အခန်း (၁၀၅-၁၀၈)

အပိုင်း ၁၀၅ သဲသားရဲ

ကောင်းဖန် တိတ်တဆိတ်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သဲသားရဲ၏အခြေအနေသည် မတည်ငြိမ်ဘဲ အထူးသဖြင့် အခု သုတေသီဖြတ်ထုတ်လိုက်သည့် ‘အသားပိုင်း’လေးဆို ပိုဆိုးသည်။ ၎င်းက ဒေါကထွက်နေပုံတောင်ပေါက်နေသည်။

ဒါကြောင့် သုတေသီကိုတိုက်ခိုက်ခြင်းက ကျိုးကြောင်းသင့်သည်။ ပြောရရင် ရိုးသားကြိုးစားဖိုးသခွားတွေတောင်မှ တစ်ခါတလေ ဒေါသထွက်တတ်ကြတာပဲ။ ဒီလိုတောရိုင်းထဲက မယဉ်ပါးတဲ့သားရဲတစ်ကောင်ဆီကနေ ဘာတွေများမျှော်လင့်နေကြတာလဲ?

[မကောင်းဆိုးဝါးအမည်] : သဲသားရဲ

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်] : အဆင့်၅

[မကောင်းဆိုးဝါး အခြေအနေ] : ဒဏ်ရာအပျော့စားရရှိ (ဒေါသထွက်)

[မကောင်းဆိုးဝါး စွမ်းရည်] : သဲ

[မကောင်းဆိုးဝါး၏ အားနည်းချက်များ] : ၁၊ ရေခဲ ၂၊ ၎င်း၏ကိုယ်ထည်အတွင်းရှိ သဲအမြုတေပျက်စီးခြင်း ၃၊ သားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဝက်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ခွန်အားစိတ်အပိုင်းမှာ လျော့သွားမည်။ ဖြတ်လိုက်သည့်အပိုင်းကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလျင်အမြန်ပြန်လည်စုပ်ယူသွားနိုင်သော်လည်း ခွန်အားကို ပြန်စုပ်ယူဖို့တော့ အချိန်လိုအပ်သည်။

“ဒီသားရဲရဲ့ အားနည်းချက်က ဘာများဖြစ်မလဲ? ဓါးနဲ့ခုတ်တာနဲ့ ဓါးနဲ့ထိုးဖောက်တာတွေက ထိရောက်မှုမရှိဘူး။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုအတွက်တော့ သူ့ရဲ့ခုခံအားက သန်မာလွန်းတယ်။” ဒါရိုက်တာချန်းက တစ်ကိုယ်တည်းရေရွတ်လို့နေသည်။

အခုလေးတင်ပဲ သူက စမ်းသပ်ဖို့အတွက် သဲသားရဲကိုတစ်ဝက်လောက်ဖြတ်ကာ တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်း ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပြန်လည်ပေါင်းစည်းသွားသည်ကို ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ဆိုလိုတာကတော့ ဗုံးတွေက သဲသားရဲများကို သတ်ဖို့မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာပင်။

ကျည်ဖြည့်ရသည့်လက်နက်များနှင့်ဆိုလျှင်လဲ ထိရောက်မှုမရှိနိုင်ပေ။ ကျည်များသည် ထိတွေ့သွားသည့်အရာကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေသည့် သဘောတရားရှိပြီး ထိုလက်နက်ကိုသုံးကာ သဲသားရဲကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ပုဆိန်နှင့်ခုတ်ခြင်းထက်တော့ ရလဒ်ဆိုးပေဦးမည်။

“ဒီလိုသားရဲအမျိုးအစားတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ဒြပ်စင်အမျိုးအစားတိုက်ခိုက်မှုကို စမ်းသုံးကြည့်လို့ရမလားပဲ? ရေဒြပ်စင်ကိုစမ်းသုံးကြည့်ချင်လား?” ကောင်းဖန်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒါရိုက်တာချန်းလဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ သဲသားရဲပေါ်သို့ ဘေစင်မှရေများလောင်းချလိုက်တော့သည်။

ပထမတော့ သဲသားရဲမှာ ကျင့်သားမရဖြစ်နေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးက စေးကပ်ကာ ပျော့ခွေလာပြီး နေရအလွန်မသက်မသာဖြစ်ကာ ရုန်းကန်နေတာကြောင့် ရေများကို ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပိုလို့စိမ့်ဝင်အောင်လုပ်လိုက်သလိုသာဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း ရေသည် ၎င်းကိုမပျက်စီးသွားစေဘဲ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ နှေးကွေးသွားစေခြင်းဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သဲမှုန်များသည် ရေကိုစွန့်ထုတ်ပေးနေတာကြောင့် ရေနှင့်ထိတွေ့သွားသည့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများက မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပြန်လည်ပေါ့ပါးလာခဲ့သည်။

၎င်းက ဒါရိုက်တာချန်းကိုတောင် ခက်ထန်သည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်သေးသည်။

ဒါရိုက်တာချန်းကတော့ အလွန်အေးဆေးနေကာ၊ “ရေက သူ့ကိုဘာမှပျက်စီးသွားစေပုံမရဘူး၊ ဒါပေမယ့် သဲသားရဲက ရေကိုမုန်းတာတော့ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ အမြင့်ဆုံးအပူချိန်စမ်းသပ်နည်းကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်။”

နောက်တစ်ဆင့်မှာတော့ အပူချိန်အမြင့်ဆုံးရှိသည့်မီးတောက်များ၊ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းများ၊ အပူချိန်နိမ့်ရေခဲနှင့် စမ်းသပ်မှုနည်းလမ်းမှန်သမျှကိုသုံးကာ သဲသားရဲကို စမ်းသပ်ခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍များ ထောက်ပံ့ပစ္စည်းနည်းပါးမှုကြောင့်သာမဟုတ်ရင် ဒါရိုက်တာချန်းတစ်ယောက် ဟိုက်ဒရောလစ်ဖိနှိပ်မှုကိုပါ သုံးဦးမလားလို့တောင် ကောင်းဖန် သံသယဝင်လာမိတော့သည်။

အဆုံးမှာတော့ သဲသားရဲက အပူချိန်မြင့်မီးတောက်ကို တက်ကြွမှုအပြည့်ဖြင့်တုံ့ပြန်ကာ လျှပ်စီးသည်တော့ ထိရောက်မှုကိုမရှိပေ။ ဒါပေမယ့် အပူချိန်နိမ့်ကျသည့်စမ်းသပ်မှုမှာတော့ သိသိသာသာဆိုးကျိုးများရှိနေသည်။

အပူချိန်နိမ့်ကျလာပြီးနောက်တွင် သဲသားရဲက လှုပ်ရှားချင်ပုံမရတော့ပေ။ အပူချိန်က သုညဒီဂရီသို့ကျဆင်းသွားချိန်မှာတော့ သဲသားရဲ၏လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသိသာသာကို နှေးကွေးသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ကောင်းဖန်က နောက်ဆက်တွဲစမ်းသပ်မှုများကို ဆက်တိုက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

အချက်အလက်ပြဇယားတွင်ပြထားသော သဲအမြုတေရှိသည့်နေရာကို ကောင်းဖန် ရှာမတွေ့သေးပေ။ ဒါကြောင့် စမ်းသပ်မှုလုပ်နေစဉ်အတွင်း သဲသားရဲ၏နေရာတိုင်းကို သံချွန်တစ်ခုနှင့် လိုက်ကြည့်နေရသည်။ ထို့အပြင် သဲအမြုတေကို ဖောက်ဝင်သွားဖို့လဲ မျှော်လို့နေမိသည်။

ဒီနည်းနဲ့ဆိုလျှင် သဲသားရဲသေသွားတာ ဒါမှမဟုတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ဒဏ်ရာရသွားသည်နှင့် သဲသားရဲ၏အားနည်းချက်က သဲအမြုတေဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ပြောလို့ရမည့် ခိုင်လုံသောအကြောင်းပြချက်ရှိသွားပေမည်။ ကောင်းဖန်သာ ချက်ချင်းထပြီး သဲသားရဲ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သဲအမြုတေလိုမျိုးတစ်စုံတစ်ခုရှိလားနှင့် ၎င်းကို အားနည်းချက်ဖြစ်လောက်၍ အာရုံစိုက်သင့်သည်ဟု ပြောလိုက်လျှင် တခြားလူများ၏ဉာဏ်ရည်ကိုရှုတ်ချလွန်းသလိုဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ကံမကောင်းစွာဘဲ နေ့တစ်ဝက်လောက် အချိ်နဖြုန်းကာ သဲသားရဲကို သံချွန်နဲ့လိုက်ဖောက်နေတာတောင်မှ သဲအမြုတေ၏အပေါ်ယံကိုရောက်ဖို့တောင် မနီးစပ်ခဲ့ပေ။ ထိုအစားသဲသားရဲ၏ဒေါသအဟုန်ကိုသာ ပိုတိုးလာစေသည်။

ဒါကဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး! သူကသဲသားရဲရဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကိုနှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ဖြတ် ကျော်ပြီးသွားပြီ၊ သူမထိရသေးတဲ့တစ်ခုသောနေရာကအလယ်ပိုင်းပဲကျန်တော့သည်။

ကောင်းဖန်သည် သဲသားရဲ၏ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအားမသင်္ကာစွာကြည့်လိုက်ပြီး မသင်္ကာစွာနှင့်တို့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းကစူးရှသောအော်သံကိုပြုလုပ်လိုက်သည်၊

ထိုအော်သံကနောက်ဆုံးတွင်သဲသားရဲ၏ဒေါသထွက်နေသောဘားနှင့်ထိမိလိုက်သည်၊ ၎င်းကရူးသွပ်စွာနှင့်စတင်လှုပ်ရှားလာပြီးသူကရှုံ့မဲ့နေကာစူးစိုက်စွာနှင့်ကောင်းဖန်ကို ကြည့်နေသည်၊

ဒါကဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး၊ အခြားရှင်းပြချက်တစ်ခုမှာသဲသားရဲသည်၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းအူကိုသူ၏အလိုအတိုင်းရွေ့လျားနိုင်သည်ဆိုတာဖြစ်နိုင်သည်၊ နောက်ဆုံးတော့ ၎င်းကသဲဖြင့်ပြုလုပ်ထားခြင်းပင်ဖြစ်သည်၊ ၎င်းကသူ၏ကိုယ်တွင်းအူများကို တစ်ကြိမ် လောက်ရွေ့လျားရန်ဤမျှပင်ခက်ခဲနေဖို့မလိုပေ။

နောက်ဆုံး, သူသည်စမ်းသပ်မှုတွင်အကျိုးရှိသောရလဒ်များထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုသိသွားသဖြင့် ဒါရိုက်တာချန်းသည်စမ်းသပ်မှုကိုအဆုံးသတ်ရန်လက်ကိုဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်၊

“ကောင်းပြီ, မင်းအရင်ပြန်နှင့်၊ အစိုးရကနေမင်းရဲ့အကောင့်ထဲကိုဆုငွေလွှဲတာရောက် ဖို့အများဆုံးနှစ်ရက်လောက်ဘဲကြာလိမ့်မယ်။”

ဒါဘဲလား? ကောင်းဖန်တွေးလိုက်သည်၊ သူကသဲသားရဲရဲ့အားနည်းချက်ကိုတောင် မတင်ပြရသေးဘူးလေ၊

ကောင်းဖန်အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့သွားသည်၊ သူလျှောက်ခဲ့တဲ့ခြေလှမ်းတိုင်းကိုသုံးခါ ပြန်ကြည့်နေသည်, သူကငွေကိုလိမ်ယူမိသည်ဟုခံစားနေရသည်။

“ဆရာ, သူပြန်လာလာမလာလာကျွန်တော်တို့ကကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင်ဒီစစ်ဆေးမှုကိုအပြီးသတ်နိုင်တယ်…” ဝမ်လေးကအနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်။

ဒါရိုက်တာချန်းကသူ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီးပြောလိုက်သည်, “ ဘာကိုမေးသင့်လည်း, ဘာကိုမမေးသင့်ဘူးလဲဆိုတာမင်းသိသင့်တယ်”

ဝမ်လေးကသူ့ပါးစပ်ကိုပိတ်လိုက်တော့သည်၊

...

ကောင်းဖန်ကတံခါးဖွင့်ရန်သူ့သော့ကိုထုတ်လိုက်ပြီးတံခါးရှေ့တွင်ရပ်နေသည်၊ ရုတ်တရက် ဘန်း*ဟူ၍ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူတံခါးကဖြေးညင်းစွာပွင့် သွားတော့သည်။

တံခါး၏အနောက်ဘက်တွင်အဝါရောင်လက်သည်းတန်းလန်းပေါ်လာသည်၊ ပြီးနောက်တံခါးကြားထဲမှကြီးမားသောခေါင်းတစ်လုံးကထွက်ပေါ်လာတော့သည်၊ တောက်ပနေသောရွှေရောင်နှုတ်ခမ်းမွှေးနှစ်ချောင်းနှင့်အတူ တောက်ပနေသော မျက်လုံးအစုံကထွက်ပြူလာတော့သည်။

ဒီကောင်ဘယ်လိုတံခါးဖွင့်ရမလဲဆိုတာသိသွားတာလား?! ကောင်းဖန်ကတွေးလိုက်မိ ကာအံ့ဩသွားတော့သည်၊

ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြစ်နေသောတာ့ဇီကသတိထား၍တွားသွားလာပြီးသူ၏သခင်ကို နှစ်ကြိမ်လှည့်ပတ်နေသည်၊ စားစရာဘာမှမရှိဘူးဆိုတာကိုရှာတွေ့သည်နှင့်,၎င်းကပို၍ နီးကပ်စွာလှုပ်ရှားလာပြီး ကောင်းဖန်၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပွတ်တိုက်နေတော့သည်။

ရုတ်တရက်, တာ့ဇီခေါင်းပေါ်ကဦးမျှင်နှစ်ချောင်းကဖြောင့်တန်းသွားပြီး ၎င်းကသူ၏ သခင်ကိုစူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူကသူ့သခင်၏ခန္ဓာကိုယ်ထံမှတခြားသောသားရဲတစ်ကောင်၏အနံ့ကိုသတိထားမိ လိုက်သည်၊

တာ့ဇီကချက်ချင်းပင်အိမ်ထဲသို့ခေါ်လိုက်သည်၊ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင်, လှေကားထစ်များထံမှဆူညံသံများထွက်လာတော့သည်၊

ဆီလီသည်အိမ်ထဲမှအမြန်ပင်ပြေးထွက်လာပြီးကောင်းဖန်၏ခေါင်းပေါ်တွင်ဖတ်*ဟူ သောအသံနှင့်အတူနေရာယူလိုက်သည်၊ အရမ်းကြီး ကြီးလည်းမကြီးဘူး သေးလည်းသေးမနေဘူး,ဒီဟာက ကောင်းတဲ့အရွယ်အစားတစ်ခုဘဲ၊ ညီညီညာညာ မရှိသောအရောင်နှင့်အဆီပြန်နေသကဲ့သို့အရောင်ကတောက်ပနေသည်၊ ၎င်းကကောင်းမွန်သည့်ဦးထုပ်တစ်လုံးပင်!

ဘေးအိမ်ကဦးလေးလျိုကဆူညံနေသောအသံများကိုကြားလိုက်သောကြောင့်သူ့တံခါး ကိုဖွင့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက်သူသည်လှေကားထိပ်တွင်ရပ်နေရင်းဖရဲရောင်မြစိမ်း ဦးထုပ်ကိုဆောင်းထားသောကောင်းဖန်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

“အိုက်ယိုး…” ဦးလေးလျိုကလျင်လျင်မြန်မြန်ပင်သူ၏မျက်လုံးကိုဖုံးအုပ်လိုက်သည်၊ ဒါကတကယ်ကိုအကျင့်ပျက်တဲ့မြင်ကွင်းဘဲ။

အိမ်ထဲတွင်ဦးလေးလျိုကအလေးအနက်ကိုစဉ်းစားနေသည်၊ ကောင်လေးကောင်းဖန် တစ်ခုခုများမှားနေသလား?

သည်းမခံနိုင်တဲ့ကိစ္စတစ်ခုခုသူ့ဆီမှာဖြစ်ပျက်ခဲ့လောက်သည်၊

ဦးလေးလျိုကထိုအရာများကိုဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသောလူဖြစ်သည်၊ လူငယ်တွေကသူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာစိတ်ဒဏ်ရာတစ်ခုရပြီးရင် သူ့တို့အတွက်နားလည်နိုင်ဖို့နှင့်နှစ်သိမ့်နိုင်ဖို့အတွက်တစ်ခုခုလိုအပ်သည်၊

ဦးလေးလျိုကတံခါးကိုထပ်၍ဖွင့်လိုက်သည်၊

ခဏလောက်တိတ်ဆိတ်နေပြီးတစ်ခဏတွင်ဦးလေးလျိုကကောင်းဖန်ကိုပြောလိုက် သည်, “မင်းဝမ်းနည်းနေတာ, ငါနားလည်ပါတယ်”

ကောင်းဖန်ကဘာမှတွေးမနေသလိုဘာမှလည်းမပြောပေ, ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ, ဦးလေးလျို?

သူအမှားလုပ်မိသည်ကိုသိသွားသောအခါ ဦးလေးလျိုကအနည်းငယ်ကို့ယို့ကားရား ဖြစ်သွားသည်၊ သူကနှစ်ကြိမ်မျှချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပင်တံခါးကို ပိတ်သွားတော့သည်၊

ကောင်းဖန်ကအံ့ဩသွားတော့သည်၊ဦးလေးလျိုတံခါးပိတ်လိုက်ဖွင့်လိုက်လုပ်နေတာ ဘာကိုပြောချင်တာတုန်း?

ဒမ်ဘီကအိမ်ထဲမှလမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး ယင်ဓာတ်သစ်ကတိုးကိုကောင်းဖန်ဆီသို့ ကမ်းပေးသည်က , သူ၏သူဌေးကိုစီးကရက်ကမ်းပေးသောပုံဖြင့်ပေးလိုက်သည်။

ကောင်းဖန်ရီရမလားငိုရမလားပင်မသိတော့ပေ၊ “မင်းတို့ကောင်တွေ ဘာလုပ်နေကြ တာလဲ?”

အိမ်ထဲသို့ဝင်လာပြီးနောက်, ကောင်းဖန်နောက်ဆုံးတွင်သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်၊ သူကကောင်းဖန်ဦးထုပ်ဆောင်းပြီးတံခါးတွင်ရပ်နေတာကိုမြင်တော့အံ့ဩသွားခြင်းဖြစ် သည်၊ ဦးလေးလျိုကပါးစပ်မဖွာတတ်သောကြောင့် ထိုအရာကိုဦးလေးလျိုမြင်လိုက် တာအဆင်ပြေပါသည်၊ အကယ်၍ အတင်းပြောတတ်သောအန်တီတစ်ယောက်ကသာ ထိုအရာကိုတွေ့လိုက်လျှင်, “အစိမ်းရောင်, တကယ်, အရပ်ရှည်ရှည်” စသောနာမည် ပြောင်များကရက်အနည်းငယ်အတွင်းတွင်လူနေအိမ်ဧရိယာတစ်ခုလုံးပျံ့နှံ့သွားမည် သာဖြစ်သည်၊

ကောင်းဖန်သည်ဒမ်ဘီကိုချက်ချင်းအိမ်ထဲသို့တွန်းပို့လိုက်ပြီးသူ၏ခေါင်းပေါ်မှ “ဦးထုပ်”ကိုဖယ်ရှားနိုင်ဖို့အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားတော့သည်၊ ဆီလီကကောင်းဖန်၏ ဆံပင်မွှေးများကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည်၊ သူ၏အသက်ကထိုပေါ်တွင်မူတည်နေသလို ၎င်း၏ဆုပ်ကိုင်မှုကိုလျော့သွားစေမည်မဟုတ်ပေ။

***

အပိုင်း ၁၀၆ စာမေးပွဲမတိုင်ခင်

ကောင်းဖန်တော်တော်လေး ကြိုးစားပြီးကာမှ နောက်ဆုံးမှာတော့ မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသည့် ကိုယ်ပိုင်သားရဲအနည်းငယ်ကို စိတ်သက်သာရာရအောင် လုပ်နိုင်သွားတော့သည်။ နောက်တော့မှ တာ့ဇီနှင့် ဒမ်ဘီတို့က သူတို့တစ်ခါမှမမြင်ဖူးသည့် သဲသားရဲ၏အနံ့ကြောင့် ဒေါသထွက်နေကြမှန်းကို သူသဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သဲသားရဲသာ တာ့ဇီရှေ့မှာ ရပ်နေပါက ၎င်းမှာ သုံးစက္ကန့်တောင်အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလားဟုပင် ကောင်းဖန် သံသယဝင်လာမိတော့သည်။

ကောင်းဖန် သူ့နဖူးမှချွေးများကို လက်ဖြင့်သုတ်လိုက်မိသည်။ ကိုယ်ပိုင်သားရဲတွေက လူတွေနဲ့အရမ်းရင်းနှီးလွန်းမှန်း ဘာကြောင့်များ သူတစ်ခါမှသတိမထားခဲ့မိရတာလဲ? ဒါပေမယ့်လဲ သူတို့အလွန်အကျွံရင်းနှီးကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းခင်တွယ်နေရင်တောင် ကောင်းဖန်ကတော့ ပျော်မိမှာပင်။

ထို့နောက် ကောင်းဖန် မီးဖိုခန်းထဲသို့ဝင်ကာ ကိုယ်ပိုင်သားရဲလေးများအတွက် အရသာရှိသည့်အစာများပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ဒီလိုမှပဲ ထိုကောင်လေးများ၏ဒေါသကို ဖြေဖျောက်နိုင်တော့သည်။

ကောင်းဖန် ဆိုဖာတွင် ထိုင်ကာ တီဗီကိုဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလေးများချန်နယ်ကိုပြောင်းလိုက်ပြီး ထိုလိုင်းတွင် “စတုရန်းကလေးငယ်များ”ဆိုသည့် ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အစီအစဉ်တစ်ခုထုတ်လွှင့်နေခဲ့သည်။

ကိုယ်ပိုင်သားရဲလေးများကလဲ ဧည့်ခန်းထဲတွင်ထိုင်ကာ ပျော်ပျော်ပါးပါးတီဗီကြည့်နေကြသည်။ သူတို့ကြည့်နေသည့်အရာက သူတို့နားလည်နိုင်လားဆိုသည်ကိုတော့ ဘယ်သူမှမသိနိုင်ပေ။

ကောင်းဖန် အခန်းထဲပြန်ဝင်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကောက်ကိုင်ကာ စတင်ဖတ်ရှုခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့အိပ်ခန်းတံခါးကို တစ်စုံတစ်ခုခေါက်လိုက်သံကိုကြားလိုက်ရသည်။ ကောင်းဖန် မတုံ့ပြန်ရသေးခင်မှာဘဲ တာ့ဇီက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ရင်းနှီးနေဟန်ဖြင့် တံခါးကိုဖွင့်ကာ အခန်းထဲသို့တွားသွားလို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်း၏ပါးစပ်ထဲမှာတော့ အသံမြည်နေစဲဖုန်းတစ်လုံးကိုလဲ ကိုက်လာသေးသည်။

ကောင်းဖန် ဖုန်းကိုယူလိုက်သည်နှင့် တာ့ဇီက ကလေးတစ်ယောက်လိုပင် အိပ်ခန်းထဲမှထွက်သွားကာ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကာတွန်းကားပြန်သွားကြည့်နေတော့သည်။

အရင်တံခါးပိတ်သွားသည့် အဖြစ်အပျက်ကစလို့ တာ့ဇီက တံခါးဖွင့်ခြင်းကို နတ်ဘုရားအဆင့်ထိကျွမ်းကျင်အောင် ကြိုးစားပမ်းစားလေ့ကျင့်ထားမှန်း ကောင်းဖန်လဲ သိသွားရသည်။

သူဖုန်းပြန်ဖြေလိုက်သည်နှင့်၊ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်ကအတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ငါ့ညီမက နင့်ကို တစ်နပ်လောက်ဝယ်ကျွေးချင်နေတယ်။ နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် နင်အားလား?” ဖုန်းတစ်ဖက်မှ မုထျယ်ယင်း၏အသံကျယ်ကျယ်က ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ငါအားလား? ကောင်းဖန် လေးလေးနက်နက်ကိုတွေးနေတော့သည်။ သူပုံမှန်အတန်းချိန်တက်ဖို့လိုကာ အားလပ်ချိန်မှာတော့ ဖောက်သည်များနှင့်တွေ့ရန် စတူဒီယိုသို့ပုံမှန်အားဖြင့် သွားလေ့ရှိသည်။

“ငါ့ကိုဝယ်ကျွေးဖို့မလိုပါဘူး။ ကိစ္စကြီးမှမဟုတ်တာ။ ငါအခုနောက်ပိုင်း နည်းနည်းအလုပ်များလို့။ ငါအချိန်ရတဲ့ တစ်ချိန်ချိန်ကျမှ ပြောကြတာပေါ့။”

ကောင်းဖန်၏ တကယ့်ဆိုလိုရင်းအဓိပ္ပါယ်ကိုနားလည်သည့် မုထျယ်ယင်းကလဲ “ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ငါသူ့ကိုပြန်ပြောလိုက်မယ်။ ဒါနဲ့၊ နေ့လည်က ဘက်စ်ကားပေါ်က မုန်းစရာအကောင်တွေ နင့်ကိုဆက်ပြီးလာရှုပ်သေးလား?”

ဒမ်ဘီ၏ခွန်အားကို သူမမျက်မြင်တွေ့ဖူးထားတာကြောင့် ကောင်းဖန် တစ်ခုခုဖြစ်မည်ကို မစိုးရိမ်မိပေ။ ကောင်းဖန်ကသာ ထိုလူတစ်စုကို ဆေးရုံအရောက်ပို့လိုက်မည်ကိုသာ သူမစိုးရိမ်မိခြင်းဖြစ်သည်။

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒီနေ့လည်ပြဿနာမတက်ဘူး။ ငါတို့ကျောင်းသားတွေကြားက ရင်းနှီးမှုအရပညာဖလှယ်မှုလေးပါ။ တော်တော်လေးပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်။” ကောင်းဖန် ရယ်မောကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါပြီ…” မုထျယ်ယင်း အခိုက်အတန့်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးကာမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ နှစ်ယောက်သား ဘာမှဆက်ပြောစရာအကြောင်းမရှိတော့တာကြောင့် နေရခက်စွာဖုန်းချလိုက်ကြတော့သည်။

“ဖုန်းထဲကကောင်လေးက ဘယ်သူတုန်း?” မုထျယ်ယင်း၏ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်ထိုင်နေသည့် အနက်ရောင်တီရှပ်နှင့်လူငယ်က ပုံမှန်လိုထင်ရအောင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့်မေးလိုက်သည်။ ထိုလူငယ်၏မျက်ခုံးမှာ တစ်ယောက်ယောက်က စုတ်တံနှင့်ရေးဆွဲထားသလိုထင်ရသည့် ထူထဲသည့်မျက်ခုံးတစ်စုံရှိသည်။ သူ့ရဲ့ဆံပင်တိုတိုကိုလဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ရိပ်ထားသေးသည်။

“ကျောင်းက အတန်းဖော်ပါ။ နင့်ကိုမပြောထားဘူးလား? ချိုင့်ဝှမ်းလေ့ကျင့်ရေးမှာ ငါ့အသက်ကိုကယ်ပေးပြီး ချင်လွမ်နဲ့ချင်ယန်တို့ကိုပါ ဘေးကင်းကင်းခေါ်လာပေးတယ်ဆိုတဲ့သူလေ။” မူထျယ်ယင်းက သူမနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်တွင်ထိုင်နေသည့် ကောင်လေးကို စိုက်ကြည့်ကာပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမအစ်ကို ဘာတွေတွေးနေလဲ သိနေပေမည့် သူမနှင့်ကောင်းဖန်ကြား အဲ့လိုအခြေအနေမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာတဲ့လဲ?

ညီမဖြစ်သူ ဒေါသဖြစ်ကာ ထထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ဆိုဖာပေါ်မှလူငယ်လဲ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ သူ့ဆံပင်ကိုသပ်လိုက်ပြီး အတွေးပွားနေတော့သည်။ အဲ့ကလေးက…. အစောကတစ်ယောက်ပဲလား? ရဲဌာနက မော်ကွန်းတိုက်ကိုသွားပြီး ဒီကလေးရဲ့အချက်အလက်တွေကို ငါသွားစစ်ကြည့်လိုက်သင့်လား?

တခြားလူတွေ သူ့ကိုဘယ်လိုမြင်တယ် ၊ သူ့ကိုဘယ်လိုတွေးတယ်ဆိုတာက အရေးမကြီးပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူငယ်၏နက်ရှိုင်းလှသည့်နှလုံးသားတစ်နေရာမှာတော့ သူ့ညီမသည်သာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှာ ချစ်စရာအကောင်းဆုံးပင်!

ဒါကတော့ အထူးသဖြင့် အစ်ကိုများတွင်သာရှိတတ်သည့် ယုတ္တိမတန်သော အတွေးကြီးပင်ဖြစ်သည်။

တချို့လူငယ်များတွေက သူ့ညီမကို ချဉ်းကပ်တတ်ကြသည်။ တစ်နည်းပြောရရင်တော့ သတိထားရမယ့်အချိန်ရောက်နေပေပြီ၊ မဟုတ်လို့ကတော့ သူ့အိမ်ကပန်းကလေးကို တစ်ခြားတစ်ယောက် ခူးပြေးသွားပေလိမ့်မည်။

သူ့ညီမလေးဆိုတာက ယောက်ျားလေးသူငယ်ချင်း တစ်ခါမှမထားဖူးသူဖြစ်ကာ အခုကတော့ ရှားရှားပါးပါးအခြေအနေပင်။

……

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင်တစ်လက ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်၊ သားရဲလေ့ကျင့်သူကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲမတိုင်မီ တစ်လသာကျန်တော့သည်။ ယဉ်ကျေးမှုကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲသည်လည်း နှစ်လသာကျန်သောကြောင့်နီးကပ်နေပြီဖြစ်သည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျောင်းအတွင်းရှိလေထုသည် ပိုပြီးစိုးရိမ်မှုတို့နှင့်အတူ ဖြတ်ကျော်နေကြသည်။ သူတို့ကသာမန်စာမေးပွဲဖြေသူတွေဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် သားရဲလေ့ကျင့်သူအရာရှိလောင်းစာမေးပွဲအတွက်ဘဲဖြစ်ဖြစ် စိုးရိမ်စိတ်တို့ဖြင့်အလုပ် ရှုပ်နေသောကျောင်းသားများကို နေရာတိုင်းတွင်တွေ့နိုင်သည်။

ကျောင်းတံခါးရှေ့တွင်အဖြူရောင်စာလုံးများနှင့်အနီရောင်ဘုတ်ချိတ်ဆွဲထားသည်။

“ပုဆိန်ကိုချိုးပြီး နေဝင်ရီတရောမှအာရုဏ်ဦးအထိတိုက်ခိုက်ရန် လှေကိုမြှုပ်နှံလိုက်ပါ, နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ကြံကြံခံကာတိုက်ခိုက်လိုက်ပါ, နောင်တရလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းသေချာသည်။”

ကောင်းဖန်ကခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီးကဗျာနှစ်ကြောင်းကိုကြည့်လိုက်သည်။ သူကညည်းညူမိတော့သည်၊ ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲရာသီပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ။

“သွားကြစို့” ကောင်းဖန်ကသူ၏ထိုင်ခုံအောက်တွင်ရှိသောအစင်းလေးကိုပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လေ့ကျင့်ရေးကာလအတွင်းတွင်, အစင်းလေးသည်ဖက်တီးပင့်ကူခေါင်းစဉ်ကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်နိုင်လိုက်သည်။ ၎င်းကခြောက်ပေရှည်ပြီး, ၁၆ပေအချင်းရှိကာ အစင်းလေးသည် အချို့သောဝေါယာဉ်များထက်ပင်ကြီးသည်။

၎င်း၏ချွန်ထက်သောပင့်ကူလက်သည်းများသည် မြေပြင်ကိုမှော်တုတ်ဖြင့်ထိုးဖောက်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေပြီး, ၎င်း၏ဦးခေါင်းရှေ့တွင်အလွန်ကြီးမားသောဒိုင်းနှစ်ခုရှိသည်။ လမ်းပေါ်ရှိလူများအားလုံးက၎င်း၏လမ်းမဖယ်ရှားသွားကြသည်။

ကောင်းဖန်ကိုမနှစ်သက်စေသောတစ်ခုတည်းသောအရာမှာ အစင်းကောင်က ဘေးတိုက်သွားရခြင်းကိုကြွေဆင်းနေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်အခြားသူများကို တည့်တည့်ပင်မကြည့်ပေ, ထို့ကြောင့်ရယ်စရာပုံစံလမ်းလျှောက်နေသောအနိုင်ကျင့်သူ တစ်ဦးနှင့်တူနေသည်၊

သူတို့လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဂိတ်သို့ရောက်သောအခါ,နောက်ထပ်ကဗျာစာကြောင်းများကို လေ့ကျင့်ရေးဂိတ်ရှေ့တွင်ထပ်တွေ့ရပြန်သည်။

ကောင်းဖန်ကသူ့ခေါင်းကိုမြှင့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာနှင့်ကဗျာစာကြောင်းကိုဖတ်လိုက်သည်။

“ဖြေဆိုသူများ, အကယ်၍မင်းတို့ဟာစာမေးပွဲမှာကောင်းကောင်းမွန်မွန်မလုပ်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်, အိမ်ကိုပြန်ပြီးဝက်တွေလိုအော်လိုက်ကြတော့!”

ကောင်းဖန်ကထိုအရာကိုဖတ်ပြီးသည်နှင့်အလွန်ဆိုးဝါးစွာခံစားလိုက်ရသည်။ နှိုင်းယှဉ်မှုမရှိရင်ဘာထိခိုက်မှုမှမရှိနိုင်ဘူး။ သူတို့ဒီလိုကွဲပြားတဲ့သုံးသပ်မှုတွေလိုလို့လား?

အစင်းလေးသည်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကနေထွက်သွားပြီးနောက်, ကောင်းဖန်သည် ကျောင်းရှိစာသင်ခန်းထဲသို့ရောက်သည်။ ဒီနေ့ကသူတို့စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်များကို လက်ခံရမည့်နေ့ဖြစ်သည်၊ ကောင်းဖန်ကသားရဲလေ့ကျင့်သူအရာရှိလောင်းအနေနှင့် သူကအခြားသောကျောင်းသားများနှင့်အတူသင်ခန်းစာသင်ယူရန်မလိုအပ်ပေ။ မုရုန်ချိုးယဲ့သည်ကောင်းဖန်၏ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲလက်မှတ်အတွက်ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အခြေအနေများတွင်စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့်လက်မှတ်များကို ဆရာများကသိမ်းထားပြီး ကျောင်းသားများက ထိုလက်မှတ်များကိုပျောက်ဆုံးသွားမည်စိုးသောကြောင့် ကြိုတင် မပေးခြင်းဖြစ်သည်။

စာမေးပွဲဝင်ခွင့်လက်မှတ်ကိုကောက်ယူလိုက်ပြီးနောက်, ကောင်းဖန်ကပြန်ထွက်သွားဖို့အတွက် အလျင်မလိုပေ၊ သူကရုံးခန်းထဲတွင်ထိုင်ပြီးမစ္စမုရုန်နှင့်အတူစ၍စကားပြောတော့သည်။

“မင်းရဲ့ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာစာမေးပွဲရလဒ်ကအဆင်ပြေလောက်ပါတယ်, သားရဲတွေကို လေ့ကျင့်တာက မင်းရဲ့အချိန်တွေကိုပိုယူနိုင်ပေမယ့် မင်းမှာကခိုင်မာတဲ့အခြေခံတွေရှိတယ်၊ ဒါကြောင့်တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်းတစ်ခုတက်ဖို့အရမ်းခက်ခဲမနေလောက်ပါဘူး။” မုရုန်ချိုးယဲ့ကပြောလိုက်သည်, “မင်းရလဒ်ကောင်းရင်ဘယ်ကိုသွားဖို့စီစဉ်ထားလဲ?”

ကောင်းဖန် ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်သွားတော့သည်၊ သူကထိုမေးခွန်းနဲ့ပတ်သတ်ပြီးဘယ်တုန်းကမှမတွေးဖူးဘူး၊ သူကစာမေးပွဲတွေတွင်ပါဝင်ပြီးရလဒ်ကောင်းရခြင်းတို့က လုံလောက်ပြီဟုသူထင်ခဲ့သည်၊ သို့သော်နာမည်ကြီးကျောင်းတစ်ခုသို့ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သူမိဘတွေက သူ့အတွက်အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်ခြင်းဖြစ်မည်။ ကောင်းကင်ဘုံ ကသူ့မိဘတွေကိုစိတ်မပျက်စေချင်ပေ။

“ဖြစ်နိုင်တာက…ကျွန်တော်ချန်အန်းနယ်မြေတက္ကသိုလ်ကို လျှောက်ဖြစ်လောက်မလားဘဲ?” ကောင်းဖန်ကမသေချာပေ။

ချန်အန်းနယ်မြေတက္ကသိုလ်သည်နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ,မစ္စမုရုန်သည်လည်းချန်အန်းမြို့နယ်ခံဖြစ်သည်။ သူမ မကူညီနိုင်ပေမယ့်ကောင်းဖန်ကို အကြံပေးနိုင်သည်, “ ချန်အန်းနယ်မြေတက္ကသိုလ်ကလည်းမဆိုးဘူးဆိုပေမယ့် သူတို့ကတစ်နိုင်ငံလုံးမှာထိပ်တန်းအဆင့်မဟုတ်တာအမှန်ဘဲ။”

မုရုန်ချိုးယဲ့၏မျက်လုံးများက သားရဲလေ့ကျင့်သူအသက်မွေးဝမ်းကျောင်း၏အရေးပါပုံကို သဘာဝအလျောက်မြင်နိုင်ပြီး ကောင်းဖန်ကသားရဲလေ့ကျင့်သူဖြစ်ရန်ရွေးချယ်လိုက်သည်မှစ၍, သူကထိုအပိုင်းကိုအတော်ကြိုက်နှစ်သက်လောက်သည်။

“ချန်အန်းတက္ကသိုလ်မှာသန်မာတဲ့သားရဲလေ့ကျင့်သူတွေသိပ်မရှိဘူး, ပြီးတော့ သားရဲလေ့ကျင့်သူတွေအတွက် ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်းမကောင်းဘူး၊ နောက်ဆုံးကွယ် ချန်အန်းကပျင်းစရာကောင်းတယ်၊ မင်းကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့တိုးတက်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းတခြားခိုင်မာတဲ့ရွယ်တူတွေနဲ့ပေါင်းသင်းဆက်ဆံဖို့လိုတယ်လို့တော့ ငါ့ရဲ့ကိုယ်တွေ့ အရထင်တယ်၊ ဟုတ်တော့လည်းဟုတ်ပါတယ်, ဒါကငါ့ရဲ့အမြင်သက်သက်ပါ၊ နန်ကင်းတက္ကသိုလ်, ယွီကျောင်းတက္ကသိုလ်,ပြီးတော့တောင်ပိုင်းတက္ကသိုလ်တွေက အတော်လေးကောင်းတယ်၊ အဲ့ဒီမှာလူငယ်တွေများပြီးသန်မာတဲ့သားရဲလေ့ကျင့်သူ တွေလည်းရှိတယ်။”

ကောင်းဖန်ကဘာမှတ်ချက်မှမပါဘဲခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမှန်တကယ်လည်းထိုကျောင်းတွေမှာက ငယ်ရွယ်ပြီးအရည်အချင်းရှိတဲ့လူငယ်တွေဘဲ ပြည့်နေခြင်းဖြစ်ကာ သူတို့ထဲကအချို့ဆို တီဗွီမှာတောင်ပေါ်လာတတ်သည်။

***

အပိုင်း ၁၀၇ ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာ

မစ္စမုရုန်နှင့်စကားထပ်ပြောပြီးနောက်မှာတော့ ကောင်းဖန် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ယွီကျောင်းတက္ကသိုလ်အကြောင်းပြောခဲ့ခြင်းက ကောင်းဖန်၏စိတ်နှလုံးသားထဲ လှိုင်းထသွားစေခဲ့သည်။

သူမှတ်မိသလောက်တော့ သူ့မိခင်ဘက်မှအဖိုး၏ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်အဖွဲ့သည် ယွီကျောင်းတွင်တည်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သူယွီကျောင်းကို နှစ်ခေါက်လောက်ရောက်ဖူးကာ ထိုနေရာတွင် ခြေတံရှည်သွယ်သွယ်နှင့်လှပသည့်အစ်မကြီးများရှိသည့်အချက်ကတော့ သူ့စိတ်ထဲစွဲစွဲမြဲမြဲမှတ်မိနေသည်…

သို့သော်လည်း ဒါကအဓိကအချက်မဟုတ်ပေ။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ထိုနေရာရှိ တောင်တန်းများဘက်တွင်နေထိုင်သည့်လူများဖြစ်သည်။ မြို့များကို မြစ်များနံဘေးနှင့် တောင်များထဲတွင်တောင် တည်ဆောက်ထားသည်။

ကပ်ဘေးကြီးပြီးနောက်မှာတော့ ဒေသတွင်းရှိတောင်များသည် အရေအတွက်နှင့်သိပ်သည်းဆတိုးလာသင့်သည်။

ယန်ချန်ရှိတောင်ပိုင်းတက္ကသိုလ်သည် ပုလဲမြစ်၏တြိဂံဧရိယာနှင့်နီးသည်။ ကပ်ဘေးကြီးပြီးနောက်မှာတော့ ၎င်းသည် နိုင်ငံတကာပထမအဆင့်မြို့တစ်မြို့ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုမြို့၏ကြွယ်ဝမှုကိုတော့ သံသယဝင်စရာပင်မလိုပေ။ ကပ်ဘေးကြီးပြီးသည့်နောက် မြို့သည် တောင်ပိုင်းမြို့မှလူငယ်များ သူတို့ကိုသူတို့ပိုတိုးတက်စေရေးအတွက် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အခုတော့ ယန်ချန်သည် ဟွာရှားတွင် ငယ်ရွယ်ကာ အင်အားကြီးသည့် သားရဲလေ့ကျင့်သူများအတွက် သူတို့၏အရည်အချင်းများကို ထုတ်ဖော်ပြသရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် သူတို့နာမည်ကိုမြန်မြန်ထင်ပေါ်လိုလျှင် ယန်ချန်ကသာ နေရာကောင်းဖြစ်သည်။

ဒါပေါ့၊ တခြားအလားတူစွမ်းရည်ရှိသည့်မြို့များကိုလဲ ယန်ချန်က တစ်ကိုယ်တည်းမကန့်သတ်မပိတ်ပင်ထားပါဘူး။ ယန်ချန်သည် ဟွာရှား၏စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ဟု ဆိုလျှင် နန်ကင်း၊ မော့တူ နှင့်ဝူကျောင်းနယ်မြေတို့သည် အရှေ့ဘက်မှ အင်အားကြီးလူငယ်များရှိကာ နဂါးဂိတ်၏နယ်မြေများပင်ဖြစ်သည်။

ကောင်းဖန် ကောင်းကင်ကြီးကို လွမ်းဆွတ်မှုအပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူတစ်ကြိမ်ကို တစ်လှမ်းသာတိုးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အောင်စာရင်းထွက်လာပြီးနောက်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်လျှောက်လွှာများလဲ ရောက်လာမှာမဟုတ်လား။

နေ့လည်ဘက် ကောင်းဖန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကိုရောက်သည်နှင့် သူ့ရှေ့တွင် တော်တော်လေးရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရံဖန်ရံခါ ရိုင်းစိုင်းသောငြင်းခုန်မှုများနှင့် အပြန်အလှန်ပြောဆိုမှုများကိုပင် ကြားနိုင်သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ကောင်းဖန်မမြင်နိုင်သေးခင်မှာဘဲ အလွန်ကျယ်လောင်သည့်အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ “ဘာလို့ ဝက်တွေကိုအထင်သေးရတာလဲ? ဘာကိုမူတည်ပြီးတော့ အထင်သေးနေတာလဲ? ဝက်တွေက ဘာမှားနေလို့လဲ၊ ဟမ်? ကျွန်တော့်အိမ်ကဝက်က ကျွန်တော့်အိမ်မှာ ထမင်းပဲစားတာ!”

“ဒါက စကားသက်သက်ပါ။” နည်းပြက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ဘူး! ဒါကိုပြောင်းမှရမယ်။”

“ဒါဆို ငါတို့ဘာလို့ပြောင်းသင့်လဲ?” နည်းပြက အနည်းငယ်စိတ်ရှုပ်သွားကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတော့ ကောင်းဖန်လဲ လူအုပ်ကြီးထဲတိုးနိုင်သွားခဲ့သည်။ ၇ပေလောက်ရှည်သည့် သံချပ်ကာဆူးဝက်တစ်ကောင်နှင့် အရပ်ရှည်ရှည်လူငယ်တစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ သံချပ်ကာဆူးဝက်သည် တစ်ယောက်ယောက်ကသာ မျှတသည့်ဖြေရှင်းချက်မပေးလျှင် မထတော့မည့်ပုံစံဖြင့် မြေပေါ်တွင်ပစ်လှဲကာ မကျေမနပ်ဖြင့် နှာမှုတ်နေသည်။

ကောင်လေးက ဘေးပတ်လည်သို့ကြည့်ကာ သူ့ပတ်လည်မှ ကိုယ်ပိုင်သားရဲမျိုးစုံကိုမြင်ပြီး ကြက်၊ ဘဲ၊ ခွေး၊ ငန်း စသည့်စကားလုံးပေါင်းများစွာက သူ့ခေါင်းထဲဝင်လာတော့သည်။

သူက ခဏရပ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကောင်လေးက ခေါင်းပြန်မော့လာပြီး ခေါင်းမာမာနှင့်ပြောလိုက်သည်။ “ဂရုမစိုက်ဘူး! ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောင်းကိုပြောင်းရမယ်! နည်းပြ၊ ဒီစကားစုက ကျွန်တော့်ဝက်ကို ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်စေပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာထိခိုက်မှုတွေ ရှိသွားလဲဆိုတာ သိရဲ့လား?”

ကောင်လေးဘေးမှာလှဲနေသည့် သံချပ်ကာဆူးဝက်ကာ ထိုအချိန်တွင်ပဲ မျက်စိတ်ကိုမှိတ်ကာ မြေပေါ်တွင် ဘယ်ညာလူးလှိမ့်နေတော့သည်။ ဒီကြီးကောင်ကြီးမားကြီးက အလိုလိုက်ခံရသလိုမျိုး မြေပေါ်လူးလှိမ့်နေပုံက အတော်ထူးဆန်းလှသည်။

နည်းပြမှာတော့ ဒီကျောင်းသားကိုရိုက်ပစ်လို့လဲမရတာကြောင့် ချက်ချင်းပင်ကျောင်းကိုဆက်သွယ်ကာ နောက်ထပ်နဖူးစည်းစာတန်း ထပ်ရေးခိုင်းရတော့သည်။

နဖူးစည်းစာတန်းကိုယူကာ ဂိတ်ပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

“ဖြေဆိုသူများ, အကယ်၍မင်းတို့ဟာစာမေးပွဲမှာကောင်းကောင်းမွန်မွန်မလုပ်ခဲ့ဘူး ဆိုရင်, အိမ်ကိုပြန်ပြီးXတွေလိုအော်လိုက်ကြတော့!”

ဒီXဆိုတာကြီးက ဘာတုန်း?

ဒီအဆုံးသတ်မရှိသည့် စကားလုံးကြီးက စာဖြေသူများကို အတွေးမျိုးစုံဖြန့်ကျက်သွားစေသည်။

“စာမေးပွဲဖြေဖို့ တစ်လပဲလိုတော့တယ်။ မင်းတို့ရဲ့လေ့ကျင့်မှုရလဒ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ ဌာနကနေပြီး သန်မာတဲ့သားရဲတစ်ကောင် ပို့ပေးထားတယ်။ စိန်ခေါ်ဖို့စိတ်ဝင်စားတဲ့ကျောင်းသားတွေက စိန်ခေါ်နိုင်သလို သုံးသပ်မှုလုပ်လို့လဲရတယ်။”

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏အလယ်တွင် အထူးသတ္ထုလှောင်အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ပေ၁၅၀လောက်သာမြင့်သော်လည်း အကျယ်ကတော့ ပေ၃၀၀ကနေ ပေ၆၅၀သို့ တိုးချဲ့ထားသည်။ သတ္ထုလှောင်အိမ်၏အပြင်ဘက်မှာတော့ နောက်ထပ် မှန်ကာတစ်ခုကိုတောင် ထပ်ထည့်ထားသေးသည်။

သတ္ထုလှောင်အိမ်၏အပေါ်တွင်တော့ သားရဲတစ်ကောင်က ခြေထောက်များတွဲလွဲချကာ ငြိမ်သက်စွာအနားယူလို့နေသည်။

၎င်း၏အပြင်ပန်းပုံစံအရ ကြီးမားသည့်လင်းနို့တစ်ကောင်နှင့်တူလှသည်။ သို့သော်လည်း ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပူးထွက်နေသည့် အရိုးစုများနှင့် အဆစ်အချို့ကရှိနေသေးသည်။ ၎င်း၏နားရွက်ချွန်များကတော့ ခေါင်းတစ်ခုလုံး၏သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပင်ရှိသည်။

၎င်း၏မွေးပွအမြီးမှာ အောက်စိုက်နေပြီး အမြီး၏အဖျားတွင်တော့ အပြာရောင်မီးတောက်တစ်ခု တောက်တောက်ပပတောက်လောင်နေသည်။

[မကောင်းဆိုးဝါးအမည်] : ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာ

[မကော်ငးဆိုးဝါးအခြေအနေ] : ကျန်းမာ (အိပ်ချင်နေ)

[မကောင်းဆိုးဝါး အဆင့်] : အဆင့်၂၀ (အထူးအဆင့်)

[မကောင်းဆိုးဝါး အဆင့်အတန်း] : အထူးအဆင့်

[မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းရည်] : ဖုတ်ကောင်

[မကောင်းဆိုးဝါးအားနည်းချက်] : ၁၊အလင်း, ၂၊လေ

အဆင့်၂၀အထူးအဆင့်သားရဲ!

လက်ရှိနေရာတွင် လူများစွာသည် ၎င်းကိုတိုက်ထုတ်ရန် လုံလောက်သောအင်အား မရှိချေ။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဒီရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာကပျံသန်းနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အဆင့်ကမြင့်နေပြီးသားပင်ဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်သားရဲများကိုအလုံးစုံဖိနှိပ် နိုင်သည်၊

“ဒီရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာအထူးအဆင့်ရဲ့အထွတ်အထိပ်အဆင့်ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့ အားလုံးကသားရဲလေ့ကျင့်သူတွေဘဲ, ပြီးတော့မင်းတို့သားရဲတွေရဲ့အသက်တွေက မင်းတို့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခိုက်အတန့်ပေါ်မှာမူတည်တယ်။ ဒါကြောင့်မင်းတို့ကို သတိရှိရှိနဲ့စိန်ခေါ်ဖို့ငါတိုက်တွန်းချင်တယ်။” နည်းပြကသူတို့ကိုသတိပေးလိုက်သည်၊

ထိုသတိပေးစကားကိုကြားပြီးနောက်, လေထုကအနိမ့်ဆုံးသို့ရောက်ရှိသွားတော့သည်၊ များစွာသောသားရဲလေ့ကျင့်သူများက သတ္ထုလှောင်အိမ်၏ထိပ်တွင်တွဲလောင်းကျနေသောသားရဲကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကျွန်တော်ဝင်ပါရစေ” ချန်းဟန်ချောင်ကအော်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်ပြီးပြတ်သားသောအသံတစ်ခုက ထွက်လာပြီး၎င်း၏နောက်တွင်တော့ တိုးသောမာန်ဖီသံကလိုက်ပါလာသည်၊ ကြီးမားသောအရိပ်ကြီးက နှေးကွေးစွာနှင့်လှောင်အိမ်နှင့်နီးကပ်လာသည်။ ချန်းဟန်ချောင်က၎င်း၏နောက်တွင်ရပ်နေပြီး, သူ၏လက်များကရာဘာလက်အိတ် ဝတ်ထားကာ ကြီးမားသောအဖော်၏ခေါင်းကိုသူကပုတ်ပေးလိုက်သည်။

၎င်းက၇ပေမြင့်ပြီးအဖြူရောင်အမွှေးများဖြင့်ဖုံးအုပ်ထားသည်၊ အပြာရောင်အမွှေးများက၎င်း၏လည်ပင်းပတ်လည်တွင်ရှိပြီးကျောနှစ်ဖက်ကိုဖြောင့်တန်းသောမျဉ်းတစ်ခုနှင့် တစ်ခုက “X” ပုံသဏ္ဍာန်ဖြတ်ချထားသည်။

[မကောင်းဆိုးဝါးအမည်]-လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံ (ကြီးထွားဆဲအချိန်ကာလ)

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်]-အဆင့်၁၈

[မကောင်းဆိုးဝါးအဆင့်အတန်း]-အထူးအဆင့် (လက်ရှိအဆင့်, တစ်ကြိမ်ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲပြီးအုပ်ချုပ်သူအဆင့်သို့ဝင်လျှင်,သာမန်အဆင့်သို့ပြန်လျော့သွားနိုင်)

[မကောင်းဆိုးဝါးစွမ်းရည်]-လျှပ်စီး

[မကောင်းဆိုးဝါးအခြေအနေ]-ကျန်းမာ (ပျော်ရွှင်)

[မကောင်းဆိုးဝါးအားနည်းချက်]-၁၊ရေဝိဉာဉ်အသီးကိုစားခြင်းဖြင့်ဝမ်းလျောခြင်းဖြစ်နိုင် ပြီး၎င်း၏ခြေလက်လေးချောင်းကိုအားနည်းစေနိုင်သည်,၂၊….

လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံတွင်တောက်ပစွာလျှပ်ကူးနိုင်သည့်အလွှာရှိပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ် မျက်နှာပြင်ရှိအဖြူရောင်အမွှေးများပွတ်တိုက်ခြင်းဖြင့်ဝန်းရံထားသည်၊

၎င်းကနှေးကွေးစွာနှင့်ကြီးမားသောသတ္ထုလှောင်အိမ်ထဲသို့ဝင်သွားသည်၊ လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံသည်သူ့ခေါင်းအထက်တွင်ရှိသောလင်းနို့ကိုအထင်သေးစွာနှင့် ကြည့်လိုက်ပြီးဟိန်းဟောက်လိုက်သည်၊

သို့သော်ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာကိုနှိုးဆွရန်မည်မျှပင်ကြိုးစားသော်လည်းမည်သည်မျှ အကျိုးမဝင်ခဲ့ပေ၊ ၎င်းသည်အိပ်မောကျနေပုံရသည်၊

ဟိန်းဟောက်သောအသံကလှောင်အိမ်ထဲတွင်ပဲ့တင်ထွက်နေသည်၊ ၎င်းကဆက်၍ နာရီဝက်လောက်ဟိန်းဟောက်နေသေးသည်။

နောက်ဆုံးတွင်လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံသည်၎င်း၏ဟိန်းဟောက်နေရမှုကြောင့်အသံပင် ပျောက်သွားတော့သည်၊ အပြင်မှာရှိသောလူများကလည်းသူ့ကိုနှိုးဆော်နေကြသည်၊

လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံသည်ဘာအင်အားမှမပါတော့ဘဲဟိန်းဟောက်နေသည်။

ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာ၏ကြီးမားသောနားများကလှုပ်ရှားသွားတော့သည်၊ ၎င်းက အိပ်နေသောသူ၏မျက်လုံးများကိုဖွင့်လိုက်သည်၊

နောက်ဆုံးလင်းနို့ကနိုးလာသည်ကိုမြင်လိုက်သောအခါ လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံက ချက်ချင်းပင်တက်ကြွလာတော့သည်၊ ၎င်းကစိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့နှင့်မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သဲသဲမဲမဲနှင့်သူ၏ရင်ဘတ်ကိုလက်ဖဝါးများဖြင့်ရိုက်လိုက်သည်။

ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာကသမ်းဝေလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကိုနောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မှိတ်လိုက်သည်…

လူပုံစံကဲ့သို့ရပ်နေသောလျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံကအံ့ဩသွားတော့သည်၊ ၎င်းက လှောင်အိမ်ထဲရှိသူ၏နေရာတွင်ပင်ရပ်နေပြီးဗလာမျက်လုံးတွေနှင့်စိုက်ကြည့်နေတော့ သည်၊

မတ်တပ်ရပ်နေခြင်းကထူးဆန်းနေသောကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်၊ သောက်ကျိုးနဲ ငါဘာလုပ်သင့်လဲ? ၎င်းကတွေးနေသည်၊

လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံကချက်ချင်းပင်ဒေါသထွက်လာတော့သည်၊ ၎င်းသည်သတ္ထု လှောင်အိမ်၏ဘေးတစ်ဖက်သို့အလျင်အမြန်ပြေးသွားကာ၎င်းကိုစတင်၍ရိုက်ခတ် ကာကျယ်လောင်သောအသံကိုပြုလုပ်လိုက်သည်၊

ထိပ်ဘက်ရှိသတ္ထုကြိုးတွေကစတင်၍လှုပ်ယမ်းလာတော့သည်၊ ၎င်းကကလေးပုခက် လွှဲသလိုပင်ဖြစ်နေပြီး ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာသည်ပိုပြီးတော့တောင်သက်တောင့် သက်သာနှင့်အိပ်ပျော်သွားတော့သည်၊

နောက်ဆုံးတော့, လျှပ်စီးရောင်စိုဝက်ဝံကသတ္ထုလှောင်အိမ်ထဲမှလမ်းလျှောက်ထွက် လာပြီးအကူအညီမဲ့စွာကြည့်လိုက်ကာပင်ပန်းနေတော့သည်၊

ခေါင်းဆောင်နည်းပြချန်းကချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး, ပြောလိုက်သည် “အခုအကုန်လုံးလည်းတစ်ခုခုဖြစ်နေတာကိုမြင်ပြီးဖြစ်မှာပါ, သားရဲကအပြေးအလွှား နဲ့ဘာမှတွေးတောမှုမရှိပြီးတော့ခက်ခက်ခဲခဲတိုက်ခိုက်မှုနဲ့မင်းတို့ဆီကိုမလာဘူး၊ သူတို့ကတိုက်ပွဲတွေကိုရှောင်တယ်၊ သူတို့က…အိပ်တယ်၊ ဒါကမင်းတို့အားလုံးအတွက် ပြောင်းလဲဖို့နဲ့အခြေအနေပေါ်လိုက်ပြီးလိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်ညှိဖို့အတွက် လိုအပ်တာတွေဘဲ၊”

ကောင်းဖန်ကခေါင်းညိတ်ကာတွေးလိုက်သည်, ခင်ဗျားရဲ့အကြောင်းပြချက်တွေကို နားလည်ပါတယ်…ဒါပေမယ့်ခင်ဗျားရဲ့ကွင်းထဲကအခြေအနေနဲ့အပြစ်ရှိတဲ့အခြေအနေပုံစံကဘာလဲ?

နောက်ထပ်ဖြေဆိုသူကသူ၏သားရဲအားရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာကိုစိန်ခေါ်ရန်ပို့လိုက် သည်၊ ဖြေဆိုသူ၏သားရဲသည်ဆူးများကိုဒူးလေးဆီမှမြှားပစ်သလိုပစ်နိုသော ကြီးမားသည့်ဖြူကောင်ဖြစ်သည်။

ရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာသည်နားနေရာမှနောက်ဆုံးနိုးလာတော့သည်၊ လွှဲချလိုက်ကာ ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကမူလပုံစံအနေအထားမှပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်၊

၎င်းကသူ၏ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်ကာ စူးစူးဝါးဝါးအော်ဟစ်လိုက်တော့သည်၊

အသံထက်မြန်သောလှိုင်းများကရိုက်ခတ်သွားပြီးမှန်ပြားပေါ်မှတန်ပြန်ထွက်လာကာ တုန်ခါနေသောမှန်မှ တစ်ဝီဝီမြည်နေသောအသံကိုပြုလုပ်လိုက်သည်၊

ဖြူကောင်သားရဲသည်ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့နာကျင်စွာနှင့်လဲကျသွားပြီးနေရာအနှံ့တွင်လှိမ့်နေတော့သည်၊

***

အပိုင်း ၁၀၈ မထွက်ရဲကြဘူးလား!

နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖြူကောင်သားရဲကို လှောင်အိမ်ထဲမှ ကယ်ထုတ်လိုက်ရတော့သည်။ အရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာသည် ဆက်ပြီးအနားယူမနေတော့သော်လည်း လှောင်အိမ်၏သတ္ထုကြိုးများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲကာနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိအပြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

၎င်း၏နားအရွက်အစုံမှာ လှုပ်ခတ်နေကာ ရံဖန်ရံခါ သမ်းဝေရင်း ချွန်ထက်လှသည့်အစွယ်များကို လှစ်ဟပြလို့နေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်တိုက်ခိုက်မှုသည် အသံမြင့်ကြိမ်နှုန်းရှိသည့် အသံထက်ပင်မြန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုမျိုးနှင့်တူလှသည်။ ဖြူကောင်ကို ကယ်ဆယ်နေစဉ်မှာပဲ ကောင်းဖန်က ၎င်းကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ၎င်း၏နားနှင့်မျက်လုံးများမှ သွေးများစီးကျနေသည်ကို တွေ့သွားသည်။ ကျောပေါ်ရှိ ချွန်ထက်သောအချွန်အတက်အချို့ကလဲ ကွဲအက်နေကြသည်။

အက်ကွဲနေသည့် ချွန်ထက်သောဆူးချွန်များသည် အချိန်မရွေးပြုတ်ကျတော့မလိုပင် ထင်ရသည်။ ဖြူကောင်မှာ မြေပေါ်သို့ မသက်မသာဖြင့် နောက်ပြန်စိုက်ကာ ပျက်စီးနေသောဆူးချွန်များကို ထွက်သွားစေသည်။ ဖြူကောင်၏ကျောပေါ်မှ အနက်ရောင်ဆူးချွန်များစွာ မရှိတော့တာကြောင့် ပြောင်သလင်းခါတော့မလိုဖြစ်လာကာ ဆူးချွန်များ၏အောက်ဘက်မှ ပန်းနုရောင်အသားစများသည်ပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဖြူကောင်သားရဲမှာ ၎င်း၏ဆူးချွန်မရှိဘဲ ပြောင်နေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လူအုပ်ကြီးကိုရင်ဆိုင်ရဲသလိုမျိုး ထွက်သွားတော့သည်။

…..

ကောင်းဖန် ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာ၏ အသံဖြင့်တိုက်ခိုက်မှုက တစ်ခုခုတော့တစ်ခုခုပင်။ ဖြူကောင်သားရဲသည် အဆင့်၁၅သာရှိသည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ၎င်း၏ကျောမှ ဆူးချွန်များသည် ၎င်းက သေစေနိုင်သောလက်နက်များထဲမှတစ်ခုဖြစ်ကာ သေချာပေါက် မာကျောမှုရှိသည်။

သို့သော်လည်း ထိုမျှမာကျောသောဆူးချွန်များသည်ပင် အသံလှိုင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အက်ကွဲသွားကြရသည်။ ကောင်းဖန်ကတော့ အစင်းလေး၏လက်ရှိခုခံနိုင်စွမ်းမှာ ဖြူကောင်ထက်ပိုသာသည်ဟု မထင်မိပေ။

ကောင်းဖန်က မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အစင်းလေးကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး သူလဲ ကြည့်ရှုသူမုဒ်ထဲသို့သာ ဝင်နေလိုက်တော့သည်။ နည်းပြကျန်း၏အကြည့်ကို သူသတိပြုမိနေပေမည့် တိုက်ပွဲထဲမှ သူဝင်ပါလို့မကိုက်တာကြောင့် မလှုပ်မယှက်နေ,နေသည်။ အစင်းလေးသည် မိုက်မဲကာ တစ်ဖက်ကသားရဲကတော့ သန်မာလှသည်။ ဒါကြောင့်ဝင်တိုက်ခိုင်းဖို့က စွန့်စားလွန်းရာကျပေသည်။

ကိုယ်ပိုင်သားရဲနှစ်ကောင် ဆက်တိုက်ရှုံးသွားတာကြောင့် ကြည့်နေသူများလဲ သားရဲ၏ခွန်အားကို အနည်းနှင့်အများ ခန့်မှန်းမိလာကြသည်။

နည်းပြကျန်းက နောက်ထပ်ဆက်ပြီးစိန်ခေါ်မည့်လူရှိသေးလားမေးလာချိန်မှာတော့ အားလုံးတစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်သာ ကြည့်နေကြတော့သည်။ တချို့ဆိုလျှင် ကောင်းကင်ကြီးကိုပင် မော့ကြည့်နေကာ တစ်ချို့ကတော့ မြေပြင်ကိုစိုက်ကြည့်နေကြသေးသည်။

ဒီမြင်ကွင်းမျိုးက နည်းပြကျန်းကို ဒေါသထွက်လာစေသည်။ သားရဲတစ်ကောင်ယူလာရုံနဲ့ မင်းတို့အားလုံး လူကြောက်တွေဖြစ်ကုန်ကြပြီပေါ့၊ နည်းပြကျန်းမတွေးမိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“မင်း၊ ပြီးတော့မင်း၊ မင်းတို့က ပုံမှန်လေ့ကျင့်ရေးတွေဆို အတက်ကြွဆုံးပါ။ မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့တောင် F4ဆိုပြီး ကြွေးကြော်နေခဲ့ကြတာမဟုတ်ဘူးလား? ဘာလို့အခုမှ နောက်တွန့်နေကြတာလဲ?

“အိုက်ယိုး!” ကောင်းသားတစ်ယောက်က သူ့အစာအိမ်ကိုလက်ဖြင့်အုပ်ကာ မြေပေါ်သို့လှဲချလိုက်ပြီး၊ “ဗိုက်-ဗိုက်ထဲက နေလို့မကောင်းဘူး။”

ကောင်လေး၏ဘေးမှ အမြီးသုံးချောင်းဝက်ဝံက သူ့သခင်ဖြစ်သူလဲသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ တဖျက်ဖျက်တောက်ပလာကာ ၎င်း၏အမြီးသုံးချောင်းကိုလဲ တစ်ပြိုင်တည်းလှုပ်ယမ်းလို့နေတော့သည်။

“မေ့လိုက်တော့၊ မင်းတို့ကောင်တွေ ဒရာမာကျောင်းကနေ ဘွဲ့ရလာကြတာပဲဖြစ်မယ်။” ခေါင်းဆောင်နည်းပြချန်းကပြောလိုက်သည်။ သူကျောင်းသားတွေကို လှုံ့ဆောင်လို့မရမှန်းသိလိုက်တော့ ဆက်ပြီး တွန်းအားပေးမနေတော့ပေ။ “ဒီအရိုးခွံတောင်ပံလင်းနို့ပြာကို နေ့တိုင်းယူလာပြီး လှောင်အိမ်ထဲထည့်ထားမှာ။ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကိုအနိုင်ယူနိုင်မှပဲ ပြန်ဖယ်ပေးမယ်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် ခေါင်းဆောင်နည်းပြချန်းသည် မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့် ကောင်းဖန်ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူတို့မျက်လုံးချင်းဆုံမိသွားတော့ ကောင်းဖန်မှာ အနည်းငယ်ရှက်သွားတော့သည်။ ငါနဲ့ဘာဆိုင်လို့ လာကြည့်တာတုန်း?

နေ့လည်ပိုင်းလေ့ကျင့်ရေးပြီးသည့်နောက် ကောင်းဖန် အလျင်စလိုအိမ်ကိုမပြန်ခဲ့ဘဲ အစင်းလေးကိုခေါ်ကာ သားရဲအမဲလိုက်သူမဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီသို့ သွားခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့်လက အစင်းလေး၏ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်အတွက် ကောင်းဖန် ပစ္စည်းများစုဆောင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဒီနေ့လည်ခင်းမှာပဲ ပစ္စည်းအားလုံးစုဆောင်းမိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူ သားရဲအမဲလိုက်မဟာမိတ်အဖွဲ့သို့ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် အဖွဲ့အစည်းမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ကောင်းဖန် သူ့အလှည့်မရောက်လာခင် အချိန်အတော်ကြာအောင် စောင့်လိုက်ရသည်။ ကင်မရာက သူ့တည့်တည့်ကိုချိန်ရွယ်ထားသည်နှင့် သူ့လက်ဗွေရာကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ စိစစ်ရေးလုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအားလုံးကို သူဖြတ်ကျော်ခဲ့လိုက်သည်။

သူတောင်းဆိုထားသည့်ပစ္စည်းများရပြီးသည်နှင့် ကောင်းဖန် အစင်းလေးကိုစီးကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အစင်းလေး၏အရွယ်အစားအရ အများပြည်သူသုံးဘက်စ်ကားပေါ်တွင် မဆံ့တော့တာကြောင့် လမ်းလျှောက်၍သာပြန်ရသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် အစင်းလေး၏လမ်းလျှောက်နှုန်းသည် ဘက်စ်ကားထက် သိပ်မနှေးပေ။ တစ်ခုတည်းသောအချက်မှာ ကောင်းဖန်၏တင်ပါးက အစင်းလေး၏နောက်ကျောမှ အမွှေးများဖြင့် ထိုးမိနေခြင်းသာဖြစ်သည်။ ထိုသို့ထိုးမိခြင်းက မသက်မသာခံစားရတာကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုလျှင် ကူရှင်တစ်ခုယူခဲ့ဖို့ရန် တွေးထားလိုက်တော့သည်။

စတူဒီယိုသို့ ကောင်းဖန်ရောက်သည်နှင့် အစင်းလေးကို အပေါ်ထပ်သို့ခေါ်ဖို့ရန်အတွက် အပြင်ဘက်ဓါတ်လှေကားကိုချလိုက်သည်။ အစင်းလေးသည် ကောင်းဖန်ကို ချစ်ခင်ကြင်နာစွာပွတ်သတ်နေပြီး ကောင်းဖန်သည်လဲ စမ်းသပ်ပစ္စည်းများပြင်ဆင်ရန်အတွက် ဓါတ်ခွဲခန်းထဲသို့ဝင်သွားတော့သည်။

ကောင်းဖန် ပစ္စည်းများကို သင့်တင့်သောပမာဏအဖြစ် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်းပြင်ဆင်ချိန် သုံးနာရီကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သည်မှောင်စပြုလာပြီဖြစ်သည်။

ပြင်ဆင်ထားသောပစ္စည်းများအားလုံးကို စမ်းသပ်ထားသောစလင်ဒါထဲသို့ထည့်ပြီး နောက်ဆူပွက်နေသောရေနွေးသည်ပစ္စည်းများကိုစိမ့်ဝင်စေသည်။

ကောင်းဖန်ကစမ်းသပ်ခန်းတံခါးကိုတွန်းဖွင့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် အစင်းလေးကို ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက်တွင်မတွေ့ခဲ့မိပေ။ ဒီကောင်ဘယ်သွားတာလဲ?

ရှာကြည့်ပြီးနောက်တွင်တော့ အစင်းလေးကိုဧည့်ခန်း၏ထောင့်စွန်းနားတွင်တွေ့လိုက်သည်။ အစင်းလေး၏ခြေလက်များက အတူတကွတင်းတင်းကြပ်ကြပ်ရစ်ပတ်ထားပြီး နံရံ၏ ထောင့်စွန်းတွင်မှီနေသည်, ကြည့်ရတာအိပ်နေပုံပင်။

၎င်းကအနီရောင်မျက်လုံးများကအနည်းငယ်ကျယ်လာပြီး ည၏အမှောင်ထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာအားနည်းနေပုံရသည်။

ကောင်းဖန်သည်ဧည့်ခန်းရှိတံခါးမှန်ကိုခေါက်လိုက်သည်။

အစင်းလေးကအိပ်ငိုက်နေရာမှလန့်ဖျက်သွားတော့သည်။ အလင်းရောင်ကသူ၏ မျက်လုံးထဲသို့ပြန်ဝင်လာပြီး ၎င်းကလျင်မြန်စွာထလိုက်ကာသူ၏တံထွေးများကို သုတ်ရန်ကိုယ်ထည်ပိုင်းကိုအသုံးပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခုန်ထလိုက်ကာ၎င်းကသူ၏သခင်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့သည်။

“သွားရအောင်, မင်းကိုသန်မာအောင်လုပ်ကြစို့။” ကောင်းဖန်ကရယ်ကာ အစင်းလေး၏ ခေါင်းကိုပုတ်ကာပြောလိုက်သည်။

စမ်းသပ်ခန်းထဲမှစမ်းသပ်မှုဆလင်ဒါသည် မှင်နက်များကဲ့သို့သောအနက်ရောင်အရည် များဖြင့်ပြည့်နေသည်။

အစင်းလေးသည်အစပိုင်းတွင်, ၎င်း၏ဒိုင်းကဲ့သို့သောလက်ချောင်းများကိုစမ်းသပ်မှု စလင်ဒါအစွန်းပိုင်းတွင်ထောက်ထားလိုက်သည်။ တွန်းအားနှင့်အတူ,၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကကြွလာတော့သည်။ ထိုသန်မာသောလက်နှစ်ချောင်းသည်အခြားသော ခြေလက်များထက်အလွန်သန်မာသည်။

အစင်းလေးကဆက်၍တွန်းနေပြီး ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသည်လည်းလေထဲတွင် မျောနေသည်မှာကင်းမြှီကောက်ထောင်နေသလိုပင်ဖြစ်နေသည်။

၎င်း၏ကြီးမားသောအရွယ်အစားကြောင့် ၎င်းသည်အလွန်တုန်လှုပ်နေပုံရသည်၊ နောက်ဆုံးတွင်၎င်းကဆလင်ဒါထဲသို့ဗွမ်းကနဲကျသွားတော့သည်။ အစင်းလေးကနိုးနိုး ကြားကြားဖြင့်၎င်း၏ခြေလက်များကိုဆွဲရုပ်လိုက်သောကြောင့်၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု လုံးသည်အရည်တွေထဲတွင်နစ်မြှုပ်နေတော့သည်။

ကောင်းဖန် နောက်သို့နှစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး အစင်းလေး၏ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဆလင်ဒါ၏ထိပ်ပိုင်းတွင်မှောင်မဲနေသောမီးခိုးများသည်တိမ်များကဲ့သို့ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့ပြန်မရုပ်သွားမှီ အတွင်းတွင်သားရဲတစ်ကောင်ကစိတ်ဆိုးကာလေများမှုတ်ထုတ် နေသကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။

တစ်နာရီအကြာတွင်အတော်လေးချောချောမွေ့မွေ့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းဖန်သည်ထွက်ခွာရန်လှည့်လိုက်သည်၊ သုံးနာရီကြာမရပ်မနားအလုပ်လုပ်နေ ခြင်းနှင့်ထိုနေရာတွင်တစ်နာရီကြာရပ်နေရခြင်းတို့ကြောင့်အလွန်ပင်ပန်းနေပြီဖြစ် သည်။

…

“ဒီစတူဒီယိုကဘာမှမရှိတာသေချာလား?”

စတူဒီယိုရှေ့တွင်လူနှစ်ယောက်ကသံသယဖြစ်စရာကောင်းစွာရပ်နေကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကသူတို့၏မျက်လုံးများကိုသာဖော်ထားသောနှင်းလျောစီးမျက်နှာဖုံး များရှိသည်၊ သူတို့၏နောက်တွင်သားရဲနှစ်ကောင်ရှိသည်၊

“အေးဆေးပေါ့, ဒီမှာသေချာပေါက်တစ်ယောက်မှမရှိဘူး! ငါဒီကိုရောက်ဖူးတယ်, ပြီးခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းတုန်းက ငါဒီကိုလာပြီး အမှိုက်လာသိမ်းသေးတယ်။ အခုချိန်မှာတော့ စတူဒီယိုမှာရှိတဲ့လူတိုင်းအိမ်ပြန်သွားတာကြာလှနေလောက်ပြီ။”

“ဒါပေမယ့် စတူဒီယိုထဲကဘာကိုခိုးမှာတုန်း? အကယ်၍မင်းငါ့ကိုမေးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ဘဏ်ကိုသွားတာအကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ်။”

“ဘဏ်? အခုလူတိုင်းကငွေလွှဲဖို့အတွက်ဆိုရင် ခရက်ဒစ်ကဒ်တွေကိုသုံးနေကြတာ၊ ဒါကြောင့်ဘဏ်ထဲကငွေတွေကိုဘာလို့သုံးတော့မှာလဲ!” ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့လူက အသံတိုးတိုးလေးနှင့်ငေါက်ငန်းလိုက်သည်၊ “စိတ်လျော့၊ သာမန်အားဖြင့်, စတူဒီယို တွေမှာစမ်းသပ်မှုပစ္စည်းအချို့ရှိမှာဘဲ။ အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက ရာဂဏန်း,ထောင်ဂဏန်း ဒါမှမဟုတ်, ဒေါ်လာသန်းချီပြီးဈေးရတယ်ဟ။”

ဘယ်ဘက်မှာရှိတဲ့လူကချက်ချင်းပင်သူတို့၏သားရဲတွေကိုဆင့်ခေါ်လိုက်သည်၊ ထိုသားရဲကကြည့်ရသည်မှာရွှံ့စေးကဲ့သို့မြေပေါ်တွင်ဂျယ်လီတစ်ခုလိုလျောသွားတော့ သည်၊ နောက်တော့, ထိုလူကသူ၏ကိုယ်ပိုင်သားရဲဆီမှ “အသား” တုံးနှစ်တုံးကိုဆွဲ ထုတ်လိုက်သည်၊ သားရဲကနာကျင်စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီးဆူညံသံများပလုံစီနေအောင် ပြုလုပ်နေသည်။

ထိုလူက “ရွှံစေး”ကိုပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူကလက်အိတ်နှစ်ခုကိုဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သူ့လက်တွင်ဝတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်,သူ၏လွယ်အိတ်ထဲမှသေးငယ်သောသေတ္တာတစ်ခုကိုထုတ်ယူလိုက်သည်၊ သူကသေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်ပြီးအေးနေသောဓာတ်ငွေ့များကထွက်လာတော့သည်၊ သူကကျည်ကာမှန်တံခါး၏အတွင်းထဲသို့သားရဲကိုသတိကြီးစွာထားလိုက်သည်၊

ခြင်ပုံစံကဲ့သို့သားရဲကိုတွေ့မြင်နိုင်သည်။ ၎င်းသည်လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိပြီး လေးနက်စွာနှင့်အထင်ကြီးစရာကောင်းသောအရာမှာဆယ်စင်တီမီတာရှိသည့် ပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါဝင်သည်။ ခြင်သားရဲကိုမှန်ဘက်တွင်နေရာချထားပြီး နောက်တွင် ၎င်း၏ခြေလက်များကတံခါးကိုတွန်းထိုးရန်ထားလိုက်သည်။

ထို့နောက်ထိုလူက အိတ်ထဲမှနောက်ထပ်ကူးပြောင်းရန်အတွက် သေတ္တာကိုထုတ်လိုက် ပြီးအေးနေဆဲဖြစ်သောခြင်ကိုအုပ်လိုက်သည်၊ ပေါ့ပါးစွာခလုတ်နှိပ်လိုက်ပြီးသူက သေတ္တာကိုဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မြူခိုးများကိုမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်နှင့်၎င်းကတက်ကြွလာ ပြီးနှိုးထလာတော့သည်၊

“ဖုန်း!”

ခြင်သားရဲကရုတ်တရက်တက်ကြွမှုနှင့်အတူနိုးထလာပြီး ပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းကအခြေ အနေပေါ်လိုက်၍တုန့်ပြန်မှုနှင့်အတူပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။