုင်သည်။

အဆုံးမှာတော့,တိုက်ခိုက်မှုအမျိုးအစားကိုရွေးသောသူများမှာအများဆုံးဖြစ်ခဲ့ပြီး အားလုံးပေါင်း လူ၇၀၀ကျော်ရှိသည်၊ ကျန်ရှိသည့်အနက်၅၀၀ကျော်သည် ခုခံကာကွယ်ခြင်းအမျိုး အစားကိုရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်၊တချို့ ပံ့ပိုးသူအမျိုးအစား, ကုစားသူအမျိုးအစားနှင့်ကြီးကြပ်သူအမျိုးအစားကိုရွေးချယ်သူသည် ၁၀၀အောက် နည်းသည်။

***

အပိုင်း ၄၄ လှောင်အိမ်ထဲမှာလေ့ကျင့်မယ်

“ကောင်းပြီ၊ မင်းတို့ဆုံးဖြတ်လို့ပြီးရင် မင်းတို့ရဲ့သားရဲတွေအတွက် တာဝန်ယူမှုရှိဖို့လဲ လိုတယ်။ မင်းတို့ရဲ့ရွေးချယ်မှုတွေမြဲဖို့ ငါမျှော်လင့်တယ်။”

လေ့ကျင့်ရေးပထမနေ့တွင် စစ်နည်းပြတစ်ဦးက သူ့အတွေ့အကြုံများအကြောင်း ပြောပြဖို့ ရောက်လာသည်။

နည်းပြသည် အစိမ်းရင့်ရောင် စစ်ယူနီဖောင်းနှင့် ငယ်ရွယ်ကာ အားမာန်ရှိပုံရပြီး အိတ်တစ်အိတ်ကိုကိုင်၍ လျှောက်လာသည့် သူ့ခြေလှမ်းများမှာ မြန်ဆန်လှသည်။

သူက အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့တင်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားပန်းပုများစွာကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဒီနေ့၊ ငါ စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လိုကြီးမားအောင်လုပ်ရမလဲဆိုတာကို သရုပ်ပြမယ်။” နည်းပြက လိုတိုရှင်းသာပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်ပိုင်သားရဲအမျိုးမျိုးမှာ သူတို့ရဲ့မတူညီတဲ့တိုက်ခိုက်နည်းတွေ ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ဆင်တူကြတယ်။ ဥပမာအားဖြင့်ပြောရရင် သူတို့အများစုက သူတို့ရဲ့သွား၊ အမြှီး၊ ခြေထောက်တွေနဲ့ ဦးချိုတွေကို သုံးပြီးတိုက်ခိုက်လေ့ရှိကြတယ်။”

နည်းပြစရာက ပြောနေသလိုပဲ ချက်ချင်းပင် သူ့ညာဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဓါးသဏ္ဍာန်လေးချောင်းပူးကပ်လိုက်သည်။

ဇက်!

သူ့လက်က သစ်သားပန်းပုရုပ်တစ်ခုကို ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ကျောင်းသားများမှာတော့ ထိတ်လန့်သွားကြသည်: ဆရာက ဘာလို့ ကြိုတောင်အသိမပေးဘဲ သရုပ်ပြလိုက်ရတာလဲ?

နည်းပြက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပင် သူ့လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ လပ်တော့ထဲမှ ပါဝါပွိုင့်တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။ “ဒါကတော့ နမူနာပဲ။ ငါ အချိန်ကိုက် ညာဘက်ခြမ်းကနေ တိုက်ခိုက်လိုက်၊ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ့လက်နဲ့ သစ်သားပန်းပုရုပ်တစ်ခုကို ခွဲလိုက်နိုင်တာပဲ။”

“ဆရာ၊ ဒီသစ်သားပန်းပုအာရုံလွဲနေတဲ့အချိန်မှာ ဆရာက ခွဲပစ်လိုက်တာလား?” ထန်ချန်ကျင်းက မသိစိတ်အလျောက်ထုတ်မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားများလဲ တိတ်ဆိတ်ကာ အဖြေကို စောင့်နေခဲ့ကြသည်။ နည်းပြ၏ နက်မှောင်သည့်မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားကာ၊ “ဟုတ်တယ်၊ သူသတိလွတ်နေတဲ့အချိန် ငါရိုက်လိုက်တာ။ စစ်ပွဲမှာ အားလုံးကတရားတယ်၊ မင်းတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သားရဲတွေကိုလဲ ရန်သူကို တိတ်တဆိတ်တိုက်ခိုက်ခွင့်ပြုရမယ်။”

ထို့နောက် နည်းပြက ဆက်လက်သရုပ်ပြခဲ့သည်။ သူတစ်ခုခုလုပ်လိုက်တိုင်း သစ်သားပန်းပုများမှာ လက်ဗလာနှင့် အုတ်ခဲကိုချိုးသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့သွားကြသည်။

ပါဝါပွိုင့်တွင် အချက်အလက်များစွာပါဝင်နေကာ အများစုကတော့ တိုက်ပွဲဆိုင်ရာအသိပညာများပင်ဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရာတွင် လုပ်သင့်မလုပ်သင့်သည့်အချက်များ၊ ရန်သူ၏တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာအပါအဝင် ကိုယ့်သားရဲ၏တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို တိုးပွားအောင် လုပ်နည်းများပါဝင်သည်။

တစ်ခုတည်းသောပြဿနာကတော့ သူက တစ်ချိန်တည်းနှင့် အသိပညာများစွာကို ပြောပြခဲ့တာကြောင့် ကျောင်းသားများအနေဖြင့် ထိုအရာများသည် မှန်ကန်ကြောင်း ကိုယ်တိုင်သိနားလည်ဖို့ အချိန်တစ်ခုလိုအပ်နေခြင်းပင်။

ကောင်းဖန်ကတော့ သင်ခန်းစာတစ်လျှောက်လုံး စိတ်ပါဝင်စားစွာဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဖတ်စာအုပ်ထဲတွင် မပါဝင်သည့် သူတစ်ခါမှမတွေ့ဖူးသည့် အချက်များစွာ ပါဝင်နေကာ သူလက်ရှိကြုံတွေ့နေရသည့် ပြဿနာအချို့ကိုလဲ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ဒီသင်ခန်းစာက သူ့အတွက် အသိဉာဏ်အသစ်များပေးလာခဲ့သည်။

အတန်းချိန်ပြီးသွားချိန်တွင် မုထျယ်ယင်းက ကြာစေ့လေးနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။

ကြာစေ့လေးသည် မုထျယ်ယင်းနောက်မှ နီးကပ်စွာပါလာခဲ့ပြီး သူ့ခေါင်းကတော့ ဘေးဘယ်ညာ လည်ထွက်နေပေမည့် အရင်လောက် ရှက်ရွံ့ပုံမရတော့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူလူတွေကို ခေါင်းမတ်ကာကြည့်နိုင်နေပြီ။

“ဟေ့၊ ဒါနင့်အတွက်။” မုထျယ်ယင်းက မှတ်စုထူထူတစ်အုပ်ကို ကောင်းဖန်ဆီသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ သူလဲ ထိုစာအုပ်ကို အပြာရောင်အဖုံးနှင့်စာအုပ်ဖြင့် လဲလှယ်လိုက်သည်။

ကောင်းဖန် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ မှတ်ထားသည့် အဓိကအချက်များကို အကြမ်းဖျင်းကြည့်လိုက်သည်။

ခုခံကာကွယ်သူအမျိုးအစားသားရဲများအတွက် မင်းရဲ့သားရဲဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှ အသန်မာဆုံးခုခံကာကွယ်သူတစ်ဦးမဟုတ်ခဲ့လျှင် သံဓါတ်ကတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခုခံကာကွယ်နိုင်စွမ်းထက် အမြဲပိုလို့ အရေးကြီး….

မှတ်စုများထဲတွင် ဘယ်လိုခုခံကာကွယ်ရမလဲဆိုသည်ကို ခုခံကာကွယ်ရေးသားရဲများ၏အားသာချက်များဖြင့် ဥပမာအချို့ပေးကာ ရှင်းပြထားသည်။

ကောင်းဖန် ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျေနပ်သွားကာ မုထျယ်ယင်းကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးပါပဲ။”

“မလိုပါဘူး။ အချင်းချင်း ကူညီရမှာပေါ့။” မုထျယ်ယင်းလဲ သူမလက်ထဲမှ အပြာရောင်အဖုံးဖြင့်စာအုပ်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

နေ့လည်ပိုင်းတွင်တော့ လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရေးအချိန်ဖြစ်ကာ သားရဲများစွာကိုတင်ဆောင်လာသည့် ထရပ်ကားကြီးကိုကြည့်ပြီး ကောင်းဖန် စိတ်ထဲက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒါတော်တော်ကုန်မှာပဲ။

ဒီလောက်များတဲ့သားရဲတွေကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ငွေဘယ်လောက်တောင်ကုန်ပြီး ဘယ်လောင်တောင် အားစိုက်ထုတ်ရမလဲဆိုသည်ကို သူမသိပေ။

သားရဲများကို အောက်ချပြီးနောက် အထူးပြုလုပ်ထားသည့် သံမဏိဝါယာကြိုးလှောင်အိမ်များထဲတွင် သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။ သံမဏိဝါယာကြိုးလှောင်အိမ်သည် ပျမ်းမျှအားဖြင့် မီတာ၅၀ကျယ်ကာ မီတာ၅၀ရှည်ပြီး မီတာ၅၀မြင့်ပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ထိုသို့သောလှောင်အိမ်ပေါင်း ၂၀၀ ဝန်းကျင်ရှိကာ လှောင်အိမ်တိုင်းတွင် သားရဲတစ်ကောင်စီပါရှိသည်။ ထိုသားရဲများသည် မယဉ်ပါးသေးဘဲ လှောင်အိမ်များအတွင်း စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဆက်တိုက်လျှောက်သွားနေကာ တစ်ခါတစ်ရုံ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေပြီး လှောင်အိမ်အပြင်ဘက်မှ သက်ရှိများကို ကြည့်နေသည်။

“ဒီသားရဲတွေက ငါတို့ကိုယ်ပိုင်သားရဲတွေနဲ့ တိုက်ရမှာလား?” ကောင်းဖန်အနားလေးမှာရပ်နေတဲ့ ပိန်ပါးပြီး အရပ်ရှည်တဲ့ကောင်လေးတစ်‌ယောက်က စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက်စိတ်အားထက်သန်နေသည်၊ သူကယုံကြည်ချက်ရှိရှိနဲ့ သူ့ရဲ့အမြီးသုံးချောင်းနဲ့ခွေးကိုကြည့်လိုက်တယ်၊ “ငါရဲ့ခွေးလေးကအသန်မာဆုံးဘဲ, သူကယုံချင်စရာ မကောင်းလောက်အောင်ကို ဒီကသားရဲတွေကိုရိုက်ပစ်နိုင်တယ်၊”

“မင်းရဲ့သားရဲက ခြိမ်းဘဲခြိမ်းခြောက်နေနိုင်တာ, တစ်ကြိမ်လောက်တိုက်ပွဲထဲကိုဝင်ကြည့်ပါ့လား, အဲ့ကောင်ကတုန်လှုပ်နေပြီးကြောက်နေလိမ့်မယ်၊ ငါ့ရဲ့အဝါရောင်အမြီးနဲ့ ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်ကမှ တကယ့်တိုက်ခိုက်သူအစစ်။” လူငယ်တစ်ယောက်က တော့သူ့သားရဲအတွက် အရမ်းကို ဂုဏ်မြောက်နေသည်။ သူက နူးညံ့စွာနဲ့ ခြေချောင်းသုံးချောင်းခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခြောက်လက်မခွဲရှိသောအမြီးနဲ့ ကင်းမြီးကောက်ရဲ့အဝါရောင်အခွံကိုပုတ်လိုက်သည်။

“အဓိပ္ပါယ်မရှိလိုက်တာ၊ ဒါကသာမန်အဝါရောင်အမြီးနဲ့ကင်းမြီးကောက်ဘဲ၊ မင်းက ကိုယ်တိုင်ဘုရင်ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်တောင် ထည့်လိုက်သေးတယ်, ဟုတ်တယ်မလား?” ခုနကလူက ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“ငါကိုယ်တိုင်ခေါင်းစဉ်မတပ်ပါဘူးနော်! မင်းကဘယ်လိုလုပ်ပြီးသားရဲရဲ့ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို ဟောကိန်းထုတ်နိုင်ရတာလဲ? ငါ့ကင်းမြီးကောက်က သေချာပေါက်ကိုအဝါရောင် အမြီးနဲ့ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်ဖြစ်လာမှာ!”

ခြေလက်များကိုချည်နှောင်ထားပြီး နှုတ်သီးစွတ်ထားသောသားရဲများက ထရပ်ကားများပေါ်မှ ရွေ့လျားလာကြသောအခါ ကျောင်းသားတွေကစိတ်လှုပ်ရှားစွာနှင့် စကားတွေပြောကြတော့သည်၊ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကပျားပန်းခတ်ကာ လှုပ်ရှားသွား လာနေကြသည်။

“အဖွဲ့တစ်ခုမှာ လူငါးယောက်၊ မင်းတို့ရဲ့အစမ်းလေ့ကျင့်မှုက မကြာခင်စတော့မှာနော်” ထိုအချိန်မှာဘဲ နည်းပြရဲ့အသံကထွက်လာသည်။

ပြန်ပြီးအုပ်စုတွေဖွဲ့ပြီးတဲ့နောက်, ကောင်းဖန်ရဲ့အုပ်စုနည်းပြက ကျန့်ရန်ပိုင်ဖြစ်သည်၊ သူကအခြားသောလှောင်အိမ်များကိုလည်း စောင့်ရှောက်နေသည်။

“ ကူညီမဲ့သူတစ်ယောက်လာက်?” ကျန့်ရန်ပိုင်ကမေးလိုက်သည်။

ပြိုင်ပွဲချိန်ကတကယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ကျောင်းသားတွေက ရုတ်တရက်အသံတိတ်သွားတော့သည်၊ ဘယ်သူမှသူတို့ကိုယ်ပိုင်သားရဲကို အရင်လိုမချီးမွမ်းကြတော့ဘူး။

“မင်းတို့တွေ တက်တက်ကြွကြွနဲ့ ပါဝင်နိုင်မယ်လို့မျှော်လင့်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်, ပထမဆုံးတိုက်ပွဲက အကောင်းဆုံးလေ့ကျင့်မှုတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတယ်၊ ပြိုင်ပွဲပေါင်းများစွာပြီးတဲ့အခါ လှောင်အိမ်ထဲမှာရှိတဲ့သားရဲတွေက ခုလိုမျိုး ကောင်းမွန်တဲ့ အခြေအနေမှာမရှိနိုင်တော့ဘူး, ပြီးတော့သက်ရောက်မှုကိုလည်းကြီးကြီးမားမား လျော့ချလိမ့်မယ်၊ မင်းတို့အားလုံးအခွင့်အရေးကိုအမိအရဖမ်းနိုင်ဖို့မျှော်လင့်ပါတယ်၊”

ဒါကအဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်၊ ဒါပေမယ့် ချွန်ထက်နေတဲ့စတီးဆူးတွေနဲ့တောဝက်တွေကို ကြည့်လိုက်တော့ ခြောက်‌ပေခွဲလောက်ရှည်ပြီး ၁၀ပေလောက်မြင့်တယ်, ဘယ်နဲ့ညာ တစ်ဖက်စီကကြီးမားတဲ့ တင့်ကားကြီးလိုဘဲ, ဘယ်သူမှသူတို့သားရဲသေဖို့အတွက် မလွှတ်ရဲကြဘူး။

ချွန်ထက်စတီးဆူးတောဝက်က ရူးနှမ်းစွာနဲ့လှောင်အိမ်ကို တိုက်ဖျက်နေကာ ကျယ်လောင်သည့် ဆူညံသံကိုပြုလုပ်နေသည်။

၎င်း၏နီရဲနေသောမျက်လုံးများက ရက်စက်မှုတွေနဲ့ပြည့်နေပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေများကိုမှုတ်ထုတ်နေသည်။

သူကဘယ်တော့မှမငြီးငွေ့သလိုမျိုး လှောင်အိမ်ကို ဆက်ဖျက်နေသည်၊ အနက်ရောင် ကျောရိုးတွေကဆူးချွန်တွေလိုထွက်နေပြီး သံချွန်အပ်ကြီးများနှင့်တောင်တူသည်။

“ဆရာ, ကျွန်တော့်ကိုသားရဲပြောင်းပေးလို့ရလား?” ကျောင်းသားကတုံ့ဆိုင်းစွာနှင့် သူ့နောက်မှာရှိတဲ့တခြားလှောင်အိမ်ကို ညွှန်ပြကာမေးလိုက်သည်။ ထိုလှောင်အိမ် ထဲတွင် သွေးနီခွေးရိုင်းကရပ်နေပြီး, သူ့ရဲ့အသားကသေချာစူးစိုက်ကြည့်လျှင် ၎င်း၏ အမွှေးမရှိဘဲသန်မာသောကြွက်သားများကို လေထဲတွင်မြင်သာအောင်ပြထားသည်။

၎င်းကတိရိစ္ဆာန်ရုံကနေလွှတ်လာတာ ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုအကောင်ကလည်းကြောက်ဖို့ကောင်းပြီး သူ့အရွယ်အစားက သိပ်တော့မကြီး, ခြောက်ပေခွဲလောက်သာရှည်ပြီး သုံးပေလောက်သာမြင့်သည်၊ သားရဲအများကြီးနှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းမှအပသိပ်ပြီးအကျိုးဝင်ပုံမပေါ်ပေ။

[မကောင်းဆိုးဝါးအမည်]-စတီးချွန်တောဝက်

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်]-အဆင့်၈

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်အတန်း]-သာမန်

[မကောင်းဆိုးဝါးအခြေအနေ]-မပြင်းထန်သောဒဏ်ရာရ( ခြိမ်းခြောက်နေ)

...

[မကောင်းဆိုးဝါးအမည်]-မွှေးပြောင်သွေးနီခွေးရိုင်း

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်]-အဆင့်၁၀

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်အတန်း]-အထူးအဆင့်

[မကောင်းဆိုးဝါးအခြေအနေ]-အတော်အသင့်ဒဏ်ရာရ(နိုးနိုးကြားကြားရှိနေ)

မမျှော်လင့်စွာဘဲ ထိုရုပ်ဆိုးတဲ့ခွေးရိုင်းက အထူးအဆင့်သားရဲဖြစ်နေသည်။

ဖြည့်စွက်ချက်အရ ၎င်းကဒဏ်ရာရနေပြီးရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့်သားရဲဖြစ်သည်။

စတီးချွန်တောဝက်နဲ့မတူဘဲ မွှေးပြောင်သွေးနီခွေးရိုင်းက လှောင်အိမ်ရဲ့အလယ်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာလှဲနေပြီး သူ့ရဲ့ဒဏ်ရာကိုလျှာဖြင့်ယှက်နေသည်။